Symptomy rozstania u ematki

[mamablue]

Czasem tak sobie myślę..... a może ..... kiedyś..... a może nigdy i na zawsze....... ale myślę, a wcześniej nie myślałam. Może mam jakiś łabędzi śpiew.
Jak było u tych z was, które przeżyły rozstanie albo rozwód? Ile czasu musi być coś nie tak i co?

[beneficia]

Jest takie powiedzenie "jeśli są wątpliwości, to nie ma wątpliwości".
Radykalne, nie u każdego i w każdej sytuacji się sprawdza. Zależy na czym nam zależy i ile jest do stracenia.

[nangaparbat3]

To chyba głupie powiedzenie. Wiadomo, ze zawsze i we wszystkim jakieś wątpliwości będą się pojawiać, tego nie unikniesz, podobnie jak konfliktów i załamań. Ktoś, kto od 30 lat jest w naprawdę dobrym związku, powiedział mi kiedyś, że miłość to sinusoida - jeśli się tego nie wie, nie akceptuje, związek nie ma szans.

[black_halo]

Urban powiedzial, ze rozwiesc sie nalezy wtedy, kiedy sie pierwszy raz o tym pomysli.

[boogiecat]

Filozofia Urbana jakby pasuje do twojej sygnaturki black halo
a co do tej radykalnosci urbanowskiej, to jak faceta lubie, tak ciezko mi sie z tym zgodzic, to na pewno pasuje do niego- tlustego kocura chadzajacego wlasnymi sciezkami i korzystajacego z zycia po swojemu; ale watpliwosci sa czescia naszego jestestwa (watpie wiec mysle)- nie zmieciemy ich nigdy, wiec ja nie poddawalabym sie im tak calkowicie, tylko nauczyla sie z nimi zyc, do czasu oczywiscie az sie miarka przebierze

[black_halo]

boogiecat napisał(a):

> Filozofia Urbana jakby pasuje do twojej sygnaturki black halo
> a co do tej radykalnosci urbanowskiej, to jak faceta lubie, tak ciezko mi sie z
> tym zgodzic, to na pewno pasuje do niego- tlustego kocura chadzajacego wlasnym
> i sciezkami i korzystajacego z zycia po swojemu; ale watpliwosci sa czescia na
> szego jestestwa (watpie wiec mysle)- nie zmieciemy ich nigdy, wiec ja nie podda
> walabym sie im tak calkowicie, tylko nauczyla sie z nimi zyc, do czasu oczywisc
> ie az sie miarka przebierze
>

Ja np. Urbana czytam od 15stych urodzin czyli dobre 20 lat. I zdaje się, że Urban od wielu lat ma jedną żonę.

Natomiast jeśli chodzi o rozwód to myślę, że wiele osób, które w końcu się rozwodzą, myślą potem że właśnie trzeba było to zrobić jak się pierwszy raz o tym pomyślało zamiast marnować lata na dawanie kolejnych szans.

[fawiarina]

Też uważam, że to niedobre powiedzenie. Ja jestem z tych, którzy mają zawsze wątpliwości. Takie od czasu do czasu, ale jednak. Rozwiódłam się, choć miałam obiektywne powody, a mam czasem wątpliwości czy słusznie zrobiłam. Mam fajnego chłopaka, co do którego mam wątpliwości. Ja uważam, że póki plusy przeważają nad minusami, póki realizujemy w danym związku swoje ważne potrzeby, to jest spoko. I że nie ma co liczyć, że będzie idealnie.

[dziennik-niecodziennik]

Wiesz co, to chyba zalezy.
Ja mam tak ze duzo zniose, ale w pewnym momencie spadaja klapy. I wtedy jest koniec. Nie ma drugich szans, nie ma ratowania, jest tylko koniec. Po prostu granica zostala przekroczona.
Ale co konkretnie moze byc tym przekroczeniem granicy to Ci nie powiem.
Watpliwosci to z pewnoscia za malo.

[cauliflowerpl]

Ja mam tak samo. Nie tylko w kwestii rozstania, ale czasem w zwykłych sytuacjach - ktoś mnie denerwuje, denerwuje, ja nic nie mówię, a nagle "głosem dobrze wychowanej jaszczurki" wszczynam ostry protest. Element zaskoczenia bywa szokujący.
Przy rozstaniu miałam tak samo. Nigdy, w żadnym związku, który kończyłam, nie miałam wątpliwości, że dobrze zrobiłam. Bo miałam to już miesiącami uprzednio przemyślane. Po prostu doszłam do momentu, w którym już więcej wytrzymać nie mogłam.
And then the storm, jak mawia Metallica

[chatgris01]

Mam tak samo.

[evolventa]

też tak mam, na zasadzie tych wszystkich kropel, które w końcu przelewają dzban. Tylko nie wiadomo, która to będzie ta ostatnia. Ale jeśli podejmę decyzję, to już nie ma zmiłuj, nic nie jest mnie w stanie od tego odwieść.

[jola-kotka]

U kazdego pewnie inaczej u mnie krotko nawet bardzo krotko.

[nangaparbat3]

Młoda znajoma powiedziałą do mnie, że mieszkały sobie zawsze z mamą we dwie, i poczułam tęsknotę za czymś takim. Chociaż było dobrze i bardzo kochałam męża

[gryfna-frelka]

I to sprawilo ze odeszlas od meza?

[nangaparbat3]

To on odszedł ode mnie, ale wspomnienie tamtej chwili każe mi uważać, że miałam w tym swój udział. Że podświadomie niszczyłam nasze małżeństwo. Ale też on chorował na depresję, czego podobnie sobie nie uświadamiałam, oczywiście on też, nie leczył się, i bywało bardzo ciężko.
W każdym razie decyzję o ostatecznym rozstaniu (bo on deklarował, że CHCE, ale decyzję pozostawiał mnie, po prostu musiałam powiedzieć, żeby się wyprowadził) podjęłam w pewnym momencie też dlatego, że uznałam, że lepiej się rozstać, kiedy jeszcze łączy nas jakaś kulawa może, ale przyjaźń, niż czekać, aż się rozpęta piekło. To akurat było słuszne, chociaż z drugiej strony mam wśród bliskich małżeństwo, które się kotłowało przez wiele lat straszliwie, a teraz, 50 plus, dzieci z domu, a oni jak ideał kochającego się małżeństwa. Chyba nie ma recept ani reguł.

[fawiarina]

Też znam takie małżeństwa. Było tragicznie, a teraz, kiedy dzieci wyfrunęły z domu, jest sielanka. Jedno po 40 latach odżyło, drugie po 15. Interesujące.

[vinca]

Bo życie bez dzieci a zycie z dziecmi moze okazac sie drastycznie rozne.

[3-mamuska]

vinca napisała:

> Bo życie bez dzieci a zycie z dziecmi moze okazac sie drastycznie rozne.


Nie tyle z dziećmi lub bez a wiek.
W pewnym wieku ludzie dochodzą do wniosku , ze po co szukać kogoś nowego bez gwarancji ze się uda, to już lepiej mieć tego znanego „wroga” albo ze są już za starzyn na randki.
I zaczynaja patrzeć na druga osoba nie jak zło konieczne a partnera.

[fawiarina]

No w jednym z tych przypadków to by się zgadzało, bo dzieci wyfrunęły jak mieli 55 lat. No ale w drugim przypadku syn dorósł jak byli jeszcze przed 40. Inna sprawa, że całe życie byli parą z dziećmi, bo oba przypadki wspólne życie zaczynały od razu od ciąży. Teraz w końcu mają etap bycia tylko razem, bez gadania o pieluchach, miejscach w żłobku i o tym jak dopniemy budżet. Bo dopiero teraz mają kasę.

[nangaparbat3]

Tak, Znam nawet takie, gdzie mąż z żoną mieszkali w małym blokowym mieszkanku jak obcy ludzie, nie odzywali się do siebie w ogóle, ona go pozwała o alimenty, bo się nie dokładał, wydawało się, że cienia szansy. A tu patrzę - idzie para, trzymają się za ręce, wpatrzeni w siebie, zakochani. Miło widzieć

[znowu.to.samo]

Może widmo upływającego czasu ich dosięgło, a fakt wyprowadzenia się dzieci sprawił, że samotność zajrzała w oczy...

[fawiarina]

Albo dopiero teraz znaleźli wspólny język. Po teściach widzę, że to możliwe.

[mebloscianka_dziadka_franka]

To ciekawe, bo myślałam, że tendencja jest raczej taka, że pary są ze sobą głównie ze względu na dzieci i jak dzieci są już samodzielne, to wtedy dochodzi do rozwodu.

[flegma_tyczka]

Szkoda, że organ którym spłodził kolejne dzieci kolejnym kobietom nie płacąc na nie ani grosza nie dotknęła też depresja A podobno depresja zmniejsza libido.

[anorektycznazdzira]

Powiem tylko, że u mnie było nie tak dużo i dłuuugo....
... a rozwodu i tak nie było i nie ma

Żeby nie było: już od lat jest ok.

[azja001]

Ja od pierwszej myśli o rozstaniu do decyzji trwałam ponad 4 lata. Wyczerpały się wszystkie możliwości szansy na poprawę a dziecko nie mogło dalej tkwić pomiędzy rodzicami którzy nie byli w stanie się porozumieć

[nelamela]

Długo byłam cierpliwa.I liczyłam na poprawę sytuacji.I pewnego dnia doszłam do ściany.Niestety były nie potrafi nadal zrozumieć że to koniec.Trzymajcie kciuki.

[valtho]

Podobnie, długo liczyłam na zmiany, bo dzieci,bo kiedyś dawno temu było cudownie. Dawałam wiele szans, ale pewnym momencie zrozumiałam, że zmian nie będzie, że nie jestem w stanie żyć w takim układzie ani chwili dluzej i że wszyscy są nieszczęśliwi, w tym dzieci.

[bulzemba]

Niestety nie wiem kiedy powinno się pomyśleć o rozwodzie bo ja zrobiłam to z późno. Na dodatek przy rozwodzie rozpętało się piekło. Efekt tego jest taki, że wszelkie wspomniania pozytywów łączących się z eksem wywietrzały mi z głowy.

[mamablue]

Współczuję.

[turzyca]

Związek ma sens, gdy w sumie lepiej jest w związku niż bez niego.

Dobrze sobie prowadzić dziennik albo pamiętnik i zapisywać myśli i uczucia. Wspomnienia są nieprecyzyjne, zapisane słowa wyraźniejsze.

[annajustyna]

I to jest mysl.

[kermicia]

Nielogiczne to jest, bo tkwiąc w związku nie wiesz, jak by było bez niego (bez tego konkretnego związku, nie w ogóle bez). Możesz sobie tylko wyobrażać, że tęskniłabyś lub np. nie poradziłabyś sobie z dziećmi/finansowo itp. Dowiesz się dopiero, gdy się rozstaniecie.
Ja jestem zwolenniczką tezy, że gdy choć raz zaczyna się myśleć o rozwodzie, to prędzej czy później je*nie. Bo takie myślenie, nawet "na sucho" to sygnał, że coś jest nie tak, że nie gra jak powinno, że któraś ze stron się wycofa lub coś kręci. I zazwyczaj to się sprawdza.

[fawiarina]

I dlatego czasem dobra jest separacja. Wyprowadzić się, pomieszkać osobno. Zobaczyć, czy mi tej osoby w ogóle brakuje. I czy poradzimy sobie finansowo. Bo tak to można sobie gdybać.