Większość problemów w życiu

[atowlasnieja]

wynika z braków asertywności o raz kłopotów w komunikacji międzyludzkiej (patrz wątki "Świąteczny horror", "jak teściowej wybić z głowy przyjazd na święta" i "nie chcę kradzionego")

[heca7]

Oj żebyś wiedziała
I jeszcze z nieumiejetności olewania niektórych spraw i osób.

[peggy_su]

Oj zdecydowanie się zgadzam. Wychowywano mnie na "grzeczną dziewczynkę" i teraz mam...

[agata_abbott]

Po części tak.

Ale dwa przykłady z brzegu świadczące o tym, że jak trafisz na opornego na wiedzę, niepotrafiącego słuchać osobnika, to zwykła „asertywność” się nie sprawdza:

- mała firma w której pracuję. Wszystkim kręci „szef wszystkich szefów” – bardzo inteligentny, ale też bardzo zarozumiały facet w wieku czterdziestu paru lat. Bogaty, z dużym ego. Oprócz tego w firmie jest jeszcze kilku „seniorów” w wieku 40-50 lat, sekretarka i dwójka młodych analityków. Jest jakiś projekt, temat do przeanalizowania – ja (jeden z młodych analityków spędzam tydzień na analizowaniu i zbieraniu danych. „Szef wszystkich szefów” ma jednak swoje zdanie i każdą moją próbę polemizowania kwituje tekstami w stylu: „jak pani będzie miała moje doświadczenie…”, „należy słuchać starszych…” etc. Co zrobić? Można się kłócić i dyskutować – ale jest to kwitowane właśnie w ten sposób. Można nic nie mówić – tylko po co wtedy w ogóle bawić się w zbieranie danych, skoro „szef” wie lepiej? Można też zwolnić się i znaleźć sobie lepszego szefa – ale to już nie jest asertywność…

- przyszła szwagierka. Wszelkie rozmowy przypominają kopanie się z koniem. Nie słucha żadnych argumentów, każdą sytuację przeinacza i interpretuje na własny pokrętny sposób. Przykład: idzie na kontrolne usg (jest w ciąży, pierwszy trymestr). Lekarz (jej wykładowca zresztą) chce powtórzyć badanie – wydaje mu się, że widzi coś niepokojącego. Następnego dnia idzie drugi raz, oczywiście okazuje się, że lekarzowi się wydawało. Kilka dni później – prowokuje kłótnię, mimo iż dany temat jej zupełnie nie dotyczy. Wreszcie zgadzam się na rozmowę, dziewczynę ponosi, zaczyna wyzywać mnie od „dwulicowych suk”. W tym momencie grzecznie informuję, że życzę jej miłego wieczoru i porozmawiamy, jak jej przejdzie, bo w tym tonie nie mam zamiaru. Kończę rozmowę (telefoniczną). Na co ona dzwoni do mojego narzeczonego (brata jej męża) i żali się, że ja ją męczę i doprowadzam do płaczu, a ona przecież jest w zagrożonej ciąży (!!!)

I jak tu być asertywnym? 

a czasami z wygórowanego ego, n/t

[matsuda]

[agata_abbott]

Ale jeśli wygórowane ego należy już do kogoś innego, to nic z tym zrobić nie można, prawda?

[d.o.s.i.a]

> anych, skoro „szef” wie lepiej? Można też zwolnić się i znaleźć sob
> ie lepszego szefa – ale to już nie jest asertywność…

To sie nazywa: rozum.

[pierwsze-wolne]

"po co wtedy w ogóle bawić się w zbieranie danych, skoro „szef” wie lepiej?" - za którymś razem tak właśnie bym szefa zapytała

[agata_abbott]

Tylko, że to facet bardzo odporny na tego typu pytania... Albo raczej: bardzo odporny na krytykę, po prostu ją ignoruje. I to jest dopiero asertywność!

[peggy_su]

To tak jak moja teściowa. Słyszy i pamięta tylko to co chce. Jak jej to niewygodne to nie wie co mówiła godzinę temu. A jak trzeba to wyciąga rozmowę sprzed roku. Potrafi powiedzieć "a kim ty jesteś żeby w ogóle zwracać mi uwagę. Mieszkasz tu trzy miesiące ledwo i się rządzisz". A za godzinę płacze że chcę się wyprowadzić. Przypomina że to ona sama mnie zapraszała do siebie i błaga żebym została.

[anorektycznazdzira]

Taktaktak!
Poza teściową i mężem to samo w pracy, na studiach, w urzędzie...