Hej!!!Mam 24 lata, od półtora roku jestem mężatką, ale mieszkamy ze sobą już czwarty rok, a jesteśmy razem ponad pięć lat. Wydawało mi się, że świetnie się już znamy, że wszystko o sobie wiemy, co nas cieszy, a co denerwuje... Ale ostatnio... Nie chcę tutaj mówić, że nie jest tak jak na początku. Wiem, że każdy etap wspólnego życia ma swoje prawa. Wiem, że na początku jest fascynacja, jest zauroczenie itp, a później zaczyna się ta "dojrzała" miłość. Inna zupełnie, ale nie znaczy to, że gorsza, czy mniejsza... Ale to co się teraz dzieje? Ciągle się kłócimy. Codziennie. O wszystko. O rzeczy drobne, do których przecież byliśmy już przyzwyczajeni... Najgorsze jest to, że czasami kłócimy się przy córeczce (ona ma dopiero 10m, ale jest bardzo mądra). On uważa,że wszystko to moja wina. Że mała będzie znerwicowana przeze mnie, bo ja wybucham histerycznie, impulsywnie, trzaskam drzwiami, płaczę. No cóż, taka jestem. Jestem bardzo wrażliwa (również na swoim punkcie), a jak się zdenerwuję bardzo to muszę się wyryczeć. Nie potrafię wtedy trzeźwo myśleć. Rzeczywiście płaczę, szlocham, zamykam się w łazience... Ale są pewne rzeczy, które potrafią bardzo zranić, np.wczoraj dowiedziałam się,że nie jestem dobrą matką... Mnie takie sądy bardzo bolą, chociaż trzeźwo myśląc wiem, że ja jestem dobrą matką, a On nie chciał tego powiedzieć... Ale powiedział! Boli bardzo. Kocham Go i widzę jakim jest wspaniały ojcem dla naszego maleństwa. Ale dlaczego teraz tak się ranimy? Dlaczego od kilku tygodni nie potrafimy ze sobą rozmawiać? Oczywiście, że jest też moja wina! Nie zrzucam winy i odpowiedzialności z siebie (On tak robi). Nie wiem nawet co jaszcze napisać. Jest mi tak strasznie smutno... Wiem, że musimy porozmawiać, ale jak? Nawet wymyśliliśmy, że spiszemy "statut" naszego małżeństwa, ale jak On dzisiaj wprowadził swoje punkty to się załamałam i stwierdziłam, że w ten sposób z pewnością nie dojdziemy do porozumienia... Czy to już kryzys? Jak go przetrwać? Przyczyną może też być to, że my 98% czasu spędzamy razem. Obydwoje studiujemy, a że to już końcowe lata, zajęć niewiele, to wszystkie wolne chwile spędzamy we dwójkę... Bajka

Dzięki, że mogłam się wygadać i może któraś z Was posłuchała. Już mi lepiej. Pozdrawiam Was!paula