stabilizacja=utopia

[jordanka1]

...mam wrażenie, ze w wypadku naszej rodziny tak właśnie jest! już, już
wydaje się, że w końcu bedzie OK i można będzie coś zapalnować (jakieś
mieszkanie, bo nam z dzieckiem i tonami ksiązek w 23 metrach ciasno), a tu
d... blada... Ciągle coś... teraz też wydawało się nam, że ja szybko obronię
dr, dostanę robotę i bedziemy mogli jakoś, choc chwilę spokojnie pożyć...,
ale nic z tego mąż stracił prace, a mój etat się bardzo, bardzo oddalił, bo
ubiegnie mnie chyba moja samotna koleżanka, która poza robotą innych
obowiązków nie ma (co zresztą podkreslił mój szef mówiąc, że ona przynajmniej
jest dyspozycyjna). zasatanawima się, czy Wam też tak się chrzani, czy to
tylko my weszliśmy w taki nieszczególny okres....
pozdro!

[fugitive]

u nas przez ponad dwa lata było tak, że albo mąż tracił pracę albo ja, teraz od
kilku miesięcy mamy pracę obydwoje, ale ja cały czas żyje w lekkim stresie a co
jeśli któreś z nas straci prace, może tak być w każdej chwili jak przekonałam
sie w tym naszym pięknym kraju, a szukanie pracy to raczej nie z dnia na dzień,
a może się ciągnąc miesiącami a czasem latami. I jak tu żyć? Wyjściem byłyby
pewnie spore oszczędności, tyle że my jesteśmy na etapie spłacania kredytów nie
robienia oszczędności. Po za tym jak tu odłożyć pieniądze na rok np? Do dupy to
wszystko jak się zacznie analizować, więc na codzień staram sie o tym nie
myślec, ale życ dniem dzisiejszym

[czarna_mewa]

U nas też marzenia o większym mieszkaniu odeszły parę dni wczesniej. Faktycznie
czasem życie jest do d...

[eni7.08]

Mnie też już to wszystko wnerwia, wynajmujemy mieszkanie, ledwo co nam starcza
na życie, z działalności gospodarczej same długi a żeby normalnie żyć trzeba
jechać niestety za granicę.....boże, kiedy w tej polsce coś się zmieni....

[weronikarb]

znam to skądś. Nieraz wpadnie pare groszy nieprzewidziane robi sie plany ze
splaci sie cos tam, a tu nagle to wypadek, to dziecko sie pochorowalo i kasa
poszła
Ile razy liczy sie na cos a pozniej wielkie rozczarowanie
Jednak nie martwie się tym bardzo mocno, bo w najgorszych aszych momentach
zawsze zdarzyło sie coś dobrego. Nigdy nie było tak że czarna rozpacz i niema
wyjscia.
Poczatki naszego małżeństwa były takie ze mielismy tyle długów ze nieraz nie
starczało nam na chleb i w chwilach takich to mama pzyjechala cos tam
przywiozla bo akurta ja natchnelo, to tesciowa cos podrzucila. Meża chrzestna
kiedys nieswiadomie wyciagnela nas z bardzo głebokiego dołka.
Trzeba mieć nadzieje i wiarę