Dodaj do ulubionych

czy to kryzys??????

IP: *.* 23.01.03, 21:56
Hej!!!Mam 24 lata, od półtora roku jestem mężatką, ale mieszkamy ze sobą już czwarty rok, a jesteśmy razem ponad pięć lat. Wydawało mi się, że świetnie się już znamy, że wszystko o sobie wiemy, co nas cieszy, a co denerwuje... Ale ostatnio... Nie chcę tutaj mówić, że nie jest tak jak na początku. Wiem, że każdy etap wspólnego życia ma swoje prawa. Wiem, że na początku jest fascynacja, jest zauroczenie itp, a później zaczyna się ta "dojrzała" miłość. Inna zupełnie, ale nie znaczy to, że gorsza, czy mniejsza... Ale to co się teraz dzieje? Ciągle się kłócimy. Codziennie. O wszystko. O rzeczy drobne, do których przecież byliśmy już przyzwyczajeni... Najgorsze jest to, że czasami kłócimy się przy córeczce (ona ma dopiero 10m, ale jest bardzo mądra). On uważa,że wszystko to moja wina. Że mała będzie znerwicowana przeze mnie, bo ja wybucham histerycznie, impulsywnie, trzaskam drzwiami, płaczę. No cóż, taka jestem. Jestem bardzo wrażliwa (również na swoim punkcie), a jak się zdenerwuję bardzo to muszę się wyryczeć. Nie potrafię wtedy trzeźwo myśleć. Rzeczywiście płaczę, szlocham, zamykam się w łazience... Ale są pewne rzeczy, które potrafią bardzo zranić, np.wczoraj dowiedziałam się,że nie jestem dobrą matką... Mnie takie sądy bardzo bolą, chociaż trzeźwo myśląc wiem, że ja jestem dobrą matką, a On nie chciał tego powiedzieć... Ale powiedział! Boli bardzo. Kocham Go i widzę jakim jest wspaniały ojcem dla naszego maleństwa. Ale dlaczego teraz tak się ranimy? Dlaczego od kilku tygodni nie potrafimy ze sobą rozmawiać? Oczywiście, że jest też moja wina! Nie zrzucam winy i odpowiedzialności z siebie (On tak robi). Nie wiem nawet co jaszcze napisać. Jest mi tak strasznie smutno... Wiem, że musimy porozmawiać, ale jak? Nawet wymyśliliśmy, że spiszemy "statut" naszego małżeństwa, ale jak On dzisiaj wprowadził swoje punkty to się załamałam i stwierdziłam, że w ten sposób z pewnością nie dojdziemy do porozumienia... Czy to już kryzys? Jak go przetrwać? Przyczyną może też być to, że my 98% czasu spędzamy razem. Obydwoje studiujemy, a że to już końcowe lata, zajęć niewiele, to wszystkie wolne chwile spędzamy we dwójkę... Bajkasmile Dzięki, że mogłam się wygadać i może któraś z Was posłuchała. Już mi lepiej. Pozdrawiam Was!paula
Obserwuj wątek
    • Gość: dargun Re: czy to kryzys?????? IP: *.* 23.01.03, 23:18
      witaj!!!wiesz ja jestem z moim Tomkiem ok. 2 lat , jestem teraz w ciązy :o) też sie kłócimy i czasami mam takie myśli jak ty... że to już nie ma sensu... ale my tak anprawde bardzo sie kochamy!!! oboje jesteśmy bardzo uparci i żadne nie chce ustąpić... często sobie powtarzamy że to już ostatni raz , że już nie będziemy sie kłócić... ale nigdy nie dotrzymujemy słowa... równiez jestem bardzo wrażliwa - chyba nawet nadwrażliwa - tez czesto zamykam sie w łazience i płacze - czasami myśle że popadam w jakąś paranoje... myśle a nawet wiem ze "kryzys" między wami minie... tak jak napisałaś ludzie sie docierają - docierają sie przez całe życie!!! ja myśle że przestane sie kłocić z moim "mężem" może dopiero na starośc albo i w ogóle :o) spróbujcie porozmawiać na spokojnie - wiem ze to nie latwe ale któreś musi wyciągnąc ręke... najważniejsze żebyście nie klócili sie przy dziecku - ale chyba sama wiesz o tym najlepiej... ja równiez spędzam z moim Tomkiem cale dnie - więc powody do kłotni znajdujemy na kazdym miejscu - zazwyczaj szybko nam przechodzi - ale ile ja sie przez to wypłacze... taka już jestem i nic na to nie poradze... nie moge ci dac dac jednoznacznej rady ktora rozwiąze twoje problemy - bo sama mam podobne !!!musimy uczyć sie kompromisów - jestesmy młodzi , mamy czas... co oczywiście nie oznacza żeby na każdym kroku wydrapywac sobie oczy :o) wszystko będzie dobrze - zobaczysz!!! jesli masz na tyle siły wyciąg ręke i zaproponuj poważną rozmowe -
    • Gość: agab5 Re: czy to kryzys?????? IP: *.* 23.01.03, 23:28
      chyba rzeczywiście to kryzyssadwiem, jak to jest być na ostatnim roku studiów i mieć już rodzinkę, my także przeszliśmy przez to, tyle, że maleństwo pojawiło się pod koniec roku akademickiego, tuż przed obronami. nie wiem tylko, czy mieszkacie w akademiku, bo (wg mnie) to jeszcze gorzej. brak prywatności -i do miłości i kłótni. w sumie nie wiem, co ci doradzić, może jedynie więcej opanowania i więcej uśmiechu. to, że jeszcze studiujecie spróbuj wykorzystać, wszak to na studiach najbardziej kwitnie życie towarzyskie. mnie bardzo brakuje tego tempa życia, stresu związanego z sesją i koleżanek. może gdy odpoczniesz psychicznie, pójdziesz do klubu, pogadasz z koleżankami przy kawie/piwie o wszystkim i niczym, byle nie o tym, co w domu, nabierzesz większego dystansu do kłopotów z mężem.i na pewno będziesz mieć lepszy humor. a może mężowi też przydałoby się jakieś wyjście z kumplami?nam na takie kłopoty (oprócz odpoczęcia od siebie) najlepiej robiła praca. mój mąż nie mógł dłużej usiedzieć ze mną (a potem i z dzieckiem) i ciągle szukał pracy. dla studentów jest sporo prac dorywczych ( w marketach, sprzątanie na targach, zakładanie ogrodów- czytaj machanie szpadlem a nawet przepisywanie na komputerze prac magisterskich i projektów/referatów ).a grosz zawsze się przydał. zmęczony mąż nie szuka dziury w całym. u nas to naprawdę działało.pozdrawiam serdecznie.agab5
    • Gość: Beata32 Re: czy to kryzys?????? IP: *.* 24.01.03, 10:41
      Chyba zawsze sytuacja w której wraz z dzieckiem pojawiają się nowe obowiązki jest swego rodzaju próbą dla zwiazku. W moim małżeństwie mniej wiecej w okresie o jakim piszesz po pojawieniu się dziecka zaczęło się też różnie dziać - chyba oboje byliśmy bardzo zmęczeni, bez chęci do rozmowy, ja wybuchałam o byle co - usłyszałam "co z Ciebie za matka", i chociaż potem byłam za to bardzo bardzo przeproszona - boli do tej pory. Wiesz co trochę nam pomogło - wspólny wyjazd na tydzień bez dziecka - mały miał rok i 5 miesiecy. Z drugiej strony Ty piszesz, że spędzacie ze sobą dużo czasu, być może rzeczywiscie za dużo i nie macie czasu się za sobą stęsknić. Ale - myślę, że bardzo cenne jest to co napisałaś o próbie spisania statutu małżeństwa - nie zniechęcaj się - napisz koniecznie swoją wersję ... nawet jeśli będzie ona bardzo odbiegać od jego - to on sobie zda sprawę z Twoich oczekiwań. A poza tym - będziecie mogli długo o tym porozmawiać - przedstawiać swoje argumenty dlaczego tak a nie inaczej .... myślę, że jak najbardziej tędy droga ...Trzymaj się - myślę, że to tylko chwilowy kryzys - napewno uda się go Wam przezwycieżyć i znowu cieszyć sie wspólnym życiem - wierzę w to bo widzę jak mądrze do prób jego rozwiazania oboje podchodzicie.Beata
      • Gość: jakasia Re: czy to kryzys?????? IP: *.* 24.01.03, 13:13
        U mnie było podobnie jak u Beaty.jakiś czas po tym jak urodził się Kuba rozpoczęły sie kłótnie o drobiazgi rozrastające się do gigantycznych rozmiarów i zachaczające w końcu o sprawy zasadnicze...Ostatecznie czase juz nie było wiadomo o co tak naprawdę chodzi.Każde z nas okopane na swoich pozycjach i nawet jak dostrzegałam co robię źle to nie mówiłam tego tylko chciałam żeby Jacek dostrzegał swoje niewłaściwe wobec mnie zachowania.No i głownie pretensje miałam ja.Przy tym wszystkim był cudownym( i jest!!!!) ojcem, odpowiedziałnym za finanse rodzinne...Tylko jako para nie mogliśmy się dogadać.Powód?zmęczenie, znużenie sobą w nowych rolach, brak czasu na osobne rozrywki, bo nieliczne chwile wolnego czasu wspólnie poświęcaliśmy małemu, zaniedbanie mnie jako kobiety( no cóz to najtrudniej było mi przyjąc do wiadomości)Co pomogło? Czas i listy .Nie umieliśmy się dogadać więć wszystko co miałam do Jacka napisałam mu. Ulżyło mi bardzo bo wiedziałam, ze przynajmniej teraz wie o co mi chodzi.On odpisał...I wreszcie spokojnie , bez obrażania "wysłuchałam "go.Skończyło się zacinanie się w sobie jeśli coś do niego mam albo mam zły humor OD RAZU o tym mówię a nie czekam na okazję. I góra pretensji nie rośnie, nauczyłam się też wyciągac rękę do zgody a nie czekać aż on przyjdzie..Zaczęłam tez bywać w świecie( poza pracą),Jacek znalazł czas na swoje rozrywki.Bo każdemu z nas potrzebna była tez własna przestrzeń, kawałek własnego świata.No bożeby sie spotkać razem trzeba mieć o czym rozmawiać, innym niż kupka maluszka :)To tyleKasia
    • Gość: martynusia11092002 Re: czy to kryzys?????? IP: *.* 25.01.03, 20:41
      Cześć! Niestety nawet w najlepszym związku to się zdarza! To nic strasznego! Wystarczy przeczekać no i oczywiście zastanowić się nad przyczynami, tak obiektywnie! Wydaje mi się,że rzeczywiście problem może tkwić w tym, że zbyt dużo czasu spędzacie razem. Rozumiem, bo sama przez to przechodziłam. Może powinniście trochę zdystansować się od tego problemu, poszukać czegoś, co odwróci Waszą uwagę od klopotów (tymczasowych!).Warto byłoby rozerwać się w innym towarzystwie, może pójść na dyskotekę lub z koleżankami na kawę, czy też coś mocniejszego!? Na pewno te złe chwile miną i już wkrótce zaświeci dla Was słoneczko!! Pozdrawiam Mari.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka