wątek emigracyjny

[mamunia_to_ja]

tak sobie siedze i myślę coraz częściej czy by po prostu nie wziąść swojego
tyłka i nie emigrować za granice wraz z mężem i półrocznym dzieciaczkiem.Mój
brat siedzi w Irlandii i jakoś daje sobie radę.Żal mi męża, króremu aż się
mózg pali od myślenia gdzie by tu jeszcze dorobić.Mnie się nie usmiecha tyć za
biurkiem urzędniczym do końca swych dni.Wiem, pewnie nie będzie łatwo, ale
wierzę, że damy sobie radę. I tak coraz częściej o tym myślę...
Czy jest ktoś, kto sie też nad tym zastanawia?

[weronikarb]

tak, ja i też do Irlandii. Brat planuje z początkiem roku i chyba bede go
namawiac, aby cos naszykowal nam

[mama.igora]

My wyjeżdżamy za miesiąc.

[be.em]

a ja durna jestem sentymentalna baba, żal mi pól i bocianów

[kayah73]

be.em napisała:

> a ja durna jestem sentymentalna baba, żal mi pól i bocianów

Pola i bociany wystepuja rowniez poza Polska.

[be.em]

ale ziemia inaczej pachnie

heej

[mamunia_to_ja]

jestem ciekawa czy dlugo przygotowywaliscie sie do wyjazdu, czy macie tam kogos
z rodziny, znajomych.Będę wdzięczna za odpowiedź )

[vernalis1]

no dobra. A pracowac będziecie w swoich zawodach czy jak popadnie?? Bo
jechac,żeby klepac tak samo jak w kraju -ale tylko w Irlandii - to nie wiem czy
tedy droga. tak pisze; bo mam w rodzinie taka sytucje:szwagier pojechła sam
(ponad rok) i tez na poczatku plany-pojade, przygotuje-sciagne rodzinę.na
miejscu "sie wyprostowało"on tam siedzi i pracuje,rodzina w Polsce, raz na
miesiac przyjezdż i pieniążki przywozi. Pozył tam, pomieszkał i policzył- że z
tej pracy co teraz tam wykonuje( a szans na lepsza nie ma- kwalifikacje -tzn
brak itd) to nie wynajeli by mieszkania, nie utrzymali sie i dzieci do szkoły-
tzn żyli by tam tak samo jak tutaj- czyli nijak.jesli masz dobry fach w ręku-
ceniony i dobrze opłacany w irlandii- to czemu nie- warto pomyslec.Ale najpierw
ekonomicznie.
Pozdrawiam.

[olimpia_b81]

ja wyjechalam niecaly rok temu, w maju urodzialm tu (tj Walia) corke, nie
pracuje , utrzymujemy sie z jednej pensji-wrecz najnizszej tutaj, mamy
mieszkanko, samochod, ogolnie nam starcza , latwiej niz w kraju sie zyje-
topewne,ale...teskinmy za Polska jak cholera(((

poplakuje za rodzina, dobrym jedzeniem itd, chcemy wrocic tylko nie ma do czego
i z czym jak narazie, ale wrocimy!!!

[pesteczka5]

A co będzie za parę lat, kiedy zaczniecie się widziec na tle kraju, w którym
mieszkacie, za tę najniższą pensję? Chyba, że sa widoki na więcej. Dzieci pójdą
do szkoły, dojdą zajęcia dodatkowe, wyposażenie mieszkania, ubrania, wakacje,
leki... Trzeba bedzie rozszerzać niszę, wrosnąć...
No i, jak niektóre z was zauważyły, na emigracji pieniędzy także nie rozdają, a
duże, wydawałoby się, początkowo pieniądze nie wydają sie takie kuszące, jak
sie je przyrówna do tamtejszych realiów.

[olimpia_b81]

latwiej sie zyje i temu nie zaprzeczam.jak masz wieksze wydatki-wiecej
pracujesz.poza tym nie zamierzam zostac na tej najnizszej stawce-tu
wyksztalcenie jest w cenie.
ale chodzilo mi o cos innego-decyzja o wyjezdzie byla najgorsza jaka podjelam-o
to mi chodzilo, i nie chodzi tu o pieniadze.

popieram vernalis i pesteczke

[kraxa]

Dobrze sie zastanowcie, juz teraz brakuje miejsc w szkolach dla dzieci
imigrantow, i spoleczenstwo zaczyna sie burzyc, bo nie chce placic wiecej
podatkow na zasilki dala tych co przyjezdzaja. Jesli nie znacie dobrze jezyka,
i nie jestescie specjalistami to beda wasze rodziny skazane na wegetacje. To
nie jest el dorado, a ze polakow jest coraz wiecej stawki wynagrodzenia bardzo
spadaja

[lucasa]

mamunia_to_ja napisała:

Mnie się nie usmiecha tyć za
> biurkiem urzędniczym do końca swych dni.

a co bedziesz robic za granica? odchowasz dzieci i zaczniesz tesknic za
biurkiem (oby!) urzedniczym

ale w ogole to zycze powodzenia,
A

[zuzanna56]

Ja nie zamierzam nigdzie wyjeżdżać. Mam już 36 lat,lubię swoją pracę, mam
mieszkanie, dobry samochód.
Ale jak słyszę o młodych ludziach którzy po studiach zarabiają 1000 zł to im
się nie dziwię ze wyjeżdżają. Czy będa mieli lepiej? Jeśli mają konkretny i
poszukiwany na zachodzie zawód to pewnie tak. Jeśli będą żyli tam za najniższą
pensję to im nie zazdroszczę. A chętnie usłyszę o osobach którym sie powiodło
za granicą.

[ada9611]

hm,sama mieszakm w holandi,ale nie wyjechalam za chlebem tylko z mezem,wiec
inaczej moze oceniam,maz caly tydzien pracuje ,nadgodziny ,itd.ja nie
pracuje,jestem z dziecmi w domu,zyjemy normalnie to musze przyznac,ale zawsze
patrze gdzietaniej zrobic zakupy,,tu tez ttzeba oszczednie zyc,.nienawidze
jednego jak po przyjezdzie do polski,ktos mi zwraca znajomy uwage-a wy sobie
mozecie pozwolic na wszystko.-.czy niektorzy mysla ze tu same pieczone golabki
wpadaja do buzki za nic?

[headonshoulders]

to zalezy jaka macie sile przebicia i wyksztalcenie. I jaka znajomosc jezyka.

Ja wyjechalam z polski od razu jak tylko mialam szanse, pomieszkiwalam w roznych krajach, nauczylam
sie francuskiego, szwedzkiego, troche wloskiego, wyszlifowalam na perfekt angielski, dostalam lekcje
zycia i samodzielnosci.

Sprobowalam powrocic raz, wytrzymalam 4 miesiace w Warszawie i wyprulam do UK znowu, w Wawie
szaro brudno, nic ladnego oprocz Lazienek i starowki, ilez mozna. A poza Wawa malo sie dzieje.

W Londynie mam polskie delikatesy niedaleko, mam polski chleb, mam polska nianie, swoja firme, nie
musze myslec o pieniadzach, kosztuje zycia. To tylko 2 godziny samolotem, tanie linie sa tanie poza
letnim okresem wiec widywanie sie z rodzina to zaden problem.

no ale mowimy wlasnie o tych, bez obrazy

[kraxa]

"biurwach", i ludziach bez konkretnego wyksztalcenia, ktorzy sie chca zaczepic.
W Uk maja dosc swoich biurw, potrzebuja jesli juz to wysokiej klasy
specjalistow, albo pracownikow fizycznych, ale tych podaz przekracza popyt juz
chyba

[headonshoulders]

wierz mi na slowo, tych co tu przyjezdzaja dzieli sie na dwie kategorie , mialam wielu znajomych
ktorzy przyjezdzali sie u mnie zatrzymac na jakis czas "dopoki pracy nie znajda" .

Niektorzy szukali ze 3 dni, akcent mieli jak Borat z Kazakhstanu bo im sie nie chcialo podszkolic przed
wyjazdem, pozniej siada w kacie po tych kilku dniach i beda mowic ze zadnej pracy nie znalezli i ze
bez sensu i ze Angole to chamy. Po czym wracaja do domu.

Byli tez tacy co sie uparli, jedna taka biurwa wlasnie sekretarka, ani piekna zbyt nie byla ( mimo
wszystko ladniejsza niz wiekszosc angielek) ani juz super mloda bo 30, typowy singiel z
podwarszawskiej miejscowosci , szukala, nie wychodzilo - wiec zmienila taktyke ( na co mialam duzy
wplyw) - przede wszystkim totalny make over, fryzjer, gimnastyka, intensywnie z cd i sluchawkami na
uszach uczyla sie wymowy i business english, pozyczone garnitury na interview, po 3 tygodniach
wygladala duzo lepiej a dostala taki mega zastrzyk pewnosci siebie, ze znalazla prace po nastepnych 2.
Akurat miala szczescie ze miala gdzie mieszkac te 5 tygodni i oswajac sie z GB, ale wielu moich
znajomych wyjezdzalo po tygodniu, max dwoch.



WSZYSTKO zalezy od nastawienia, Anglicy sa bardzo przyjaznym narodem. Prawda jest ze sie zmienilo
od czasu otwarcia UE bo poprzyjezdzalo tyle ewenementow z polski ze mnie jest nawet nieprzyjemnie -
ale wciaz osoba ktora dobrze bardzo zna angielski, madrze gada, prezentuje sie w miare dobrze i
przede wszystkim nie poddaje sie od razu, ma ogromne szanse.



---------
Good Girls Go To Heaven
Bad Girls Go To London !

byc moze jakos nie sprawdzalam na miejscu

[kraxa]

w polsce pracowalam w angielskiej firmie, tam poznalam niemalza i do niego
przyjechalam. Nie pracuje bo nie ma takiej potrzeby, zreszta jestem w ciazy i
mam w zwiazku z tym mega lenia na razie po zapierdielu w polsce cenie sobie
odpoczynek, a jak kiedys zechce isc do pracy to sie raczej powinno udac- bo
doswiadczenie "jak sie pracuje po angielsku" mam, w polsce bylam asystentka
zarzadu, wiec doslownie wszystko nazlezalo do mnie. Ja tylko probuje studzic
tych, co mysla, ze skoro "antka szwagra kobity bratu" sie udalo to znaczy, ze
mozna leciec na oslep

[headonshoulders]

a to ty kraxa na "immigracji" tez jestes?
londyn?

[edorka1]

Zależy.
Ja sobie pomieszkiwałam tu i tam i wróciłam bo tęskniłam...i głupia byłam.
Jak się juz wyjedzie i przetrwa pierwsze trzy-cztery lata wracać nie należy. Wszystko tu jest wtedy szare i inne, człowiek też już jest inny i myśli inaczej.Wróciliśmy po siedmiu latach. Niby udało sie wskoczyc zawodowo i rodzinnie w Polskę, ale mam dystans do własnej Ojczyzny i bardzo często łapie sie na tym że nie do końca się z jej rzeczywistością utożsamiam. W zasadzie możemy wyjechać w każdej chwili, sama nie wiem co z tego wyniknie. Bardzo dużo zleży od kraju do którego się trafi. My mieszkaliśmy na krańcach emigracyjnych wyborów, w Grecji. Pieknie było. Niesamowicie pięknie i w niesamowicie pięknym miejscu)).

wyjechać.............

[maggie231]

ja bardzo chciałabym wyjechać, lub chociaż wysłać gdzieś mojego męża, który
jest super mechanikiem, wkłąda w pracę dużo serca i roboty a charuje za marne
groszeja znam angielski, ale w ciemno nie pojadęa w październiku pojawi się
nasza fasolka......i co ja jej zapewnię?

[izabela.bs]

Mam to samo.
Prawdopodobnie na jesieni wygonię męża na obczyznę (też chyba Irlandia),
a my, tj. ja i córka (w pazdzierniku skonczy roczek) dołaczymy
do niego potem.
Ja od ponad roku nie pracuję, mam wrażenie, że wypadłam z rynku. Mąz i ja skończyliśmy nie byle jakie studia, doświadczenie w pracy jest, tylko ciężko tutaj z dobrze płatną pracą.
Marzymy o własnym małym domku(działeczka juz jest). No i aby to zrealizować, chyba trzeba niestety wybyć. No, chyba, żebym wygrała w totka, na co specjalnie nie liczę..

[oxygen100]

wyjechalabym na rok dwa na postdoca w jakies fajne miejsce ale nie sama a
slubny nie chce i nie moze. Samej mi sie nie chce. Moze na 2-3 miesiace