...

[aknel]

Juz nie mam sily...
Zawsze chcialam zeby moja corka wychowywala sie w szczesliwej rodzinie, ale
chyba nic z tego nie bedzie. Mam problemy i z mama, i z tesciowa. Na
szczescie, trzyma mnie maz, bo inaczej juz dawno bym zwariowala... Moja mala
ledwo skonczyla rok, a dla mnie to rok szczescia i terroru zarazem.
Oboje z mezem mielismy ciezkie dziecinstwa. Nie chce wchodzic w szczegoly,
napisze w skrocie. Jego rodzice sa bardzo oziebli, wszystkowiedzacy. Moi
rodzice dzieci miec nigdy nie powinni. Smutna prawda. Pamietam krzyki, slady
po biciu, ze az sie wstydzilam w szkole na wf chodzic. Oboje bylismy bardzo
samotni, nierozumiani. Zawsze sobie obiecywalismy, ze nasze dzieci nie beda
mialy takich wspomnien.
Dziadkowie sa dla corki dobrzy. Dla nas nadal nie. Nie wiem, co mamy robic.
Czy pozwolic miec dziecku dziadkow naszym kosztem?
W oczach mojej mamy jestem zla matka. Na kazdym kroku daje mi to odczuc,
ciagle krytykuje, wymysla jakies rzeczy... Odkad mala sie urodzila zawsze
robilam cos zle: zle ja karmilam i karmie nadal piersia; zle ja trzymam; zle
jej gotuje; zle z nia rozmawiam, mama to lepiej by zrobila, tamto rowniez...
To drobnostki. Ale potrafie tez uslyszec, ze moja mama mi ja zabierze, bo ona
ja lepiej wychowa... Tych uwag jest mnostwo, ciagle, co chwile badawcze
spojrzenie mojej mamy. Mna sie nie interesowala gdy bylam mala, teraz
przesadza... To przechodzi juz w terroryzm. Mieszkamy z moimi rodzicami w ich
wielkim domu, bo musimy. Nie damy rady teraz wyprowadzic sie, chociaz marze o
tym od dawna. Corka ma tu swietne warunki, naprawde cudownie sie rozwija. Ja
umieram. Ale i wyprowadzka nie rozwiaze problemu: beda wakacje u dziadkow, na
ktore nie puszcze dziecka ze strachu. Moj ojciec (z ktorym wlasciwie nie mam
zadnego kontaktu, nawet go nie szanuje) ma ciezka reke, bije mocno. Ja mojego
dziecka nie uderze, nikomu na to nie pozwole. Na wakacje do dziadkow beze
mnie pojedzie, ja tam jechac tez nie chce... Zerwac stosunki? Moja corka
kocha babcie, cieszy sie na jej widok (bo dziadek nie lubi dzieci, jest
obojetny).
Moi tescie... Zimni, swietnie wyksztalceni ludzie. Dlatego nie lubili mnie
jeszcze zanim mnie poznali, nie chceli zebym zostala zona ich syna... bo nie
skonczylam studiow (wyprowadzilam sie z domu, w ktorym zawsze bylo mi zle,
poszlam do pracy). Na kazdym kroku przez te 6 lat daja mi odczuc, ze jestem
nikim. Wlasciwie ze mna nie rozmawiaja, na kazdym kroku robia ze mnie glupia.
Mojego meza uwazaja za siodmy cud swiata, ale tez nigdy nie pochwala, nie
przytula. Z moja corcia bawia sie, rozmawiaja, ciekawia sie... raz w miesiacu
przez godzine, gdy im ja przywieziemy. Tak naprawde wcale jej nie znaja, ale
wiedza wszystko lepiej. Bo ja nie powinnam sie odzywac, bo przeciez co ja
moge wiedziec. Zreszta, nie odzywam sie - i tak nikt nie slucha.
Pomylone to moje zycie. Czasami zastanawiam sie dlaczego jeszcze nie
zwariowalam. Mam cudownego meza, dobrego czlowieka. Mam niesamowita coreczke.
Ale nie mam juz innej rodziny. Najchetniej zapomnialabym, ze kiedykolwiek
mialam.
Tylko czy pozwolic mojej corci na to? Czy moge z nia uciec? Czy powinna miec
dziadkow za wszelka cene? Czy ona bedzie szczeliwa, gdy ja nie bede? A jesli
Ci ludzie ja tez skrzywdza?
Ona jest jeszcze mala, ufnie podchodzi do wszystkich. Ja nie ufam niemal
nikomu.

[reforma]

Trudno coś radzić.... Tak na odległość, nie znając do końca sytuacji ja bym
postąpiła tak, że ograniczyłabym dziadkom kontakt z dzieckiem do minimum.
Jeżeli dziadkowie dziecka nie szanują jego matki, to jakie podejście będa mieli
do dziecka? Chyba nie chcesz żeby dziecko było narażone na teksty typu "ale Cię
mamusia wystroiła - zero gustu" , "ucz się ucz, żebyś studia skończyła a nie
tak jak mamusia była bez wykształcenia" itp.

Teraz Ty, dziecko i mąż jesteście rodziną i pracujcie nad szczęściem tej
rodziny!

[polka33]

Dziecko szczęśliwe to dziecko szczęśliwych rodziców - a dziadkowie albo są albo
ich nie ma...wiele dzieciaków nie ma dziadków, nie zaburza to ich
osobowości....inaczej rzecz sie ma w rodzinach gdzie rodziców brak ,lub są
niewydolni, nieporadni,zaburzeni......albo nieszczęśliwi...

[ziazia17]

Twoją Rodziną jest Twój mąż i dziecko. Odnoszę wrażenie, że zależy Ci na jednych
i drugich dziadkach ( a nie powinno). Dziecko bez dziadków też może być
szczęśliwe, ważne jest, by jego rodzice byli szczęśliwi. Zadbaj o swoje
szczęście, jeśli nie możesz się wyprowadzić, to zmień radykalnie do nich
stosunek. Uświadom sobie, że oni Cię skrzywdzili i zacznij traktować jak obcych
ludzi. Są toksyczni i musisz się od nich "oderwać". Zrób to przede wszystkim dla
siebie. I pielęgnuj swoją rodzinę- mąż i córka potrzebują Twojego uśmiechu,
ciepła itp.
Pozdrawiam ziazia17

[lidma]

Twoja dzidzia jest jeszcze mała, jak podrośnie może przejąć po dziadkach pewne
nawyki, np: nie liczenie się z rodzicami, bo skoro babcia uważa że mama jest
bee to może faktycznie tak jest - niestety moja znajoma miała taki problem,
trwa on do dziś a jej córka ma 11 lat. Ogranicz kontakt dziecku z dziadkami bo
przecież nie oni są najważniejsi lecz Wy- rodzice, wiem że to trudne, ale coś
musicie wkońcu zdecydować......pozdrawiam. :o)

[anet22]

Dziewczyno, zastanów się, po co Ci tak rodzina??
Do teściów na Twoim miejscu przestałabym jeździć, niech jeździ sam moąż z
córką, jeśli mu zależy. A Ty tam po co, skoro źle się tam czujesz? idź w tym
czasie do fryzjera albo na solarium - rozerwij się i powiedz sobie, ze nie są
Ci oni do niczego potrzebni.
Gorzej z własnymi rodzicami. Najlepiej byłoby się wyprowadzić, ale rozumiem, z
eczasem w życiu tak jest, ze się nie da. Ale w tym wielkim domu macie odrębne
mieszkanie? odrębną kuchnię? Wstaw drzwi i zamykaj je na klucz, tak żeby mama
nie mogła Cię nachodzić. Po prostu zwykle nie otwieraj drzwi, mówiąć, ze nie
masz na to ochoty... Bądź asertywna, nie pozwól się obrażać. Nie pozwalaj na
krytyczne, wredne uwagi.Powiedz po prosu, ze ma przestać, że sobie tego nie
życzysz! Nie jesteś już malą dziewczynką nad którą mama i tato dalej sprawują
władzę. Jesteś dorosła i masz już SWOJĄ RODZINĘ, a są nią mąż i córka. I tylko
oni się liczą. Z powodu rodziców i teściów nie warto aż tak rozpaczać.
Oszczędzajcie, zeby móc coś wynająć - to najwłaściwsze rozwiązanie!

Pozdrawiam ciepło
Anet

[berecik7]

Faktycznie, czasem nie da się tak, by miec rodzinę jak z obrazka - rodzice ,
dzieci i dziadkowie. Dla Twojego dziecka Ty i mąż jesteście najważniejsi. Nie
możesz pozwolić, by ktoś do tego stopnia ingerował w wasze życie. U mnie było
to samo. Mama zawsze była słaba, babcia była tą, która rządziła i nadawała ton.
I faktycznie, nabrałam nawyku nie liczenia się z mamą. Jesli chcesz byc dla
córki autorytetem, zmykaj stamtąd, jak tylko nadarzy się okazja. Co z tego, że
jest duży dom i dziecko się tam rozwija? Lepiej miec małe mieszkanie , ale
spokój i miłość.

[polka3]

Aknel pomyśl też o tym, że swoim zachowaniem modelujesz zachowania córki-na
pewno nie chcesz żeby w przyszłości była też uległa i rozgoryczona..a tak
będzie jeśli nie nauczy się od Ciebie dbania o siebie,swoje interesy,godność i
prawo do szczęścia...

A jeśli córcia będzie miała mamę silną i szcześliwą....szczęśliwe życie przed
nią

[basia313]

Mysle, ze brak bliskiej wiezi miedzy Twoimi rodzicami a Toba w dziecinstwie,
spowodowal, ze brakuje CI moze teraz takich korzeni w zyciu, ktore sprawilyby
ze wiedzialabys kim jestes i jak jestes wartosciowa osoba. Mysle, ze wlasnie
przez to moze brakuje CI pewnosci siebie. Pisze tak, bo wlasnie ma podobny
problem, choc moze nie az tak drastyczny. Zastanow sie, czy moze moglabys sie
jakos wzmocnic wewnetrznie, nie wiem w jaki sposob(moze przez rozmowe z jakims
psychoanalitykiem), bo mysle, ze bez rozwiazania problemow z przeszlosci,
troche trudno bedzie sytuacje polepszyc. JA osobiscie do tej pory nie znalazlam
rozwiazania tego, w moim zyciu, choc bardzo bym chciala, ale wiem, ze z tego
wynika cala masa innych problemow.
Uciecie kontaktow w tesciami czy rodzicami, to tylko tymczasowe rozwiazanie i
nie wie, czy pomoze tak naprawde. Ale wiem te jedno ze dla moim dzieciom chce
stworzyc inna przyszlosc, chce zeby mialy bliska wiez ze mna i moim mezem.
MYsle, ze Twoi rodzice moze zdaja sobie sprawe z tego co zrobili w Twoim
zyciu ,ale nie umieja teog naprawic. Moze chca za to nadrobic to przez wnuczke?
A moze uwazaja, ze nie zawinili.
ZYcze CI duzo optymizmu i pomocy meza, moze przyjaciol i oczywiscie jakiegos
uleczenia tej calej chorej sytuacji.

[76kitka]

Wiesz, gdyby nie to, że poniekąd jesteście od Twoich rodziców zależni ( wspólnie mieszkacie) to radziłabym Ci, żebyś oczywieście nie przy dziecku, odparowała mamie, że skoro potrafi być swoim zdaniem doskonałą babcia, to dlaczego w swoim czasie nie była doskonałą mamą, ba nawet dobrą nie była. Albo się obrazi, albo zrozumie.

[gorgolka]

Ogólna rozmowa z matką nic nie da. Po prostu w sytuacji gdy znów Ci coś takiego
powie to po prostu odpowiedz stanowczo, nie chamsko ale jednocześnie żeby jej
to w pięty poszło. Bo skoro na razie musisz tam mieszkać to naucz sie bronić
przed słownymi napaściami.
Wiem że to trudne, poćwicz do lustra lub do męża. Moim zdaniem to poprostu
nadal forma znęcania sie nad Tobą. Już Cię nie uderzą bo jesteś za duża więc
słownie wcisną szpilę. Szkoda zdrowia, odpowiedz pięknym za nadobne. A jeśli
zdarzy się sposobność wyprowadzić i urwać kontakt to sie nie zastanawiaj,
piszesz że mąż to cudowny człowiek więc masz oparcie, masz z kim budować
NORMALNĄ PRAWDZIWĄ rodzinę. Jemu zaufaj, on Cię nie skrzywdził tak jak oni

[aknel]

Nie wiem od czego zaczac, mam metlik w glowie.
Moze od tego, ze moja mama nie widzi zadnego problemu z jej strony. Prob
rozmowy z mojej strony bylo wiele. Gdy probuje oponowac, badz odpowiadac na jej
zarzuty, to ona tego nie slucha. Zaraz zaczyna wpadac w histerie i plec co
slina przyniesie na jezyk. Obrzucac mnie epitetami: ze sie czepiam; ze jestem
wyrodna; ze brudas; ze do matki to trzeba z szacunkiem; ze dla mnie licza sie
tylko kolezki (ona ma przyjaciol, ja kolezkow) i ich zdanie, a nie matki; ze
rady powinnam byc wdzieczna; ze corka jej przyjaciolki to taka grzeczna i
wychowana; ze wymyslam; ze mam taki charakter... I sprobujcie cos powiedziec?
Obojetnie czy grzecznie, czy nie i tak okrzyknie Was nienormalnymi. Moja mama
uwaza, ze wszystko mi w zyciu dala, a to czego nie dala, to moja wina - bo
widac nie zasluzylam, bo zle dziecko bylam. Odkad pamietam w domu byla zasada:
dzieci i ryby glosu nie maja, ale za to trzeba chodzic ja w zegarku. To
ulubione powiedzonka mojego ojca. O ile w ogole juz sie do mnie odezwal i nie
bylo to cos w stylu: badz cicho, co Ty tam wiesz.
Jesli zerwe stosunki z moimi rodzicami, to strace kontakt z cala rodzina. Moi
rodzice, wzor cnot i dobrego wychowania, maja silne kontakty ze wszystkimi. Juz
dawno wyrobili mi opinie zlej corki, ale jakos udaje mi sie kontaktowac
poprawnie z wieloma osobami. Mysle, ze gdy sie wyprowadzimy to sie zerwie.
Strace kontakt z chrzesniaczka, corka z chrzestnymi...
Wyprowadzka. My mieszkalismy juz osobno, wprowadzilismy sie ze wzgledu na moja
zagrozona ciaze, ktora przelezalam niemal cala. Mamy osobne pietro, ale to
nadal jeden dom. Nie da sie wstawic drzwi, ani nic takiego. Zreszta, nikt sie
na to nie zgodzi to ich dom. Mieszkamy tu, bo kupilismy dzialke i zaczelismy
budowe wlasnego domu. Jednak to jeszcze potrwa, pewnie i do pieciu lat. Nie
damy rady teraz z kredytem, rozpoczeta budowa i wynajeciem mieszkania. Sama nie
wiem... Chociaz gdyby to ode mnie zalezalo, to wyszlabym teraz, juz teraz.
Do tesciow jezdze raz w miesiacu, na godzine, gora dwie. To jest do zniesienia.
Siedze sobie, wygladam przez okno, czasami tesc sie do mnie odezwie. Po
wizytacji ubieram coreczke i wychodzimy. W przyszlosci, gdy mala nie bedzie juz
na cycu, to bedzie jezdzila tam beze mnie, tylko z mezem. O ile bedzie chciala.
Prawde mowiac bardziej przezywam to, co mam na codzien niz raz w miesiacu.
Bo codziennnie jest cos.
Wczoraj: karmie corke na noc, mama sie kreci i przeszkadza. Prosze zeby wyszla,
bo rozprasza mala i nie moge jej uspic. Mama oburzona zaczyna swoj wywod... ze
moglam ja wczesniej polozyc, to by od razu zasnela, a ja usiadlam jeszcze do
komputera cos sprawdzic (sciagalam poczte przez 3 minuty)... wiec moja mama
ogladala jakis program w telewizji o uzaleznionych matkach, ktore zaniedbuja
dzieci... i ona uwaza, ze ja tez zaniedbuje dziecko... I tak dalej, tu sie juz
posypala lawina zarzutow jaka jestem nienormalna. Sluchalam cierpliwie do czasu
az corka nie zaczela sie mocno denerwowac, bo babcia zaczynala podnosic glos.
Wtedy poprosilam ja zeby wyszla, bo corcia sie denerwuje, nie tylko ja. No to
mama wybuchla, ze ona ja lepiej uspi, ze mam dac jej corke. Mala sie rozryczala
i wyplula cyca... Przestraszyla sie. Wtedy ja krzyknelam na mame: wyjdz stad.
Dzisiaj rano mama stwierdzila, ze odnosze sie do niej jak do psa i ze mam ja
przeprosic... Obrazona na calego, do mojej corki sie juz nie odezwie, bo
przeciez obrazona. Mala leci do niej, a ta nic glowa w druga strone,
obrazona...
Zignorowalam wiec ja, mam dosc, mama wyszla oburzona z domu. Pewnie siedzi u
ktorejs z ciotek i narzeka na wyrodna corke. Boze, jak ja mam nie zwariowac.
Musze juz konczyc, mala sie budzi, a ja w proszku przed spacerkiem.
Przepraszam, ze sie tak rozpisuje. Nie mam komu tego powiedziec.

[zonazona]

Bardzo przygnębiające. Bardzo. Myśle, że córeczka na razie niewiele rozumie,
ale z czasem będzie kumała coraz więcej, a za parę lat albo zacznie odzywać się
do Ciebie słowami Twojej Mamy, albo będzie jej tak samo przykro, jak Tobie.
I nie sądze, zeby miało właściwie znaczenie, czy mieszkacie razem, czy osobno...
Tyle, że Ty miała bys mniej nerwów, bo może Mama nie odwiedzała by was często,
gdybyś mieszkała w miarę daleko
Trudno doradzić cokolwiek innego, niż szczera, spokojna rozmowa, ale do tego
trzeba dwojga, a jak piszesz - Mamie nie zależy .
Jeśli chcesz sie wygadać albo pochwalić osiągnięciami córeczki mozesz
kliknąć do mnie:
[e-mail]

Monika

[a_melia]

A Twój przyszły domek będzie blisko Twoich rodziców?

[aknel]

Ani blisko, ani daleko... Ale kiedy on bedzie? Nie stac nas tak od razu na
wszystko, sami musimy sobie radzic, Wiele osob pewnie wie jak to jest
oszczedzac z jednej pensji, majac jeszcze dziecko. I tak nie powinnam narzekac,
moge przeciez byc z corcia w domu.
Strasznie mnie boli glowa, nie moge zebrac mysli. Mloda zabkuje. Babcia na nia
obrazona (bo na mnie), chodzi i wzdycha. Caly wieczor siedziala w fotelu i nie
spuszczala z nas wzroku, ani razu sie nie odezwala. Tylko te westchniecia.
Czulam sie jak pod mikroskopem, gdzie niezbyt dobrze wypadlam.
Dziekuje za wszystkie odpowiedzi.

[kalina_p]

dołącze się - wyprowadź sie jak najszybciej, na zdrowie Wam to wyjdzie.
A tak - obawiam się, że będzie coraz gorzej.

[clk]

Czesc,
czytajac czesc tego, czuje, jakbym czyatala o sobie i o mojej matce i o moim ojcu.
Wyprowadziłam sie z domu rok temu. mimo trudnosci, nalpesza decyzja w moim zyciu

pozdrawiam

[agrest9]

W niedalekiej przyszłości istnieje całkiem realne zagrozenie iż twoja córka
(gdy podrosnie i bedzie lepiej wszystko rozumieć)nie bedzie cie szanować z
uwagi na odnoszenie sie twojej matki do Ciebie.Zauważy że babcia tak traktuje
mamę to i ona bedzie próbowała tak robić -w końcu dzieci biorą przykład od
starszych.Ponadto twoja mama moze przy niej rózne rzeczy o tobie wygadywac "ze
mama nie dobra" i takie tam i nastawiać przeciwko tobie.Zastanów sie powaznie
nad jak najszybsza przeprowadzką zdala od rodziców.

[anet22]

Na Twoim miejscu sprzedałabym działkę pod budowę domu i za te pieniądze
kupiła/wynajęła mieszkanie z dala od mamusi.
Budowa domu nie jest tak ważna jak Twoje zdrowie psychiczne i Twoje przyszłe
relacje z córką.
Mnie by Twoja matka wykończyła nerwowo. Prawdopodobnie nie doczekałabym
wybudowania domu, bo wcześniej wylądowałabym w psychiatryku.
Na Twoim miejscu ucziekałabym jak najdalej ile sił w nogach - żeby ochronić
siebie samą i swoją rodzinę, czyli męża i córkę.

Pokazesz im, ze jesteś dorosła, i że ich zachowanie jest dla Ciebie nie do
zniesienia. Może wtedy się oboje opamiętają.

Pozdrawiam Cię i szczerze współczuję
Anet

[polka3]

Co po domu za pięć lat jeśli do tego czasu będziesz cieniem człowieka...prosta
droga do nienawisci do tego domu...
Anet ma rację...zrobiłabym tak samo- byle dalej..
od mamuśki i całej rodzinki,która sugeruje sie opiniami twoich rodziców nie
znając Cię..
zuełnie nie przekonuje mnie argument,że dziecko nie będzie znało swojej
chrzestnej- naprawdę niewielka strata dla dziecka,raczej dla chrzestnej...
Poza kliką da sie żyć- a nawet kwitnąć
Weź sprawy w swoje ręce i POWODZENIA