niepelnosprawne mamy:)

[faga]

witam czy sa tutaj niepelnosprawne mamy?ja mam 28 lat i lekki stopien
niepelnosprawnosci, jestem mama Asiuni(2 lata i 9 miesiecy). Moze poznamy sie,
pogadamy o naszych klopotach , posmiejemy sie z zartow naszych pociech co wy
na to? jestescie tu niepelnosprawne mamy?

[a.lenard]

ja nie jestem niepełnosprawna, ale cieszę się ze takie osoby tez decydują się
na dzieci naprawdę bardzo się cieszę poszukaj może jest gdzies takie
forum, gdzie mamusie takie jak ty rozmawiają o swoich problemach i radościach.
No z nami tez możesz przeciez rozmawiać, zapraszamy

[elejna]

ja dla jednej instytucji jestem osobą z umiarkowanym stopniem
niepełnosprawnosci a inna całkowicie mnie uzdrowiła tak to własnie jest w
tej Polsce.

[demarta]

a ja jestem mamą, która bywa niepełnosprawna czasowo. dzięki bogu są i remisje.
nie starałam się o grupę inwalidzka, bo doszłam do wniosku, że innym z
pewnością bardziej się to należy i nie bedę się szarpać o parę groszy, które w
moim życiu i tak niewiele zmienią.
moim największym problemem jest wtedy walić w klawiaturę, bo ręce nie te same,
ale cóż, i z tym jakoś sobie radzę ))
a jeśli chodzi o doświadczenie stanu niepełnosprawnosci przy dziecku, to
jeszcze nic o tym nie wiem. mały ma dopiero 4,5 miesiąca, lekarze oczekiwali,
że w okresie połogu napewno się rozłożę, ale trzymam się do teraz i jeszcze
mnie te największe uciażliwości nie dopadły, ale bardzo jestem ciekawa jak
radzą sobie te dzielne mamuśki niepełnosprawne na co dzień.

[faga]

Acha no imoze lepiej sie poznamy?moj nr gg to 3375709. Czesto jestem
niewidoczna, wiec zawsze spytajcie czy jestem w danej chwili)))))))

[agacz2905]

A ja jestem niepełnosprawną (gł. ruchowo) mamą dwojga dzieci. Kiedy byłam w
ciąży z Agatką, zaszokowały mnie wyrazy podziwu i szacunku wypowiedziane przez
ówczesnego ordynatora oddziału, gdzie miałam mieć robioną II cesarkę (że niby
mnie podziwia, że przy takim stanie zdrowia będę mieć drugie dziecko). Powiem
szczerze, że nie lubię o tym (o st. niepełnosprawności) gadać. Wkurzam się na
moje dolegliwości i jednostki chorobowe, a co. Zresztą do niektórych sama się
aktywnie przyczyniam, weźmy chociażby taka cukrzycę i otyłość (tfu!). Prowadzę
normalne życie nerwowej i znerwicowanej, z reguły niewyspanej mamy. Chodzę do
pracy, odprowadzam i przyprowadzam syna z przedszkola. Może częściej się
wściekam na różne rzeczy, sprawy (niż robi to przeciętna matka kilkuletnich
dzieci). Ale grupowanie w ramach emamy dziewczyn na te "normalne"
i "niepełnosprawne" uważam za mało fajne. To moje zdanie, choć oczywiście
domyślam się, że absolutnie nie takie były Twoje intencje, Faga. Ty chcesz po
prostu pogadać z innymi mamami niepełnosprawnymi. Ja staram się usilnie nie
robić z mojego stopnia niepełnosprawności swojej wizytówki. Staram się czasem
tak bardzo, że aż mi nie wychodzi Dlatego myślę o sobie, że jestem bardzo
przewrażliwiona na punkcie... swojej niepełnosprawności właśnie. Pisząc
kolokwialnie, zero luzu Pozdrawiam
Agnieszka

[elagrubabela]

Jezdze na wozku od 5 roku zycia. Moj synek Henryk skonczyl rok tydzien temu.
Moge sie poruszac o kulach i robie to gdy podrozuje ale jest to wielki wysilek
dla mnie i dla mojego partnera, bo On wtedy musi wszystko dzwigac i duzo mi
pomagac. Moj synek jest poczety in vitro (8 proba), jest 100% zdrowy, bardzo
ciekawy wszystkiego i bardzo ruchliwy
Podobnie jak Agnieszka, nie traktuje mojej niepelnosprawnosci jako czegos
szczegolnego. Wlasciwie nie pamietam siebie sprzed czasow na wozku. Teraz jest
mi troche zal, ze nigdy nie bede biegac z moim synem ale za to juz razem
plywamy Ja duzo plywam na kajakach i mam nadzieje, ze moj syn tez bedzie to
lubil. Moj partner jest sprawny w 100% wiec moj syn bedzie mial z kim grac w
hokeja i pilke nozna a ja sobie bede na Nich patrzec
Wszystkie niepelnosprawne mamy w Polsce bardzo podziwiam, gdy mieszkalam w
Polsce zycie bylo na codzien duzo trudniejsze ze wzgledu na mnostwo glupich
rzeczy takich jak za waskie windy, brak WC dla ludzi na wozku, brak podjazdow,
za waskie przejscia w sklepach miedzy polkami, za wysoko umieszczone produkty i
brak personelu do pomocy, duzo innych rzeczy. Moze teraz jest lepiej, mam
nadzieje ze jest. Elka

[5aga5]

A ja Was podziwiam za całokształt.
Za walkę z otoczeniem, za siłę przebicia, za wolę życia, itd.
Ja, zdrowa baba, ciągle narzekam ( choć mam pewne powody )ale jak pomyślę że
mogłabym być i jeszcze mogę być niepełnosprawną, uważam ze nie dałabym rady
tego udźwignąć, normalnie żyć, cos robić, przejść do codzienności, wychowywać
dzieci itp.
Myślę że popadłabym w jakąś depresję, marazm. Chyba nie miałabym siły na walkę
z samym sobą.