Wysokie stanowiska,praca, dziecko

[drinkit]

Dzien dobry.
Zamieszczam moj watek tutaj, poniewaz na forum Kobieta spotkal sie z bardzo
niewielkim odzewem, a temat wydaje mi sie ciekawy:

Witam. Moj post kieruje do kobiet pracujacych zawodowo na wysokich
stanowiskach, czyli tych ktore przez kilka (wiecej) lat intensywnie pracowaly
na swoja obecna pozycje/pieniadze i nie zamierzaja z nich rezygnowac a
jednoczesnie zdecydowaly sie miec dziecko.
Wiele jest rozmow na temat- dziecko a pracujaca matka, ale niewiele wiadomo o
kobietach, ktore pelnia kierownicze stanowiska i w momencie rozkwitu swojej
kariery decyuja sie na dziecko, oraz planuja caly czas rozwijac swoja kariere.
Prosze o wypowiedz wlasnie te kobiety - z jakimi trudnosciami sie
spotykacie/spotkalyscie. czy istniala grozba utraty stanowiska badz
zahamowania Waszej kariery? Jak sobie radziecie?
Dziekuje za powazne odpowiedzi i pozdrawiam.

[demarta]

ja osobiście nie miałam już gdzie wrócić po macierzyńskim, ale znam osobiscie
panią dyrektor o wielkim spektrum działania zawodowego. do pracy wróciła i ma
się dobrze. kłopotów w tym temacie miała zero )) może dlatego, ze to pani
dyrektor firmy produkujacej żarełko dla dzieci i wypada tam być dzieciatym? ))

[nisar]

Ja jestem przed taką sytuacją (o ile się uda, ale mam nadzieję, że tak
Jestem szefem personalnym firmy zatrudniającej 45 osób.
Nie zamierzam przerywać pracy ani na moment, nie zamierzam w pełni korzystać z
urlopu macierzyńskiego (w sensie wyłączenia się z pracy na te kilka miesięcy
całkowicie) bo po prostu nie miałabym do czego wracać, a praca ma zasadnicze
zalety (m.in. fakt, że generalnie pracuję od 9 do 16).
Mam zamiar namówić szefa na następujące rozwiązanie:
- zatrudnienie czasownika do "bycia w biurze" i wykonywania spraw prostych oraz
ewentualnego dowożenia mi dokumentów do domu
- załatwienia radioczegośtam (naprawdę nie wiem jak to się fachowo nazywa) na
komputerze domowym, dzięki czego mogłabym się z domu logować do serwera
firmowego i wykonywania pozostałych zadań głównie z domu, co w początkowym
okresie (urlopu macierzyńskiego właśnie) pozwoliłoby mi - jak oceniam - bywać w
biurze raz w tygodniu
- po urlopie macierzyńskim wzięcie urlopu wychowawczego i podjęcie pracy z
obecnym pracodawcą na bazie umowy cywilnoprawnej, nieco zwiększając
częstotliwość "bywania w biurze" ale bez przesady (oceniam ją na trzy razy w
tygodniu po ok. 3-4 godziny). I w ten sposób dobrnięcie przynajmniej do okresu
przedszkolnego.

UWAGA: za wszelkie uwagi typu "wariatka, pracować na macierzyńskim, poświęć się
dziecku ono ci wynagrodzi" serdecznie z góry dziękuję.

[hexella]

nisar napisała:

>
> UWAGA: za wszelkie uwagi typu "wariatka, pracować na macierzyńskim, poświęć
się
>
> dziecku ono ci wynagrodzi" serdecznie z góry dziękuję.

Ojej! Toś mnie powstrzymała, a juz chciałam to napisać
To chociaż Ci napiszę, że współczuję Twojej dzidzi))
>

Hexella, no widzisz, tę możliwość przegapiłam! n/t

[nisar]

[moofka]

a szef juz to wie, ze tak sobie najblizsze kilka lat rozplanowalas? ;D

[gaskama]

Hm, nasuwa mi się myśl: "Jak chcesz Pana Boga rozbawic, to opowiedz mu o swoich
planach". Masz już jedno dziecko? Ja przy pierszym też tak planowałam, a potem
zaczęła się walka o przetrwanie (12 nocnych karmień, krew z cycków, zapalenie
cycka za zapaleniem). Przez pierwsz trzy miesiące nawet nie byłam w stanie
odbierać telefonów z pracy. Z mojego doświadczenie (być może ograniczonego
niedoskonałościami organizacyjnymi lub intelektualnymi) wynika, że nie można
zjeść ciasteczka i mieć ciasteczko. Rozkwit kariery i dziecko ... hm ....
Niestety jak stoję przed wyborem, czy zostawić dziecko wymiotujące z 40
stopniami gorączki z nianią i pójść na ważne dla kariery spotkanie, czy jednak
trzymać syna nad kiblem osobiście zawsze wybieram osobisty pobyt w kiblu. Ale
to moje doświadczenia.
Pozdrawiam

[bri]

Hm... No ja mam podobne doświadczenia. Też zamierzałam "trochę" pracować będąc
na urlopie po porodzie ale to się okazało niewykonalne. Urodziłam za wcześnie i
na początku było strasznie dużo biegania po lekarzach; nocne pobudki
(odciąganie pokarmu i karmienie butelką) - w dzień spałam praktycznie zawsze
razem z dzieckiem, karmienia trwały całe wieki, poza tym chciałam żeby była
dużo na świeżym powietrzu więc spacerki, w domu musiało być też w miarę czysto
więc ciągłe sprzatanie, prania i prasowania. Nie zawsze mi się udało obiad
nawet ugotować. A im dalej tym gorzej jeśli chodzi o pracę w domu bo dziecko
zaczęło się przemieszczać i domagać się uwagi jak najbardziej świadomie. W
końcu wróciłam do pracy po siedmiu miesiącach. Dzieckiem początkowo zajmowała
się babcia, potem poszło do żłobka. Córka ma dwa latka ale szczerze
powiedziawszy dopiero od niedawna pójście do pracy nie kojarzy mi się z
odpoczynkiem w porównaniu z ciężką domową harówką.

Tak więc praca w domu jak najbardziej - jeśli ma się kogoś do opieki nad
dzieckiem, zakupów i sprzątania przynajmniej na parę godzin dziennie.

[fergie1975]

ja Ci tylko pożycze duzo sil, wytrwałości i dużo czasu

Bardzo mi sie nisar podoba twoj plan

[wieczna-gosia]

nigdy w zyciu nie bylam na macierzynskim gdyz od zawsze pracuje na zlecenia i o
dzielo (swoja droga czy to nie skandal.....) NIGDY w pracy nie mialam przerwy
dluzszej niz miesiac po porodzie.

[mama.zuzy]

> Ja jestem przed taką sytuacją (o ile się uda, ale mam nadzieję, że tak
> Jestem szefem personalnym firmy zatrudniającej 45 osób.

Pytanie dotyczylo kobiet na wysokich stanowiskach robiacych kariere, a nie
kadrowych w niewielkich firemkach.

[bea116]

No nisar, ale Ci mamazuzy przygadała za krótka jesteś na tę dyskusję)
ja tam się nie wychylam, bo rządzę co najwyżej mężem w domu albo oddziałem na dyżurze, cienki bolek w ogóle jestem, hi,hi)

Do przedmówczyń :)

[nisar]

Więc tak:
1. omawianie sprawy z szefem dopóki nie jestem w ciąży nie ma wiele sensu, więc
tego nie robię. Mam podstawy przypuszczać, że się zgodzi na moją propozycję,
ale jeśli nie - nie ma problemu. Plan B zakłada wówczas pozostanie w domu
przynajmniej półtora roku do dwóch lat, następnie a) powrót do pracy obecnej
lub b) wybranie opcji pracy u byłego szefa, który regularnie taką propozycję mi
składa. Tak że oczywiście, nie jestem idiotką i nie sądzę, że obecny szef
zgodzić się musi albo nawet powinien - ani musi ani powinien, będzie chciał to
ok, nie będzie chciał - trudno. Na pewno nie wrócę po czterech miesiącach na
siedem ani nawet sześć godzin dziennie i to też zamierzam uczciwie od razu
wyjaśnić.
2. co do kwestii organizacyjnych: mam dziecko, obecnie prawie trzynastoletnie,
(przy którym zresztą pracowałam na pełen etat zaraz po macierzyńskim, ale
miałam możliwość opieki nad nim mojej mamy, co zdejmowało mi całkowicie z głowy
problem złego traktowania dziecka przez opiekunkę)oraz męża bardzo włączającego
się w sprawy domu, w ostateczności, w absolutnie podbramkowych sytuacjach
babcię. I powiem nieskromnie tak: jeśli pogodziłam pracę zawodową z dzieckiem
ośmioletnim, jego szkołą, prowadzeniem domu (w ograniczonym zakresie ale
jednak) z chorobą nowotworową mojej mamy, wożeniem jej codziennie ok. godziny w
jedną stronę (na 7 rano zresztą oraz zimą) na naświetlania i chemie,
jednocześnie sprzątając i piorąc u niej w domu (gotowania za wiele jak się
domyślacie nie było) to pomysł że nie poradzę sobie z niemowlakiem mając do
pomocy jak by nie patrzeć przynajmniej trzy osoby wydaje mi się mało realny.
Zakładając oczywiście, że nie będzie jakichś kolosalnych problemów zdrowotnych
z dzieckiem czy ze mną. No ale wtedy plan B.

I jeszcze jedno:

[nisar]

Jako osoba absolutnie wyrodna planuję natychmiastowe przestawienie bąbla na
butlę jeśli karmienie piersią z jakichkolwiek względów będzie przerastało moje
możliwości.

[majan2]

Nisar, tylko po co ci to dziecko w takim razie? masz jedno to juz niech tak
zostanie, bo juzmi zal twojego dzxiecka.
pracujaca mama

[nisar]

A, to prawo do bycia mają tylko dzieci na cycu????

[wjw2]

> A, to prawo do bycia mają tylko dzieci na cycu????
>

Myślę, że nie o sposób karmienia chodziło poprzedniczce

[janka007]

Nikt nie powinien oceniać, jakimi inni są czy będą rodzicami. Nikt nie powinien
też uważać, że jest dobrym rodzicem i z tej pozycji wolno mu sądzić innych -
jego dzieci go ocenią, a do tego czasu powinien siedzieć i drżeć, jak ta ocena
wypadnie. Howgh!

[loganmylove]

Majan2-niech Ci nie bedzie szkoda dziecka nisar tylko jej dzidzi I przy
okazji pozaluj tez meza-spelnisz standarty forumowe Nisar-zycze powodzenia w
spelnianiu sie planow ale mnie tez zycie nauczylo, ze samo pisze swoje
scenariusze. Planowalam w ciazy pracowac a tymczasem przelezalam prawie 8
miechow plackiem. Potem moglam juz spokojnie zostac w domu bo na pozycje
zawodowa i tak juz musialam robic od poczatku.

[yenna_m]

no dobra, ale sa ludzie do pomocy - jest ojciec dziecka, jest rodzenstwo

w czym gorsza jest kobieta od faceta (bedacego ojcem) pracujacego (jak
wiekszosc facetow) od rana do wieczora?

mysle, ze kluczowa kwestia jest organizacja dnia
jesli dziecko nie bedzie "upychane" po opiekunkach, a zajmie sie nim kochajacy
ocjec przy pomocy kochajacej siostry/brata, to naprawde nic zlego sie nie stanie

chcieć znaczy móc

[blekitnykoralik]

nisar, a ja wierzę, że Ci się uda i wcale na tym Twoje dziecko nie ucierpi
Kwestia organizacji.
Chcesz meć bardzo dziecko i jednocześnie bardzo chcesz pracować - miałam tak
samo, i choć bywało mi cieżej niż "pełnoetatowym" mamom, dziś widzę, że było
warto. Dziecko oprócz mamy, ma również tatę, i jeśli ma się wsparcie w połówce,
uda się. Ja tego wsparcia na początku niestety nie miałam, ale doczekałam się i
jest OK.

[dagmama]

Jesteś bardzo dzielna Iza i bardzo mi zaimponowałaś

[nisar]

To dopiero plany, dzielna będę jak zrealizuję ))

[bri]

Ja też jak najbardziej życzę powodzenia.

[czarny.kot997]

podziwiam i zycze powodzenia

[gaskama]

No ale we wcześniejszym poście nie wspominałaś nic o planie B. Plan B bardzo
zmienia sytuację. Ale te plany są dość rozbierzne. Plan A zakłada kontynuację
kariery i rozwoju a plan B przekształcenie się na jakiś czas w kurę domową
Założycielka wątku pytała o możliwości rozwoju i kariery z dzieckiem. Wydaje mi
się, że takie są. Przecież są kobiety na kierowniczych stanowiskach z dziećmi.
Myślę jednak, że to jest bardzo trudne, ... i muszą mimo wszystko zaistnieć też
sprzyjające warunki (zdrowe dziecko i matka, pomoc męża, niani, babci itp.)
oraz też odpowiedni charakter. Myślę, że jest kupa kobiet na bardzo wysokich
stanowiskach, które po urodzeniu dziecka po prostu przysopowały, bo same tak
zdecydowały. Inne może nie dały rady. Inne robią super kariery i wydaje im się,
że dziecko na tym nie cierpi. Mam kilka koleżanek, które mają po dwie nianie.
Jedna od 8.00 do 19.00 a druga na wieczory i wyjazdy weekendowe. One twierdzą,
że dziecko ma się świetnie, przyzwyczaja się do wielu osób i widzi (moim
zdaniem niezbyt często) uśmiechniętą mamę.
A tak na marginesie, to zauważyłam, że największym wrogiem pracujących
(niekoniecznie robiących karierę) mam są kobiety bezdzietne.
Pozdrawiam

Gaskama!

[nisar]

Pytanie w poście dotyczyło możliwości kontynuowania pracy na wysokim stanowisku
po urodzeniu dziecia. Taką możliwość widzę u siebie i taką też opisałam. Plan B
od pewnego czasu mam zawsze i na każdą okoliczność - w sumie jak na swoje 37
lat przeszłam już na tyle sporo, żeby mieć świadomość, że nie należy zbytnio
przywiązywać się do swoich planów, ale zawsze być gotowym elastycznie je
zmieniać.
Jasne że pomiędzy wersja A a wersją B istnieje wielka rozbieżność, ale dla mnie
to raczej przestrzeń wypełniona wersjami pośrednimi (np. powrót do pracy na pół
etatu i nie zajmowanie się pracą w domu). A czas pokaże co będzie.

Do Nisar

[ewelina0907]

Mam do ciebie pytanie,nie zwiazane z tamatem glownym.Jestem w Twoim wieku i mam
rowniez dziecko 13-letnie.I wlasnie zaczelam ostatnio myslec o
drugim.Zastanawiam sie czy to nie jest dla mnie za pozno?Tym bardziej,ze
roznica wieku miedzy dziecmi bedzie tez spora.Nie obawiasz sie problemow z tym
zwiazanych?
Pozdrawiam

[nisar]

Jasne że się boję, ja się generalnie boję wszystkiego Ale: kwas foliowy
biorę regularnie, starsze dziecko o rodzeństwie marzy niemal obsesyjnie, my
byśmy bardzo chcieli... Wiesz, różne rzeczy chodzą po ludziach i jak by tak
chcieć wszystko przewidzieć i zapobiec, to w ogóle nie należałoby mieć dzieci.
A tu już powoli ostatni dzwonek, jednak...

[paulixs1]

Nie tak pozno, miedzy mna a moim najmlodzsym bratem jakies 15 lat roznicy jest.
Mama miala 39 lat,mlody jak ta lala... I jak odmlodnieli ci moi rodzice jak sie
mlody urodzil...a spora roznica wieku miedzy rodzenstwem to tylko korzysc: za
nianki robilismy to raz, a teraz go bierzemy na super wakacje itede.

gaskama

[metrluba]

Niespecjalnie podobają mi się tego typu rozważania, może wyjaśnię to
przerabiajac trochę twój post:

"Założycielka wątku pytała o możliwości rozwoju i kariery z dzieckiem. Wydaje
mi się, że takie są. Przecież są mężczyźni na kierowniczych stanowiskach z
dziećmi. Myślę jednak, że to jest bardzo trudne, ... i muszą mimo wszystko
zaistnieć też sprzyjające warunki (zdrowe dziecko i ojciec, pomoc żony, niani,
dziadka itp.) oraz też odpowiedni charakter. Myślę, że jest kupa męzczyzn na
bardzo wysokich stanowiskach, którzy po urodzeniu się dziecka po prostu
przystopowali, bo sami tak zdecydowali. Inni może nie dali rady. Inni robią
super kariery i wydaje im się, że dziecko na tym nie cierpi."

Kobiety tak samo jak mężczyźni mogą robić kariery mając dzieci. Dzieci też
ucierpią nie widując ojca, tak samo jak nie widując mamy. Czemu się w takim
razie nie zastanawiamy, czy mężcyzźni mogą robić kariery?

[gaskama]

Bo takie zastanawianie się byłoby naiwne. A kto u Ciebie karmił cycem dziecko?
Ty, czy ojciec? Kto wziął urlop macierzyński? Kto ewentualnie wychowaczy? Kto
zarabia więcej, ty czy ojciec dziecka. Jeśli ciąża jest zagrożona, to kto leży?
Ty czy ojciec dziecka? Kurcze, rozwaliłaś mnie tym pytaniem. Jest ono
wyabstrahowane od rzeczywistości, która nas otacza. Zobacz, ile jest wpisów na
emamie a ile na etacie. Ile jest ojców na macierzyński i wychowawczym. Jestem
za równouprawnieniem, pracuję, dzielę się obowiązkami z niemężem. Teraz możemy
robić karierę na równych prawach, bo syn ma 5 lat. Ale przez pierwsze miesiące
tak się nie da. Poza tym są jeszcze kwestie finansowe. Mój niemąż zarabia 3x
tyle co ja. Jak mamy brać zwolnienie lekarskie, to częściej biorę ja, bo się
bardziej opłaca (czasem dla zasady musi on zostać z dzieckiem). Se la wi!

[metrluba]

gaskama napisała:

> Bo takie zastanawianie się byłoby naiwne. A kto u Ciebie karmił cycem
dziecko?
> Ty, czy ojciec? Kto wziął urlop macierzyński?

Macierzyński moze wziąć tylko ten, komu ustawodawca pozwala, i jest przymusowy.
Odpowiedź jest jasna. Ojciec może wziąć tylko 2 tygodnie "tacierzyńskiego".

> Kto ewentualnie wychowaczy?

Nikt.

Kto
> zarabia więcej, ty czy ojciec dziecka.

Zdecydowanie ja.

Teraz możemy
> robić karierę na równych prawach, bo syn ma 5 lat. Ale przez pierwsze
miesiące
> tak się nie da.

Tylko przez pierwsze miesiące, a jeśli się nie karmi piersią dziecka, to przez
okres połogu i tyle. Karmiłam piersią 3 lata, jednocześnie pracując.

[gaskama]

Ojej, część moich pytań, to były retoryczne pytania. Wiem, że ojciec może wziąć
tylko 2 tygodnie. Kodeks pracy znam. Ale tu często pojawia się pytanie na forum
Czy będę miała nadal pracę po macierzyńskim (lub po wychowawczym). Ja też
wróciłam od razu do pracy po macierzyńskim i karmiłam cycem dwa lata (teraz
robi się z tego licytacja, która lepiej pracuje
Nie przytoczę tu żadnych statystyk, bo nie chce mi się szukać po necie, ale
zgodzisz się, że dziecko częśćiej przerywa karierę matki, nie ojca; że to
kobiety są częściej bezrobotne (mimo lepszego wykształcenia); że to mężczyźni z
reguły lepiej zarabiają. Poza tym autorka wątku pytała o karierę matki, nie
ojca. W moim kręgu znajomych bycie rodzicem zawsze odbywało się bardziej
kosztem kariery matki niż ojca (jeśli oczywiście się odbywało czyimś kosztem).

[metrluba]

gaskama napisała:

> Nie przytoczę tu żadnych statystyk, bo nie chce mi się szukać po necie, ale
> zgodzisz się, że dziecko częśćiej przerywa karierę matki, nie ojca; że to
> kobiety są częściej bezrobotne (mimo lepszego wykształcenia); że to mężczyźni
z
>
> reguły lepiej zarabiają. Poza tym autorka wątku pytała o karierę matki, nie
> ojca. W moim kręgu znajomych bycie rodzicem zawsze odbywało się bardziej
> kosztem kariery matki niż ojca (jeśli oczywiście się odbywało czyimś
kosztem).

Zgadzam się, ze tak jest, i uważam, ze to niesprawiedliwość. Traktowanie tego
stanu rzeczy jako oczywistość, której nie da się zmienić, tylko go utrwala.
Należałoby nie myśleć, jak się do tej rzeczywistości dostosować, ale jak ją
zmienić. Choćby poprzez zaprzestanie dywagacji, czy kobieta może robić karierę
mając dzieci, jeśli mężczyzna w tej samej sytuacji robić karierę oczywiście
moze.

[czarny.kot997]

zgadzam sie z toba w 100%

[e_r_i_n]

metrluba napisała:

> Należałoby nie myśleć, jak się do tej rzeczywistości dostosować, ale jak ją
> zmienić.

W samo sedno. Ale typowo polskie jest stwierdzenie 'jest jak jest', 'tak jest od
zawsze' i narzekanie, a nie zmiana stereotypów.

Poza ciążą , porodem i karmieniem piersią

[sir.vimes]

WSZYSTKO przy dziecku może robić tata.

[swinka-morska]

> A tak na marginesie, to zauważyłam, że największym wrogiem pracujących
> (niekoniecznie robiących karierę) mam są kobiety bezdzietne.

Mylisz się.
Największym wrogiem kobiet pracujących są słabo wykształcone niepracujące matki-
polki.

[czarny.kot997]

w samo sedno

[malwisienia]

mi dziecko nie przeszkodziło w karierze i nadal realizuję swoje plany zawodowe,
ale:
-żyję w związku partnerskim, ojciec dziecka przejmuje część obowiązków;
-nie daję się zaszczuć otoczeniu tekstami w stylu: karmienie piersią
najważniejsze w życiu dziecka, dziecko powinno spędzać z matką 24h/ na dobę
dopóki nie skończy 4 lat bo inaczej będzie mieć w przyszłym życiu problemy z
erekcjąś/orgazmem (niepotrzebne skreślić), jak stajesz się matką to już nie
wypada robić pewnych rzeczy itd
-stać mnie było na nianię i mleko modyfikowane;

[lorelai_g]

ja od początku miałam jasność -albo będę pracowała w czasie urlopu
macieżyńskiego, albo szukam nowej pracy zaraz po jego zakończeniu. Jestem
dyrektorem w firmie handlowej i wakat na tym stanowisku nie wchodzi w grę a na
zastępstwo na 4 miesiące nikt nie przyjdzie. Na szczęscie szefowi zależało na
kontynuacji współpracy tak samo jak mi więc mam w domu laptopa, komórkę,
kolegów, którzy przywożą dokumenty których nie można przesłać mailem i pracuję
w domu. Dziecko karmię piersią, jak od czasu do czasu muszę wyjść na spotkanie
to z małą zostaje tata z moim mlekiem w butelce i nie ma żadnego problemu.
Jasne, czasem mogę zrobić więcej, czasem mniej, jak mała nie śpi cały dzień to
nadrabiam wieczorem kiedy stęskniony tata jest przy niej albo w weekendy.
Uważam, że dziecku niczego nie brakuje, z pracy wywiązuję się jak dotychczas,
po prostu nauczyłam się pracować jeszcze szybciej i efektywniej.
Oczywiście, to zasługa okliczności - zdrowia dziecka, pomocy męża, szefa i
kolegów oraz wyrozumiałych klientów, których nie dziwi płacz małej w telefonie.
Nie w każdej firmie coś takiego jest możliwe, ale w mojej tak i bardzo się z
tego cieszę. Widać czasem można mieć ciastko i zjeść ciastko

[orgovana]

Witaj, ja wrocilam do pracy 3 tyg o porodzie, pracowalam z domu, wpadalam do
biura przez pierwsze miesiace, oczywiscie mam normalnego meza bez klopotow
egzystencjalnych, wymienialismy sie przy malej, wszystko planowalismy, bylo
cholernie ciezko, nadal nie jest lekko, ale sie udalo, zawsze jest wyjscie z
sytuacji

[czarny.kot997]

jezuuu! jak ja sie ciesze, ze nie jestem jedyna "wyrodna" matka, ktora
prawdziwe matki polki chca ukamieniowac, powiesic, zadzgac za to, ze nie
cierpie z powodu macierzynstwa, wazna jest dla mnie samorealizacja, dzieci nie
przaslaniaja mi calego swiata, nie karmie piersia, kocham swoja prace, moja
kariera nie ucierpiala przez posiadanie dzieci, nie mam potrzeby przesiadywania
z dziecmi 24h na dobe, jestem zwolenniczka (moje starsze dziecko tez)zlobka i
przedszkola, zyje w zwiazku partnerskich i nie jestem meczennica!!!! Dodam, ze
dziwnym trafem moim najwiekszym wrogiem sa kobiety bezdzietne lub gospodynie
domowe posiadajace dzieci
pozdrawiam wszystkie "wyrodne" mamy
czarny kot

[melka_x]

Jak któraś pracuje na faktycznie wysokim stanowisku, a jednocześnie ma małe
dzieci, to z całą pewnością nie ma jej już na forum, cudów nie ma.

[syla113]

smieszy mnie wiara kobiet ciezko pracujacych ktore widza dziecko tylko
wieczorem ze to nie ma wplywu na rozwoj tego dziecka - chodzi mi o emocjonalny
i uczuciowy a nie intelektualny , bo wystarczy troche na ten temat poczytac
albo porozmawiac z psychologiem dzieciecym ( ja rozmawialam z niejednym - taki
krag znajomych) i jednoznacznie wynika ze ma to jednak bardzo duzy wplyw na
dziecko i jego pozniejsze zycie .ale niech kazdy wierzy w to w co chce i zyje
sobie szczesliwie . i ja tu ataku hm gospodyn domowych nie widze natomiast
wyczuwam wywyzszanie sie matek pracujacych

[moofka]

syla113 napisała:

> smieszy mnie wiara kobiet ciezko pracujacych ktore widza dziecko tylko
> wieczorem ze to nie ma wplywu na rozwoj tego dziecka - chodzi mi o
emocjonalny
> i uczuciowy a nie intelektualny , bo wystarczy troche na ten temat poczytac
> albo porozmawiac z psychologiem dzieciecym ( ja rozmawialam z niejednym -
taki
>
> krag znajomych) i jednoznacznie wynika ze ma to jednak bardzo duzy wplyw na
> dziecko i jego pozniejsze zycie .





ojoj
a mnie brzydzi udupianie kobiet przez kobiety,
i udowadnianie, ze swoim wyborem kogokolwiek krzywdza
pracujaca mamusia krzywdzi dzidzi
a pracujacy tatus dzidzi nie krzywdzi?
no popacz pani ;P



ale niech kazdy wierzy w to w co chce i zyje
> sobie szczesliwie . i ja tu ataku hm gospodyn domowych nie widze natomiast
> wyczuwam wywyzszanie sie matek pracujacych

[czarny.kot997]

ja nie musze nic czytac na ten temat, bo sama bylam dzieckiem matki wiecznie
pracujacej i .....jestem jej za to wdzieczna, bo mimo milosci i poczucia
bezpieczenstwa, nauczyla mnie sily, radzenia sobie w kazdych okolicznosciach,
nie poddawania sie, no i jest do dzisiaj niesamowitym wyzwaniem intelektualnym
(nie wierze, ze bylaby nim, gdyby zostala gospodynia domowa). nigdy nie
cierpialam, ze niewiele jej mam, bo gdy byly- byla w 100%, dawala wiecej... Nie
zamienilabym jej na zadna inna mame! (dodam, ze zdanie to podziela trojka
mojego rodzenstwa). sorry, ale gdyby moja mama byla gospodynia domowa nie
dalaby mi tego, co dala, nie potrafilabym jej tak szanowac i podziwiac-dzieki
niej jestem ta szczesliwa osoba, ktora jestem i dobrze mi z tym. To samo widze
u mojej corki (wedlug psychologa-cud dziecko, wspaniale rozwiniete,
zrownowazone, z ogromna wyobraznia, samodzielne)-poza tym, ze jestem
jej "kochana mama" jestem dla niej niepodwazalnym autorytetem, zrodlem
informacji, powodem do dumy-i to mi wystarcza...-historia zatacza kolo

[syla113]

mam pasc z wrazenia teraz czy moge za chwile?

[syla113]

poza tym ta dyskusja nie ma sensu , ten temat jest co chwile poruszany i nic z
niego wynika bo zdania sa rozne jak rozne sa kobiety i zycie kazdej z nich
pozdrawiam

[janka007]

to po co się w niej wypowiadasz?

[e_r_i_n]

Tyle tylko, że Ty nie dyskutujesz, a wartościujesz i oceniasz. Stąd takie, a nie
inne odpowiedzi na Twoje posty.

[haganna]

Nie rozumiem jak matka wiecznie pracująca, czyli de facto nieobecna miała by
cię czegokolwiek nauczyć, oprócz oczywiście radzenia sobie samemu.
Coś mi tu ideologię dorabiasz, czarny kocie.

Prawda jest taka, że dziecku do ok. 3-4 r.z. potrzebna jest matka (a raczej
stały opiekun). Później już sobie mama może robić karierę .

Mam koleżanki, które robią oszałamiające kariery zawodowe i są mamami. Prawda
jest taka, że ktoś (babcia) wychowuje dziecko za nie.
One są weekendowymi mamami (widzą dziecko dwa razy w miesiącu!) i prawdę mówiąc
wiedzą o swoich dzieciach tyle, co im powiedzą babcie. Zastanawiam się czasami
po co one się na dziecko decydowały...

Co do mojej skromnej osoby, to na okres niańczenia osesków zawiesiłam karierę
na kołku i nie pracuję. Jak oddam małe do przedszkola, to wrócę i jeszcze im
pokażę . Uważam, że jak coś robić, to robić dobrze (albo wcale)! Co nie
znaczy, że natrząsam się nad dzieciem. A autorytetem dla dziecka mogę być
niezależnie od tego, czy pracuję, czy nie.

[czarny.kot997]

"Nie rozumiem jak matka wiecznie pracująca, czyli de facto nieobecna miała by
> cię czegokolwiek nauczyć, oprócz oczywiście radzenia sobie samemu.
> Coś mi tu ideologię dorabiasz, czarny kocie.
>
> Prawda jest taka, że dziecku do ok. 3-4 r.z. potrzebna jest matka (a raczej
> stały opiekun). Później już sobie mama może robić karierę ."

ciesze sie, ze moja mama miala inne poglady-nie liczy sie ilosc a jakosc i
intensywnosc, ale ty i tak masz swoje zdanie na temat zbawiennego wplywu matki
bez pracy, wiec dyskusja nie ma sensu. pozdrawiam

[haganna]

Jaka jest "jakość i intensywność" przebywania z dzieckiem przez godzinę przed
zaśnięciem, kiedy jest się samemu zmęczonym po pracy dobrze wiemy. Jest to
typowe "usprawiedliwienie" pracujących bez umiaru mam.
Nie chcesz dyskutować - Twoja sprawa. Pozdrawiam.

[wieczna-gosia]

> ciesze sie, ze moja mama miala inne poglady-nie liczy sie ilosc a jakosc i
> intensywnosc

smiem twierdzic ze przy pewnej ilosci zaczyna sie rowniez liczyc owa ilosc.
Smiem rowniez twierdzic ze przy pewnej wartosci ilosci- jakosc mozna sobie wsadzic.

O tym ze za wieksza iloscia moze tez isc wysoka jakosc i intensywnosc nie smiem
w szacownym gronie nawet wspominac )

[czarny.kot997]

wiesz, my faktycznie spedzamy malo czasu z nasza corka (wieczory, weekendy, 25
dni urlopu w roku, wszystkie swieta i dni wolne)-taaak, tylko, ze dziwnym
trafem robimy razem wiecej niz wszystkie nasze znajome, ktore sa w domu. Jesli
chodzi o sport, rozrywki kulturalne typu muzea, zoo, wystawy, kino, malowanie,
majsterkowanie, puszczanie latawca, gotowanie i pieczenie z tata, podrozowanie,
dyskusje na powazne tematy itp, czyli wszystko co nasza corcia uwielbia,
oczywiscie z nami- to ich dzieci nie robia/ nie umieja nawet polowy tego, wiec
chyba jednak jakosc ma jakies znaczenie... Poza tym organizacja jest podstawa
wszystkiego i we wszystkim trzeba znalezc zloty srodek.

czarny kocie

[wieczna-gosia]

Jesli
> chodzi o sport, rozrywki kulturalne typu muzea, zoo, wystawy, kino, malowanie,
> majsterkowanie, puszczanie latawca, gotowanie i pieczenie z tata, podrozowanie,
>
> dyskusje na powazne tematy itp, czyli wszystko co nasza corcia uwielbia,
> oczywiscie z nami- to ich dzieci nie robia/ nie umieja nawet polowy tego, wiec
> chyba jednak jakosc ma jakies znaczenie...

a ja napisalam ze nie ma? A poza tym dziecko musi byc lepsze zeby dowiesc ze ama
bedaca z nim w domu robi dobrze? Moje dzieci bedac ze mna w domu przypuszczam ze
umialy tyle ile umialy dzieci prowadzone przez panie przedszkolanki. Jedyna
roznica polegala na tym ze po prostu byly ze mna i ze i mi i im bylo z tym
dobrze. tak jak dobrze mi teraz w pracy a moim nowym dzieciom w zlobku czy
przedszkolu.

[czarny.kot997]

no to chyba, ze Cie zle zrozumialam?:

"smiem twierdzic ze przy pewnej ilosci zaczyna sie rowniez liczyc owa ilosc.
Smiem rowniez twierdzic ze przy pewnej wartosci ilosci- jakosc mozna sobie
wsadzic.

O tym ze za wieksza iloscia moze tez isc wysoka jakosc i intensywnosc nie smiem
w szacownym gronie nawet wspominac )"

Pozdrawiam

[wieczna-gosia]

no czyli mowiac bardzo prosto- istnieje taka ilosc czasu spedzanego z dzieckiem
ponizej ktorej jest to po prostu ZA MALO. I co z tego ze ta ilosc jest wysoko
jakosciowa skoro jest go po prostu za malo?

nie podejmuje sie oczywiscie okreslic jaka jest to ilosc czasu, ale sadze ze ja
akurat jako matka pracujaca jestem niebezpiecznie blisko tej granicy i nie mam
specjalnie marginesu bledu. chciaz oczywiscie moge sie mylic )

[czarny.kot997]

w sumie to dochodzimy powoli do tego samego punktu mysle, ze najlepszym
wyznacznikiem sa same dzieci-jesli sa szczesliwe i rozwijaja sie wlasciwie to
znaczy, ze im niczego nie brakuje-takze mamy czy taty . Mam ciekawy przypadek
kolezanki, ktora razem z mezem bardzo duzo pracuje-maja syna z zp. Aspargera-
nigdy na nic nie dawali mu taryfy ulgowej, wrecz przeciwnie posylali na roznego
rodzaje kolonie, przedstawienia, zajecia sportowe i dodatkowe, wszelkie rodzaje
terapii itp. do tego normalne przedszkole, szkola normalna, ale z malymi 6-
osobowymi klasami, normalne obowiazki w domu-zero rozczulania sie i... jesli
ktos nie wie to w zyciu by nie powiedzial, ze to dziecko ma Aspargera- jest na
najlepszej drodze z tak zwanej koniecznosci, przystosowac sie do spoleczenstwa
i biorac pod uwage jego zdolnosci (typowe) matematyczne i pamieciowe ma szanse
w przyszlosci na niezla prace i samodzielnosc. I co najwazniejsze-to widac jak
to dziecko jest z siebie dumne i jakie jest szczesliwe i wlasnie o to przeciez
chodzi

[blekitnykoralik]

myślisz, że dziecko w wieku przedszkolnym/szkolnym to dobry czas na zmianę
priorytetów? Z własnych doświadczeń wiem, że 6-latek potrzebuje mnie bardziej
niż roczniak. Jeśli naczuczysz dziecko i całą rodzinę, że to Ty jesteś przede
wszystkim osobą rezygnującą ze swoich aspiracji, bo jesteś
głównym "rodzicielem", opoką...itd. to pewnie Ty będziesz musiała chodzić na
zwolnienia, wywiadówki...Rodzicem jest się już zawsze i jeśli jest on również
rodzaju męskiego, można karierę z małym dzieckiem pogodzić.

[haganna]

O jakiej zmianie priorytetów piszesz?
Nie rezygnuję ze swoich aspiracji. Jeśli myślisz, ze usługuję wszystkim i
rezygnuję z siebie tylko dlatego, że nie pracuję to jesteś w głębokim błędzie i
rozumujesz bardzo stereotypowo. Czy kobieta musi pracować, żeby się spełniać?
Czy tylko praca jest tą odskocznią i dobrodziejstwem? A nie mogą to być kursy,
szkolenia, podróże, działalność charytatywna, itp., itd.
Tak się składa, że - mimo, że nie pracuję - mamy z mężem układ "partnerski".
Mąż sprząta, gotuje, robi zakupy. Chodzi z dziećmi (w miarę możliwości) na
spacery i zajęcia dodatkowe.
Tak więc raczej nie wychowam dzieci na osoby, które będą miały wobec mnie
postawę roszczeniową.
Dlaczego miałabym "musieć" chodzić na wywiadówki? A nie mógłby tego robić ten,
kto ma akurat czas i ten, kto tego dnia ma mniej absorbujący dzień w pracy?
To samo ze zwolnieniami.
Twój 6-latek jest mało samodzielny - Twój problem. Liczę na to, że moje będą
trochę bardziej, bo je tego wcześniej nauczę.
6-latek ma zazwyczaj dość zajęć w ciągu dnia i mama mu już nie jest do
większości z nich potrzebna.

[blekitnykoralik]

mam na myśli priorytety dziecko - praca, te priorytety u normalnyj, kochających
rodziców nie odwracają się z dniem pójścia dziecka do przedszkoal.
Wiem, że nauczysz swoje dziecko wszystkiego,wiesz czego chcesz i na pewno
będzie bardziej samodzielne od mojego 6-latka
W ogóle skąd wniosek, że mój syn jest niesamodzielny? Samodzielny 6 latek
również potrzebuje wiele uwagi, i mam wrażenie, ze czasem więcej, wierz mi,
zwłaszcza, kiedy jest młodsze rodzeństwo, wkrada się zazdrość...itp.
Ile Twoje dziecko będzie Cię potrzebować, dowiesz się jak pójdzie do
przedszkola i wtedy przekonasz się, że "ja im teraz pokażę" wcale nie jest
takie łatwe do realizacji.

[czarny.kot997]

haganna napisała:
"szkolenia, podróże, działalność charytatywna, itp., itd.
> Tak się składa, że - mimo, że nie pracuję - mamy z mężem układ "partnerski".
> Mąż sprząta, gotuje, robi zakupy. Chodzi z dziećmi (w miarę możliwości) na
> spacery i zajęcia dodatkowe.
> Tak więc raczej nie wychowam dzieci na osoby, które będą miały wobec mnie
> postawę roszczeniową."
Haganna, to nie jest zwiazek partnerski, bylby takowy gdybys ty tez pracowala
i zarabiala na dom. Jesli dobrze rozumiem, to maz pracuje na utrzymanie, a
potem wraca, zajmuje sie domem i dziecmi a ty sie doksztalcasz i spelniasz? no
wedlug mnie to jest pasozytnictwo i predzej czy pozniej, jak twoj maz bedzie
padal ze zmeczenia, dopadnie go choroba, kryzys czy po prostu ciezszy i
bardziej stresujacy okres w pracy (odpukac ale roznie w zyciu bywa) to do niego
to dotrze. Poza tym, cos takiego jest mozliwe jak sie ma bogatych rodzicow,
ktorzy w razie czego beda ciebie i twoje dzieci utrzymywac. Sorry, ale ja juz
wiele takich "partnerskich" malzenstw widzialam- wszystkie albo sie rozpadly,
albo sa na najlepszej drodze do tego, albo maz ma kochanke, a zona rozwiesc sie
nie chce, bo wie, ze dzieci nie jest sama w stanie wychowac (zero doswiadczenia
zawodowego w wieku lat 40) bez wzgledu na alimenty. Znam tez pania, ktorej maz
w wieku lat 40 dostal zawalu i zmarl, firme rozkradli pracownicy, bo ona nie
miala o zarzadzaniu zielonego pojecia, a teraz jest na zasilku socjalnym i
niewiadomo dlaczego placze. A wierz mi, takie same teksty puszczala jak ty, a
mnie od wyrodnych matek wyzywala. Szkoda mi tylko jej dzieci... Moze ja mam
jakiegos dziwnego pecha, ale nie znam zadnego malzenstwa niepartnerskiego,
ktore po 10-15 latach byloby jeszcze szczesliwe...

[bea116]

a jak mąż zarabia 3 x więcej od żony (bo np. takie realia rynku w ich zawodach), więc de facto w 3/4 rodzina utrzymuje się z jego dochodów, to jest to związek partnerski czy nie? no nie wkładają w dom finansowo nawet w przybliżeniu po równo...

[bea116]

to do czarnegokota oczywiście

[czarny.kot997]

juz spiesze z odpowiedzia uwazam, ze nie ma zadnego znaczenia ile kto zarabia
i ile finansowo wnosi do budzetu rodziny-liczy sie fakt, ze obowiazek ten jest
dzielony na dwoje-pracuje glownie z mezczyznami, ktorach zony sa w domu (taki
kraj i obyczaj) i widze cala sprawe troche z innej stony-kiedy wiesz, ze jesli
tobie, jako jedynemu zywicielowi rodziny cokolwiek sie stanie, przytrafi jakas
choroba, wypadek to rodzina "pojdzie na bruk" to funkcjonowac normalnie nie
jest latwo. Kiedy pracujesz bo musisz to nie mozesz pozwolic sobie na
chorowanie, sanatorium itp. W pewnym wieku juz nie mozesz zapieprzac tak jak
kiedys, nie dajesz rady, od czasu do czasu zakluje serce, ale nie idziesz do
lekaza oszukujac samego siebie, ze to nic, bo przeciez ktos na rodzine zarobic
musi. W zyciu bywa roznie i czesto raz jedno raz drugie zarabia wiecej, poza
tym czesc moich kolegow tez by chetnie sprobowala czegos innego, doksztalcila
sie, zmienila prace, bo obecna juz ich wypalila, ale nie moga sobie na to z
niepracujaca zona pozwolic...Obserwuje to z boku i widze jak w pewnym momencie
(na poczatku oczywiscie jest pelna sielanka) zaczynaja sie nieporozumienia ("ja
zapieprzam na nadgodzinach a ty te pieniadze na nowe firanki wydajesz?")i
klotnie.... Jesli masz pracujacego partnera, zawsze wiesz, ze moze biedniej ale
w razie czego jakos sobie poradzicie. I tylko o to mi chodzi mowiac o
partnerstwie, a nie o to, ze ma byc wszystko po rowno, bo w takim razie to moj
maz musiaby jeszcze ze mna do spolki byc w ciazy i urodzic W mojej rodzinie
mam kilka wdow (taki traf), ktore dzieki temu, ze zawsze byly aktywne zawodowo,
potrafily poradzic sobie z np. przejeciem i fuzja firm, splata kredytow, budowa
domu, nie mowiac juz o wychowaniu dzieci. one tez nie planowala stracic meza w
wieku lat np. 45, ale przeciez nigdy nie wiemy co moze sie stac- moj maz jest
prawdziwym ojcem tzn., potrafi wykonac kazda czynnosc przy dzieciach, z ktorymi
ma swietny kontakt, i w domu (pierze, prasuje, swietnie gotuje itp) i wiem, ze
gdyby mi sie cos stalo, to on nie siadzie i zacznie pic z rozpaczy, ale poradzi
sobie ze wszystkim, to samo on wie o mnie i to daje nam poczucie
bezpieczenstwa. Dzieci to obowiazek nie tylko na teraz ale na cale zycie, a kto
z nas wie jaka sytuacje bedzie mial za 5 lat, za 2 dni?

[wieczna-gosia]

Dzieci to obowiazek nie tylko na teraz ale na cale zycie, a kto
>
> z nas wie jaka sytuacje bedzie mial za 5 lat, za 2 dni?

no wlasnie. jesli kobieta na chwile obecna woli sie oddac beztroskiemu
pasozytnictwu na mezu i wychowywaniem dziecka- samodzielnemu a nie przy pomocy
opiekunki czy zlobka- to dlaczego wlasciwie ma tegonie robic?

Gdyby ktos mi 10 lat temu powiedzial ze:
bede pracowac
bede duuuzo pracowac
bede wkladac do budzetu kwote konkretna a nie waciki pluc pieluszki i pensja poszla
bede to lubic
a moj maz nie bedzie pracowal

to bym ze smiechu na zawal padla. A tymczasem tak wlasnie jest. Ale 10 lat temu
oddawalam sie wychowaniu dzieci, robieniu studiow i folgowaniu przyjemnosciom
i bylo mi z tym conajmniej tak super jak mi jest obecnie

Mysle ze czlowiek, ktory ma sklonnosci do zapuszczenia intelektualnego- potrafi
sie zamulic i w pracy. Ostatnio jakas panna wyznala mi bez zenady ze jej praca
teraz juz nie jest fajna bo cytuje "teraz trzeba pracowac a kiedys nie trzeba
bylo" firma panstwowa z kategorii molochow a panna w moim wieku. Firma jej placi
jezyk, grupa 4 osoby sala bajera, pomoce audiowizualne a ona sie nie nauczy bo
NIE. I niech mi ktos powie ze nie zamulona dziewczyna i jakos bedzie rewelacyjna
jakby tfu tfu cos sie wydarzylo i sie musiala zawodowo zaktywizowac tia.... Znam
z kolei stado matek niepracujacych, ktore w okolicach wieku szkolnegodzieci nie
dosc ze zaczynaly pracowac to zaczynaly robic jakies kosmosy, na ktore
prawdopodobnie nie starczylo mi odwagi i nie tylko mi.
Jesli kobeta mowi "chce byc w omu z dzieckiem" to nie koniecznie to oznacza
"bede z nim do konca zycia i nie ruszycie mnie stad buldozerem a stary niech sie
zaheta na smierc".

Nie kazdy radzi sobie z laczeniem pracy zawodowej z wychowaniem. I wtedy jest
dramat. Bo jesli ktos sobie radzi to dramatu nie ma> Moja mama byla
zainteresowana praca. Mna- srednio. Uwazam ze mame sie kocha niezaleznie od tego
jaka byla- ale moja byla nieszczegolna. KOchala prace bardziej niz mnie (mysle
ze to nieprawda ale nigdy nie odczulam ze jestem rownie wazna- ze wazniejsza to
nie smiem marzyc), i teraz tez ma klopoty z tymi wyzszymi uczuciami i z ich
sprzedaza. I pewnych rzeczy nie nadrobimy. Ja kocham prace ale dzieci
zdecydowanie kocham bardziej- byc moze przeginam czasem ze wzgledu na osobiste
doswiadczenia, no ale trudno. Ja jestem dzieckiem nie-do-kochanym, mojej piatce
przekochanie nie grozi raczej (jedynak mialby totalnie przechlapane) ale nie
ukrywam ze przebywanie z nimi to dla mnei satysfakcja sama w sobie. A ze
pracuje- a taksie jakos ulozylo. I tez dobrze bo maz prace zmienia bez stresu- i
to silny argument za praca obojga. Z drugiej strony- milo ze poczekal i dal mi w
domku posiedziec

[czarny.kot997]

zgadza sie, tylko ja mam zawod z ktorego wyrwanie sie chociazby na rok mnie
calkowicie dyskwalifikuje i moglabym sobie szukac innego zawodu... poza tym
pewnie, ze najbardziej kocham dzieci, ale bez mojej pracy =pasji ani rusz -ja
juz teraz na macierzynskim kota dostaje, chociaz i tak pracuje na komputerze
(ale to nie to samo)
"no wlasnie. jesli kobieta na chwile obecna woli sie oddac beztroskiemu
> pasozytnictwu na mezu i wychowywaniem dziecka- samodzielnemu a nie przy pomocy
> opiekunki czy zlobka- to dlaczego wlasciwie ma tegonie robic?"

masz calkowita racje, ze dlaczego nie?, ale niech wtedy: nie placze jak
zostanie na lodzie (bo mnie to u moich znajomych wkurza jak cholera) i nie
wymaga dla siebie i dzieci socjalki, niech mnie od wyrodnych nie wyzywa, niech
nie wspolczuje moim dzieciom, bo tego nie potrzebuja, niech nie nazeka na
nizsza/brak emerytury itp. Ja zasadniczo daleka jestem od mowienia komus jak ma
zyc, ale trzeby byc swiadomym konsekwecji swoich decyzji. jak juz wyzej
wspomnialam jestem dzieckiem matki pracujacej i jesli dam rade byc tak mama dla
swoich dzieci jak moja mama dla mnie, to bede szczesliwa Moje dziecko ma w
przedszkolu swoje "sprawy", znajomych itp, ktorych uwielbia (jako kare traktuje
wczesniejsze odebranie z przedszkola a szkoly juz sie nie moze doczekac), ale
tak dla proby zapytalam sie jej czy chcialaby zebym z nia byla w domu caly
dzien. Cora spojrzala na mnie wzrokiem conajmniej przerazonym i powiedziala
tylko "nieeee"!!!! to chyba jej az tak bardzo mnie nie brakuje . to samo
odpowiedzialabym mojej mamie, jak bylam dzieckiem (rowniez bardzo zajetym) a
mialam najszczesliwsze dziecinstwo pod sloncem ))

[wieczna-gosia]

> masz calkowita racje, ze dlaczego nie?, ale niech wtedy: nie placze jak
> zostanie na lodzie (bo mnie to u moich znajomych wkurza jak cholera)

no moment, ale gdybys zostala na lodzie w znaczeniu ze sama, a twoj facet
wycofalby sie rakiem z ukladu, o ktorym decydowaliscie oboje (bo zakladam, ze
jednak ludzie ze soba rozmawiaja i ustalaja- oboje pracujemy bo luibimy, ja
zostaja w domu bo lubie, oboje pracujemy ale ja mam prace mniej platna ale
stabilna i godzin niezbyt duzo itd) to bylabys happy? Bo ja nie- niezaleznie od
tego czy pracuje czy nie.
Poza tym- moj maz dzieki temu ze ja nie pracowalam- byl daleko bardziej
dyspozycyjny niz gdy pracowalismy oboje. I potencjalnie kasy z tego bylo wiecej.
Teraz z kolei, odkad nie pracuje on- ja podejmuje sie pracowac w godzinach
dawniej dla mnei niedostepnych. I tez zarabiam wiecej niz zarabialam gdy
pracowalismy oboje.

Takze z socjalkami sie zgadzam. Z placzem z powodu zostania na lodzie- nie.
Jesli moj maz mnie zostawi- teraz gdy pracuje- zamierzam plakac dlugo i
rozpaczliwie, wymagac pocieszania, przytulania itd utp a pote zapewnie sie
pozbieram.

i jesli dam rade byc tak mama dla
>
> swoich dzieci jak moja mama dla mnie, to bede szczesliwa
a no wlasnie. I tu mysle ze to male jesli sprawia ze scieraja sie rozne
koncepcje. Bo kazdemu w gruncie rzeczy chodzi dokladnie o to samo.

[haganna]

Czarny.kocie, Twoja mentalność jest po prostu powalająca!
Co ty myślisz, że ja sobie w domu "siedzę" i w sufit patrzę? Oczekuję od męża,
że kiedy przyjdzie z pracy, to mi w pracach domowych pomoże - czy to coś złego?
On w pracy ma czas na kawkę, na net w wolnej chwili, na telefon do znajomych.
Ja na to wszystko nie mam czasu w ciągu dnia, więc dlaczego nie miałabym
odpocząć, kiedy on już jest w domu?
Co jest pasożytnictwem? Pranie, bieżące porządki, wychowywanie dzieci,
rachunki, sprawunki, terminy, rozliczenia, itp. itd.? No litości!
Straszysz mnie, że mój mąż, bidulek, się przepracuje, bo po pracy pomaga mi w
domu? A to dobre!
Co do ew. choroby męża, to niech Cię głowa nie boli - jesteśmy dobrze
zabezpieczeni. Pewnie ci napsuję nerwów, jeśli napiszę, że mam jeszcze panią do
sprzątania...
Cóż, to, jak żyję jest sprawą umowy między mną a moim mężem. Umówiliśmy się, że
do czasu, aż dzieci nie pójdą do przedszkola rezygnuję z pracy zawodowej na
rzecz pracy domowej, ponieważ tej pierwszej nie da się pogodzić z posiadaniem
rodziny.
Co znaczy dla ciebie praca poza domem, praca zawodowa? Czy "wyrwanie się" z
domu? Czy może zarabianie własnych pieniędzy i finansową niezależność (jej brak
nazywasz pasożytnictwem)? Doprawdy nie opłaca mi się iść do byle jakiej pracy i
zapłacić fiskusowi niebotyczny podatek od tego "dodatkowego" dla mojej rodziny
dochodu.
Zawód i doświadczenie zawodowe mam niezłe, więc bezrobocie mi nie grozi.
Uważam, że kilka lat przerwy wyjdzie na dobre mojej rodzinie i mnie. Będę przy
dzieciach wtedy, kiedy mnie najbardziej potrzebują.
Po prostu nie wyobrażam sobie zostawić niemowlę, albo małe dziecko z obcą
osobą. Widząc babcie i opiekunki na placach zabaw, w parkach i innych miejscach
utwierdzam się w tym przekonaniu. I zastanawiam się jak głupie są matki
zatrudniając przypadkowe osoby do opieki (a raczej jej braku) nad małym,
bezbronnym dzieckiem.
Czarny.kot - straszysz mnie jakimiś wyssanymi opowieściami o znajomych-
znajomych i sugerujesz, że spotkają mnie wszystkie nieszczęścia tego świata, bo
ośmieliłam się zadbać o to, co w moim życiu jest najważniejsze.
Okres niemowlęcy, dzieciństwo trwa bardzo krótko i moje dzieci zasługują na
moją pełną uwagę w tym ważnym dla nich czasie.

[janka007]

haganna napisała:

> Prawda jest taka, że dziecku do ok. 3-4 r.z. potrzebna jest matka (a raczej
> stały opiekun). Później już sobie mama może robić karierę .

Stały opiekun jest potrzebny. W dawnych czasach dzieci w zamożnych rodzinach
wrzucano niańkom na stałe i wyrastały mniej lub bardziej na ludzi. W mniej
zamożnych rodzinach dzieci pałętały się cały dzień kiedy matka np. pracowała w
polu, stąd te wszystkie rozdzierające pozytywistyczne opowiadania o dzieciach
które się utopiły goniąc za motylkiem kiedy matka pracowała.

[e_r_i_n]

Nie każda mama robiąca karierę wraca do domu późną nocą.
A szkody dziecku może też przynieść widzenie taty tylko wieczorem.

syla113 napisała:

> albo porozmawiac z psychologiem dzieciecym

Hehe, moja mama, psycholog dziecięcy, pracująca od kiedy pamiętam, nie zrobiła
nam (mnie i rodzeństwu) krzywdy swoją zawodową aktywnością. Za to zaszczepiła
takie cechy, jak dążenie do samodzielności, pewność siebie, pracowitość.

[ewamama3]

da się pogodzić pracę zawodową i dziecko bez krzywdzenia malucha. Nie rozumiem
skąd załozenie, ze pracujące matki, lub te najgorsze- robiące karierę, widują
swoje dzieci tylko wieczorem. Nie kazdy mieszka w Warszawie i spędza trzy
godziny na dobę w korkach. Są miasta, gdzie do pracy jedzie sie pół godziny i
niewiele dłuzej wraca, niekóre dzieci budzą się i rodziców około 6 rano i są
prawie dwie godziny żeby ze sobą pobyć ( w łóżku, przy śniadaniu, troszkę
poczytać, a nawet poukadac puzzle). Można wrócić do domu około 17- tek i mieć
kolejne kilka godzin na bycie z dzieckiem. Są poza tym weekendy, ktre wcałości
warto spędzić z rodziną. Mi sie wydaje, że przebywanie 24 h na dobę z jedną
osobą może ogłupić. Oboje.

[blekitnykoralik]

Jest to zależne od charakteru pracy. Firmy coraz chętniej zgadzają się na pracę
zdalną. Wkrótce ma powstać regulacja prawna co do zdalnego zatrudnienia na
etat. Dla mnie cały problem tkwi w podejściu do ojcostwa. Mężczyźni nie biorą
urlopów wychowawczych, bo się wstydzą, ciągle opiekuńczość i obowiązki przy
dziecku to coś od czego statystycznemu mężczyźnie jajka maleją... Jestem za
przekonywaniem mężczyzn, że nic im nie zmaleje, że lepszy kontakt z dzieckiem
to coś cudownego i relacja na całe życie, a zrealizowana żona, jest również o
wiele szczęśliwsza. I że najważniejsza jest wspólna dbałość o rodzinę i
potrzeby każdego członka tej rodziny osobno. Dopóki mężczyźni nie zostaną do
tego przekonani, kobiety będą sobie zadawały pytania, czy mogą być matkami i
jednocześnie rozwijać się zawodowo.

[berecik7]

Moja matka nie miała wysokiego stanowiska, ale pracowała non stop, nawet w wee-
endy czasem. Nie miała ani chwili czasu dla mnie, nigdy nie przychodziła do
szkoły na wywiadówki/teatrzyki/występy itp. Na palcach jednej ręki mogę
policzyć momenty, kiedy byłyśmy razem na babskich zakupach. Nie wyrosła ze mnie
zbyt szczęśliwa osoba. Owszem, jestem bardzo samodzielna (zawsze byłam), ale ...

[blekitnykoralik]

bo najtrudniej osiągnąć jest w życiu "środek", dlatego jest złoty. Ale
rozwijająca się zawodowo mama małego dziecka może go osiągnąć w dobie
internetu, pieluch, mrożonek i dzięki mężowi, który jest przyjacielem. Często
pracuję z dziećmi w domu i naprawdę wszystko jest kwestią organizacji i
umiejętności odnalezienia się w nowej sytuacji. A ideału na ziemi nie ma, nie
ma matek-aniołów, takiech szukać w Niebie, wszystkie popełniamy błędy

[paulina-1]

Ciąża nie przeszkodziła mi w realizowaniu się na szczeblu zawodowym a nawet
twierdzę że mi bardzo pomogła. Gdy tylko zorientowałam się że będę mieć dziecko
przedstawiłam swoje plany Dyrektorowi. Zrealizowałam to wszystko co sobie
założyłam, pracowałam niemal do ostatniego dnia nawet doszło do takiej sytuacji
że Dyrektor przyszedł do mnie że mam "zabierać się do domu". W trakcie 9
miesięcy otrzymałam dwie podwyzki (30% i 100%) a także propozycje przejęcia
stanowiska równoległego z moim tylko z wyższym honorarium (na które nie
przystałam bo wiązało się to z większą liczbą obowiązków). Dyrektor uszanował
moją decyzję i o dziwo nadal czeka na mnie z tym stanowiskiem mimo że mineło
już 7 miesięcy a będzie jeszcze musiał poczekać przynajmniej 4. Wszyscy z
którymi pracowałam, mimo że doszło im obowiązków nie mogą się doczekać kiedy
wrócę i nie wyobrażają sobie że na moje miejsce mogłby przyjść ktoś inny. Już
nie po raz pierwszy mam takie szczęście, życie obchodzi się ze mną bardzo
łaskawie. Dyrektor jest świadomy tego że będę pracować od poniedziałku do
piątku od 8 do 16 i nie zostanę dłużej jak to zdażało się w ciąży. A mimo to
przynajmniej raz w miesiącu upewnia się że wrócę i nie zostawię firmy.

[blekitnykoralik]

myślę, że to nie tylko kwestia szczęścia Pozdrawiam!

Zazdrośnice....

[carinap]

Wiecie co? Jak czytam te wszystkie matkopolskie ideologiczne wywody
pozostawania z dzieckiemw domu to słabo mi sie robi.
Byłam z synem w domu 5 miesięcy i nigdy nie zapomne błogiego spokoju w
pierwszym dniu po powrocie...
Nissar, byłam na macierzyńskim 5 miesiecy potem niania i żłobek, w weekendy
studiuję.
Wróciłam na stanowisko niższe ale o wile spokojniejsze i o dziwo intratne. Moi
szefowie nie kryli rozczarowania kiedy okazało sie że jestem w ciąży i jasno
powiedzieli mi ze duży produkcyjny dział firmy bez szefa zostać nie może.
Było mi straznie przykro, w domu sie polakałam - w firmie pracowałam od 6
lat...
Kiedy wrócilam okazało sie że zmieniono mi ni etylko stanowisko ale i warunki
pracy.... dostałam śliczne biuro, nowe auto, podwyżkę i godziny pracy 9.00-
16.00 ale... jak nie moge byc 8.00h w pracy to trudno :o)
Mój syn ma 2 lata.
Wstaje o 5 rano wiec mam y 2h dla siebie przed moim wyjściem, potem zostaje z
opiekunka która uwielbia - spacerek, zupka 2-3h snu i zaraz mama wraca z pracy.
Popołudnie jest dla nas 0 dla całej rodzinki(niemąż + 2 psy). Wieczorkiem kiedy
młody usnie często sprawdzam co jeszcze sie dzialo w pracy(lap)lub czytam.
W czerwcu sie bronię( to będzie 3 dyplom - teraz Zarządzanie i Inzynieria
Produkcji). W pracy mimo zupelnie nowych obowiązków poradzilam sobie super i
dostałam kilka sporych premi a co najważniejsze asystentkę która jest doskonałą
pomoca w dni: bilansów dwulatka, szczepień, poważniejszych dolegliwości itp.

Jestem szczęśliwa, uważam że niewiele tracimy a zyskujemy b. wiele.
Do mam które oceniaja "wyrodne karierowiczki" powiem żew gdybym chciaiła
przerysowywać tak jak wy to robicie napisałabym że lepiej być szczęśliwą,
zadbaną i realizujaca sie mama którą stać na spokojny byt rodziny i wiele
innych uciech niz sfrustrowana kura domową której mąż każe zostać w domu jako
służącej i niańce lub nie znalzła pracy a teraz na siłę dorabia do tego
ideologię.
Planuję drugie dziecko. Napewno nie zostanę z nim długo w domu.

Prawda jest taka że robiące karierę, pracujace czy jak wolicie zarabiajace mamy
poprostu stac na lepsze zorganizowanie czasu dziecku a przez to że sa na
wysokich stanowiskach wcale nie musza pracowac po kilkanaście godzin - czasem
wrecz przeciwnie.
Podobno czym wyższe stanowisko i płaca tym wieksza częśc pensji to pieniądze
nie za wykonaną pracę ale za tzw potencjał, czyli dobry pomysł lub decyzję
kiedy jest potrzebna....

[blekitnykoralik]

dokładnie !!!
tylko dlaczego pod moim postem????

[carinap]

blekitnykoralik,
BEZ ŻADNEGO POWODU, z sympatii raczej ;o)

[kuku-007]

Zagadzam sie w 100% z carinap. Trafiłaś w samo sedno. Matkopolskie mamuski
chyba też trafiłaś w czuły punkt, bo gwałtownie sie zamknęły

[maxxima3]

Do pracy wrocilam gdy moje dzieciatko mialo 6 miesiecy. Wrocilam, bo chcialam,
ze wzgledow finansowych moglam bez problemu zostac w domu.
Jednak nie moge spokojnie powiedziec, ze jest mi latwo.
Jestem zastepca finansowym dyrektora finansowego w duzej komputerowej firmie.
Nie robiono mi zadnego problemu, gdy powiedzialm ze jestem w ciazy, jednak moj
szef z usmiechem na twarzy stwierdzil 'jak chcesz utrzymac swoja pozycje, to
lepiej byloby gdyby byla to ciaza bezproblemowa...' Nie wzielam ani dnai L4, a
prace skonczylam na 3 dni przed porodem.
Gdy bylam na macierzysnkim pracowalam w domu przynajmniej przez 3h/dziennie. Do
pracy na CALY ETAT wrocilam po urlopie macierzynskim. Pracowalam od 8.00 do
16.00, zazwyczaj do 16.30.
W domu z Mala byla moja mama (na nianie sie nie odwazylam). Nigdy nie bralam
chorobowego, gdy corka byla chora, wiem ze na to nie moge sobie po prostu
pozwolic.
Nie powiem abym byla do konca szczesliwa. Wiem, tez ze nie bylabym szczesliwa
zostajac w domu.
Czasem jestem bardzo zmeczona, mam wyrzuty sumienia, ale czasem sukcesy w pracy
tez bardzo ciesza.


PS. Na forum mam czas w pracy (pol godziny przerwy na lunch) .

[mamamonika]

Kwestia, co rozumiesz przez wysokie stanowisko czy karierę. Jeśli wysoki stołek
w korporacji, ciężko jest to pogodzić z życiem rodzinnym wogóle. To jeden
wielki młyn, częste wyjazdy, spotkania, przede wszystkim konieczność bycia w
biurze. Po prostu cię nie ma. Wtedy można mieć dziecko, ale wychowuje je kto
inny.
Ja mam możliwość realizowania swoich ambicji troszkę z boku, na zasadzie
niezależnego specjalisty. Umożliwia to pracę w elastycznych godzinach i w domu.
Generalnie praca na własny rachunek dużo bardziej mi odpowiada niż galopada po
szczebelkach. Ale na taką możliwość trzeba wcześniej sobie zapracować,
najczęściej właśnie w korporacji ))

[blekitnykoralik]

To prawda. I myślę, że kobiety, które planują dzieci, i nie chca ich widzieć
tylko w weekendy, a jednocześnie praca jest dla nich pasją, robią wszystko,
żeby to pogodzić. Jak spojrzę kilka lat wstecz, tak właśnie układałam swoje
życie zawodowe, chciałam być niezależna. Dzięki temu dzieci stały się częścią
mojego życia, najważniejszą, ale nie jedyną.

[e.chianti]

To wszystko zależy o jak wysokie stanowiska chodzi.
Według mnie nie da się robić kariery z maleńkim dzieckim na prawdziwie wysokim
stanowisku - z całą pewnością nie myślę tu o szefie HR w 45 osobowej firmie.

Nie da się tego robić bez szkody dla dziecka bądź firmy. Uważam, że wszystkie
teorie dotyczące jakości a nie ilości spędzanego czasu są stworzone na potrzebę
matek posiadających wyrzuty sumienia z powodu małej iości czasu spędzanego z
dzieckiem.
Dziecko do 3. roku życia potrzebuje przede wszystkim OBECNOŚCI matki.

A że warunki rynkowe mamy takie jakie mamy i pracować trzeba to już inna
sprawa....

[blekitnykoralik]

Naprawdę nie wiem, czym się różni potrzeba ciepła maleńkiego dziecka, od
potrzeby rozmowy i wspólnego spędzania czasu siedmiolatka, który np. zaczyna
chodzić do szkoły, czy konieczność poświęcenia go nastolatce, która przychodzi
do domu po trawce. Jak dla mnie każdy czas w wychowaniu dziecka jest tak samo
ważny! I wymaga rezygnacji z obowiązków zawodowych. Trzeba to jakoś w życiu
godzić odkąd jest się RODZICEM.

Wiele kobiet nie pracuje tylko dlatego, że zmuszają je do tego warunki
finansowe. Po prostu potrafią coś robic dobrze, lubią to i chcą to godzić z
wychowaniem dziecka.A firmie mogą też zaszkodzić palacze papierosów, albo ktoś
kto będzie miał wypadek i pójdzie do szpitala. Też szkoda dla firmy.

Praca jest dla ludzi i nie powinna wypełnić całego życia nikomu. Jak i również
niezdrowe jest dla całej rodziny, jeśli matka skupia cała swoją uwagę przez 3
lata tylko na dziecku.

[wieczna-gosia]

Jak i również
> niezdrowe jest dla całej rodziny, jeśli matka skupia cała swoją uwagę przez 3
> lata tylko na dziecku.

to ze matka nie pracuje wcale nie musi oznaczac ze skupia cala swa uwage tylko
na dziecku. MOze sie i tak zdarzyc ze po raz pierwszy od bardzo dawna ma
nareszcie czas skupic uwage na czyms poza praca. Lub moze zamiast skupiac uwage
na dziecku- skupiac uwage z dzieckiem na swiecie. Bardzo to lubilam teraz tez
to lubie i robie, tyle ze w miejszym wymiarze godzin. Ostatnio doszlismy tez z
mezem do wniosku ze w czasach gdy nie pracowalam mielusmy wiecej czasu dla
siebie my jako my dwoje. A teraz nam sie jakos skurczylo ja przysypiam
wieczorem...

[blekitnykoralik]

wieczna, miałam tu raczej na myśli sytuację, kiedy kobieta stwierdza, że będzie
przez 3 lata opiekować się dzieckiem, bo tak nakazują psychologowie. I kropka.

[janka007]

e.chianti napisała:

> Dziecko do 3. roku życia potrzebuje przede wszystkim OBECNOŚCI matki.

Taka teza to XX-wieczny wynalazek i XX-wieczny przeżytek. Dzis mówi się, że
dziecko (nie do 3 roku życia, tylko w ogóle) potrzebuje obecności RODZICÓW.
Wcześniej natomiast dzieci często doskonale obywały się bez stałej obecności
matki. Aplikowano im mamkę/nianię.

[e.chianti]

Rozróżnijmy tu dwie sytuacje. Pierwsza kiedy mama pracuje i druga kiedy mama
pracuje na wysokim stanowisku - bo zdaje się o tym jest ten wątek.

W pierwszej sytuacji zgodzę się z Wami. Mozna to skutecznie pogodzić. Chociaż
nie uważam, że odbywa się to bez "bólu", przede wszzystkim dla matki.

W drugiej natomiast nie macie racji uważając ze pracując na wysokim stanowisku
wszystko dla wszystkich jest ok. I dziecko szczęśliwe i firma zadowolona i
matka spełniona. Nigdy się z tym nie zgodzę.

Oczywiście, że dziecko przez całe życie potrzebuje rodziców. Z tą tylko
różnicą, ze do końća 3. roku życia potrzebuje ich obecności a potem
świadomości, ze są, że mozna się do nich zwrócic kiedy tylko sie ma potrzebę i
wszystko inne o czym pewnie doskonale wiecie...

[janka007]

Masz chyba dziecko mlodsze niż 3 lata? Moje ma 9 i gada jak najęte kiedy tylko
jestem w pobliżu. Właśnie teraz przyszło i mnie o coś pyta. [...]
Nawet na niższym niż dyrektor stanowisku można siedzieć po godzinach, bo
szefostwo tak sobie życzy. Nie widzę związku między wysokością stanowiska a
ilością przepracowanych godzin. Obserwowałam kiedyś w pracy pewnego ministra -
siedział całymi dniami, większość poświęcał na różnego rodzaju zbędną gadaninę.
Baaardzo zajęty. To samo można było zrobić w 2 x krótszym czasie.

[e.chianti]

A ja widzę związek pomiędzy wysokością stanowiska a ilościa przepracowanych
godzin. Na niższych stanowiskach praca po godzinach nie jest codziennością a na
eksponowanych - podkreślam chodzi mi o wysokie stanowiska typu zarząd- jest.

Oczywiście, że mozna zajmować wysokie stanowiska i nic nie robić. Ale to
dokłądnie tak jak można spędzać z dzieckiem jeden dzień w tygodniu i uważac, że
jest się super rodzicem. Wszystko zalezy od podejścia. I włąsnego postrzegania
całej sprawy. Taka osoba będzie uważała że mozna pogodzic to wszystko. A dla
mnie nie będzie to prawdziwe i świadome rodzicielstwo.

[janka007]

Jeśli ojciec małych dzieci może pracować będąc w zarzadzie firmy, to znaczy ze
matka małych dzieci może to samo. Inną sprawą jest to, jak zorganizuje życie
rodzinne, żeby wyglądało dokładnie tak samo źle jak u ojców pracujących na
eksponowanych stanowiskach. Ustalmy jedno - tak samo nieobecność ojca, jak i
matki szkodzi dziecku (lub nie szkodzi, są rodzice których dla dobra własnego
potomstwa powinno się trzymać z dala od ich własnych dzieci i nie dotyczy to
wcale tylko rodzin patologicznych). Skoro nie kwestionujemy ze ojcowie dzieci
mogą piastować wysokie stanowiska to znaczy że matki też mogą. A co robią z
dziećmi, czy na przykład może mają mężów przy kuchni, dzieciach i w kościele,
to już ich broszka.

[e.chianti]

Naturalnie, wszystko można, tylko liczą się efekty.
Nie widzę różnicy pomiędzy ojcem i matką. Szczególnie, że dzieciaki mają
zazwyczaj upatrzonego jednego rodzica i wcale nie musi to być matka.
Pytanie było czy mozna urodzić dziecko i robić karierę. O właśnie ROBIĆ, a nie
utrzymać. Ja nie wyobrażam sobie robienia kariery z niemowalkiem. Robienie
kariery wymaga poswięcenia, przede wszystkim czasu i lepiej ten etap mieć za
sobą w momencie urodzenia dziecka, albo zaplanowac to sobie na później.
Bo pogodzić tego się nie da.

[janka007]

Nie da się, ale jeśli zgadzasz sie z moim poprzednim postem, a pisałaś ze sie
zgadzasz, to znaczy że rozmawiamy tylko o kilku miesiącach. Nie jest to jakaś
dramatyczna przerwa w pracy uniemożliwiajaca zrobienie kariery.

[e.chianti]

Czy dobrze rozumiem, że zgadzasz sie ze mną, że kariery razem z urodzeniem
dziecka i opieką nad miemowalkiem robić się nie da?
Bez szkody dla wszyskich, oczywiscie.
Bo generalnie, to wszystko sie da, tylko tak jak pisalam z roznym efektem.
pozdrawiam

[janka007]

Nie możesz robic kariery w czasie porodu, co jest trudne technicznie, ani w
czasie urlopu macierzyńskiego, inspekcja pracy czyha. Z tym się zgadzam.
Natomiast można godzić posiadanie małego dziecka/niemowlaka z karierą, robi to
tysiące meżczyzn i kobiety też mogą. Kwestia organizacji opieki nad dzieckiem,
którą się może zajmować choćby współmałżonek.

[e.chianti]

Ha,mężczyźni to robią kosztem kobiet. Dlatego też uważam, ze jednak kobiety nie
mogą.
Inna rzecz, najważniejsza w tym wszystkim, to dobro dziecka. A kariera mamy na
pewno temu nie sprzyja.

[janka007]

e.chianti napisała:

> Ha,mężczyźni to robią kosztem kobiet. Dlatego też uważam, ze jednak kobiety
nie
>
> mogą.

1. Dlaczego mężcyźni coś mogą robić "kosztem" kobiet (w cudzysłowie, bo jednak
raczej jest obopólna zgoda na taki styl życia?), a kobiety nie mogą robić
kosztem mężczyzn? Trzeba mieć penisa, zeby móc robić coś czymś kosztem? Nie
czaję.
2. Jeśli nikt nie może robic kariery niczyim kosztem, to na wysokie stanowiska
powinno się dopuszczać tylko bezdzietnych, niezależnie od płci.

> Inna rzecz, najważniejsza w tym wszystkim, to dobro dziecka. A kariera mamy
na
> pewno temu nie sprzyja.

Kariera ojca też nie. A więc wnioskiem jest punkt 2 powyżej.

[janka007]

Ależ stereotypy z ciebie wyłażą, e.chianti!

[moofka]

e.chianti napisała:

> Ha,mężczyźni to robią kosztem kobiet. Dlatego też uważam, ze jednak kobiety nie
>
> mogą.
> Inna rzecz, najważniejsza w tym wszystkim, to dobro dziecka. A kariera mamy na
> pewno temu nie sprzyja.

dlatego wlasnie ze jedna z druga durne baby powtarzaja takie farmazony do
dzisiaj mamy dyskryminacje na rynku pracy
siedz babo i sie nie wychylaj
bo skoro cos ci sie uda w pracy to na pewno w domu jestes matka i zoną do bani
baba babie samobóje strzela, bo to musi byc albo albo
jeze sie jak czytam takie prawdy objawione

[czarny.kot997]

nie ma to jak jedna kobieta probuje udupic druga tylko dlatego, ze ta chce sie
wyrwac ze stereotypu kobiet niemogacych, eh...

[mamamonika]

Inaczej - każda osoba prowadząca działalność na dużą skalę ma duuużo mniej
czasu dla rodziny niż "zwykły człowiek". Kobiety też mogą jednak )
To kwestia priorytetów, nie płci

a ja mam tak...

[charl75]

Jedna corka, lat 3 - chodzi do przedszkola. Ja na urlopie macierzynskim, jako
ze urodzilam syna 3 miesiace temu. Za miesiac i troche wracam do pracy bo tak
postanowilam, przy corce dwa lata bylam w domu, cudowne dwa lata, ale teraz
bedzie inaczej. Maz jest poza domem od poniedzialku do piatku, wraca tylko na
weekendy, jestem na codzien sama z dwojka, nikt mi nie pomaga, maly zajmie sie
niania jak wroce do pracy, a ja juz martwie sie kto bedzie odbieral corke z
przedszkola bo przeciez nikt teraz nie konczy pracy o 16. Ale mam nadzieje, ze
przewale i uda mi sie wrocic do pracy, do projektow, do ludzi. pozdr

[myelegans]

Poczytajcie artykul z ostatnich Wysokich Obcasow, zadna z tych kobiet tak zycia
sobie nie planowala, a jednak, czasami mozna sie obudzic z reka w nocniku i
stwierdzic, ze gdzies nam lata uciekly, i gdzie my jestesmy, a dzieci juz duze.

MOje dziecko urodzilo sie w momencie, gdy ja juz bylam mocno zawodowo i
finansowo ustawiona, dzieki temu mialam troche luksusu, i moglam po
macierzynskim pracowac przez rok na 30% etatu. Absolutnie nie bylam gotowa
wrocic do pracy po 3 miesiacach macierzynskiego, nie moglam i bylam szczera do
bolu z szefem, chcialam zrezygnowac z pracy, co kosztowaloby mnie wiele, do
odbudowania, ale z duzym wysilkiem. Poszli mi na reke, chcieli zatrzymac i
zatrzymali.
Wysokiego stanowiska nie mam, ale wysoko platne, i calkiem odpowiedzialne, moze
nie stresujace, ale z napietymi terminami, a ze pracuje w nauce, to duzo
nieprzwidzianych sytuacji sie zdarza. Pracuje w normalnych godzinach 8-16,
wszyscy wiedza, ze o tej porze wychodze i jak wypadnie spotkanie po 16 to
przepraszaja. Dostaje podwyzki, premie, mowa jest o awansie. Pracuje w duzej
korporacji, na zgnilym zachodzie, ale w firmie, ktora ma dobra filozofie i kulture.

Nie moglabym nie pracowac, praca to moja pasja, pod koniec urlopu wychowawczego
dopadala mnie juz lekka depresja, ze gdzies mi cos ucieka, podczas gdy ja
zmieniam pieluchy. Poza tym dla mnie to poczucie bezpieczenstwa, bo mam
ograniczone zaufanie do ludzi i losu, i caly czas MUSZE miec swiadomosc, ze SAMA
sobie poradze JUZ i na teraz. A teraz to mam podwojnie, bo jeszcze maly jest w
rownaniu. Gdyby sie zdarzylo wybierac pomiedzy praca, a dzieckiem, wybralabym
dziecko, bezdyskusyjnie, albo tata zajalby sie caloetatowo jak to niedlugo zrobi.
Po powrocie z pracy oddaje cala moja uwage synkowi, a ze stac mnie na pania do
sprzatania, niania gotuje i pierze, to niewiele obowiazkow domowych mi zostaje
po poludniu.
Teraz moj maz zdecydowal, ze czasowo zrezygnuje z pracy, by zajac sie naszym
2.5-latkiem na kilka lat i to bylo b. dobre wyjscie dla nas wszystkich.