Ile dzieci i pełnoetatowa praca?

[magdalenka77]

Jak myślicie, czy da się pracować na pełny etat i mieć np. 3 dzieci?

Pisząc pełny etat mam na myśli takie warunki: firma prywatna, 8h w pracy,
czasem więcej; plus 2x1h na dojazdy, czyli 10h+ poza domem. Do tego często
coś trzeba przygotować wieczorem w domu, odbierać telefony służbowe poza
godzinami pracy itp.

I mówię o małych dzieciach (nie nastolatkach), powrót do pracy po
macierzyńskim (i ewentualnie resztkach wypoczynkowego).

DO tej pory jakoś intuicyjnie wydawało mi się, że 2 dzieci to maks, żeby w
ogóle wyrobić. No bo przecież tyle czasu jest się poza domem, dzieci z
opiekunką lub w żłobku lub w przedszkolu, wieczorem trzeba się z nimi spędzić
trochę czasu, pobawić się, porozmawiać, a jak pójdą spać, to jeszcze masę
przyziemnych spraw ogarnąć (ogarnięcie mieszkania, prasowanie, gotowanie
itp). Jednym słowem - zasuwa się prawie 24h na dobę, ledwo śpi itp.

Czy da się takie coś wyrobić przy >2 dzieci? Macie jakies doświadczenia?

[e_r_i_n]

Ja doswiadczen w tym temacie nie mam, ale moja mama, matka trojki, od zawsze
pracowala na pelen etat, ba, nawet na poltora. A praca nie tylko 8-16 i
zapominamy, ale tez przygotowywanie sie do kolejnego dnia, pisanie opinii w
domu itd.
Faktycznie, spala 6 godzin (do dzisiaj tak ma). Jej uwagi nam nie brakowalo,
obiady gotowal tata (a potem ja), mieszkanie nie musialo lsnic. Generalnie -
nie bylo zle.

[zuzanna56]

Jak trzeba to da się. Mam dwoje dzieci. Kiedyś pracowałam o wiele mniej niż
teraz, miałam dla dzieci mnóstwo czasu.
Od 2-3 lat pracuję więcej, od roku mam półtora etatu w szkole. Pewnie że to nie
jest ponad 8 godzin dziennie jak w innych miejscach pracy, ale jest to łącznie
z radami, wywiadówkami i sprawdzaniem klasówek dość dużo.
Mój mąż robi dużo w domu. Robię to dla wyższej pensji.
A w ogóle to marzę już o wakacjach, jestem już zmęczona.

[iwoniaw]

> Od 2-3 lat pracuję więcej, od roku mam półtora etatu w szkole. Pewnie że to nie
>
> jest ponad 8 godzin dziennie jak w innych miejscach pracy, ale jest to łącznie
> z radami, wywiadówkami i sprawdzaniem klasówek dość dużo.

No pewnie Zuzanno, że "dość dużo", ale autorka wątku pisze o _codziennym_
pobycie poza domem _ponad_ 10 godzin + praca w domu + bycie pod telefonem.
Oczywiśćie nawet w takiej sytuacji można sobie świetnie radzić "organizacyjnie",
ale tak czy owak oznacza to, że dzieci wychowują inne osoby (rodzina i/lub
wynajęte opiekunki), a matka/ojciec po prostu jest tylko zameldowana w loklu,
gdzie dzieci, no i przychodzi tam głównie spać.

[zuzanna56]

No tak. Ja wiem że nie pracuję za dużo ale dość dużo.
Czasami jest tak że mam lekcje od 8.00 do 15.30, potem rada pedagogiczna albo
jakaś rozmowa w szkole z rodzicem. W domu sprawdzam przez 3 godziny klasówki a
jeszcze wieczorem dzwoni jakaś mama płacząc w słuchawkę że jej dziecko nie
radzi sobie w kontaktach z klasą.
Na szczęście takie dni nie zdarzają się często....

[iwoniaw]

> Na szczęście takie dni nie zdarzają się często....

I tu jest sedno. Przypuszczam, że w _każdej_ pracy są dni bardziej intensywne
(albo i tygodnie) i nikt nie robi z tego tragedii, po prostu trzeba przeżyć,
nawet padając na nos. Nie postuluję przecież, że nie należy pracować nawet i
intensywnie, "bo się spocimy".
Ale żyć tak na co dzień ze świadomością, że tak samo będzie jutro, pojutrze i za
miesiąc to prosta droga do wykończenia się, a wcześniej zrujnowania relacji
rodzinnych. I nie ma zanczenia, czy taki tryb pracy przyjmie matka czy ojciec.
Jeśli w porę tego nie opanuje, najprawdopodobniej straci i zdrowie, i rodzinę.
Świadome _planowanie_ takiego trybu funkcjonowaia jest dla mnie niezrozumiałe
kompletnie.

[zuzanna56]

To fakt. Mam dni koszmarne, 8 lekcji pod rząd z uczniami którzy już nie mają
siły na nic. Wywiadówki do 21.00. Wyjazdy na kilkudniowe wycieczki, w czasie
których prawie nie śpię. Ale potem mam kilka dni wolnego bo są święta albo
niedługo parę dni majowych. Wakacje w pełni płatne. Tak, codziennie 10 godzin
poza domem plus praca w domu i tylko 25 dni urlopu to byłoby za dużo. Jednak
ludzie tak pracują...

Warunki o których piszesz, to

[iwoniaw]

nie pełny etat, tylko pełny etat z nadgodzinami:

> Pisząc pełny etat mam na myśli takie warunki: firma prywatna, 8h w pracy,
> czasem więcej; plus 2x1h na dojazdy, czyli 10h+ poza domem. Do tego często
> coś trzeba przygotować wieczorem w domu, odbierać telefony służbowe poza
> godzinami pracy itp.

Oczywiście tak można, jak ktoś lubi/ ma potrzebę, tylko nie widzę przy takim
trybie życia możliwości posiadania jakiejkolwiek rodziny - liczba dzieci nie ma
tu już znaczenia. I tak nie mają szans na normalne kontakty z tak pracującym
rodzicem. Mając nawet jedno dziecko nie zdeydowałabym się na taki tryb pracy w
przypadku innym niż absolutna niemożność życia bez dochodów zapewnianych przez
tę pracę _oraz_ niemożność znalezienia innej. I miałabym poczucie, że z
dzieckiem/dziećmi to tylko jestem zameldowana w jednym domu, a nie mieszkam
razem. Przecież rozwiedziony rodzic kontaktujący się z potomstwem raz w tygodniu
spędza z dzieckiem więcej czasu niż pracująćy w ten sposób!

Chciałam jeszcze dodać, że rozumiem, iż ktoś może mieć pracę - pasję i
realizować się w niej po kilkanaście godzin na dobę (8 w pracy + przygotowania i
tel. w domu) w pełni szczęścia. Ale nie powinien wówczas decydować się na
dzieci, bo nie jest im w stanie poświęcić nawet tyle czasu, ile to wymaga
przeciętny pies.

[lola211]

Tak pracuje wiekszosc Polakow, wiec gdyby trzymac sie Twojej opinii narod by
wymarl.
To normalne, ze pracowac trzeba.Etaty to z reguły 8h, mozna co najwyzej
poszukac pracy blisko i zaoszczedzic na dojazdach.
Prace w takim trybie zaczelam, gdy dziecko poszlo do szkoly, wczesniej albo nie
pracowalam albo na 1/2 etatu.
Ciezko jest, gdy dzieci sa malutkie, poźniej nie widze przeciwskazan, wrecz
przeciwnie.

[iwoniaw]

> Tak pracuje wiekszosc Polakow, wiec gdyby trzymac sie Twojej opinii narod by
> wymarl.

Toż właśnie wymiera, mamy najniższy przyrost naturalny w całej UE, która sama w
sobie raczej liderem światowym w ilości dzieci nie jest.

> To normalne, ze pracowac trzeba.Etaty to z reguły 8h, mozna co najwyzej
> poszukac pracy blisko i zaoszczedzic na dojazdach.

Owszem, to normalne, ale _notoryczne_ zostawanie po godzinach + branie pracy do
domu + bycie pod telefonem non stop to już normalne nie jest, zwłaszcza jeśli
ktoś się decyduje na dzieci. A o takiej sytuacji pisała autorka wątku, ot co.

[lola211]

> Toż właśnie wymiera, mamy najniższy przyrost naturalny w całej UE, która sama
w
> sobie raczej liderem światowym w ilości dzieci nie jest.

Z przyczyn roznych- brak czasu to chyba najmniejszy pikus, jesli chodzi o
przyczyny takiego stanu rzeczy.Gdyby brac sobie do serca to co napisalas, to
ci, ktorzy wlasnie na dzieci sie decyduja- pracuja, maja na to srodki- nie
powinni rodzin zakladac.To ciekawe kto w takim razie by te dzieci rodził?
Bezrobotni?
Bycie pod tel., czasem nadgodziny- wyobrazam sobie taki scenariusz i nie jest
to niewykonalne- najwazniejsze w tym wszystkim IMO jak duze sa te dzieci.
sama pracueje 5 dni w tyg., w niedziele dodatkowo 4 godz., 2 razy w tyg. mam
zlecenia, przeznaczam na nie po 3 godz.
Od tego dziecko ma ojca, by w tym czasie sie nim zajal- wowczas nie ma ryzyka
zaniedbania ze strony rodzicow.

[iwoniaw]

> Z przyczyn roznych- brak czasu to chyba najmniejszy pikus, jesli chodzi o
> przyczyny takiego stanu rzeczy.Gdyby brac sobie do serca to co napisalas, to
> ci, ktorzy wlasnie na dzieci sie decyduja- pracuja, maja na to srodki- nie
> powinni rodzin zakladac.To ciekawe kto w takim razie by te dzieci rodził?
> Bezrobotni?

Niekoniecznie bezrobotni. Ale popatrz wkoło: dzieci mają albo ludzie o wyższych
niż śrenie dochodach albo właśnie bezrobotni żerujący na socjalu. Ludzie średnio
zarabiający (mam na myśli sytuację, gdy rodzina nie może sobie pozwolić z
przyczyn finansowych na rezygnację jednego z rodziców z pracy zawodowej
przynajmniej przez pierwsze lata życia dzieci) mają po 1 dziecku, góra dwójkę.

A czy brak czasu to taki "najmniejszy pikuś"? Fakt, że technicznie to można i
niańkę wynająć na 12 h i starsze do szkoły z internatem posłać, tylko czy tacy
rodzice jeszcze mogą powiedzieć, że wychowują swoje dzieci?

> Od tego dziecko ma ojca, by w tym czasie sie nim zajal- wowczas nie ma ryzyka
> zaniedbania ze strony rodzicow.

Tak, a ojciec to niby nie pracuje? Przeważnie pracuje, podobnie jak matka. Zatem
_któreś_ z rodziców jednak nie może sobie pozwolić na opcję etat 8h dziennie +
dojazdy + dodatkowa praca do domu + bycie dyspozycyjnym.

[lola211]

Pisze o syt., gdy jedno z rodzicow pracuje tak długo.Moze sobie na to pozwolic
pod warunkiem, ze to drugie moze wowczas zajmowac sie dzieckiem.
Ja widuje sie z corka przez godz. rano i w zaleznosci od zmiany albo 5 godz.
albo 2 po poludniu i wieczorem.Ciagle uwazam, ze ja wychowuje.Czas, ktory ja
spedzam w pracy, ona spedza w szkole albo przebywa z ojcem w domu.
Nie podejmowalabym sie pracy w nadgodzinach, gdyby moj partner tez tak pracowal-
to oczywiste.Ale jesli on moze zajac sie dzieckiem to czemu nie.
Ludzie maja 1 czy 2 dzieci, bo widocznie im to wystarcza.Sa i tacy, ktorzy maja
3 i tez sobie radza, pracujac.

[iwoniaw]

lola211 napisała:

> Pisze o syt., gdy jedno z rodzicow pracuje tak długo.Moze sobie na to pozwolic
> pod warunkiem, ze to drugie moze wowczas zajmowac sie dzieckiem.

A ja piszę o sytuacji przedstawionej przez autorkę wątku w 1. poście. Nie
wspomina ona nic o ojcu dzieci, zatem zakładam, że nie chodzi o sytuację, gdy on
jest w domu dłużej niż matka.

> Nie podejmowalabym sie pracy w nadgodzinach, gdyby moj partner tez tak pracowal
> -
> to oczywiste.

No więc to samo piszę od kilku postów. Dziecko potrzebuje rodziców, a już na
pewno przynajmniej jednego z nich, dłużej niż 3 h na dobę. Nawet jeśli nie jest
malutkie. Jak sobie to wyobrażasz w sytuacji, którą (hipotetycznie, jak
przypuszczam) opisuje autorka wątku?

> Ludzie maja 1 czy 2 dzieci, bo widocznie im to wystarcza.Sa i tacy, ktorzy maja
>
> 3 i tez sobie radza, pracujac.

No i super, tylko, powtórzę, co to ma wspólnego z tematem? Mówimy o sytuacji
_codziennej_ nieobecności w domu po kilkanaście godzin + pełna dyspozycyjność
pod telefonem + dodatkowa robota do domu + (co wyraźnie zaznaczyła autorka
wątku) "ogarnięcie" _osobiste_ (czyli brak pomocy w sprzątaniu czy gotowaniu) domu.

[lola211]

> A ja piszę o sytuacji przedstawionej przez autorkę wątku w 1. poście. Nie
> wspomina ona nic o ojcu dzieci, zatem zakładam, że nie chodzi o sytuację, gdy
o
> n
> jest w domu dłużej niż matka.

To moze warto najpierw zapytac jak jest z ojcem zanim od razu zakladac, ze on
pracuje tak samo.Ja takich wnioskow nie wyciagnelam.
Powtarzam- to sie da zorganizowac, bo znam takie rodziny.I funkcjonuja lepiej
niz niejedna rodzina, gdzie matka tkwi z dzieckiem w domu.Sfrustrowana,
zniechecona, cale dnie spedzajac np. na forum:0.
Dyspozycyjnosc pod tel. oznacza dla mnie tylko to, ze czasem ktos w jakiejs
sprawie zadzwoni i poswiece temu kilka minut.Dodatkowa robota mozna sie zajac,
gdy dzieci juz spia.
Natomiast na pewno polecalabym wowczas pomoc osoby do sprzatania- skoro sie
tyle pracuje to rozumiem, ze ma sie z tego korzysci mat., oplacenie zatem
sprzatania nie powinno byc problemem.

[iwoniaw]

> To moze warto najpierw zapytac jak jest z ojcem zanim od razu zakladac, ze on
> pracuje tak samo.Ja takich wnioskow nie wyciagnelam.

No a ja tak, gdy przeczytałam spis obowiązków, które zostają do wykonania po
uśpieniu dzieci. Nie wygląda na to, by ojciec dzieci miał czas na cokolwiek
wcześniej niż matka (vide post założycielski).

> Powtarzam- to sie da zorganizowac, bo znam takie rodziny.I funkcjonuja lepiej
> niz niejedna rodzina, gdzie matka tkwi z dzieckiem w domu.Sfrustrowana,
> zniechecona, cale dnie spedzajac np. na forum:0.

Zapewne tak, da się, tylko powiedz mi, co ma do tego sytuacja rodzin z
niepracującą matką, mającą w dodatku problemy natury emocjonalnej?

> Dyspozycyjnosc pod tel. oznacza dla mnie tylko to, ze czasem ktos w jakiejs
> sprawie zadzwoni i poswiece temu kilka minut.Dodatkowa robota mozna sie zajac,
> gdy dzieci juz spia.

No faktycznie, po 12 h poza domem, 3 h z dziećmi (+ przygotowanie posiłków), 1
godzinie na sprzątanie i wszelkie zaległości domowe, a ten czas z dziećmi i dla
domu przerywany telefonami... Zakładając, że te 6 h przespać trzeba, zostaje
szalone 2 h na dodatkową robotę pod warunkiem, że ktoś jeszcze potrafi się na
takowej skupić po całym dniu na wysokich obrotach.
Jeśli ktoś ma małe potrzeby snu, nie potrzebuje w ogóle odpoczynku/rozrywki, nie
ma żadnego poza pracą hobby, nie prowadzi życia towarzyskiego, a dzieci już choć
trochę podrosły (choć w poście założycielskim była mowa o takim trybie pracy tuż
po macierzyńskim), to faktycznie może chwilę tak pociągnąć. Dla mnie nie ma w
takiej sytuacji żadnych zalet, jak pisałam powyżej - rozważanie takiej opcji
zaczęłabym wyłącznie w przypadku _kompletnego_ braku alternatywy.

[lola211]

Pytanie brzmialo:
Jak myślicie, czy da się pracować na pełny etat i mieć np. 3 dzieci?
i odpowiadam- tak, da sie.Kwestia organizacji tylko.
A czy ktos tak lubi czy nie to inna sprawa.

[iwoniaw]

doładnie pytanie brzmiało:
"Pisząc pełny etat mam na myśli takie warunki: firma prywatna, 8h w pracy,
czasem więcej; plus 2x1h na dojazdy, czyli 10h+ poza domem. Do tego często
coś trzeba przygotować wieczorem w domu, odbierać telefony służbowe poza
godzinami pracy itp.
I mówię o małych dzieciach (nie nastolatkach), powrót do pracy po
macierzyńskim (i ewentualnie resztkach wypoczynkowego)."

Jest różnica?

[lola211]

Dla mnie nie.
Moze dlatego ze sama pracuje w podobnym systemie i czesto do 19.
Fakt, nie mam 3 dzieci.Ale o ile nie beda to trojaczki to mysle, ze spokojnie
przy dobrej organizacji da sie.

iwoniaw

[zuzanna56]

Na pewno nie jest dobrze jeśli oboje rodzice tak długo pracują. Jeśli jeden,
uważam że nie jest tak źle. Czasami naprawdę nie ma innego wyjścia. A ty
pracujesz?

zuzanna56

[iwoniaw]

> A ty
> pracujesz?

Pracuję, ale nie po kilkanaście godzin poza domem. (miałam i taki epizod, ale
teraz, z małymi dziećmi, doceniam możliwość robienia zleceń w zaciszu domowym).
Do pracy "z ludźmi" nie wychodzę obecnie na dłużej niż kilka godzin w tygodniu.

[lola211]

Tu jest mowa o 8 godz. plus dojazdy- skad te "kilkanascie"?

[iwoniaw]

autorka wątku napisała "10h+" czyli ponad 10 godzin (+ branie pracy do domu) No
dla mnie powyżej dziesięciu to jest kilkanaście, skoro nie jest powiedziane
dokładnie czy 11 czy 15.

[mim288]

Och wiesz, osoby pracujące długo (i mające niezłe zarobki) mają raczej dzieci i
nie przyczyniają sie do wymarcia narodu (2,3). Pracuję 11 h dzinnie (albo i
dłużej) plus dojazdy (2h), mam dwoje dzieci i planuję jeszcze dwoje. Mam
znajome w analogicznej sytuacji też mające rodziny z 2 albo trójką dzieci albo
planujace taki wariant. Więc jak się chce to się da (a że czasem pada się na
nos to juz taki wybór).

[piastka]

Hej magdalenko!
Można powiedzieć, że należę do takich mam pracujących na dwa etaty; jeden 8-
godzinny w pracy + kolejny w domu. Jednak ja na dojazdy poświęcam maks. 1
godzinę dziennie, mam super nianię (i super babcie), a i moje najmłodsze
urodziło się po dłuższej przerwie, czyli starsze dzieci miałam w pewnym sensie
odchowane (7 i 11 lat). Nigdy nie mogłam skorzystać z urlopów wychowawczych
(brak zastępstwa na dłużej) i serce mi trochę krwawiło.. Najgorzej rozstania
znosi moje najmłodsze dziecię - teraz 2,5 letnie. Ale w ogóle ma trudny
charakterek.
Znam kilka mam w podobnej sytuacji - w tym jedną w bardzo podobnej do tej, jaką
opisujesz. Naprawdę świetnie sobie radzi - choć nierzadko jest przemęczona.
Ostatnio podjęła jeszcze dodatkowe wyzwanie i robi uprawnienia biegłego-
rewidenta...
Patrząc na moje świetnie radzące sobie ze wszystkim dzieci nie mam wrażenia, że
coś im zostało odebrane. Raczej przeciwnie - dzięki temu, że pracuję stać mnie
na o wiele więcej, niż gdyby zarabiał tylko mój mąż....

[magdalenka77]

Nie ma szans pracować za sensowne pieniądze w prywatnej firmie tylko 8h na dobę!
A w państwowej firmie nie znalazłabym dla siebie stanowiska z moim
wykształaceniem.

Teraz mam jedno 2-letnie dziecko i jestem w domu po pracy o 17:30. Nie gotuję
wtedy,nie sprzątam, tylko spędzam czas z synkiem. Po jakimś czasie wraca mąż.
Ok 21 synek idzie spać i wtedy mam trochę czasu dla siebie i dla domu. Idę spać
ok 24-1, a o 6 dzwoni znów budzik (mógłby trochę później, ale zawsze staramy
się śniadanie jeść we trójkę razem).Jestem cholernie niewyspana, mój organizm
domaga się minimum 7-8 godzin snu na dobę. Zawsze chciałam 2 dzieci, ale po
urodzeniu synka stwierdziłam, że dzieci są tak super, że najchętniej miałabym
więcej. Synkiem opiekuje się opiekunka, wychodzę zawsze z założenia, że babcie
już swoje dzieci odchowały, a moje dziecko=mój problem. Do tego nie dałyby rady
fizycznie z moim żywym sreberkiem.

Wiem, że jak nie będę pracować, to cofnę się mocno w rozwoju, a do tego będę
nieznośna dla otoczenia ))
Mam wykształcenie techniczne, fajną pracę i naprawdę sensownego szefa, głupotą
byłoby to zaprzepaścić. Wychowawczy niestety nie wchodzi w grę, bo w mojej
dziedzinie, to musiałabym od nowa na studia iść po takim wychowawczym. Zresztą
u mnie w firmie dłuższy wychowawczy to od razu jest jednoznaczny z końcem pracy
(wcale się w sumie nie dziwię, w końcu w takiego pracownika trzebaby potem
sporo zainwestować w ponowne przeszkolenie, żeby był na bieżąco)

DO tego oczywiście nie do przecenienia są podwójne dochody, a do tego czuję się
niezależnie, jak zarabiam. I w takiej sytuacji ani ja, ani mąż nie czujemy się
związani z firmą, jeśliby sytuacja w jakiś sposób się pogorszyła - każde może w
podbramkowej sytuacji rzucić pracę i na spokojnie poszukać nowej, a nie trzymać
się kurczowo stanowiska (i pogłębiać nerwicę), bo jest się jedynym żywicielem
rodziny...

[iwoniaw]

> Nie ma szans pracować za sensowne pieniądze w prywatnej firmie tylko 8h na dobę
> !

No cóż, ja znam ludzi, którzy pracują nawet mniej za sensowne pieniądze oraz
takich, którzy pracując znacznie więcej wiążą koniec z końcem. Zatem nie
uzależniałabym wysokości dochodu od czasu pracy, bo to nie są wielkości
bezpośrednio powiązane.

> Jestem cholernie niewyspana, mój organizm
> domaga się minimum 7-8 godzin snu na dobę.

No właśnie, to jest tak naprawdę poważny problem. Można tak żyć jakiś czas,
wspierając się myślą o nadciągającym np. końcu wyjątkowo wyczerpującego
zlecenia, urlopie, ale funkcjonować tak "w trybie zwyczajnym" na dł↓ższą metę
nie sposób. Organizm upomni się wcześniej czy później o swoje prawa i nie życzę
ci, byś musiała przekonać się, że jednak można spauzować, gdy będziesz leżeć w
szpitalu.
Człowiek bezdzietny przynajmniej w weekend może odespać, a rodzic ma dziecko
świątek piaŧek i niedziela i "nadrabia" kontakty, więc i wypali się szybciej.

Praca na etat obojga rodziców + opiekunka do dziecka to w dzisiejszych czasach
norma i rozumiem też chęć realizacji zawodowej + doceniam dochody podwójne. Ale
10 h poza domem to _dość_. Bycie "pod telefonem" + branie pracy do domu to już
jednak - jak dla mnie - stawianie pracy nie równorzędnie, ale _ponad_ rodzinę.
Nie chciałabym tak. I nie ma nic do rzeczy ilość dzieci.

[iwoniaw]

> takich, którzy pracując znacznie więcej wiążą koniec z końcem.

Ledwie wiążą, miało być oczywiście.

[gaskama]

Oj to szeroki temat. Ja mam 5-letniego syna i pracuję tak jak Ty. Wychodzę z
domu o 8.00 a wracam o 17.30 (jak z zakupami to nawet o 18.00). Potem zajmuję
się już tylko synem. Mały idzie spać o 21.00 i mam czas dla siebie i niemęża.
Ale tak naprawdę, to latam wtedy po mieszkaniu jak z pierd.... u ogona i nie
wiem, czy prasować, czy nakładać wreszcie maseczkę na gębę, czy jednak
poczytać, a może jakiś filmik, a może oczasem seks z niemężem. Kończy się na
tym, że ze zmęczenia zawieszam się przed telewizorem i nie robię nic.
Chciałabym drugie dziecko, ale ... niemąż nie chce (tak na zdrowy rozsądek, to
mu się nie dziwię, syna karmiłam dwa lata cycem, więc do opisanej wyżej
sytuacji dochodziło jeszcze od 2 do 8 karmień w nocy) a ja chcę (chyba hormony,
bo rozsądek mówi "NIE!"). Ale też nie wiem, czy wyrobię. Po prostu nie wiem.
Sama nie znam wiele mam, które mają dwójkę lub więcej małych (nie 10 lub 15
letnich) dzieci i pracują na full (czyli nie etat w szkole i nie chodzi mi o
to, że nie doceniam zawodu, bo piękny, jestem z wykształcenia między innymi
także nauczycielką, ale 18 godzin pracy to nie 40+).
pozdrawiam
Gąskama

gaskamama

[zuzanna56]

Tak tylko dodam że znam mało nauczycieli którzy mają 18 godzin. Ja mam 28.
Wielu nauczycieli pracuje w dwóch szkołach (ja akurat w jednej) bo z jednego
nauczycielskiego etatu, szczególnie jeśli się jest nauczycielem kontraktowym,
trudno przeżyć.

[justi54]

W tym kraju to się ledwo daje wychować i utrzymać jedno dziecko i zasuwać na
pełny etat.

[bri]

Szczerze powiedziawszy to przy jednym byłoby mi ciężko. Pracuję 8 h, dojazdy po
20 min. rano i po południu; od czasu do czasu biorę zwolnienia na córkę.
Służbowe sprawy w domu naprawdę sporadycznie. Generalnie mam miłą i niezbyt
wymagającą pracę w tej chwili co mi idealnie odpowiada.

Chciałabym jeszcze na kogoś zwalić prasowanie

Nie wyobrażam sobie mieć trójki i zasuwać tak jak to opisałaś.

[yazmine]

Witaj
Mam dobrych znajomych, ktorzy maja czworke dzieci. Dwoje nieco starszych,
dwójka maluchów. Maja swoją działalność, wiec nie pracuja po 8 godzin, a
praktycznie od rana do poznych godzin. Ojciec musi wstawać o 3 w nocy ( fakt w
ciagu dnia pare godzin odsypia)żeby przywieźć towar.
Mają nianię, troche pomagają im dziadkowie. Dzieci zawsze ubrane, czyściutkie i
zadbane. Kazda wolną chwile rodzice spedzaja z nimi. Fakt w tygodniu jest tego
czasu niewiele. Ale za to sobota i niedziela jest dla dzieci
Rodzinne spotkania, wyjazdy w plener, nawet porządki robią razem ( zawsze to
jakaś forma zabawy może być )
To co mnie tam uderza,w pozytywnym znaczeniu oczywiście, to rodzinna atmosfera.
To że wszyscy są dla siebie mili. Dzieci nie są "rozpuszczone".
Fakt, że finansową stoją super, więc stres związany z zapewnieniem bytu nie
jest wielki To pewnie też wpływa na relacje w rodzinie.
Widać, że są szczęśliwi Chociaż nie twierdzę, że nie są zmęczeni. Bo czasem
jak to mówi Aga, padają na pysk
Więc chyba się da Chociaż ja sama nie wiem, czy miałabym tyle siły i
cierpliwości.
Pozdrawiam

[ma.pi]

magdalenka77 napisała:

> Jak myślicie, czy da się pracować na pełny etat i mieć np. 3 dzieci?
>


Da sie, mam troje dzieci w wieku od 1,5 do 12 lat.

Pozdr.

Mam trójkę i pracuję

[tolka11]

Też mam troje dzieci. Wiek dzieci widać w sygnaturce. Pracuje na pełny etat
plus prace do domu. Do pracy mam na szczęście 200 m. Nigdy nie byłam na
wychowawczym, wracam zaraz po macierzyńskim. Pracuję, żeby w tym młynie
zachować równowagę psychiczną, pracuję, bo z jednej pensji trudno byłoby wyżyć.
No i obowiązki domowe dzielimy z małżonkem na pół.
Dzieci nie są zaniedbane, mam dla nich czas. Wszystko jest kwestią dobrej
organizacji.
Jedyny minus: jestem notorycznie niewyspana. kiedyś to sobie odbiję

[verdana]

Ja od lat pracuję miniumum na dwa etaty, czesto jeszcze mam dodatkową pracę.
Ale fakt, nie bardzo wyobrażam sobie 10 godzin dziennie poza domem i
wychowywanie trójki dzieci. ja mam pracę, którą częściowo wykonuje w domu,
częściowo w bibliotece, w kazdym razie to nie jest 8 godzin dziennie poza
domem. Z tym, ze za to pracowałam w weekendy, a to tez niedobrze. Czasem , gdy
dzieci były znacznie młodsze, zastanawiałam się, czy nie lepiej być tylko
wieczorami w dni powszednie, a za to mieć soboty i niedziele dla rodziny.

Takie czasy

[zuzanna56]

Niestety takie czasy nastały. Gdyby mój mąz zarabiał tyle co my razem to na
pewno pracowałabym na pół etatu. Mam taką możliwość. Ale finansowo byłoby nam o
wiele gorzej....

[bea116]

Da się. Mam troje, raczej małych a jak posumować wszystkie zobowiązania to z 1 1/2 etatu. Na szczeście do pracy raczej blisko i dobra atmosfera Tylko pospać by się czasem chciało, oj chciało... Na szczęście mój ślubny z tych mało śpiących, tak więc zdarza się, że w sobotę czy niedzielę on pierwszy wstaje i ogarnia czeredę a ja tak ze dwie godziny później.. Kocham go za to)

z własnego doświadczenia:-)

[mkolaczynska]

Pracuje 8h +2h dojazdu do pracy czasem nieco dłużej łącznie 10h poza domem w
godzinach 8-18:00. Zajebista sprawa aż zaczynam podziwiać mamy
nauczycielki
Nie wiem w jakim wieku masz dziecko ale z mojej perspektywy lepiej sobie
odpuścić jak najwięcej pracy po pracy, wyłączyć komórke .. niestety
przynajmniej na czas 1-3 lata(to akurat moje doświadczenie mam 2,5 latka i
wydaje mi się że po 3 roku zycia pod względem czasowym bedzie z górki)
Jak dla mnie potem może być kolejne, choć osobiście się już na drugie nie
zdecyduje wole odchować jedno, a potem prowadzić w miare noramlny nieco
egoistyczny tryb życia .
Matka zacharowana to jednak matka niecierpliwa, nieuważna, mimo potrzeby
pobycia z dzieckiem czekająca aż w końcu bedzie mogła odpocząć-a dziecko to
widzi.

Ojciec:

[magdalenka77]

Mój mąż tez pracuje, ale to ja pędzę z pracy zwolnić opiekunkę po tych 10h. W
wyjatkowej sytuacji oczywiście może zostać dłuże, ale mi tez brakuje tych chwil
z synkiem, więc to są naprawdę wyjątkowe sytuacjie. Mój mąż teoretycznie
powinien być w domu ok.18, ale u niego to nigdy nie wiadomo, czy o 17 szef nie
zwoła jakiegoś zebrania (a tez dojeżdża ok. godzinę).

Czasem przychodzi pani do sprzątania i prasowania, ale czasem jedzie do siebie
do domu (Ukraina) albo zachoruje i wtedy sprzątamy i prasujemy sami. Ale tych
prozaicznych czynności domowych jest więcej niż na cotygodniowe sprzątanie. A
to się np. pogoda zmieni i w te pędy trzeba jechać dokupić synkowi buty czy
ubranka (bo ze staraych na daną aurę wyrósł), a to jakieś pierdoły urzędowe
załatwiać. Cud, że synek właściwie nie choruje, choć jakbym się sugerowała
podpowiedziami mojej mam dotyczącymi ubierania go, to chyba non-stop by
odwiedzała pediatrę
Często trzeba coś pogotowaćna kilka dni, żeby nie musieć codziennie stać przy
kuchni, naprawić jakieś drobiazgo w domu itp.

Zasuwamy non-stop, jesteśmy zmęczeni, nie bardzo mamy czas dla siebie z mężem.
Co tu dużo mówić - mamy spory kryzys ALe nie wyobrażam sobie po tylu
godziach rozłąki z dzieckiem jeszcze go "podrzucać" babci czy zostawiać na
więcej godzin opiekunce, żeby iść np. z mężemdo kina. A jak już w domu zrobimy,
co najpilniejsze, to jest godzina minimum 23 i wtedy perspektywa oglądania przy
winku ok. 2-godzinnego filmu na DVD w ogóle mnie nie pociąga.

Ale dzieciaki są takie fajne, tak wzbogacają życie, i naprawdę chciałabym
jeszcze kilka mieć...

I jeszcze o pracy:

[magdalenka77]

To nie jest tak, że non-stop zostaję po godzianch, ale raz na jakiś czas
wypada, jak jest jakaś gorąca sprawa w pracy. Ale generalnie w pracy rozumieją,
że mam małe dziecko i płacę opiekunce za konkretny czas pracy.
To samo z telefonami. Nikt tych telefonów nie nadużywa, ale czasem się zdarza
rozmowa poza godzinami pracy - powiedzmy raz, dwa razy na miesiąc.

Z tą pracą w domu to jest tak, że czasem musze przygotowac się do jakiegoś
spotkania, a np. nie zdążę w pracy (bo własnie staram się wyjść punktualnie), a
spotkania nie da się przesunąć. Biorę wtedy laptopa do domu i późnym wieczoram
staram się coś tam sklecić. Też nie jest to norma, a raczej wyjątek, aczkolwiek
to się wszystko raz na jakiś czas zdarza.

Właśnie niedawno minęłam 30-tkę, więc jakbym chciała np. 3 dzieci w odstępach
kilkuletnich, żeby odchować jedno, zanim pojawi się drugie, to już będę się
wielkimi krokami zbliżać do czterdziestki. To z punktu widzenia medycznego
żadna katastrofa, jednak większe wymagania od organizmu, mniej sił cierpliwości
itp. ((

[lola211]

Czyli w zasadzie etat.Bo niektorzy wzieli doslownie te "nadgodziny i telefony"
i wyszlo, ze sie zaharowujesz.

To ja wzięłam dosłownie :-)

[iwoniaw]

No bo jak niby miałam wziąć?
Powtórzę jednak _raz jeszcze_ - etat to normalny tryb pracy (choć z kilkorgiem
małych dzieci będziesz zmęczona, nie ma siły). Ale na etat z nawiązką to JA bym
się nie zdecydowała. Może to i wygodnictwo i mała odporność fizyczna, że
potrzebuję czasu na sen, odpoczynek i rozrywkę, ale tak po prostu mam.

[czarny.kot997]

wlasnych doswiadczen z 3 dzieci nie mam, bo mam dopiero dwoje , ale mam
doswiadczenia moich rodzicow. Oni zawsze pracowali na wiecej niz 1 etat, czesto
brali nocki w internacie, zeby starczylo do pierwszego a nas tzn. dzieci bylo
4. Rodzice zawsze mieli dla nas malo czasu, bo wiadomo, oprocz pracy, trzeba
bylo jeszcze cos wystac w kolejce, z tego czegos cos ugotowac, uprac (nie bylo
dlugi czas pralki automatycznej itp) i co ?? a no nie wyladowalismy w gangach,
nie bralismy narkotykow itp. mielismy szczesliwe dziecinstwo, zostalismy
wszyscy wychowani na ambitnych i niezaleznych ludzi. to nie czas jest wazny,
nie to jak dlugo wychowuje sie dzieci tylko jak! z perspektywy czasu nie
chcialabym w swoim dziecinstwie zmieniac czegokolwiek, bylo naprawde
szczesliwe, a ze wczesniej bylismy samodzielni to tylko nam wyszlo na zdrowie.
mieszkam w kraju, gdzie wiekszosc matek zostaje w domu i za przeproszeniem
podciera dzieciom (takze tym nastoletnim)tylki i jak dla mnie to oni pozniej
wogole nie osiagaja stanu doroslosci-to sa wieczne dzieci, niezdolne do
samodzielnosc, ktore odrobina stresu w pracy doprowadza do zalaman nerwowych,
depresji itp. Moja mama byla wtedy kiedy jej potrzebowalam, dawala mi poczucie
milosci, bezpieczenstwa i zaufania, nauczyla samodzielnosci, pewnosci siebie,
dala sile i "glod" rozwoju, ksztalcenia. jestem jej wdzieczna, ze
nie "siedziala" z nami w domu, bo nie potrafilabym jej dzisiaj tak szanowac i
podziwiac; ona do dzisiaj jest dla mnie wyzwaniem intelektualnym a to dlatego,
ze zawsze sie rozwijala, zawsze parla do przodu. Ja pracuje tez bardzo duzo, 8
godzin to zadkosc niespotykana , dla corki mamy malo czasu,i czesto spotykamy
sie z uwagami, ze jestesmy niezbyt dobrymi rodzicami, bo poswiecamy dzieciom
malo czasu, tylko te dzieci jakos ludziom nie pasuja do tego zlego obrazu
rodziny. corka jest madra, samodzielna, zrownowazona dziewczynka, na temat
ktorej slyszymy tylko same hymny pochwalne. o synku trudno cos powiedziec, bo
ma dopiero 7 tyg pozdrawiam matki pracujace
czarny kot

Znam kilka osób, które prowadza taki tryb życia

[sir.vimes]

I IMHO bez opiekunki , półproduktów obiadowych i pomocy dochodzącej nie da rady.
Jeżeli masz zamiar sprzątać z mężem w weekendy i gotować po nocy obiadki na
dzień następny to właściwie dzieci nie będą miały z ciebie pożytku. Jeżeli
darujesz sobie gotowanie, sprzątanie, prasowanie i duże zakupy (na rzecz np.
zakupów online) to da radę.
No , chyba, ze mąż w domu - to oczywiście bez problemu.