Nastolatek depresja odmawia pomocy

[grawruletke]

Depresja jest zdiagnozowana przeze mnie tylko. Możliwe,że jej nie ma ale wykazuje książkowe objawy. Zmiana zachowania do sprzed roku o 180 stopni. Z nami nie rozmawia praktycznie wcale. Ze znajomymi się spotyka rzadko a w domu siedzi zamknięty w swoim pokoju. Albo grając na komputerze albo siedzi z telefonem. Do szkoły chodzi. Najbardziej co mnie przeraża to smutek wypisany na twarzy. Brak motywacji i chęci do czegokolwiek. Oceny w szkole fatalne ale obejdzie się bez poprawki. Na prośbę rozmowy każe nam opuścić pokój i mówi poirytowany,że wszystko jest dobrze. My się martwimy. Nie chce żadnej pomocy. Jak pomóc w takiej sytuacji gdy nastolatek jest całkowicie odcięty i wszystko jest na Nie. O psychologu nie chce słyszeć.

[ixiq111]

Ile ma lat 13? 18?

[grawruletke]

17

[ixiq111]

Prawie dorosły człowiek, wie jak będzie pełnoletni i odmówi jakiejkolwiek współpracy z psychologiem, szkołą, itp nic nie zrobisz.
Tak samo może przestać chodzić do szkoły.

Nie chce słyszeć o psychologu - pewnie nie ma ochoty na rozmowę.
Znajdź dobrego psychologa. Spróbuj syna przekonać, tylko na jedną wizytę. Psychologa uprzedź, że młody nie chce gadać, więc niech gada tylko psycholog. Zaproponuj synowi, że zostaje z terapeutą sam, i jak tego sobie życzy to rozmowa w gabinecie zostaje między nimi (zostanie potraktowany jak dorosły pacjent).
Nie ciągnij później młodego za język.

>>> Albo grając na komputerze albo siedzi z telefonem

Ile czasu?
Może tu tkwi problem?

[daszka_staszka]

Rozmowa z psychologiem zawsze zostaje między nimi jego wiek nie ma znaczenia, wyjątek jeśli jest zagrożenie życia

[triss_merigold6]

Kontakt z wychowawcą klasy?

[grawruletke]

Byłam na zebraniu ponad miesiąc temu. Wychowawca mi przekazała ( to akurat wiedziałam), że oceny mógłby mieć lepsze. O zmianie zachowania nie wspomniała.

[triss_merigold6]

Może trzeba było zostać po zebraniu i zapytać, poprosić o uwagi, obserwację.

[grawruletke]

Wtedy nie było jeszcze tak tragicznie. Stawiałam na zwykły okres dojrzewania.

[b.bujak]

grawruletke napisała:

> Wtedy nie było jeszcze tak tragicznie. Stawiałam na zwykły okres dojrzewania.

to się przejdź do szkoły teraz - rożni ludzie pracują w szkołach - może i u was jest sensowny pedagog/ psycholog/ wychowawca - porozmawiaj kogo tam masz - może zagadają do niego w środowisku szkolnym, może coś poradzą - zawsze to inny punkt widzenia

[neospasmina]

przemyśl opcję, żeby znaleźć polecanego psychologa (młodzież / młodzi dorośli), z którym najpierw osobiście się umówisz i porozmawiasz o sytuacji syna; być może dostaniesz od niego jakieś wskazówki i podpowiedzi

[grawruletke]

Dzięki. Tak zrobię na początek.

[bib24]

jest więcej chorób i zdarzeń niż tylko depresja.
- może go nikt nie lubi
- może dziewczyna mu dala kosza
- może ma inną chorobę niż depresja (np nerwica, fobia, ocd)

a któreś z powyższych jest przyczyną smutku.

[li_lah]

Doraźnie? Suplementować witamine D3. Nie zaszkodzi. Sa takie w kroplach nawet nie zauwazy, ze mu do herbaty czy na kanapke wcisnelas. Generalnie przy tym co sie dzieje z pogodą, niedobory tej witaminy ma niemal kazdy w tej szerokości geograficznej. A w dluzszej perspektywie obserwuj jego środowisko, moze wpakowal sie w jakieś klopoty, moze ktoś się nad nim znęca. Wczesniej mial znajomych? jakiegoś chociaz jednego bliskiego kolege, kolezanke?
Zastananów się czy brak chęci i motywacji nie bierze się z tego ze moze wymagalas za malo? Moze są za slabo ustalone granice i on nie ma po co wymagać od siebie wiecej przejedzi szkole na dwójach bo rodzice nie wymagają nic wiecej.
Zaczelabym coś wiecej wymagać, ocen, nauki, bo nadchodzi koniec szkoly, trzeba myslec co dalej i zakazać tych otępiających gier, zaangażować go w obowiązki domowe. Musi się zaczać ruszać, wychodzić na slonce i czuć ze ma coś do roboty.

[grawruletke]

Twierdzi,że ma nas dość bo wszystkiego mu zabraniamy. U nas w domu są zasady. W weekendy pozwalam mu być do 24. Chyba,że jakaś np 18 stka to wiadomo że później. Z nocowaniem u kolegów których znam też nie ma problemu. Problem jest w tym że on chce wracać o której chce i jeździć gdzie chce. Jego znajomi ponoć tak mogą. Teraz zarzuca nam że nie wyraziliśmy zgody na samodzielne wakacje ze znajomymi których my nawet nie widzieliśmy na oczy. I w dodatku 100 km od miejsca zamieszkania. Na kolejny wyjazd do parku rozrywki również z noclegiem nie wyraziliśmy zgody. To już by było ok 300 km. Nadal z ludźmi których nie znamy. Proszę aby posprzątał pokój to i tak tego nie robi a leży z telefonem. Jak mu mówimy żeby postarał się o lepsze oceny to mówi że jego sprawa i ma wszystko gdzieś. Ale najbardziej przeraża mnie że ja dawno nie widziałam jego uśmiechu. W wakacje miał jeździć do pracy bo jeszcze w ferie sobie załatwiał a teraz mówi że jednak nie będzie jeździł bio szkoda mu wakacji.

[aqua48]

Cóż, jak zwykle - rozmawiać, rozmawiać, rozmawiać, nie dawać się wypraszać z pokoju i tłumaczyć jak krowie na rowie dlaczego macie takie zasady i dlaczego się do nich stosujecie oraz że jest częścią rodziny w której każdy ma swoje prawa ale i obowiązki..I uwaga - przygotujcie sobie argumenty, bo jak skończy 18 lat to oświadczy że już jest dorosły, wszystko mu wolno i będzie robić to co chce.

[ajaksiowa]

Zabierz telefon i komputer albo przynajmniej spróbuj zabrać🙃🙃🙃

[grawruletke]

Zrobiłabym to ale on naprawdę źle wygląda. Nigdy go nie widziałam tak smutnego. Ja się boję że tylko pogorsze sprawę. Że ucieknie albo posunie się do gorszego scenariusza. Tyle się słyszy ostatnio o problemach młodzieży.Ja jestem między młotem a kowadłem. Chcę dla niego dobrze.

[samawsnach]

"Twierdzi,że ma nas dość bo wszystkiego mu zabraniamy" vs "Nigdy go nie widziałam tak smutnego". Może to klucz. Nie namawiaj go na spotkanie u terapeuty, czy psychiatry, zaproponuj, że razem jako rodzina pójdziecie, bo może zmiany potrzebujecie wszyscy. Idź do psychologa dla niego równa się "to z tobą jest coś nie tak, napraw się". Pokaż, że wy też jesteście skłonni i gotowi do zmiany. O ile jesteście.

[eriu]

Jeśli dawno nie widziałaś jego uśmiechu, jeśli rezygnuje z rzeczy, na których mu wcześniej zależało to ja bym nie czekała i po prostu skorzystała z tego, że ma jeszcze 17 lat i umówiła mu wizytę u psychiatry dziecięcego (bo na dorosłego to raczej się nie kwalifikuje - zadzwoń i dopytaj gdzie należy go umówić, do dorosłego byłoby łatwiej), bo na tę wizytę będziecie i tak czekać ze 2 miesiące i go po prostu wpakowała w auto i zabrała na wizytę. Trudno. Oczywiście pogadaj wcześniej z psychologiem jak radzą dziewczyny jak przygotować na to chłopaka ale ja bym nie czekała i po prostu chłopaka wzięła na wizytę, bo to jest młody chłopak i sam nie wpadnie, że ma objawy depresji. A rzeczywiście jeśli nie pokazuje objawów radości żadnej to tak brzmi i po prostu warto go wziąć do lekarza żeby go zdiagnozował. Psycholog to jest terapia i owszem mu pomoże jako wspomaganie, ale diagnozę depresji stawia psychiatra i psychiatra leczy depresję.

[gajmal]

Może Ty umów się dp psychologa/pedagoga szkolnego. On nie pójdzie, ale może Tobie coś poradzą. Rozmawiaj z wychowawcą. Niech ma na niego oko.
Może warto spróbować namówić go na wizytę u lekarza ogólnego, zrobić morfologię, badania tarczycy, poziom witaminy D.
Ostatnia szansa.
Jak skończy 18 lat to już tylko będziesz mogła patrzeć na to wszystko. Teraz jeszcze może trochę na siłę, ale mimo wszystko możesz coś zrobić. Może wizyta u psychiatry on-line albo wizyta domowa (jak jeden z członków mojej rodziny wymagał wspomagania psychotropami po udarze to bez problemu znaleźliśmy psychiatrę, który przyjechał do domu)? Tego kumple nie zobaczą i nie będzie musiał się wstydzić.

[eriu]

Tylko czy z online nie będzie tak, że jak bardzo nie chce to np. wyłączy mikrofon i powie, że awaria? To nie małe dziecko. A inaczej jest jak siedzi żywa osoba przed Tobą.

[lot_w_kosmos]

Proszę cię.
Pozwól dziecku na te wyjazdy.
Naprawdę nie chcesz zaryzykować.?
Poznaj tych znajomych. Każ mu zaprosić ich do domu. Pogadaj z ich rodzicami. Zobacz co to za ludzie. To wystarczy, nie musisz znać ich na wylot.
I normalnie daj chlopakowi trochę odetchnac.

[grawruletke]

Tyle,że on nie chce ich zaprosić. Ja nawet nie wiem jak oni wyglądają.

[lot_w_kosmos]

Ale chciał z nimi jechać.
Ja też nie znam większości kolegów dzieci.
Znam tych z podstawowki, jak chodziłam do szkoły na imprezy, to ich poznawałam.
Tych z liceum tylko z opowiadań i jic w tym niezwykłego. Ty też nie musisz znać na wylot znajomych prawie dorosłego człowieka.
Poproś o podstawowe informacje i skontaktowanie z ich rodzicami przed wyjazdem.

[grawruletke]

A wiesz że mnie wyśmiał. Powiedział że do rodziców mam nie dzwonić bo mu narobię wstydu. Oni są pełnoletni. Nie z klasy. Nie że szkoły.

[bib24]

nie ćpa aby?

[grawruletke]

Nie strasz. A po narkotykach są właśnie takie doły? Pieniędzy mu nie ubywa.

[odnawialna]

O ile sobie przypominam mój syn jako 17 latek wyjeżdżał ze znajomymi, których nie znałam. I to były wyjazdy tygodniowe, 2-tygodniowe. Od 16 roku życia jeździł na Woodstock, też ludzi nie znałam. Sama jako nastolatka jeździłam pod namiot z ludźmi, których większości moja mama nie znała.

Twój syn jak widać ma znajomych, ma jakieś chęci zrobienia czegoś, a Wy mu trochę podcinacie skrzydła. Moja rada to zluzować smycz i dać możliwość działania.

[lot_w_kosmos]

odnawialna napisała:


> Twój syn jak widać ma znajomych, ma jakieś chęci zrobienia czegoś, a Wy mu troc
> hę podcinacie skrzydła. Moja rada to zluzować smycz i dać możliwość działania.


Mam identyczne wrażenie.....

[samawsnach]

Ależ on to wyraźnie komunikuje. Być może faktycznie ma depresję, ale równie możliwe jest to, że smutek maskuje złość, której nie umie wyrazić.