antonina.n
09.11.19, 10:50
w małżeństwie. Może niektóre z Was miały rację i jestem terrorystą (to by się zgadzało z wersją męża), albo mój mąż jest terrorystą.
Będzie chyba bardzo długo. Przykładem będzie sprzątanie.
Mój małż pracuje ciężko, 8 godzin dziennie. Ja różnie, czasem 6, częsciej 12, 14. Ogarniam chałupę, psa, rachunki (mój małż nawet nie wie ile i kiedy płacimy).
Sytuacja: Wracam po, 12 godzinach pracy (wyszłam o 7, wracam o 20, mąż wychodził na 14. W domu syf. Muszę odkurzyć psie kłaki, wyjść z psem, pozbierać naczynia, złożyć barłóg na łóżku, no ogarnąć. Nie sprzątnąć porządnie, ogarnąć. I tak jest zwykle. Nie jest totalnym nierobem, bo różne rzeczy robi, ale raczej typu naprawy, o czasem coś ogarnie jak mu powiem (zwykle robi to obrażony), jak coś trzeba odebrać, podjechać, załatwić- robi to częściej on. Jednak- mój małż reaguje zawsze obrazą lub aferą jeśli chodzi o domowe sprawy. Każde moje słowo małż traktuje jak atak, niezależnie czy poproszę, czy się wkurzę.
Sytuacja: dzień jak wyżej. Mój małż wraca 22.30, zjada zrobiony i odgrzany prze mnie obiad, wstawia wszystkie naczynia do zlewu, resztę (duże gary, patelnie etc) na blacie, kuchence, wszędzie. Ponieważ jest to milionowy raz i o jeden za dużo, łapie mnie w.krw i niezbyt miło pytam się czy nie może po sobie po prostu włożyć do zmywarki. Afera. Jestem terrorystą. Kurtyna. Po opadnięciu kurtyny tracę głos, mam zapalenie krtani.
Dzień drugi: mój mąż twierdzi, że jest zbyt zmęczony by wyjść z psem, na zakupy tez nie pójdzie , bo woli już nie jeść (a ja?!). Ja i moje zapalenie krtani idziemy z psem, zakupy mamy w d. pie. Afera. Mój mąż wychodzi z domu rano, bo nie może ze mną wytrzymać. Kurtyna.
Dzień drugi wieczorem: chce zakończyć te idiotyczna kłótnie o duperele, pytam się czy naprawdę musimy się kłócić o gary przez trzy dni. Informuje, że jest mi przykro, ze mnie olał chorą, przepraszam za aferę o gary. Okazuje się, że przecież nie byłam umierająca, a resztę mój małż traktuje jak atak i męczenie buły i dręczenie go. Idę spać, bo jestem bezsilna wobec sytuacji.
Dzień trzeci: jest progres. Mój małż wyszedł z psem. Ale na zakupy już nie poszedł. Zabiera swoje zabawki i wychodzi. Wróci pewnie wieczorem, do pracy dziś nie idzie. Kurtyna
Serio, przyjmę na klatę, jeśli mi powiecie, że jestem terrorystą i że dręczę chłopa. Pójdę do psychologa.
Powiedzcie: czy to faktycznie dręczenie. Zwykle wszystko robię w domu sama, nie chce mo się kłócić. Nie lubię się kłócić. Zwykle nie jestem małostkowa i nie robię afer ani o gary w zlewie, ani inne pierdoly, choć z moich powyższych wynurzeń wynika coś innego, ale to tylko przykład.. Mój mąż z rzadka sprząta, zawsze nie proszony i tylko jak ma wolne. Jednak do sedna: czy to normalne, że JA SIĘ BOJĘ własnemu
mężowi powiedzieć, żeby odkurzył. Bo ja powiem- ZAWSZE jest afera jak wyżej. I moje męczenie zdarza się po prostu co jakiś czas, bo co jakiś czas mi się uleje. Gdybym mówiła na bieżąco- afery by były na okrągło. Chciałam tez podzielić się obowiązkami na stałe, żebym mu nie musiała mówić, np. o śmieciach. Była afera. Zresztą nawet nie musi sprzątać, wystarczy że nie nasyci natychmiast po tym jak ja posprzątałam.
Co wy na to, drogie koleżanki? Mam się leczyć?
A, ja wiem że problem nie tkwi w odkurzaniu. To tylko przykład z ostatnich dni. Tylko w komunikacji.
To powiedzcie, jak ja mam z nim gadać, skoro on ZAWSZE wychodzi, jak zaczynam. Sposób mojego małża jest taki: przeczekać aż zmięknę, zamieśc pod dywan i niczego nie ustalić. Wszystko zostaje wtedy po staremu.