zanim przyłożysz...

[twinmama76]

Co sądzicie na temat tego artykułu?
polityka.onet.pl/162,1212100,1,RA,artykul.html
Ja osobiscie poczułam sie podle. Przyznam się, że należę do matek, które
często wrzeszczą, czasem klepna w pampersa, czasem szarpną.
Nie jestem z tego powodu zadowolona, ale jakoś odczuwam bunt, gdy ktoś stawia
znak równości między moim zachowaniem, a maltretowaniem dzieci. Niestety
takie własnie odniosłam wrażenie po lekturze tego tekstu. Wg Pani Pietkiewicz
matka powinna być aniołem, wszystko inne to patologia.

Z drugiej strony nader często łapie się na tym, że najpierw dam klapsa,
najpierw wrzasnę, a potem pomyślę. Takie działanie na zasadzie odruchów
przeraża mnie, ale nie potrafie się z niego wyzwolić. Więc może faktycznie
agresje mam wdrukowaną? Nie da się ukryć, że mój ojciec był zwolennikiem
silnej ręki. Choć pozostaję z nim w bardzo dobrych stosunkach, to chyba nigdy
nie zapomnę jednego lania...

Jak widać nachodza mnie różne myśli, a żadne nie są różówe. Nie mam tez
gotowych odpowiedzi.

A co wy na to?

[allaxx1]

Nie czytam i nie wierzę w tego typu porady bowiem udzielają ich albo bezdzietne
kobiety albo męzczyżni którzy owszem są psychologami,specjalistami ale ze
swoimi dziecmi widzieli się albo póznym wieczorem albo w weekendy(praca na
uczelni,prywatne praktyki,korepetycje)Poza tym przecież taki uznany psycholog
doradzający jak wychowywać okazał się "zboczeńcem".
Jak może udzielać porad osoba ,która dzieci widzi tylko na obrazku?
Tak więc nie przejmuj sie i wychowuj według własnych zasad--takie jest moje
zdanie.

[verdana]

Ja też widze poważne niebezpieczeństwo w zrównywaniu klapsa w pampersa z
katowaniem dziecka.
Przede wszystkim dlatego, ze ludzie lejący swoje dzieci mogą czuć się
usprawiedliwieni, gdy czytają, że robi tak 80% społeczeństwa. A z tych 80%
większość czasem da klapsa dziecku, a tylko niewielu dziecko leje - co jest i
powinno być karalne.
Owszem, zgadzam się z tym, ze klaps nie powinien być polecaną metodą
wychowawczą. Jak ktoś potrafi bez klapsów - to doskonale! Ale obawiam się , że
dla wielu matek alternatywą klapsa jest bezradność (bardzo niedobrze) albo
kary, które nie naruszają wprawdzie "integralnosci cielesnej" ale są tak
okrutne, że wprawiają nnie w autentyczną panikę. Przeczytałam kiedyś bowiem
poradę wybitnej pani psycholog, która radziła, by zamiast ukarać małe dziecko
klapsem, zabrać mu na trzy dni ukochanego misia. I to ma być mało okrutne?

[andaba]

Bardzo mnie denerwuje wkładanie do jednego worka pojedynczych klapsów z
katowaniem dziecka. O ile to drugie powinno być zabronione i karane, to klapsy
są powszechną formą kary i raczej mało szkodliwą. gdyby miały tak fatalne
skutki, jak wszędzie piszą to 95% naszego pokolenia, nie mówiac o starszych,
byłoby znerwicowane, zdegenerowane i upośledzone. Osobiście znam jedną matkę,
która nigdy nie uderzyła dziecka.
Ciekawa jestem, jakie metody wychowawcze praktykują ci, którzy są tak przeciwni
karom cielesnym i jak wychowane są ich dzieci.
Oczywiście nie popieram bicia dzieci z każdego powodu, nie popieram w ogóle
bicia dzieci, które są na tyle duże, żeby zrozumieć co i dlaczego robią źle.
Ale w przypadku osiemnastomiesięcznego dziecka, które wpycha siostrze łyżeczkę
do oka, lub uparcie bawi się kurkim kuchenki gazowej jest to jedna z
nielicznych kar, która daje szansę, że poskutkuje.

[milarka]

andaba napisała:

> Oczywiście nie popieram bicia dzieci z każdego powodu, nie popieram w ogóle
> bicia dzieci, które są na tyle duże, żeby zrozumieć co i dlaczego robią źle.
> Ale w przypadku osiemnastomiesięcznego dziecka, które wpycha siostrze
> łyżeczkę do oka, lub uparcie bawi się kurkim kuchenki gazowej jest to jedna z
> nielicznych kar, która daje szansę, że poskutkuje.

Ja nauczyłam swojego 17 mies. synka, że przy kuchence gazowej bawić się nie
wolno bez bicia.

[dziki-imbir]

A nie boisz sie, ze jak nauczysz dziecko klapsami, ze nie wolno wkladac
siostrze lyzeczki do oka, to ono wlozy te lyzeczke, gdy tylko nie bedziesz
patrzec? Bo wtedy nie bedzie grozby klapsa.
Mam cztero i pol-letnia coreczke. Nigdy w zyciu jej nie uderzylam. Malo tego,
pozwalam jej na duzo swobody - w ubieraniu sie (oczywiscie stosownie do
pogody), w jedzeniu (nie musi zjadac wszystkiego z talerza, nie musi jesc, gdy
ja chce, zeby jadla), w wyborze zabawek (nie podobaja mi sie lalki Barbie, ale
ona je uwielbia, wiec ma). Byc moze dzieki temu moge stawiac granice tam, gdzie
sa one potrzebne. I Maja je respektuje.
Duzo z nia rozmawiam, tlumacze. Czasami uprzedzam ja, co sie bedzie dzialo, gdy
przewiduje, ze w jakiejs sytuacji moze nie umiec sie zachowac (np. przed
pierwsza wizyta u dentysty powiedzialam jej, co sie bedzie dzialo, co zrobi
dentysta, co ona bedzie robic - byla bardzo grzeczna).
No i nie wymagam od niej czegos, czego czteroletnie dziecko nie jest w stanie
zrobic - np. siedzenia spokojnie przez poltorej godziny, podczas gdy ja
rozmawiam z kolezanka. Wiadomo, ze bedzie nam w pewnym momencie przeszkadzac. I
to nie jest niegrzecznosc, tylko norma u czterolatki.

do Andaby-

[inez21]

wiesz a mnie się często wydajeże właśnie 95% naszego społeczeństwa jest
znerwicowane,zdegenerow\ane,agr esywne,pełne lęków i fobii.
Dlaczego w Szwecji gdzie wyeliminowano bicie dzici mogą ludzie bezpiecznie
chodzić po ulicach,nie zamykać samochodów i mieszkań?? U nas nie jest to raczej
możliwe...
W Szwecji nie ma też chyba takich programów jak u nas "Pod napięciem" w ostatnią
niedzielę...
A 18miesięczne dziecko nie rozumie związku między biciem,a tym co robi.Nabiera
tylko przekonania ,że bicie jest dobre i w przyszłości będzie się nim posługiwać...
Ja jak dziecko dostałam parę razy lanie od rodziców(nie jakieś drastyczne,ale
poprostu parę klapsów),niestety pamiętam je do dziś i do dziś mam żal...czasem
tez zdarza mi się klapnąć mojego syneczka,ale uważam że jest to złe,zawsze po
tym mam "moralnego kaca" i nie szukam dla siebie wytłumaczenia.Szanuję i
podziwiam rodziców którzy umieją się zawsze opanować i jestem pewna że są to
ludzie którzy sami nigdy nie byli bici...

Pozdrawiam))

na marginesie

[melka_x]

> Przeczytałam kiedyś bowiem
> poradę wybitnej pani psycholog, która radziła, by zamiast ukarać małe dziecko
> klapsem, zabrać mu na trzy dni ukochanego misia.

I to ma być psycholog? Zgroza..

[gemmavera]

allaxx1 napisała:

> Tak więc nie przejmuj sie i wychowuj według własnych zasad--takie jest moje
> zdanie.

Według mnie mówienie "wychowuj według wlasnych zasad" to pewnego rodzaju
pułapka. Na ile te zasady są moje, a na ile mojego ojca, dziadka,
pradziadka...? Karanie biciem jest przekazywane z rodziców na dzieci, z
pokolenia na pokolenie, no bo w końcu skąd czerpiemy wzorce? Jasne, że można
się uwolnić od tego typu "spadku", ale ile osób na to stać?
Jeśli więc takie zachowania są "dziedziczone", to one nie są tak naprawdę moje.
Toteż jeśli jako dziecko dostawałam lanie od rodziców, nie mogę zdawać się na
"intuicję", która podpowiada mi, żeby bić także moje dziecko. Bo to nie jest
intuicja, tylko przyswojone w dzieciństwie wzorce.

Żeby było jasne - zdarza mi się nie zdzierżyć i dać parę klapsów, o wrzaskach
nie wspomnę... Mam z tego powodu wyrzuty sumienia i zawsze traktuję to jako
porażkę, w żadnym wypadku nie jako metodę wychowawczą.
Wierzę w to, że można z powodzeniem wychowywać dziecko bez przemocy i że są
ludzie, którzy tak potrafią. Tym bardziej, że widzę, że klapsy i w ogóle
agresywne zachowanie (wrzaski, szarpanie itp.) wcale nie przynoszą pożądanego
skutku, a jeśli nawet, to na chwilę. Zgadzam się więc z tym, że kary cielesne
niczego dobrego nie uczą.
Usprawiedliwam siebie samą jedynie tym, że każdemu czasem puszczają nerwy...
Ale broń Boże nie mam zamiaru uznawać klapsów za metodę wychowawczą.
Tyle w skrócie.
gemma

[jemma]

A ja nie biję ,nie daję klapsów,nie szarpię itp.czasem powrzeszczę ,ale gdy
wiem,że niesłusznie-przeproszę,nigdy nie wyzywam.Dlaczego?wiem,ze to nic nie
da,nic dobrego.Wiem też że to czasami trudne-nie wybuchnąć,ale zawsze gdy już
czuję,że eksplozja tuż tuż włącza się u mnie "czerwona lampka"i resztki
zdrowego rozsądku nakazują mi stanąć z boku i zobaczyć jak wyglądam rycząca na
mniejszego i słabszego odemnie.Wtedy zaczynam rozmawiać,tłumaczyć i
słuchać.Może łatwo mi mówić,bo mam naprawdę mądre i w miarę grzeczne córki,dużo
można im wytłumaczyć.Uważam,że tą drogą można wiele osiągnąć.Mój mąż wogóle
nigdy nie krzyknął na córki,a ma u nich ogromny autorytet.Co do bicia,to jestem
przeciw,bez względu na to czy jest to klaps czy maltretowanie.Wiem,że nie
wszystko jest białe i czarne ale ogólnie zgadzam się z tym co jest w tekście
p.Pietkiewicz.Pozdrawiam

[milarka]

Ja jestem przeciwna nawet klapsom (a rozumiem przez to nie lekkie klepnięcie w
pupę, ale takie klepnięcie, które dziecko jednak odczuwa dość nieprzyjemnie).

Dyskutuję na ten temat ostatnio wiele ze swoim mężem, bo kiedy są jakieś
problemy z synkiem (17 mies.) to ja twierdzę, że trzeba tłumaczyć spokojnie a
mąż czasami już nie daje rady i wtedy twierdzi, że może czasami trzeba by
jednak zlać malucha. Wtedy ja się go pytam, czemu w takim razie, kiedy tłumaczy
mi coś kolejny raz a ja kolejny raz źle robię nie dostaję od niego lania?

Zresztą widzę jak to jest u znajomych, których synek raczej często dostaje
lanie. Chłopak ma 2 lata, podobno często jest niegrzeczny - np. bije swoich
rodziców, a koleżanka twierdzi, że nawet lanie już nie pomaga, bo po biciu
dziecko staje się jeszcze bardziej agresywne... A wg mnie sami mu pokazali, że
bicie to normalna sprawa...

Rozumiem, że czasami można nie wytrzymać, osobiście raz miałam wielką ochotę
przylać synkowi, ale jakoś się powstrzymałam. Mam nadzieję, że nigdy nie uderzę
własnego dziecka.

[jemma]

Ja też podobnie jak Milarka widzę po znajomych,ze dzieci które obojętnie czy
dostną klapsa czy też lanie\w sumie niewielka to różnica\są przez to jeszcze
gorsze tzn.agresywne,nieposłuszne.A już żałosne jest tłumaczenie,że dziecko
dostało lanie bo coś tam nabroiło-dziecko dostało lanie bo rodzic się
wkurzył,nie opanował swoich złych emocji i przylał,tylko ciężko się do tego
przyznać.

[esteel]

Tak tez mi sie wydaje , ze dziecko dostaje klapsa najczesciej z powodu tego,
ze rodzic stracil cierpliwosc i to jest przegrana rodzica a nie
jego "zwyciestwo" . Ja niestety dosyc czesto ostatnio sie zloszcze i jak juz
jestem blisko wybuchu ide do innego pokoju i albo wale poduszka albo napieram
na sciane i krzycze -)) pomaga mi to rozladowac zlosc. Jakis miesiac temu
niestety dalam synkowi ( 18mcy) klapsa w rajstopki i go zabolalo zaplakal ale
tez popatrzyl na mnie takim wzrokiem pelnym bolu, niedowierzania, urazy i
bezradnosci po czym zaczal szeptac "mama, mamusia, mama" z lzami lecacymi po
policzkach. Uff plakalam po tym caly dzien . E

[katse]

no ja nie dałam mojej jeszcze klapsa

ale ta "małpeczka" się śmieje, jak na nią krzyknę (bardzo rzadko, jak bardzo
psoci)

i co ja mam robić???

[ankasza]

Zgadzam się z Jemmą,że to rodzice nie radzą sobie ze swoimi emocjami i stąd
klapsy i reszta.A dziecko łatwo uderzyc,bo nie odda,bo ma słuchać itp.Metoda
wydaje sie najprostsza,lecz nieskuteczna zupełnie.moje dzieci nie dostaja
klapsów,bo to nic nie daje.Pare razy mi się to zdarzyło przy starszym.Dostał
klapsa,ale zachowywał się jeszcze gorzej,więc doszłam do wniosku,że nie tędy
droga.Lepsze jest wytłumaczenie lub w razie koniecznosci zero komputera lub
innej przyjemnosci przez jakiś czas(adekwatnie do winy).
A jeśli chodzi o młodszą(1,5 roku),to staram się nie stwarzać jej okazji do
brojenia.Przecież wiele rzeczy tak małe dziecko nie robi celowo,tylko z
ciekawości.
A swoją drogą,jeżeli mąż was zdeneruje,czy coś "przeskrobie" też dostaje klapsa
albo lanie?

[twinmama76]

ankasza napisała:
> to rodzice nie radzą sobie ze swoimi emocjami i stąd
> klapsy i reszta

Oczywiście nie twierdzę, że klapsy i wrzaski to metoda wychowawcza. Oczywiście
dochodzi do nich wtedy, gdy tracę kontrolę nad nerwami.

> A jeśli chodzi o młodszą(1,5 roku),to staram się nie stwarzać jej okazji do
> brojenia.Przecież wiele rzeczy tak małe dziecko nie robi celowo,tylko z
> ciekawości.

Ja mam dwójke małych dzieci (16 miesięcy) i pomimo tego, że też staram sie nie
stwarzać okazji do brojenia, one sobie zawsze jakoś te okazje same wynajdą

W 9 przypadkach np. wyciągne odkurzacz i sprzątne ziemię pracowicie wysypaną z
doniczki (w celu zapewne zbadania jej konsystencji i przydatności do spożycia ;-
))), ale w 10 przypadku wrzasnę, zaprowadzę na siłę do drugiego pokoju,
ewentualnie klapne w tyłek.
Czy to robi ze mnie matkę potwora, która niszczy swoim dzieciom mózg?
Według Pani Pietkiewicz - tak.

[jemma]

uderzyć 16-miesięczne dziecko w jego małą pupę?nie mogłabym,nie przekonasz mnie
Twinmamo,że nie ma innego wyjścia.Rozumiem,że dziecko może wkurzyć,ale cała
sztuka zapanować nad tym.

[mackowy4]

Twinmamo76, przecież sama wiesz, że klapsami i wrzaskami karzesz swoje dzieci
za ich naturalną ciekawość. Dając klapsa, dajesz im do zrozumienia, że coś
robią źle, zabijasz wrodzoną chęć dzieci do dotknięcia, spróbowania czegoś
nowego. Jeśli 16-to miesięczne dziecko wybiera ziemię z doniczki, to tylko i
wyłącznie Twoja wina - po prostu powinnaś tego kwiata postawić w miejscu
niedostępnym dla maluchów i po kłopocie. To Tobie należą się te klapsy , bo
to Ty jesteś dorosała, mądrzejsza i powinnaś wiedzieć, że dzieci wcześniej czy
później zainteresują się doniczką. A jeśli dobierają się do tej doniczki
kolejny raz - tego już nie rozumiem - dlaczego po prostu jej nie przestawić lub
kwiata oddać w dobre ręce?
U mnie w domu nie ma kwiatów doniczkowych właśnie z tego względu, nie ma
niskich stołków, etażerek, nie ma dużo mebli, rogi są pozabezpieczane, kontakty
pozatykane. Synek nie ma możliwości ściągnięcia na siebie czy to wazonu, czy
kubka gorącej herbaty ze stołu (nie ma obrusów). Wszystko, co zbędne zostało z
domu usunięte, a co niezbędne - stoi wysoko, poza zasięgiem ciekawskich rączek.

Kiedyś widziałam taką scenę: niespodziewanie na ulicę (zazwyczaj mało ruchliwą,
ale akurat jechał samochód...) zza zaparkowanego na poboczu samochodu wybiegła
dziewczynka (ok. 4 lat). Kierowca zatrzymał się z piskiem opon, na szczęście
jechał wolno, dziewczynce nic się nie stało, ale na pewno mocno się
wystraszyła. A jej matka, która szła tuż obok wlepiła jej od razu kilka mocnych
klapsów w pupę i zaczęła na nią krzyczeć. Po co? Chyba tylko po to, aby dać
ujście swoim emocjom i strachowi. Uważam,że to ona była powinna pilnować
swojego dziecka, a nie dziecko jej. I jej należały się te klapsy, którymi tak
hojnie okładała pupę tej małaj dziewczynki.
Ja uważa, że biją, czy dają klapsy osoby, które nie radzą sobie z własnymi
emocjami. Może są sfrustrowane brakiem pracy, problemami w pracy, problemami
małżeńskimi, problemami finansowymi, nadmiarem obowiązków i brakiem czasu dla
siebie - powody możnaby mnożyć. Osoby pozytwnie nastawione do świata, mające
szacunek dla innych nie uderzą kogoś słabszego od siebie, kogoś kto ich
bezgranicznie kocha.
Pozdrawiam.

[twinmama76]

>Jeśli 16-to miesięczne dziecko wybiera ziemię z doniczki, to tylko i
> wyłącznie Twoja wina - po prostu powinnaś tego kwiata postawić w miejscu
> niedostępnym dla maluchów i po kłopocie. To Tobie należą się te klapsy , bo
> to Ty jesteś dorosała, mądrzejsza i powinnaś wiedzieć, że dzieci wcześniej
czy
> później zainteresują się doniczką. A jeśli dobierają się do tej doniczki
> kolejny raz - tego już nie rozumiem - dlaczego po prostu jej nie przestawić
lub
>
> kwiata oddać w dobre ręce?
> U mnie w domu nie ma kwiatów doniczkowych właśnie z tego względu, nie ma
> niskich stołków, etażerek, nie ma dużo mebli, rogi są pozabezpieczane,
kontakty
>
> pozatykane. Synek nie ma możliwości ściągnięcia na siebie czy to wazonu, czy
> kubka gorącej herbaty ze stołu (nie ma obrusów). Wszystko, co zbędne zostało
z
> domu usunięte, a co niezbędne - stoi wysoko, poza zasięgiem ciekawskich
rączek.

Przeciez nie winię dziecka za wybieranie ziemi, tylko przyznaje się, że za n-
tym razem JA nie wytrzymuję, czyli to jest MÓJ problem, a nie dziecka.
Wiadomo, że dzieci w tym wieku nie są zdolne do zapamietania na dłużej
jednorazowych zakazów, a są i takie, które puszczaja je mimo uszu.

Jestem jednak przeciwniczką wyrzucania wszystkiego z domu, bo sie ma dziecko.
Bezwzględnie nalezy zabezpieczyc wszystko, czym dziecko może zrobic sobie
krzywdę, a czego nie jesteśmy w stanie upilnować. U mnie sa to nakładki na
gniazdka elektryczne.
Ale uważam, że babranie sie w ziemi, a nawet skonsumowanie niewielkiej ilości
rzeczonej nie jest żadnym zagrożeniem, tak więc kwiatka nie wywalę. POza tym
lubie kwiatki i mam ich w domu sporo. Nie mówiąc o tym, że musiałabym je chyba
przywiesić przy sufiie, bo moje dzieci sa na etapie przysuwania jednych mebli
lub skrzynek z zabawkami do innych i wchodzenia na nie.
Tak więc kwiatki zostaną, a ja będę sprzątała tę ziemię.

Dodam, że podałam te sytuacje jako przykład, co nie znaczy, że jest to dla mnie
jakis problem. PO prostu chyba każdy tak ma, że pewne zwykłe sytuacje urastają
do rangi problemów, gdy jest sie np. zmęczonym.

Wtedy właśnie dochodzi do wrzasków i klapsów, jeszcze raz napiszę, że nie są to
sytuacje codzienne i nie uważam, żeby można było nazwac moje zachowanie
maltretowaniem dzieci.

Uff troche namotałam

[linkaa3]

Wlasnie, nawet klaps moze byc upokarzajacy. Gdzies wyczytalam, chyba na tym
forum, ze klaps czy lanie to droga na skroty, chcialabym jeszcze tylko dodac,
ze droga na skroty donikad.

Jest tyle mozliwosci wychowania czlowieka, czemu odwolywac sie do tak
brutalnych metod? Klaps, zabrac misia - co to da na dluzsza mete?

Moje dziecko bez klapsow rozumie co do niego mowie, a jak nie to tlumacze do
bolu, a raczej powtarzam w b prostych zdaniach jak zdarta plyta. Naprawde sie
da. Dziecko ma 2 lata.

[isma]

Ooo, matko. To, ze dawanie klapsow nie jest idealna metoda wychowawcza, to nie
znaczy, ze trzeba od razu ustawe na ten temat pisac ;-(((.

Nie mam zludzen, co do tego, ze szarpne, i to porzadnie, trzymane za reke moje
dziecko, jesli bedzie sie chcialo wyrwac na ulice, na ktorej jedzie sznur
samochodow, zamiast czekac ze mna cierpliwie (jesli kiedys nie poskutkuje to,
co do tej pory praktykuje, czyli tlumaczenie). Bo tego bedzie wymagalo jego
bezpieczenstwo. Podobnie jak nie mialam momentu wahania, ze dziecko, ktore
poslizgnelo sie w wannie, trzeba schwycic za raczke, ratujac je przed
uderzeniem glowa w dno, nawet jesli "dzieki" temu awaryjnemu gestowi sobie te
raczke w glowce kosci promieniowej zwichnie, co mi sie osobiscie przydarzylo ;-
(((.

My corki, dwuipolletniej, nie karzemy w ogole. Ale tez bynajmniej nie jestesmy
aniolami tolerancji dla wszelkich wyskokow pociechy, na wiele rzeczy corce nie
pozwalamy, ktore innym dzieciom wolno. Ale nie ma taryfikatora, ze za to czy
tamto to klaps albo odebranie misia - jedno i drugie uwazamy nie tylko za
niezbyt humanitarne, ale i za malo skuteczne. Uwazamy, ze powinien byc zwiazek
przyczynowo skutkowy miedzy przewinieniem a jego konsekwencja, czyli de facto
kara. Nie ma takiego zwiazku miedzy rozlaniem zupy a zabraniem zabawki,
niezjedzeniem obiadu a zamknieciem w innym pokoju.

[jemma]

To co opisałaś Ismo,o szarpnięciu dziecka,które chce wybiec na ulicę to jest
taki odruch,pewnie sama tak zrobiłabym .To że nie moje dzieci nie dostały i nie
dostaną nigdy lania ,nie oznacza ,ze są rozpuszczone i wszystko im wolno.Można
wychować grzeczne ,mądre, nierozpuszczone dziecko bez klapsów i lania.Moim
zdaniem bijąc dzieci -poniża się je.

[ewa216]

A ja uważam, że wszelkie kary cielesne wobec dziecka powinny być karane. I
właśnie ismo uważam, że ustawa jest potrzebna chociażby z tego względu że ja
nie wiem co to klaps ( z jaką siłą wolno uderzyć dziecko?, tak żeby tylko
poczuło dotyk czy tak żeby zabolało? a ma zaboleć mocno czy tylko trochę? wolno
bić ręką czy z przedłużeniem ręki?, przez spodnie czy na goły tyłek?) Jedni
rodzice dadzą lekkiego klapsa a inni przyleją pasem przez tyłek czy to to samo?
A jak klaps nie podziała to wolno mi dziecko uderzyć mocniej i w buzie na
przykład? Od jakiego wieku wolno bić dzieci? Czy płaczący 6 miesięczny maluch,
którego matce wydaje się że dziecko coś na niej wymusza powinien dostać klapsa?
Nie da sie sprecyzować jak bić wolno a jak nie, ani stwierdzić jaki to zostawi
w dziecku ślad dlatego uważam, że klapsy powinny być zabronione. Uważam, że
klaps to tylko i wyłącznie bezsilność i wygoda rodziców.
Mam nadzieję, że Ci rodzice którzy biją dzieci, dostaja tak samo w łeb od
swoich parnterów za przewinienia. I widzę tu dużą różnicę jak przywali dorosły
dorosłemu (chociaż rozmumie za co dostał) a jak walnie dorosły dzieciaka.
Pozdrawiam
Ps. ja nie znaję tekstu "twoje dziecko i wychowuj jak chcesz" Jak widzę matkę
która leje dzieciaka na ulicy to podchodzę i zwracam uwagę ot i tyle.

[isma]

A, to sie widocznie roznimy w podejsciu do prawa, co mnie zreszta, z powodow
zawodowych, nie dziwi )).

Ja nie wierze w to, ze prawo jest jedynym hamulcem, regulujacym stosunki miedzy
ludzmi. To by bylo zbyt idealistyczne )). Moge na zawolanie wyliczyc
dziesiec, dwadziescia, trzydziesci kwestii, ktore prawo reguluje, i co z tego?
Nikt tego prawa nie przestrzega, a norma nieprzestrzegana nie tylko ze nie
spelnia swojej literalnej roli, ale i podkopuje zaufanie do prawa w ogole.
Pierwsze z brzegu przyklady: obowiazek meldunkowy, warunki trzymania zwierzat...

[ewa216]

Oczywiście ismo że masz rację z tym, że myślę , że niektórym rodzicom wizja
tego że łamią prawo na pewno dałaby do myślenia. Nie wiem czy pamiętasz
historię tej niani która szarpała dzieciaka ( było o tym dużo na tvn) no i jak
to się skończyło? a no tak że niani nic nie zrobili bo w końcu tylko szrpnęła
dziecko i troszkę po pyszczku potarła nic takiego nie? Wiem że to nie jest
idealny przykład ( bo w końcu o rodziców sie rozchodzi a nie o nianie) ale sam
fakt że gdyby paragraf był to by pewnie jakąś karę miała. A tak nie bo przecież
szarpać i klepać można.
Pozdrawiam

[maw51]

Widzę, że w tym wątku piszą przeważnie mamy 16-18 miesięcznych maluchów. Czy
dzieci w tym wieku naprawdę są takie niegrzeczne ze zasługują na klapsa?
Myślałam ze to prawie niemowlęta, które jeszcze nie wiedzą, co jest dobre a co
złe, i nie można się na nich złość. Ja mam synka na razie 7 miesięcznego. Jest
bardzo żywym dzieckiem i zaczyna już powoli mną manipulować (delikatnie mówiąc
potrafi być nieznośny). Ale wiem ze to wszystko moja wina to ja go tego
nauczyłam rozpuściłam go przyzwyczaiłam ze mama będzie go ciągle nosić usypiać
przy piersi i brać do łóżka kilka razy w nocy. I ponoszę teraz tego
konsekwencje. Czy zachowanie 16-18 miesięcznych dzieci nie jest czasami
spowodowane tym, do czego ich przyzwyczaili i nauczyli dorośli i tym ze wielu
rzeczy jeszcze nie potrafią zrozumieć. I należy wykazać się większą
cierpliwością. Już bardziej zrozumiałabym żeby dać kapsa 3-5 latkowi. Dziecko w
tym wieku już powinno dużo rozumieć, jeżeli wie, że nie powinno a robi coś
złośliwie to rozumiem ze można delikatnie dać mu do zrozumienia, co go czeka,
gdy będzie nadal tak postępować. A zupełnie nie rozumiem kar cielesnych u
dzieci, które jeszcze nie rozumieją, o co chodzi i dlaczego mama mu przyłożyła.
Sama musze przyznać, że jestem osobą nerwową, ale nie wiem skąd mi się bierze
taka cierpliwość do własnego dziecka. Nie dość ze nie denerwuje się jego
zachowaniem to jeszcze spełniam wszystkie jego zachcianki. I wiem, że w
przyszłości będę zbierać tego żniwo, ale narazie nie potrafię mu się oprzeć.

[sakada]

Ja mam nadzieję, że nigdy nie uderzę własnego dziecka. Narazie Oskar ma
zaledwie 8 miesięcy i nie śmię powiedzieć, że nigdy nie dam mu klapsa bo po
prostu nie wiem co się stanie w przyszłości. Jednak obiecuję sama sobie, że
zrobię wszystko co w mojej mocy aby nigdy nie podnieść na niego ręki. Mam
wielką nadzieję, że mi się to uda.

[l.e.a]

jestem przeciwniczką szarpania, bicia i klapsów, nawet krzyków, za dużo
pamietam z dzieciństwa ....znajoma pyta jak to jest,że jak Bartkowi powiem nie
wolno, to jest to dla niego jasne ? a jej córce nie i dalej robi swoje ?

podam przykład: Bartek miał 16 mies, wsadzał paluszki do kntaktu, wzielismy go
z tata na kolana i wytłumaczyli, że może zdarzyc się krzywda, że może cięzko
zachorowac itp. znajoma natomiast widząć,że córka majsterkuje przy wtyczce
krzyczy nie wolno, dziecko nie rozumie - dlaczego ? nie tłumacząc dzieckowi nie
dziwmy się,że nie słucha.

[karinka17]

l.e.a napisała:

> podam przykład: Bartek miał 16 mies, wsadzał paluszki do kntaktu, wzielismy
go
> z tata na kolana i wytłumaczyli, że może zdarzyc się krzywda, że może cięzko
> zachorowac itp. znajoma natomiast widząć,że córka majsterkuje przy wtyczce
> krzyczy nie wolno, dziecko nie rozumie - dlaczego ? nie tłumacząc dzieckowi
nie
>
> dziwmy się,że nie słucha.

A co powiesz na taki przykład:
Córcia wkłada paluszki i długopis do kontaktu (nie zmyslam na potrzeby chwili),
bierzemy ją na bok i tłumaczymy,że nie wolno, bo zrobi sobie krzywdę itp...
A ona za 5 min. idzie do tego kontaktu i znów próbuje....To my znów tłumaczymy,
że nie wolno...
A ona znów tam lezie itd....z każdą rzeczą...
np. skacze jeszcze ze stołu na tapczan (!!) i tez tłumaczenie nie pomaga itp.
i co z taką począć?? Przecież jak ja kiedyś nie przyuważymy to ja prąd porazi,
albo sobie zrobi coś jeszcze gorszego!!!
Nie wiem co z tą małą czarownicą już robić!?

[l.e.a]

Karinka, kupcie zabezpieczające wkładki do kontaktów, wiem, że kontakty podałaś
jako przykład. Może spróbuj w tym momencie zainteresować córkę inną zabawą, u
nas tez skutkowało.

Pozdrawiam Cię - lea

[karinka17]

dzieki za odpowiedź.
Wkładki na kontakty mamy, ale przeciez nie na wszytkie mogą być założone ...
pozatym, jak już pisałam :skacze ze stoła na rogówke, oraz kręci kurkami od
gazu, pisze po meblach, wysypuje ziemię z donic, zawsze biegnie w przeciwnym
kierunku niz my (na dworze) itp....

zajmowanie zabawa czasem skutkuje a czasem nie
mam tylko nadzieję, że z tego wyrośnie a mnie nerwy nie puszczą.
Nie jestem święta, i zdarzyło mi sie jej dać klapsa, ale potem razem
płakałyśmy . Staram sie trzymać nerwy na wodzy, nie szarpię jej, staram sie
nie krzyczeć, nie ulegać na wymuszanie wszytkiego poprzez rzucanie sie na
podłogę z potwornym rykiem...
mam nadzieję, że z tego wyrośnie! A jak nie!? A jak bedzie taka jak syn
koleżanki! W wieku 7 lat skacze po wersalkach, nikogo nie słucha i cały czas
broi!
brrr...

[l.e.a]

no to macie żywe sreberko napewno z tego wyrośnie, cierpliwości życzę

pozdrawiam ciepło
lea

[olaart]

karinka17 napisała:

> dzieki za odpowiedź.
> Wkładki na kontakty mamy, ale przeciez nie na wszytkie mogą być założone ...
> pozatym, jak już pisałam :skacze ze stoła na rogówke, oraz kręci kurkami od
> gazu, pisze po meblach, wysypuje ziemię z donic, zawsze biegnie w przeciwnym
> kierunku niz my (na dworze) itp....

Karinko - Twoja córeczka to wypisz wymaluj mój Maksio jakieś 1,5 roku temu,
takie żywe sreberko, które powoduje przedczesne siwienie swoich rodziców
Maksio też skakał ze stołu więc stół został złożony i schowany do piwnicy, w
domu nie było ani jednego kwiatka ( za to obie babcie nagle miały ich w
nadmiarze )) kurki wyciągaliśmy i kładliśmy wyskoko - jak ktoś chciał zapalić
gaz - musiał sobia założyć ten nieszczęsny kurek. Inny kiedynek na dworze -
możesz skorzystać ze smyczy, jak się nie podoba, konsekwentnie do domu
oczywiście z odpowiednim tłumaczeniem itp. itd U nas np. zniknęły firanki bo
mały uparcie za nie ciągnął, wszystkie cenne rzeczy wysoko. Stopniowo zaczął
rozumować, tłumaczenia odnosiły skutek, przedmioty domowe zaczęły wracać na
swoje miejsce. Wyrośnie przekonasz się ))

[mackowy4]

U nas nakładki są założone na wszystkie kontakty, które nie są w "ciągłym
użyciu". Co to za problem? Wyjęcie nakładki w razie potrzeby trwa przecież
chwilkę . A kuchenka ma pokrętła na płycie, a nie z przodu - i po kłopocie.

[weronikarb]

l.e.a napisała:

> jestem przeciwniczką szarpania, bicia i klapsów, nawet krzyków, za dużo
> pamietam z dzieciństwa ....znajoma pyta jak to jest,że jak Bartkowi powiem
nie
> wolno, to jest to dla niego jasne ? a jej córce nie i dalej robi swoje ?
>
> podam przykład: Bartek miał 16 mies, wsadzał paluszki do kntaktu, wzielismy
go
> z tata na kolana i wytłumaczyli, że może zdarzyc się krzywda, że może cięzko
> zachorowac itp. znajoma natomiast widząć,że córka majsterkuje przy wtyczce
> krzyczy nie wolno, dziecko nie rozumie - dlaczego ? nie tłumacząc dzieckowi
nie
>
> dziwmy się,że nie słucha.

Lea gratuluje dziecka tak rozumnego.
Mojemu tłumaczke: Dominiś niewolno tego dotykac (kurki przy gazie) bo zrobisz
sobie krzywde (mowilam nawet ała aby zrozumiał) i tak wyłaczyl
Nastepnie: Dominik niewolno bo mama tacie obiad gotuje (nawet było i mniam
mniam)
Nadal kreci i nic nie dociera
Powiedz mi i co mam zrobic, dalam klapsa, choc i tak nie poczul przez pampersa
bo myslal ze to zabawa.
Nawet odwrocenie uwagi nie pomaga, bo ma niestety bardzo dobra pamiec i caly
czas wraca.
U mnie w mmieszkaniu wszystkok jest tak zrobione aby maly nie mogl sobie zrobic
krzywdy brojeniem, ale niestety ma 15 m-cy i na koncie : 3 piloty rozwalone,
wieza rozwalona, ziemia z kwiatow. Zabawki tez bardzo krotko sa ladne i nowe
oraz dobre

do weronikarb ....

[karinka17]

no to coś jak moja Paulina ...

a moze za duzo tlumaczycie?

[wieczna-gosia]

Bo ja nie tlumacze dlugo i namietnie dlaczego nie.
Nie i koniec. Nie wolno. W fazie naporu potrafilam odstawiac od kontaktu po 50
razy. Mialam poza tym zatyczki, ale nie o to chodzi- chcialam zeby dziecko
przyjelo ze do kontaktu nie wolno sie zblizac- zatyczny byly dla mojej wygody, w
razie jak sie zagapie.

Naprawde bardzo male dziecko wymaga jasnych polecen, na tlumaczenia przyjdzie
czas. Nie wolno i koniec. Z gazem tak sama. Z ulica tak samo. Uwazam ze
tlumaczenie rozwlekle ze moze stac sie krzywda, to strata czasu. Dziecko musi
bowiem znac pojecie krzywdy i szpitala w dodatku. Latwiej zabronic.
Moje dzieci dowiedzialy sie pozniej dlaczego nie moga, ale do tego czasu mam
doslownie kilka zakazow bezwzglednych:
gaz
kuchenka
piekarnik
kontakty
zarowki

tych rzeczy po prostu nie wolno dotykac. Nie ma dlaczego, nie ma ze czasami
mozna (czemu w koncu nie pomacac chlodnej zarowki), nie ma. Zakazane. Pozniej
wprowadzam elementy tlumaczenia, rozmawiamy, juz 5 latka u mnie wyjmuje jeden
kabel z kontaktu a wklada drugi, czyli gdzies w tym okresie pomiedzy 0 a 5 lat
stopniowo sprzedalam jej cala wiedze o tym czym jest prad, dlaczego trzeba
uwazac, jak sie uwaza, ze kontakt generalnie wolno dotykac, ale.... itd

Ale wyjsciowym postepowaniem bylo- nie wolno i odstawialam. Nie zagadywalam na
chama, tylko wytrwale odstawialam. Dziecko po jednym dniu lapalo ze to jest nie
kilka nastepnych zajmowalo mu sprawdzanie czy tak tylko sobie gadam czy tez
mowie serio i czy na pewno zawsze odstawie czy moze mi przeszlo.

pozwalam dziecku na wiele eksperymentow- mozna sobie palce przycinac szufladami,
trzeskac drzwiami (z poduszka )) ruszac piloty.

[karinka17]

tyle, że na Paulinę nie działa ani tłumaczenie, ani zakazy typu "NIE, BO NIE! I
KONIEC". Ona ZAWSZE wraca w to samo miejsce ! dziś 5x a jutro jeszcze 5
itd....
i to jest włańie problem.
Pozwalamy jej sie wielu rzeczy uczyc na błedach, ale nie wszytko idzie w ten
sposób załatwić..
mamy tez zatyczki na kontakty, ale jak mówiłam nie wszytkie moga być zakryte...

[wieczna-gosia]

a pojutrze ))))
moje dziecko to pewnie po 50 razy potrafi wracac. I co z tego? testuje czy na
pewno wiem co mowie. A ja wiem co mowie i odsuwam.
jak czlowiek zrozumie mechanizm poznania to sie mniej wkurza. Co ci przeszkadza
poodsuwac dzis jutro i pojutrze? Przeciez ten upor, ktory cenimy w naukowcach
sprowadza sie dokladnie do tego samego- zeby robic to samo do skutku )

[milarka]

wieczna-gosia napisała:

> jak czlowiek zrozumie mechanizm poznania to sie mniej wkurza. Co ci
> przeszkadza poodsuwac dzis jutro i pojutrze? Przeciez ten upor, ktory cenimy
> w naukowcach sprowadza sie dokladnie do tego samego- zeby robic to samo do
> skutku )

ha, podoba mi się to podejście ))
ja to w zasadzie mam cierpliwość do odsuwania dziecka po raz n-ty z zakazanego
miejsca, ale mój mąż często cierpliwość traci - od dziś w takich sytuacjach
będę mu wyjeżdżać z tekstem o uporze w naukowcach (mam nadzieję Gosiu, że
nie masz nic przeciwko

[lola211]

Już bardziej zrozumiałabym żeby dać kapsa 3-5 latkowi. Dziecko w
>
> tym wieku już powinno dużo rozumieć, jeżeli wie, że nie powinno a robi coś
> złośliwie to rozumiem ze można delikatnie dać mu do zrozumienia, co go czeka,
> gdy będzie nadal tak postępować. A zupełnie nie rozumiem kar cielesnych u
> dzieci, które jeszcze nie rozumieją, o co chodzi i dlaczego mama mu
przyłożyła.

To, ze dziecko zrozumie, za co dostalo, wcale nie upowaznia nas do stosowania
tej "metody wychowawczej".Nadal jest to male dziecko, wobec ktorego rodzic
stosuje , bylo nie bylo, przemoc fizyczna.Nie chodzi tu o to, czy bolalo, czy
nie, liczy sie sam fakt, ze podnioslo sie reke.
Jesli o mnie chodzi to zdarzylo mi sie w pierwszych latach zycia
córki "sprzedac klapsa"- byl to wyraz mojej bezsilnosci.Tak bylo mi z tym źle,
ze postanowilam juz wiecej nie dac sie tak sprowokowac.I jakos mi sie udaje,
poza 1 wyjatkiem jak na razie.Latem corka bez poinformowania samowolnie
oddalila sie ode mnie na basenie, to co przezylam przez pare minut nie da sie
opisac- tłum, woda, mala gola dziewczynka, w samych majtach- oczyma wyobraźni
widzialam ja w rekach pedofila lub utopiona w basenie.Nikt nic nie
widzial.Odnalazla sie po 10 min. i wówczas otrzymala solidnego klapsa.Nie
darlam sie, nie wrzeszczalam, po prostu klepnelam, po to, by zdala sobie sprawe
z powagi sytuacji i nigdy tak juz nie robila.Z tego co mówi, dotarło do niej.
Nigdy natomiast nie ublizam dziecku, nie wyzywam.

To, jak wyglada stosowanie kar cielesnych, uzmyslowilam sobie na wakacjach,
sasiadujac z pewna rodzina.Chlopak moze 12 letni byl lany w pokoju, tak ze darl
sie wniebogłosy, a takze spoliczkowany publicznie przez ojca i matke.Koszmar, a
oni jakby nigdy nic, normalka.

Ja w dziecinstwie tez bylam ofiara swojej znerwicowanej matki, tez uwazala, ze
obrywam słusznie, ja mam inne zdanie i do dzis jej nie wybaczylam.Uwazam, ze
matka z niej byla marna.I za nic nie powtorze jej bledow.

[mama_lukaszka]

Dałam niedawno klapsa mojemu synkowi (2 lata) i zdarza mi się go szarpnąć lub na
niego krzyknąć. Jest to wyraz mojej bezradności w niektórych sytuacjach. (Np
przedwczoraj na spacerze młody nagle wybiegł z placu zabaw prosto na ulicę.
Złapałam go tuż przed przejeżdzającym samochodem a jestem w 6 miesiącu ciąży i
bieganie mi delikatnie mówiąc nie służy. Dałam mu klapsa, poryczał się ale nie
widziałam dezaprobaty w oczach pozostałych mam na placu zabaw.)
Na ogół zachowuję zimną krew i jak młody robi coś czego nie powinien to go
podnoszę (wierzgającego nogami ) i czekam aż mu atak złości przejdzie.
Dwulatkowi naprawdę trudno coś wytłumaczyć, ale konsekwentne działania rozumie.
(Nie mam tu oczywiście na myśli bicia, tylko działania typu: bawisz się kurkami
= jesteś wyproszony z kuchni)

Pozdrawiam

[fiszerowa]

Drogie Mamy,

czytajac moje przedmowczynie mam wrazenie, ze bardzo splycilyscie a nawet
trywializujecie problem przemocy.
Zdarza Wam sie przylac poltorarocznemu maluchowi! A co bedzie za rok, dwa,
trzy? Dziecko bedzie coraz starsze, przewinienia coraz wiekszego kalibru, to i
biecie bedzie wieksze i bardziej bolesne?
Kazde bicie jest zle! Przemoc rodzi przemoc! Klaps wymierzony potoraroczniakowi
jest przemoca! I nalezy go wrzucic do jednego wora z maltretowaniem!

Mam wrukowana agresje. Bo mial ja wdrukowana moj ojciec. Codziennie moj syn
wystawia mnie na probe i codziennie staczam ze soba walke. Niestety zdarzylo mi
sie juz jedna bitwe przegrac. I to w najmniej oczekiwanym momencie... Bylam
chora przez tydzien, a moj syn nawet tego nie zauwazyl. Bylam pod presja
karcacych spojrzen oburzonych rodzicow i przylalam. Tunio pomasowal sie po
pupie i poszed dalej. Nawet sie nie skrzywil. I cale szczescie. Powiedzialam
sobie, ze zrobie wszystko zeby to sie nie powtorzylo.
Zbyt gleboko siedza we mnie koszmary z dziecinstwa.
Do tej pory zgrzyt klucza w zamku w pierwszym ulamku sekundy powoduje u mnie
paralizujacy strach - tak sie czulam w dziecinstwie jak ojcie wracal z pracy.
Nigdy nie bylo wiadomo w jakim bedzie humorze i czy czegos, w jego mniemaniu,
nie przeskrobalam.
Do tej pory histerycznie boje sie bolu. Kiedys moj maz w zartach chcial klepnac
mnie tylek. Zaczelo sie od smiechu a skonczylo na placzu. Nawet mnie nie
dotknal, ale ja (30-letnia kobieta) zaczelam plakac ze strachu!
Do tej pory czuje sie nieswojo, gdy zostawiam niedojedzony posilek. Bo jako
dziecko musialam zjadac wszystko co bylo na talerzu. Ojciec wiedzial lepiej czy
jestem najedzona czy nie.
Moj ojciec byl (jest) "normalnym" facetem. Nie pil, nigdy nie podniosl reki na
moja mame. Uwazal ze jego metoda wychowawcza jest jak najbardziej prawidlowa i
skuteczna. A ja zylam w permanentnym strachu. Moja rodzina uchodzila za
przyzwoita. Taka sobie zwykla robotnicza rodzina z bloku. Taka jak pewnie
dziesiatki, setki tysiecy... Nie wierze, ze tylko ja mam takie wspomnienia. Czy
chcecie to zafundowac wlasnym dziciom.
Skad wiecie jak klapsy wymierzane maluchowi odbija sie na waszym dziecku? Skad
wiecie jak bardzo jest wrazliwe i jak to zawazy na jego doroslym zyciu?

[sakada]

Fisz - mojego ojca (świętej pamięci) też trudno podciągać pod szeroko rozumianą
patologię. Wykształcony, inteligentny z tym że miał własny pogląd na
wychowanie. Nie mogę powiedzieć, że bił. To zbyt ostre słowo. Kilka razy
dostałam w twarz, kuksaniec łokciem w żebra, kopniak w nogę lub wykręcanie
ręki. Słowem nic wielkiego, bardziej mnie to upokarzało niż bolało. Chociaż
jeden raz pamiętam - starsze dziewczyny ze szkoły (miałam wtedy z 10 lat) z
jakiegoś powodu nie zapałały do mnie miłością i żeby to udowodnić woziły mnie
przez 3 godziny windą (wieżowiec) celem zastraszenia. Po powrocie do domu nie
dano mi wyjaśnić sytuacji (spóźnienie), ojciec czule zdjął ze mnie kurtkę,
buty - bez słowa, poczym wlał mi jak to się mówi: na goły tyłek pasem. Pamietam
to dobrze. Całą scenę mogę dziś opisać ze szczegółami (choć nie chcę). I wiem
jedno. Wyjdę z siebie, ale nie uderzę Oskara. Nigdy.

[monika19782]

Nie pamiętam czy dostawałam klapsy jak byłam mała ale jak byłam w przedszkolu
czasem dostawałam paskiem, potem moja mama wyjechała na kilka lat, mój tato
zupełnie sobie z tym nie poradził i chociaż byłam naprawdę bezproblemowa tzn.
super się uczyłam żadnych wybryków itp. zdażyło mi się dostac nawet kablem od
żelazka, dochodziła do tego jeszcze przemoc psychiczna, po powrocie mojej mamy
już nic się nie ułożyło, chociaż dalej byłam bezroblemowa - super liceum,
studia, żadnego szemranego towarzystwa dostawałam czym popadło wieszakiem
kablem pięścią i gdzie popadło a niestety najczęściej po twarzy lub głowie, mam
wyładowywała na mnie swoją stresujacą pracę, niepowodzenia dochodził do tego
alkohol chociaż nie w patologicznych ilościach ostatni raz dostałam jak miałam
20 lat, po twarzy, za to że grzecznie poprosiłam żeby nie sprzątała mojego
pokoju w którym z resztą nie było bałaganu tyko mamie nie podobało się to że
lampka stoi tu a nie tam, często chodziłam posiniaczona i chociaż te siniaki
zeszły pozostało coś ważniejszego, coś czego chciałabym się pozbyc,taka dziura
w sercu, tacie wybaczyłam ponieważ już nie żyje i był w gruncie rzeczy dobrym
ale słabym człowiekiem, z mamą jest inaczej też ją kocham ale nie ma między
nami więzi, wiem dlaczego, otóż z dzieciństwa mamę niewiele pamiętam a jak juz
sie pojawiła zaszokował mnie że dziecko które opóściła na 5 lat - wyjechała jak
miałam 8 lat i za którym tak tęskniła czasem traktowaław tak nieludzki sposób,
nie cierpiliśmy biedy ale co z tego, przez to wszystko moje dzieciństwo chociaż
miało mnóstwo wspaniałych momentów wydaje mi się bardzo smutne.
Nie bijmy naszych dzieci ani małych ani większych ani w ogóle, starajmy się
tego nie robić ponieważ nie wiemy jaki ślad zostawi to w ich psychice, moja
mama nie ma pojęcia że obecne trudne stosunki między nami mają takie właśnie
podłoże a ja nie chce już do tego wracać ani rozgrzebywać, przepraszam za taki
chaos w moim liście. Pozdrawiam Was gorąco

[jemma]

A wiecie co mnie najbardziej przeraża?że wychowywanie "na
klapsach ,laniu ,szarpaniu"jest bardzo powszechne i takie "normalne".Mimo ,ze
mamy naprawdę wspaniałych znajomych dla nich nie ma nic dziwnego ,ze potrafią
przy wszystkich zdzielić swoje dzieci bo coś tam zbroiły albo nie
słuchają.Można sobie wyobrazić jak czuje się taki 3,4-latek.Upokorzony i
poniżony.To mnie nie przestanie dziwić,że naprawdę wielu ludzi gdy rozmowa
schodzi na te tematy,usłyszy,że nasze córki nigdy nie dostały lania,ani nawet
klapsa,uważa nas za chorych ludzi,a nawet nie dowierza.Zaraz potem obserwują
dziewczynki\5i8 lat\,pewnie myslą ,że zobacza jakieś rozwydrzone
bestie.Dostawaliśmy z mężem w dzieciństwie lanie,nie często,ale pamiętamy o
tym.To był jeden z wielu powodów dla których postanowiliśmy,że nasze dzieci
nigdy nie dostana chociażby klapsa\wtedy jeszcze ich nie było\.Agresja rodzi
agresję.

[mika_p]

A żeby mętlik dodatkowo zwiększyć, niektórzy psychologowie publicznie mówią, że
w pewnych sytuacjach klaps może być dobrym wyjściem.
Na przykład tu: kobieta.gazeta.pl/edziecko/1,54933,2210710.html (w
artykule o naturalnych konsekwencjach) takiego klapsa dopuszcza dr Barbara
Smolińska w ostatnim akapicie.

[pola777]

ja dostalam pare razy w zyciu klapsa - czasem porzadnego - i od swojego taty i
od swojej mamy- i zyje i nie robie z tego dramatu. Rozumiem ze niektore z was
mialy tej agresji wiecej i na wieksza skale, ale nie sadze aby klaps zaszkodzil
od czasu do czasu nikomu..

nikt nie mowi o terrorze w domu i laniu z byle okazji.

Ale gdyby klapsy mialy szkodzic to chyba wiekszosc moich rowiesnikow bylaby
psychicznie niezrownowazona..

[milarka]

pola777 napisała:

> ja dostalam pare razy w zyciu klapsa - czasem porzadnego - i od swojego taty
> i od swojej mamy- i zyje i nie robie z tego dramatu. Rozumiem ze niektore z
> was mialy tej agresji wiecej i na wieksza skale, ale nie sadze aby klaps
> zaszkodzil od czasu do czasu nikomu..

A gdybyś tak od męża dostała od czasu do czasu, też uważałabyś, że to normalne
(zakładam, że mąż chciałby cię w ten sposób czegoś nauczyć) ??

[pola777]

Milarko, w tej chwili:

wiem ze nie moge lapac za gorace zelazko
wbiec pod autobus
wiem, ze nie moge opluc swojego wujka
wiem, ze nie moge wsadzic kota do piekarnika poraz n-ty.
Wiem, ze z okna sie wyglada , a nie chodzi po parapecie.

moze gdyby nie ten klapsy to by mnie juz nie bylo.

rozumiem w tej chwili ze jesli czegos nie mozna , jest ku temu powod.
I pamietam, ze kiedys absolutnie do mnie nie docieralo nic.

dziecko ma bardzo ograniczone poczucie wlasnej zniszczalnosci, tego jak latwo
jest zrobic sobie krzywde. I niektore dzieci nie reaguja na slowa. Niestety.
Sa rozne dzieci. I rozni rodzice.
Malo jest rodzicow ktorzy chca zrobic dziecku krzywde. Za to wiele dzieci ktore
zrobilyby sobie krzywde same, gdyby rodzice w pore nie zabronili im surowo
robic pewnych rzeczy

[milarka]

No ale przecież dorośli też robią wiele głupich rzeczy, czyż nie?

Przykładowo, prowadzisz samochód i przekraczasz dozwoloną prędkość a twój mąż
uważa, że w ten sposób narażasz swoje życie, i co? Daje ci w łeb??

[pola777]

Wielu doroslych ktorzy przekraczaja predkosc i narazaja zycie swoje i innych
nie zwazajac na przepisy, mandaty i prosby wspolpasazerow owszem powinno dostac
przez leb i to porzadnie-moze przestali by sie popisywac.

a czy ty milarko nigdy nie dostalas klapsa w pupe?

[milarka]

pola777 napisała:

> a czy ty milarko nigdy nie dostalas klapsa w pupe?

A widzisz, od taty owszem, zdarzyło mi się dostać, od mamy nigdy.
Skutek lania taty? strach i dystans, oddalenie się od niego (skutek nie tylko
lania ale również surowego podejścia do dzieci).
Z wszelkimi problemami szłam do mamy, do niej mam ogromny szacunek, miłość i
przyjaźń - i właśnie taką relację chcę mieć z własnymi dziećmi, a nie taką jaką
miałam i mam z tatą (choć tu bardziej pasuje brak relacji).

[iizaa]

Temat wałkowany setny raz.Tysiące wypowiedzi i taka zedego porzadnego wniosku.
Ale zabieram głos bo właśnie uśmiechnęłam sie pod nosem.

> Skutek lania taty? strach i dystans, oddalenie się od niego (skutek nie tylko
> lania ale również surowego podejścia do dzieci).


Też dostawałam lanie od taty. Wiedziałam ile dostną i trzmałam w trakcie tatę
za ręke (doatwałam za kosmicznie powazne przwinienie i zawsze mowiono mi za co).
Tata był moim najlepszym przyjacielem, najukochańszym facetem pod słońcem.

Ja się tylko tak zastanawiam nad tym bezstresowym wychowaniem, bze podnoszenia
głosu i w ostatecznosci klapsa. Była juz swego czasu taka "moda" na
tłumaczenie, rozmawianie, poszerzanie granic. Nie dało to dobrych efektów.
jam mam ponad 3 letnia coreczkę. Czasem krzyknę, czasem klepne po pupie,
kiedy żadne perswazje nie trafiają. I nie mam z tego powodu jakis wyrzutów
sumienia. Bo niestety moje dziecko czasem jest tak uparte ,ze nic do niej nie
dociera.

Porównywanie dzieci a dorosłych to jakas delikatna pomyłka, wiadomo ,ze szef w
pracy nie klepnie cie po tyłku , tudziez mąż za brak obiadu. Ale szef cie
zwolni , a mąz ukarze cichymi dniami i tyle.

I tak, jak słusznie ktoś na p[oczątku zauważył, rozróznijmy bicie.
A co do Szwecji, gzdie klaps jest karalny, to miałam tam kolezankę, któr przez
wiele lat opiekowała się tam dziecmi, i albo trafiała do takich rodzin, albo to
jakas reguła, ale tam rodzice mięli wiecej problemów wychowawczych i bali sie
własnych dzieci, bo przy dobrym układzie pociecha za byle co mogła narobic
rodzicom wielkiego kłopotu.

Ilu jest rodzicow - tyle metod wychowania.

[milarka]

iizaa napisała:

> Porównywanie dzieci a dorosłych to jakas delikatna pomyłka, wiadomo ,ze szef
> w pracy nie klepnie cie po tyłku , tudziez mąż za brak obiadu. Ale szef cie
> zwolni , a mąz ukarze cichymi dniami i tyle.

No ale dlaczego mąż karze żonę cichymi dniami a nie klapsem? Dlaczego w
przypadku dorosłych można wymyślić inną karę w przypadku dziecka nie??

[iizaa]

Można i chyba każda z nas wymysla, jesli zachodzii taka potrzeba. Ale
postwienie w kącie, zakaz ogladania bajek itp nie zawsze skutkują.
Moja córka od paru dni notorycznie kascze z foteli. I ani prosby ani grożby nie
skutkują. Foteli z domu nie wyrzucę, nie zamknę w szafce a żadne preswazje
słowne nie działaja . I co? Mam pozwolić zby w koncu zleciała na dziub
rozbijając sobie nos, bo poniesie wtedy konsekwencje własnego postępowania?


Poza tym jestem otwarta na propozycje wyciagania konsekwencji wobec 3 letniego
dziecka. Może sie czegos nauczę.

[fiszerowa]

Skoro pamietasz tak dobrze te klapsy i wiesz za co je dostalas to chyba mialas
wiecej niz 18 miesiecy? W tym watku o klapsach pisza mamych maluchow. Skoro
nerwy im puszczaja przy takich dzieciaczkach co bedzie jak beda mialy 5 czy 6
lat? Moje przerazenie budzi fakt, ze ktos z taka lekkoscia moze pisac,
ze "nerwy mu puszczaja" i leje w pampersa. Nikt nie jest swiety. Kazdemu moze
zdarzyc sie wyjsc z siebie. Twoim rodzicom zdarzylo sie to 5 razy w
ekstremalnych sytuacjach. I to jestem w stanie zrozumiec. Nawet moj "guru"
Eichelberger przyznal sie w ktorejs ksiazce, ze spral syna za to ze wybiegl na
ulice.
Niestety wiekszosc rodzicow bije, bo to im nie starczylo cierpliwosci i
wyrozumialosci, a nie dlatego, ze przewinienie bylo takiego kalibru, ze na to
zaslugiwalo.

pozdrawiam
Fiszerowa

[pola777]

mialam od 3-6 lat pewnie, jak poszlam do szkoly to juz niczego takiego sobie
nie przypominam

Nie wiem czy dostalam w tetre bo nie pamietam szczerze mowiac.

I tez nie pochwalam bolacych klapsow dawanych dziecku mlodszemu niz dwa lata

aczkolwiek nie uwazam ze kiedy jakas matka z rozpaczy klepnie w pampersa i
dzieciak nawet tego nie czuje to dzieje sie tragedia i matka powinna isc do
wiezienia. Powinna sie za to jak najbardziej zastanowic nad soba i swoimi
uczuciami do dziecka i popracowac nad tym.

[fiszerowa]

pola777 napisała:

Powinna sie za to jak najbardziej zastanowic nad soba i swoimi
> uczuciami do dziecka i popracowac nad tym.

Czyli jednak... w sumie mamy podobny poglad. Z ta tylko roznica, ze ty
bagatelizujesz jednorazowe plasniecia, a ja uwazam, ze to moze byc pierszy krok
do lawiny przemocy... I dlatego trzeba mowic, ze bicie jest zle i kazdy klaps
krzywdzi dziecko. Moze nastepnym razem taka mama zastanowi sie przez chwile co
robi zanim sie zamachnie.

[jojo_z_jajem]

Dziecko nie wlozy rak do kontaktu jesli zapezpieczy sie je zatyczkami - takie
ze spacjalnym plastikowym kluczykiem kosztuja grosze,
nie bedzie siegalo do garnkow jesli zabezpieczy sie kuchenke oslona,
nie otworzy okna z zabezpieczeniami przez otworzeniem (mozna uchylic, nie mozna
otworzyc),
nie stlucze oleju czy octu jesli przeniesie sie tlukace rzeczy z szuflad i
szafek na dole kuchni na gore, czy takie ktore moze rozsypac,
zalozy zdejmowane zapiecia na szafki w pokojach z cenna zawartoscia,
ulozy tak ciasno ksiazki ze nie bedzie samo w stanie wyciagnac
dajac dostep jedynie do dziecinnych ksiazeczek

Wszystkie te zabezpieczenia kosztowaly mnie nie wiecej niz 50 zl,
uzywalam ich przez dwa lata, teraz przy czterolatce nie ma takiej potrzeby.

To o czym piszecie, usprawiedliwianie klapsow, szarpania, jest
usprawiedliwieniem bezmyslosci i lenistwa.

Mozna wychowac dziecko bez bicia. Mlodszej czterolatce raz dalam klapsa z
premedytacja zeby jej pokazac ze bicie starszej siostry - przyniesione z
przedszkola, naprawde moze bolec.

Nie uderze ze zlosci, z bezradnosci czy zmeczenia. Zawsze w takich chwilach
przypomnie sobie jak martwilam sie o nia po porodzie.

Przypomniejcie sobie wasze dzieci jak mialy kilka godzin czy dni. Uderzylybyscie
je wtedy czy pozwolilybyscie zrobic to np pielegniarce? Czemu teraz dajecie
sobie takie prawo? A ktos inny - moze je bic? Czy tylko Wy macie
takie "przywilej"?

Tak, twimma, szarpanie, "klepanie w pampersa" he he jak ladnie nazwane,
wrzeszczenie jest martletowaniem.

teraz sie wkurzyłam!

[twinmama76]

jojo_z_jajem napisał:
> Tak, twimma, szarpanie, "klepanie w pampersa" he he jak ladnie nazwane,
> wrzeszczenie jest martletowaniem.

No więc Z PREMEDYTACJĄ MALTRETUJE SWOJE DZIECI

A poważnie mówiąc uwielbiam takie kółka, w których zebrani wzajemnie zapewniaja
sie o swojej świętości Nic, tylko aureolki przyczepiać.

Pisałam o klepaniu, bo tak to u mnie wygląda - klepnięcie, a nie przywalenie z
całej siły. Dzieci tego nie czują, bo jest to wyrażenie mojej bezsilności i
braku cierliwości, a nie środek wychowawczy mający nauczyć je czegokolwiek.

Do łez rozbawiła mnie historia jednej mamy, jakto tłumaczyła 17-miesięcznemu
dziecku dlaczego nie wolno wkładać paluchów do kontaktu i ono zrozumiało i
zapamiętało o co chodzi ;-/
Moje dzieci z pewnością są opóźnione w rozwoju, bo jestem pewna, że nie
mogłabym liczyć na ich inteligencję i pamięć w takim wypadku. Z tego tez powodu
mam kontakty zabezpieczone.
Na tłumaczenie reagują w ten sposób, że (niech juz będzie ten sam przykład)
wywalaja doniczkę z kwiatkiem pokazując przy tym paluszkiem "ty ty ty", z
odpowiednim efektem dźwiekowym.

Fajna była tez wypowiedź forumowiczki, która nie wie, jak to mozliwe by 16-
miesięczne niemowle (?) wyprowadziło kogos z równowagi, a zaraz potem pisze, że
jej 7-miesięczny synek nią manipuluje. Jakoś nigdy nie przyszło mi do głowy, że
moje dzieci mna umyslnie manipulują, ale to pewnie wynik tego jednego lania w
dzieciństwie - po prostu mam uszkodzony mózg

A teraz ostatni przykład maltretowania: dziś na spacerze wzięłam wierzgającą i
wrzeszczącą Zuzię POD PACHĘ (czyli potraktowałam ja jak przedmiot i naruszyłam
jej wolność) i rączym kłusem ruszyłam za uciekającym w przeciwnym kierunku
Szymonkiem. Mijana przeze mnie starsza pani ze zgroza spytała "CO PANI ROBI
TEMU DZIECKU?!" Teraz juz wiem, że powinnam odpowiedzieć "Jak to co -
MALTRETUJĘ!"

Właśnie uświadomiłam sobie, że maltretuje swojego męża, bo zdarza mi sie na
niego wrzeszczeć częściej niz na dzieci.

P.S.
mam nadzieję,że zareagujecie, gdy pijany sąsiad zza ściany będzie faktycznie
maltretwał swoj dziecko...

[ligia76]

))
Rączy kłus mnie "rozwalił".
A tak na serio zgadzam się z Tobą.

Pozdrowienia
Ligia

[milarka]

twinmama76 napisała:

> A poważnie mówiąc uwielbiam takie kółka, w których zebrani wzajemnie
> zapewniaja sie o swojej świętości Nic, tylko aureolki przyczepiać.

No wiesz, nie możesz oczekiwać, że wszystkie mamy ci tu napiszą, że też dają
klapsy swoim dzieciom. Bo mamy są różne i mają różne metody wychowawcze i różne
progi wytrzymałości psychicznej. Ja swojego dziecka nie biję, i myślę, że mam
prawo o tym pisać (co wcale nie oznacza, że jestem święta, albo że chcę
kogokolwiek o tym zapewniać).


> Do łez rozbawiła mnie historia jednej mamy, jakto tłumaczyła 17-miesięcznemu
> dziecku dlaczego nie wolno wkładać paluchów do kontaktu i ono zrozumiało i
> zapamiętało o co chodzi ;-/
> Moje dzieci z pewnością są opóźnione w rozwoju, bo jestem pewna, że nie
> mogłabym liczyć na ich inteligencję i pamięć w takim wypadku. Z tego tez
> powodu mam kontakty zabezpieczone.
> Na tłumaczenie reagują w ten sposób, że (niech juz będzie ten sam przykład)
> wywalaja doniczkę z kwiatkiem pokazując przy tym paluszkiem "ty ty ty", z
> odpowiednim efektem dźwiekowym.

Wiesz, też mnie ta historia zadziwiła.
Ja po prostu większość niebezpiecznych czy też nienadających się do zabawy
rzeczy pozabezpieczałam. Chociaż mam jedną szufladę, której zawartość (żarówki,
baterie, itp.) planowaliśmy z mężem przenieść w bezpieczne miejsce, ale synek w
międzyczasie jakoś nauczył się, że tej szuflady dotykać nie można.


> A teraz ostatni przykład maltretowania: dziś na spacerze wzięłam wierzgającą
> i wrzeszczącą Zuzię POD PACHĘ (czyli potraktowałam ja jak przedmiot i
> naruszyłam jej wolność) i rączym kłusem ruszyłam za uciekającym w przeciwnym
> kierunku Szymonkiem. Mijana przeze mnie starsza pani ze zgroza spytała "CO
> PANI ROBI TEMU DZIECKU?!" Teraz juz wiem, że powinnam odpowiedzieć "Jak to
> co - MALTRETUJĘ!"

Ha, postąpiłaś zupełnie naturalnie (nawet gdybyś nie musiała akurat lecieć za
uciekającym Szymonkiem). Choć muszę przyznać, że podziwiam cię, że wypuszczasz
te swoje dzieciaki z wózka, bo takie sytuacje pewnie zdarzają się dość często?
Na twoim miejscu zaopatrzyłabym się chyba w takie szelki dla dzieci - wtedy
mogłyby sobie latać, ale tylko w promieniu metra, dwóch od mamy.


> Właśnie uświadomiłam sobie, że maltretuje swojego męża, bo zdarza mi sie na
> niego wrzeszczeć częściej niz na dzieci.

Ja też często maltretuję męża

[jemma]

Ja tam wiem swoje ,dzieci można wychować bez bicia,klapsów,klepnięć czy jak tam
to nazwać,i wcale ,droga Twinmamo nie trzeba być świętym i nosić aureoli.

[wieczna-gosia]

ejze twinmamo ))

sama przyznajesz ze:
to tylko klepniecie
bez mocy wychowawczej

to po co???

Pokazywanie swojego zdecydowania poprzez wziecie pod pache, zalozenie czapki
kiedy sytuacja tego wymaga, kazanie zegokolwiek nie uwazam za maltretowanie.
Jestesmy rodzicami i wcale nie musimy sie tlumaczyc z naszych akcji. Szczegolnie
roczniakowi, czy trzylatkowi w histerii.

Moje dzieci nie dotykaja kontaktow bardzo predko- wcale im nie tlumacze tylko
mowie nie wolno. Pozniej, kiedy juz sa nauczone odruchu bezwzglednego )
zaczynam saczyc ideologie czyi dlaczego nie wolno, ze nie wolno, ale mama
przeciez kontaktu dotyka, bo wie jak itd. Ale to pozniej duzo ))

[twinmama76]

> sama przyznajesz ze:
> to tylko klepniecie
> bez mocy wychowawczej
>
> to po co???

No własnie po nic
Sama wiem, że to wynik nieumiejętności opanowania swoich reakcji. Niech nikt mi
jednak nie mówi, że maltretuje dzieci!
Wkładanie do jednego worka np. mojego zachowania i rzucania dzieckiem o podłoge
jest dla mnie własnie trywializowaniem przemocy.

do milarki:
Moje dzieci nie trawią wózka, a ja nie trawie znoszenia go z 2 piętra
Mieszkamy przy niewielkim parku więc maluchy na spacer chodza na nóżkach.
Przeważnie nie ma problemu z uciekaniem (uciekają w jednym kierunku, albo dają
sie jakos przekonać, wspaniale do tego nadaja się pieski i ptaszki.
Nie ma tam tez niebezpieczeństw typu auta, rowery czy tym podobne, tak więc
mogą sobie latać. Czasami jednak pozostaje wzięcie pod pachę i
odtransportowanie buntownika na z góry założone pozycje )

[iizaa]

A ja chciałabym dodac,że zrzędzenie i marudzenie mam, wieczne tłumaczenie
swoich racji może doprowadzic człowieka do pasji. Moja mam jest taka -
tłumaczy, i gada i gada ii gada. Całe moje życie. I wiecie co - ja czasem
wolałam żeby mii tegoo klapsa dała niż żeby tak marudziła. A chyba każda z nas
wie, że w pewny momencie takie cos jednym uchem sie wpuszcze a drugim
wypuszcza. I tyle z tego cnotliwegoo mowienia. I nie sadze zeby nasze dzieci
były inne. Zapewne któras z nas kiedys usłyszy "Mamo przestan juz mowić".

[sya]

Ja również jestem przeciwna jakiejkolwiek przemocy wobec dziecka, a wierzcie mi
wiem co mówię, moje 20-miesięczne dzieciaczki przechodzą właśnie intensywny
okres buntu. Zastanówcie się co komu daje ten pospolity klaps w tyłek, tylko
rodzicowi tzw. chwilowe "wyładowanie się" wobec braku argumentów i
bezsilności.Nic więcej. Moim zdaniem dziecko ma prawo wyrażać swoje uczucia i
próbuje je testować najczęściej na rodzicach. Co innego na wszystko pozwalać.
Przyjęłam, że takim małym dzieciom pewnych rzeczy nie można tłumaczyć w
nieskończoność (np. mówić 500 razy nie wolno podchodzić do kuchenki, bo się
sparzysz), ja mówię raz, bez zbędnych tłumaczeń, których maluch i tak nie
zrozumiałby, ma natomiast zrozumieć jedno : tego robić nie wolno, bo rodzice
zabraniają i już,to mówienie nie, bo ja tak postanowiłam stosuje się oczywiście
do dzieci w określonym wieku, fazę buntu przeczekuję, potem np. chwalę za ładny
rysunek, dzieci nas bardzo dokładnie obserwują, zwykłe klapsy są dla nich
sygnałem, że w pewnych sytuacjach mogą to powtórzyć ze swoimi rówieśnikami,
albo broń boże, że to jest norma przy argumentowaniu swojego zdania. Oczywiście
inaczej się rozmawia ze starszymi dziećmi, ale nigdy za pośrednictwem przemocy
fizycznej. Wydaje mi się, że małe dziecko wiele razy "ustala" z rodzicami
granice swoich zachowań, a odpowiednia reakcja daje mu poczucie bezpieczeństwa.
Przyjmując zasadę, że dziecko jest człowiekiem, radzę zastanowić się
zwolennikom "klapsów" jak często posuwają się do tego typu "argumentów" podczas
kłótni z dorosłymi ludźmi, pozdrawiam cieplutko