Chce mi się wyć!:-((

[naranykota]

Dlatego, że wracam w marcu do pracy. Nie przypuszczałam,że aż tak będę
przeżywać rozłąkę z Małą...cholera, martwię się, że jak mnie nie będzie to
może stanę się obojętna,albo choćby mniej ważna niż dotychczas. Marią
opiekuje się teraz niania przez kilka godzin dziennie- taki okres próbny. No
i...im lepiej sobie radzi, tym jest mi smutniej...kurde,wiem,że to chore, ale
mam wiele lęków dotyczących płaczu, jedzenia itp...........
A tak bardzo chciałam kiedyś(przez pierwsze 3 m-ce) wracać do pracy.............

własnie dlatego poszłam na wychowawczy

[j04nn4]

współczuje, mała napewno nie przestanie Cie kochać i tak bedzisz najwazniejsza,
bedzie czekała na Twoje powroty głowa do góry pozdro Asia

[mart44]

Ja dziś "testowałam", a raczej przyzwyczajałam dziecko i nianię do siebie i
jestem zachwycona! Synek ma już pół roku i staje się coraz bardziej absorbujący,
a nikt nie jest w stanie zajmować się nieustannie tylko nim - oprócz niani.
Nianię znalazłam super i bardzo się cieszę, że będą się fajnie bawić, a ja, gdy
nie będę cały czas z nim, to na pewno będę bardziej twórcza i radosna, gdy się
spotkamy.
Oczywiście nie oznacza to, że chcę wracać do pracy i spędzać aż tyle czasu zdala
od synka. Ale pocieszam się, że mimo braku mamy, będzie mu w miarę dobrze. I
Tobie też to radzę, ciesz się, że masz dobrą nianię.

[amoszyn]

Nie masz żadnych powodów do zmartwień. Dziecko ZAWSZE wie, kto jest jego kochaną
mamą. I nie masz co być zazdrosna. Nawet najlepsza niania nie zastapi mamy. A
zobaczysz, jak odżyjesz wracając do pracy.

Przynajmniej tak bylo u mnie. Tez miałam straszne watpliwości, a wracalam zaraz
po macierzyńskim. Teraz mały ma pół roku i widze jak się cieszy jak wracam do
domu. Myśle, że przez te kilka godzin wieczorem poświęcam mu tyle samo uwagi co
przedem jak siedziałam z nim sama w domu. a czuję się przy tym lepiej, może
czasem nie wyspana, ale mam kontakt z ludźmi, wychodzę z domu, robię coś
pożytecznego, a malemu przecież nie dzieje się krzywda. zobaczysz, po kilku
dniach Ci minie. W końcu nasze mamy tez pracowały i co? Źle skończyliśmy? Nie
kochamy ich?

[martas17]

Ja też na samą myśl, że mam wracać do pracy płakałam, tym bardziej, że Maciuś
szedł do żłoba. Najtrudniejsze są pierwsze dni. Wcale nie stałam się dla Maćka
obojetna. Jak mnie widzi to szaleje ze szczęścia, poprostu staram sie poświęcać
mu każdą woną chwilę. Takie mamay czasy i niestety nic sie na to nie poradzi.

[mariejo]

Moglabys sie martwic gdybys oddawala dziecko do niani na dluzej np na noc i
moglo by sie skonczyc tak jak u kobiety ze Swarzedza ze dziecko 3 lata do niani
mowi mamo. Dobra niania na kilka godzin mysle jest OK.

[naranykota]

Dzięki za wsparcie Może rzeczywiście dam radę..może to przejściowy marazm
mnie ogarnął..?
pozdrawiam

[gkjustyna]

ja poszlam do pracy jak mala miala 8m bylo mi ciezko nie zdazylam wyjsc z domu a
tu placz akurat jechal sasiad i mnie podwiozl a tak sobie chcialam poplakac
wytlumaczylam mu ze pierwszy dzien bez dziecka teraz ma juz 16m i wie ze jak
zbliza sie 15:30 to leci do okna i drzwi krzyczac mama to takie mile a jak wejde
to buziak tulenie i mama mama nie bylo latwo jak kazdej mamie ale niekiedy tak
jest ze trzeba takiego wyboru dokonac

[ekolasin]

No pewnie że dasz radę! Wróciłam do pracy w październiku - Mały miał niecałe 8
miesięcy. Mam dobrą nianię, też myślałam o tym, ze pokocha ją bardziej niż
mnie. Ale jak siedzisz w pracy i wiesz, że dziecko jest z DOBRĄ nianią której
ufasz, jest o wiele łatwiej. Mały się szybko przyzwyczaił - i zdecydowanie wie
kto jest mamą - nie wiem jak to jest, ale tak jest - dziecko wie to i już. Nic
się nie martw, będzie dobrze. Ja przez pierwsze dni w pracy sporo rozmawiałam z
dziewczynami ( i chłopakami też) mającymi też małe dzieci - to bardzo pomaga,
czujesz, że inni też mają maluchy czekające w domu i jest łatwiej. Ani przez
moment nie żałowałam, że wróciłam. Będzie dobrze, trzymam kciuki.

[madda71]

ja tez wracam od 1 marca do pracy... jak na razie wcale sie nie ciesze. bylam
wczoraj zobaczyc co i jak...i tragedia. byly podwyzki - mnie omineli, nie bede
siedziala przy swoim "starym" biurku, bo tam sie zadomowila kobieta, ktora
pracuje za mnie od 1,5 roku. bede siedziec przy drzwiach. atmosfera w pokoju -
total ponuracka: sa zaleglosci w papierach, siedza i do 18 /praca od 8-16/.
w ogole to tam jest "czlowiek czlowiekowi wilkiem", takze wracam do ludzi...

hura a ja w pracy

[ade1]

naprawde kazdy to odbiera inaczej, ja gdybym nie wrocila do pracy zapewne
wyladowalabym w psychiatryku, bez kontaktow z ludzmi -usycham , dlatego zarowno
po pierwszym jak i drugim dziecko zaraz po macierznskim wrocilam do pracy i
jestem z tego powodu bardzo bardzo szczesliwa

[naranykota]

Wiesz, ja też bardzo lubię pracować i nie przypuszczałam, że mogą ogarnąć mnie
jakieś doły z powodu powrotu do pracy (czyt.rozłąki z Małą). A jednak..Ale na
szczęście i mąż i znajomi (i nieznajomi z forum,hehe) naładowują mnie pozytywnie
i myślę,że nie będzie tak zle...

PS teraz bardziej martwię się tym,że Marysia nie chce mleka z butelki...(ani
mojego odciągniętego, ani sztucznego...

[naranykota]

Współczuję. Ja przynajmniej wracam do miłych ludzi. I wiele z nich ma małe
dzieci. Chociaż to jest budujące.

Pozdrawiam serdecznie

[naranykota]

Współczuję. Ja przynajmniej wracam do miłych ludzi. I wiele z nich ma małe
dzieci. Chociaż to jest budujące.

[kawa.kawowa]

Dasz radę, zobaczysz Wróciłam jak mała miała troszkę powyżej 4 miesięcy
(wieku skorygowanego koło 2 - bo wcześniak)
Pierwszego dnia, nie płakałam rano, nie płakałam w pracy - ale jak wróciłam do
domu i zobaczyłam Kulkę uśmiechniętą w leżaczku, to emocje puściły przy
śpiewaniu "Czterech słoni" Była to chyba najsmiutniejsza wersja tej piosenki
na świecie, przeplatana łkaniem i oblana litrem łez Dziecko patrzyło na mnie
jak na kosmitę, bo bardzo dobrze radziło sobie podczas mojej nieobecności.
Z dnia na dzień było coraz lepiej, a teraz (mam zapalenie oskrzeli i siedzę w
domu) nie wyobrażam sobie by po chorobie nie wrócić do pracy.
Dzieci (szczególnie takie maleńkie) przechodzą to lepiej niż mamy
I jak zauważyła któraś z dziewczyn, jeśli masz rzetelną nianię to wspólnie
zajmiecie się maluchem "pełniej". Bo ani niania, ani Ty tak szybko się
nie "wypalicie" i każdy kontakt z dzieckiem będzie radosny, bez znużenia
całodzienną rutyną.
A Ty, będziesz spotykać się z ludźmi i nie zalegniesz w wyciągniętym,
poplamionym dresie przy garach. Praca mobilizuje, by raz na jakiś czas pójść do
fryzjera, na zakupy - by o siebie zadbać - a szczęśliwa mama to szczęśliwy
maluch (nie piszę tu o przypadkach mam egoistek
BTW - by uprzedzić ewentualne uwagi mam siedzących z maluchami w domu - wcale
nie uważam by każda taka mama była zaniedbaną, szarą kurą, o nie Twierdzę
jedynie, że siedząc w domu z dzieckiem ma się tyle obowiązków i tak mało okazji
do "pokazania się", że utrzymanie formy jest trudne i wymaga dużej
samodyscypliny - przynajmniej w moim przypadku

[naranykota]

Bardzo fajny pościk Ale zawilgotniały mi ślepka jak przeczytałam o "Czterech
słoniach"...
dzięki