To taka tragedia mieć dzieci?

[zuzanna56]

Czytam sobie tutaj ( i słyszę od koleżanek w realu) że wiele kobiet
nie chce mieć drugiego dziecka, niektóre nie chcą nawet pierwszego (
a o trzecim nie wspomnę bo to już tragedia wielka), bo dzieci to
kilka lat wyciętych z życiorysu, nieprzespane noce, brak możliwości
wyjścia wieczorem i......mnóstwo różnych argumentów.
Naprawdę tak myślicie???

[jopowa]

ja tak niemysle.Uwazam,ze dzieci to wielki skarb,radosc,gwarancja
utrzymania w starosci,jakiejs pomocy,pociechy z wnukow,albo z bycia
ksiedzem

[agao_72]

o kurcze! jopowa żyje!!!!

[jopowa]

slucham?

[makurokurosek]

tak ja tak myślę, i uważam że lepiej jest gdy matki zdają sobie z tego sprawę,
bo wówczas świadomie decydując się na dziecko godzą sie z tym co przynosi
macierzyństwo czyli zarówno z radości jak i trudów. Sądzę , że lepiej jasno
mówić o swoich odczuciach i o tym że macierzyństwo to nie tylko wspaniałe chwile
ale również problemy z którymi sobie nie wszyscy radzą, niż żyć w zakłamaniu i w
zaciszu swojego mieszkania wyładowywać złość na rodzinie za niepowodzenia i
niespełnione ambicje.

a taka tragedia nie mieć??

[sebaga]

Póki co w społeczenstwie niestety funkcjonuje stereotyp, że jak ktoś nie ma
dzieci to biedny, o nie może. A jak ktoś powie, że nie ma,, bo n ie chce
to..dziwak.
nie dla wszystkich dziecko to skarb. Dziecko dużo zmienia, bardzo dużo, nie
każdemu te zmiany pasują.

[syla113]

dziecko to skarb ale jeden mi wystarczy ,wiem na pewno ze nie bede
miala tzn nie chce miec drugiego dziecka , synka kocham nad zycie
ale przy dzisiejszym tempie zycia gdzie ludzie i tak maja malo czasu
dla siebie nie zdecyduje sie na drugie bo bym chyba zniknela .....
bardzo szanuje i podziwiam kobiety ktore w tych czasach maja wiecej
niz jedno, dziecko to rezygnacja z siebie na dlugi okres czasu

[chinotto]

W Polsce brak tolerancji zatacza coraz szerszy krąg. Wyobraź sobie,
że nie wszystkie kobiety czują potrzebę bycia matką, być może nie
dojrzały jeszcze do macierzyństwa w danej chwili być może nie
poczują tej potrzeby nigdy. Co nie znaczy, że są dziwolągami lub co
gorsza należy je potępiać.
Często również takie gadki są mechanizmem obronnym kobiety, która
nie może mieć dziecka ale woli uniknąć wścibskich i nietaktownych
pytań lub co gorsza użalania się nad nią.

[zuzanna56]

chinotto napisała:

> że nie wszystkie kobiety czują potrzebę bycia matką, być może nie
> dojrzały jeszcze do macierzyństwa w danej chwili być może nie
> poczują tej potrzeby nigdy. Co nie znaczy, że są dziwolągami lub
co
> gorsza należy je potępiać.


Ależ ja nikogo nie potępiam. Niech każdy żyje jak chce. Tak tylko
pytam.

[wieczna-gosia]

to wszystko sprowadza sie do rachunku strat i zyskow. A ten rachunek prowadzi
kazdy sam. Nie ma sluszej odpowiedzi na tak postawiony problem. Dla mnie
wychowanie 5 dzieci nie jest w polowie tak meczace jak dla mojej mamy bylo
wychowanie jednego )

[e_r_i_n]

A nie jest tak? Nie sa nieprzespane noce? Nie sa to ograniczenia
wyjsc?
Nie kazdy ma ochote na przerabianie pewnych spraw kilkakrotnie.

[zuzanna56]

Nie każda kobieta powinna i chce mieć dzieci. Nie ma może wiele
takich kobiet, ale są na pewno takie dla których dzieci to tragedia.
Rozumiem to.

Nie mówię o takich, które dzieci mieć nie mogą. Wiem, że być może
mówią że nie chcą, ale tak naprawdę nie mogą zajśc w ciążę.

Jeśli chodzi o dojrzałośc do posiadania dziecka, to coś na ten temat
wiem. Zaszłam w ciążę prawie 5 lat po ślubie. Wczesniej nie czułam
się gotowa. Chciałam miec dziecko ale za jakiś czas.



e_r_i_n napisała:

> A nie jest tak? Nie sa nieprzespane noce? Nie sa to ograniczenia
> wyjsc?
> Nie kazdy ma ochote na przerabianie pewnych spraw kilkakrotnie.


Może moje dzieci były jakieś spokojne......

[e_r_i_n]

zuzanna56 napisała:

> Może moje dzieci były jakieś spokojne......

Ale uzywaly pieluch? Były karmione piersia? Uczyly sie chodzi? Jesc
samodzielnie, korzystac z nocnika? Nie były gotowe do rozstac z mama
dluzszych, niz kilka godzin?

[moofka]

e_r_i_n napisała:

> zuzanna56 napisała:
>
> > Może moje dzieci były jakieś spokojne......
>
> Ale uzywaly pieluch? Były karmione piersia? Uczyly sie chodzi?
Jesc
> samodzielnie, korzystac z nocnika? Nie były gotowe do rozstac z
mama
> dluzszych, niz kilka godzin?
______________________
o ile znam forumowe wcielenie zuzanny
u niej wszytsko jest idealne
dom, fryzura, czystosc, figura i kuchnia
dzieci tez musza, bo by odbiegaly

moje nie bylo, stad ciagle jest jedno

moofka

[zuzanna56]

Nie ma ludzi idealnych. Moje dzieci też się kłócą, ryczą, chorują
itd. Ale chyba to normalne.

[moofka]

zuzanna56 napisała:

> Nie ma ludzi idealnych. Moje dzieci też się kłócą, ryczą, chorują
> itd. Ale chyba to normalne.


haloooo, żartowałam
nawet nie podejrzewam, ze są takie dzieci

moofka

[zuzanna56]

moofka napisała:


> o ile znam forumowe wcielenie zuzanny
> u niej wszytsko jest idealne
> dom, fryzura, czystosc, figura i kuchnia
> dzieci tez musza, bo by odbiegaly



Forumowe wcielenie zuzanny. Ha, ha....
Kochana, może i w domu mam czysto, figurę mam w normie, fryzurę
powiedzmy że ujdzie. Ale nie za bardzo gotuję i często nawet nie
chce mi się gotować.Ostatnio wstaję o 10.00 i biedne dzieci same
robią sobie śniadanie.
No, no, nie wiedziałam że ktoś tak mnie odbiera.

[zuzanna56]

e_r_i_n napisała:

> Ale uzywaly pieluch? Były karmione piersia? Uczyly sie chodzi?
Jesc
> samodzielnie, korzystac z nocnika? Nie były gotowe do rozstac z
mama
> dluzszych, niz kilka godzin?


No pewnie że było dokładnie tak jak piszesz. Każde karmiłam piersią
przez rok.

[ledzeppelin3]

Jedni żyją po to, by mieć dzieci, inni widzą w dziecku więcej
kłopotu, niż radości, jeszcze inni nie mają żadnych dylematów, bo
nie myślą tylko płodzą, a niektórzy nie widzą w niczym problemu, bo
permanentnie przedawkowuja psychotropy. ile ludzi, tyle dróg

[moofka]

bo dzieci to
> kilka lat wyciętych z życiorysu, nieprzespane noce, brak
możliwości
> wyjścia wieczorem i......mnóstwo różnych argumentów.
> Naprawdę tak myślicie???

tak, ja tak mysle
i jeszcze ogromne koszty finansowe
i jeszcze najwieksza przeszkoda w zyciu zawodowym
i paralizujacy strach o nie

dwie najstraszniejsze chwile mojego zycia to ta, kiedy mi dziecko
wypadlo z wozka na beton i uderzylo glowa
druga, kiedy w osrodku wypoczynkowym zniknelo mi na trzy minuty z
oczu
ja w swoim trzydziestoletnim zyciu nigdy wczesniej i niczego sie tak
nie balam
a rozne mialam przygody
a moje dziecko ma zaledwie cztery i mam je jedno

[e_r_i_n]

moofka napisała:

> i jeszcze ogromne koszty finansowe

A to kolejna sprawa. Wolę miec jedno i je wypuscic w swiat
wyksztalcone, wypodróżowane itd, niz ktoremus odmowic mozliwosci
realizacji pasji z braku srodkow.

[lola211]

Ja mam 1 dziecko i wiecej nie potrzebuje i nie chce.
Super jest byc matka, ale wizja mnie obarczonej kilkorgiem
przychówku jest wrecz przerazajaca.
Chce miec czas dla siebie, nie cierpie tloku i gwaru, nie dla mnie
dom pelen ludzi.
Cora ma 9 lat, pol wakacji spedzila poza domem, co pozwolilo mi
dojrzec jak takie zycie rozni sie od tego "dzieciowego".
Mam luz, wszystkie wieczory moje, chadzam na randki z niemezem,
czuje sie fantastycznie.Nie mam dziecka na glowie, co daje mi
niesamowity luz psychiczny.Cos czego nie doswiadczylam przez
pierwsze kilka lat zycia dziecka, gdy ciagle bylo przy mnie.
Gdybym miala tych dzieci wiecej raczej tak by sie nie dalo- babcia
jednym sie zajmie, ale trojka na raz to juz bym jej nie obarczala.
Dzieci to przede wszystkim obowiazek i nie ma sie co oszukiwac.

[majmajka]

Nigdy tak nie pomyslalam,tzn.nigdy od kiedy dzieci posiadam.Wczesniej nie lubilam jakos specjalnie dzieci.Teraz nie wyobrazam sobie mojego swiata bez nich.Mam dwoje,marze o trzecim(ale to chyba pozostanie tylko marzeniem).Dzieki temu,ze je mam w koncu mam dla kogo zyc.Zycie ma sens i smak.Nie zawsze jest latwo,czasem czlowiek ma dosyc,ale jestem szczesliwaA nieprzespane noce?No coz...Jakies minusy musza byc

[cora73]

Witam. U mnie bylo podobnie, niespecjalnie lubilam przebywac z
dziecmi itd. Na dziecko zdecydowalam sie pozno (33 lata) corka ma
obecnie 6msc i stwierdzam ze wyobrazalam sobie to wszystko o wiele
gorzej!!! te horrory o nieprzespanych nocach, zabkowaniu... nie jest
tak zle. Z tego co czytam na tym forum wydaje mi sie ze w polsce
troche trudniej niz moze gdzie indziej byc matka.

[aska0303]

tragedia? To szczescie, ale przyznaję, ze do tego trzeba
dojrzec.Całe życie NIEZNOSIŁAM dzieci, jak zaszłam beczalam przez
miesiąc (mąż się cieszył). Teraz mam dwoje dzieci i marzy mi sie
trzecie. Nie wyobrazam sobie życia bez Nich. Jednak jak czasem jest
ciężko i padam i na nie popatrze... Gdyby nie one to juz dawno
przestałabym się usmiechac.

[joanna_poz]

absolutnie zadna tragedia

co nie zmienia faktu, że drugiego miec nie chcę, bo jestem
wystarczająco szczęsliwa mając jedno.

[triss_merigold6]

Sorry ale co Ci do tego? Bardzo długo w ogóle nie wyobrażałam sobie
dzieci w swoim życiu, teraz mam jedno. Owszem bycie matką daje
mnóstwo radości i satysfakci ale jako bezdzietna też czułam się
szczęśliwa i usatysfakcjonowana ówczesnym modelem życia. Tak, dzieci
to TAKŻE ograniczenia: czasowe, finansowe, towarzyskie etc.

[zuzanna56]

Nic mi do tego. Tak po prostu zadałam pytanie na forum. Nie oceniam,
nie potępiam, nie wychwalam matek, które mają dużo dzieci. Zwyczajne
pytanie.

[zuzanna56]

triss_merigold6 napisała:
Owszem bycie matką daje
> mnóstwo radości i satysfakci ale jako bezdzietna też czułam się
> szczęśliwa i usatysfakcjonowana ówczesnym modelem życia.

Ja też. I to bardzo.

Lubię rozrywki dla dorosłych;)

[triss_merigold6]

Osobiście uwielbiam rozrywki przeznaczone raczej dla dorosłych więc
siłą rzeczy syn czasem mnie ogranicza. Nie zabiorę go na konie, bo
trzylatek nie pojedzie w teren; na basenie mogę się z nim taplać w
brodziku zamiast popływać normalnie; długie wieczorne włóczenie się
po knajpach odpada; na kolację też małolata nie zabiorę;
spontaniczne wyjazdy na weekend również odpadają, bo trzeba brać pod
transport i nocleg dla dziecka + pakowanie. Że nie wspomnę o
możliwościach spędzania czasu w parze.

[bri]

Dzieci to nieprzespane noce, brak możliwości wyjścia wieczorem, mają
też wpływ na karierę zawodową, ale nie powiedziałabym, że ma się
kilka lat wyjęte z życiorysu. No i ja chciałam mieć dziecko. Nie
wiem jak będzie z następnym, ale z tego co mam strasznie się cieszę.

[joasia1234]

Nie tragedia. Ale nie da się zaprzeczyć, że pewne wyrzeczenia ze soba niesie. Dlatego nie spieszę się z drugim.

[zuzanna56]

Zadałam zwyczajne pytanie i prosiłam was abyście napisały co o tym
myślicie. Niektóre osoby odpowiedziały na pytanie i wyraziły swoje
zdanie. Fajnie mieć dzieci albo niefajnie. No i dzięki za odpowiedzi.

A niektóre osoby dorabiają do zwykłego pytania jakąś ideologię.

dla mnie tragedią jest nie mieć dzieci

[madziaaaa]

ale to dla mnie.
Wiem, ze niektóre kobiety nie mają potrzeby, by mieć dziecko. Ale ja
bym tak nie mogła...

[burza4]

Tragedia nie, ale jakaś super frajda to też nie jest...

dla mnie osobiście na posiadanie dzieci nie patrzę przez pryzmat
pieluch czy nieprzespanych nocy (bo uważam, że to akurat NAJMNIEJSZY
problem) - ale przez pryzmat wieloletniej zależności, dodatkowych
obowiązków, i odpowiedzialności. Kocham moją córkę, ale po
kilkunastu latach nadal nie widzę w macierzyństwie powodu do
szczególnej radochy.

trzeba dorosnac...

[ivvvo]

...dojrzec do macierzynstwa i absolutnie nie mam tu na mysli wieku,

z pierwsza coreczka czulam sie (po jakims roku zajmowania sie nia w domu)
uwiazana, zamknieta itd itd, kochalam (i kocham oczywiscie ) ja z calego
serca, nie zmienialo to faktu, ze nie czulam sie dobrze, musialam na kazdym
kroku ustepowac, odkladac na bok swoje potrzeby, bylo mi naprawde bardzo,
bardzo ciezko do czasu kiedy poszlam do pracy, wtedy wszystko sie zmienilo
teraz mam drugiego babla, a raczej bablice (6 m-cy, starsza ma 5 lat) i moje
podejscie jest zupelnie inne, nie czuje sie zamknieta, wyrzucona z zycia, nie
rezygnuje z niczego, umiem pogodzic swoje potrzeby z wymaganiami maluchow,
jestem szczesliwa i nie powiem za nic na swiecie ze jest mi zle
co wiecej mysle o trzecim dziecku;

wydaje mi sie, ze w wielu przypadkach, szczegolnie, gdy nie do konca swiadomie
zostajemy mamami (nie mowie o wpadkach, ale o nieswiadomosci tego jak to jest
byc mama, o braku doswiadczenia w zajmowaniu sie malymi dziecmi itp), po
porodzie nastepuje totalny szok, pomijajac bol, niewyspanie itd, dociera do nas,
ze teraz juz tak zawsze bedzie, ze nie ma przebacz, nie sa wazne nasze potrzeby,
ze siebie (chwilowo) trzeba odlozyc na bok;
wydaje mi sie ze to wlasnie sprawia ze nie potrafimy cieszyc sie macierzynstwem
i widzimy tylko trudnosci i przeszkody na drodze, a przeciez wystarczy popatrzec
na to jak nasz maluch sie usmiecha, tym bezzebnym usmiechem i wszystko staje sie
latwiejsze,
to nie trwa wiecznie i trzeba doceniac kazda chwile, ale tego uczymy sie po
fakcie

oczywiscie sa to tylko moje przemyslenia i moge sie mylic

pozdrawiam wszystkie szczesliwe i nieszczesliwe mamy

[moofka]

wydaje mi sie ze to wlasnie sprawia ze nie potrafimy cieszyc sie
macierzynstwem
i widzimy tylko trudnosci i przeszkody na drodze, a przeciez
wystarczy popatrzec
na to jak nasz maluch sie usmiecha, tym bezzebnym usmiechem i
wszystko staje sie
latwiejsze,
to nie trwa wiecznie i trzeba doceniac kazda chwile, ale tego uczymy
sie po
fakcie
___________________________________
bezzebne i zebne usmiechy
widok spiacego dziecka i bosej stopki z tym najmniejszym paluszkiem
rozzulają mnie niezmiernie
moje dziecko kocham jak nic na swiecie
niezmienia to faktu, ze widze ogromny trud rodzicielstwa i wszystkie
te koszty i upierdliwosci, ktore z rodzicielstwem sie wiaza
nie widze powodu, zeby udawac ze wszystko co sie wiaze z dzieckiem
jest rozowe jak kocyk w swinki
i z radochą lykac folik dla nastepnej dzidzi

[ivvvo]

ale ja nigdzie nie napisalam ze jest latwo jest trudno jak cholera, tyle ze
moim zdaniem warto;

nie wiem, moze mi odbilo przy 2 i teraz nie mysle normalnie, ale te cale
niewyspanie itp nie jest jakies potwornie nie do zniesienia, albo ja mam
wyjatkowo spokojne dziecko (co akurat moze byc prawda, bo kazdy mi to powtarza);
nie chodzi nawet o rozczulanie sie nad kazdym dzieckiem i sikanie w majty z
radochy, na widok niemowlaka bo ja jestem na tyle okropna, ze uwielbiam tylko
swoje dzieci, wszystkie inne potwornie mnie draznia
ale wracajac do tematu, jestem absolutnie swiadoma "frajdy" porodu, a raczej cc
i wszystkiego co za tym idzie, ale jednak, kurde no! warto kocham moje
dzieci i nie czuje sie nieszczesliwa;
i nie mam kocyka w swinki

[moofka]

ivvvo napisała:

>
> ale ja nigdzie nie napisalam ze jest latwo jest trudno jak
cholera, tyle ze
> moim zdaniem warto;

na pewno
inaczej nikt by sie na to nie zdecydowal
nawet przez chwile nie zalowalam ze mam dziecko
co nie przeszkadza mi widziec obiektywnie mamowych upierdliwosci

>
> nie wiem, moze mi odbilo przy 2 i teraz nie mysle normalnie,
ale te cale
> niewyspanie itp nie jest jakies potwornie nie do zniesienia, albo
ja mam
> wyjatkowo spokojne dziecko (co akurat moze byc prawda, bo kazdy mi
to powtarza)
> ;
> nie chodzi nawet o rozczulanie sie nad kazdym dzieckiem i sikanie
w majty z
> radochy, na widok niemowlaka bo ja jestem na tyle okropna, ze
uwielbiam tylk
> o
> swoje dzieci, wszystkie inne potwornie mnie draznia

mnie z kolei macierzynstwo nauczylo wrazliwosci i otworzylo oczy
rowniez na wszystkie inne dzieci, ktore lubie bardzo na ogół
a juz na pewno mam dla nich wiecej serca, zrozumienia i cierpliwosci
niz przed swoim dzieckiem
upiorne sa dla mnie mamuski, ktore nad swoim pieja z zachwytu, a juz
rowiesniczke z piaskownicy nazywają "małą dziwką" bo uderzyla
niuniusia łopatka - autentyk z tego forum



> ale wracajac do tematu, jestem absolutnie swiadoma "frajdy"
porodu, a raczej cc
> i wszystkiego co za tym idzie, ale jednak, kurde no! warto
kocham moje
> dzieci i nie czuje sie nieszczesliwa;
> i nie mam kocyka w swinki

[ivvvo]

o nie nie nie, nic takiego jak piszesz nie odnosi sie do mnie, mam bardziej na
mysli zachwycanie sie zaslinionymi, zaplutymi niemowlakami a draznia mnie
maksymalnie rozwydrzone niuniusie ktorym wszystko wolno a mamusia patrzy slepo
wpatrzona rozanielonym wzrokiem w swojego aniolka
a jesli chodzi o uwrazliwienie to dosc oczywiste, przynajmniej dla mnie, nauka
odpowiedzialnosci i wrazliwosci to 2 glowne (chyba) cechy ktorych nauczylo mnie
macierzynstwo i za co jestem swoim dzieciom wdzieczna

[enigmatic2]

Ja dopiero po urodzeniu dzieci zaczęłam się spełniać w 100%. Przedtem moje życie
było jałowe. To rola mojego życia.

[przeciwcialo]

Taa... ostatnio jakas babcia jedynaka żaliła się nad moją trójką.
Tylko dobre wychowanie kazało mi trzymać jezyk za zębami.
Każdy ma wybór ale często słyszę "o jak bym chciała jeszcze jedno
ale..." - i tu dowolnie- kredyt, praca, ciezki poród albo drogi
poród itp. Tak jakby tylko oni mieli kredyty na głowie. Moim zdaniem
to takie usprawiedliwianie sie na głos przed samym soba i szukanie
popercia dla powodu.
Jeśli ktos ma jedno bo tak sobie wybrał to ma jedno i nikomu nic do
tego. A jak ktos ma piątke to tym bardziej nikomu nic do tego.

[zuzanna56]

przeciwcialo napisała:

> Każdy ma wybór ale często słyszę "o jak bym chciała jeszcze jedno
> ale..." - i tu dowolnie- kredyt, praca, ciezki poród albo drogi
> poród itp. Tak jakby tylko oni mieli kredyty na głowie. Moim
zdaniem
> to takie usprawiedliwianie sie na głos przed samym soba i szukanie
> popercia dla powodu.


No cóż, też myślałam o trzecim, ale kredyt i tysiące innych wymówek.
Masz rację.


> Jeśli ktos ma jedno bo tak sobie wybrał to ma jedno i nikomu nic
do
> tego. A jak ktos ma piątke to tym bardziej nikomu nic do tego.


I tu się zgadzam. Nie oceniam, nie potępiam. Ale rozmawiać spokojnie
o swoich poglądach warto.

[marzeka1]

Mam 2 synów, teraz gdy mają 9 i 13 lat widzę jak szybko odrośli, wyrośli z bycia małymi dziećmi, cieszę się, że ich mam, chociaż długo dzieci mieć nie chciałam (syn urodził się 5 lat po ślubie).

[corkaswejmamy]

Moje macierzyństwo jest wspaniałe bo byłam na nie gotowa. Bo zdawałam sobie
sprawę z tego,że oprócz wspaniałych chwil, których jest niezaprzeczalnie co
najmniej 100 razy więcej, są również chwile trudne. Dzięki tej świadomości nie
rozczarowałam się. To znaczy w sumie to się rozczarowałam faktycznie. Ale miło,
bo sądziłam, że będzie nam trudniej.
Co do ilości dzieci to marzymy o dwójce, ale warunki mieszkaniowe na razie
pozwalają nam na dwójkę jedynie(a teraz mamy tylko jedno dziecko). Nie jest dla
mnie posiadanie dwójki, nawet trójki dzieci. Nigdy jednak nie zdecydowałabym się
na następne dzieci gdyby nie było mnie na to stać.

[twojasasiadka]

jedno mi wystarczy

[bea116]

myślę, że nie tragedia ale może też do pewnych rzeczy rzeczy trzeba dojrzeć...
dziecko to nie pies czy kot, które robią za domowe pieszczoszki, umilają samotne godziny czy zaspokajają potrzebę troszczenia się i "miecia" kogoś...
to nie różowe wiecznie roześmiane bobaski z reklam pampersów z matką modelką w nowoczesnym błyszczącym czystością mieszkaniu, gdzie nawet pranie z pralki jest w 100% odplamione i w ogóle niepogniecione
ale też nie krzyż matki-męczennicy, wiecznie niewyspanej, w porozciąganej bluzie i worem pod oczami, której nikt nie chce zatrudnić a mąż wykręca się od domowych obowiązków i chodzi bez niej na drinki z koleżankami z pracy w ramach integracji
dzieci to wspaniały dar, ale dla rodziców dojrzałych, odpowiedzialnych, nie skupionych max. na swoich potrzebach, umiejących znaleźć w życiu złoty środek...
z góry odpieram zarzuty, że wcale się za taką nie mam i nikogo nie chcę urazić, po prostu jestem szczęśliwa mając swoje dzieci i nie czuję się ich niewolnikiemjakoś to szczególnie nie wpłynęło ani na moje życie zawodowe ani na obniżenie IQ
może lepiej, żeby kobiety które nie chcą mieć dzieci, bo to tragedia, po prostu ich nie miały? bo to dopiero będzie tragedia, ale później - dla dzieci...

[denea]

A nie.
Dla mnie osobiście macierzyństwo to fajna sprawa, pewnie też dzięki
temu że moje szybko zaczęło noce przesypiać a za wyjściami nigdy nie
przepadałam, bom domatorka.
A co inni myślą to ich sprawa, nie wnikam czy chcą, czy nie i
dlaczego.
Boli mnie natomiast że chciałabym na pewno drugie, a może i trzecie
a nie będzie to łatwe ze względu na brak rozwiązań, które mogłyby mi
to ułatwić. I nie mówię o zasiłkach tylko o braku żłobków i
przedszkoli, umożliwienia płynnego powrotu do pracy (elastyczne
godziny, możliwość wykonywania choćby części pracy w domu itd.).
Gdyby nasz kraj wyglądał inaczej a politycy przestali pieprzyć o
polityce prorodzinnej i faktycznie zrobili coś w tym kierunku to
pewnie bym się rozpędziła ) A tak to może drugie kiedyś powołamy...

[bea116]

no łatwiej by było zdecydowanieale chyba to tylko pobożne życzenia matek każdego pokolenia...

[maga202]

NIeplanowane to dla mnie tragedia. Oczywiście jakby sie trafiło to na pewno wszystko by się ułożyło ale ile mnie by to nerwów i zdrowia kosztowało. Mam jedno dziecko i więcej nie planuję. Zaczęłam teraz pracę i to by była dla mnie tragedia.

[andaba]

Co do nieprzespanych nocy - ostatnią taką miałam jak pracowałam. Na nocnym dyżurze.
Ograniczenie wyjść? Może, tyle że ja nigdzie nie łaziłam nawet jak byłam panną.
A co do wesel czy innych imprez to dzieci są cudowną wymówką.
Pewnie, że jest to czasami kłopotliwe, czasami męczące, czasami wkurzające, ale w końcu co nie jest?

[ledzeppelin3]

Dla mnie wychowanie dzieci to wyzwanie i cel życia
Co nie zmienia faktu, że gdy wstawałam po raz 10-ty w nocy, to
ku..wy latały po pokoju jak komary nad bagnami, a ja na serio
rozważałam wystawienie dzieciaka za okno
To największa miłość i największy lęk- jedno drugiego nie wyklucza

[syriana]

tragedią jest dla mnie myślenie "mam już 27 lat, więc MUSZĘ już się starać o
dziecko"

społeczne oczekiwanie, że dziecko trzeba mieć wcześnie (przed 30 np.)
straszenie niepłodnością, zespołami Downa, wymyślanie od egoistek-hedonistek,
wyliczanie kto na emeryturę będzie płacił i co tam jeszcze

mam wrażenie, że ludziom (na forum zwłaszcza) ciężko przychodzi zrozumienie
sytuacji takiej jak moja np. - bardzo lubię dzieci, fajny kontakt potrafię z
nimi nawiązać, chce mieć własne, ale jeszcze nie teraz

[yazmine]

Hej
Ja tak nie uważam
Mam jedno Słoneczko, w niedługiej przyszłości chcę drugie.
Pracuję i się realizuję. Moje życie towarzyskie nie zanikło.
Wychodzimy z meżem w weekendy, czasem wychodzę sama z kumpelami. Nie
uważam, żebym cos straciła.... Zyskałam nowe doświadczenia, miłość
dziecka (bezcenne) i nowe znajomosci z innymi mamami.
Pozdrawiam

[joasiiik25]

Czy tragedia jest posiadanie dziecka/dzieci?
Dla mnie tragedia bylo by brak dziecka...
to,ze jestem mama nie przekresla mojej pozycji spolecznej,
samorealizacji i dazenia do marzen. Syn daje mi sile i chec do
realizacji (zawodowej itp) bo przez moja prace zapewniam mu godne
warunki zycia i rozwoju. To,ze kolejnego dziecka miec nie bede to
wina nie moja a mojego organizmu. Niestety tak bywa. Drugie dziecko
jeszcze bardziej otworzylo by mi oczy na swiat i zycie. Nie
rozpaczam z tego powodu,zaakceptowalam to i zyje dalej.

[guderianka]

pewnie dla niektórych to tragedia-nie każdy/a musi sie idealnie
sprawdzac w roli rodzica. jesli ktos za młodu sie nie wyszumiał i a
szumiec nadal mu sie chce to dziecko bedzie dla niego mocno ciążącym
balastem- bo nie można wyjść i wrócić kiedy sie chce i gdzie sie
chce, nie mozna kasy tylko na siebie wydac, nie można sie uchlac w
trupa i stracic kontakt z rzeczywistościa. niektórych boli
odpowiedzialność za drugiego człowieka-bo nie dorośli do tego by
zachowywac sie dojrzale
ale jesli ktos lubi małych ludzi ot tak-za to że są, jesli ma duże
pokłady emocji, chęć do przygód i lubi ciągle byc w ruchu i
obserwowac jak mały ludź przemienia się w dorosłego osobnika-to
posiadanie dzieci jest fajną przygodą
było mi dobrze bez dzieci-ale z nimi też nie jest najgorzej. gdy ich
nie miałam moją bolączką było że nie mam dziecka, męża, własnej
rodziny a gdy jej mam cierpię na chroniczny brak czasu i tęsknię za
czasami panieńskimi ale cóż-nie można mieć wszystkiego

[housewife1]

cytuję bo mysle identycznie i nie będe drugi raz pisac tego samego...

myślę, że nie tragedia ale może też do pewnych rzeczy rzeczy trzeba dojrzeć...
dziecko to nie pies czy kot, które robią za domowe pieszczoszki, umilają samotne
godziny czy zaspokajają potrzebę troszczenia się i "miecia" kogoś...
to nie różowe wiecznie roześmiane bobaski z reklam pampersów z matką modelką w
nowoczesnym błyszczącym czystością mieszkaniu, gdzie nawet pranie z pralki jest
w 100% odplamione i w ogóle niepogniecione
ale też nie krzyż matki-męczennicy, wiecznie niewyspanej, w porozciąganej bluzie
i worem pod oczami, której nikt nie chce zatrudnić a mąż wykręca się od domowych
obowiązków i chodzi bez niej na drinki z koleżankami z pracy w ramach integracji
dzieci to wspaniały dar, ale dla rodziców dojrzałych, odpowiedzialnych, nie
skupionych max. na swoich potrzebach, umiejących znaleźć w życiu złoty środek...
z góry odpieram zarzuty, że wcale się za taką nie mam i nikogo nie chcę urazić,
po prostu jestem szczęśliwa mając swoje dzieci i nie czuję się ich
niewolnikiemjakoś to szczególnie nie wpłynęło ani na moje życie zawodowe ani
na obniżenie IQ
może lepiej, żeby kobiety które nie chcą mieć dzieci, bo to tragedia, po prostu
ich nie miały? bo to dopiero będzie tragedia, ale później - dla dzieci...

dla mnie czas tak szybko leci, że te wszystkie nieprzespane noce itd to pikuś, a
to co mi dało macierzyństwo to BAAARDZO wiele... dlatego zamierzam miec jeszcze
2 dzieci, jeśli sie uda...
jest to po prostu kwestia wyboru, nie każdy sie nadaje na rodziców, tak samo jak
nie kazdy nadaje sie np. na szefa, czy tez na artystę, lub kucharza, do
wszystkiego trzeba miec chęć, pasję i zdrowe podejście. mam nadzieję, że to mam,
czy tak jest, czas pokaże, ale dla mnie dzieci nigdy nie były i nie będą
tragedią, bo istnieja środki antykoncepcyjne przed i po i ja je umiem stosować.

i w sumie nie rozumiem tych, co piszą, że maja dziecko i to było takie bleee, i
nigdy więcej, to po co w takim razie było to dziecko wam? może trzeba było
pozostać na "bezdziecka", czy chodziło o to , że wszystko juz mam to czas na
dzidziusia, a tutakj dzidzius nie okazał się meblem, tylko ryczącą paszczą?
Takie są dzieci, decydując się na nie, decydujesz się na pewne wyrzeczenia i
robisz to z własnej woli, radzisz sobie z trudnościami i masz z tego satysfakcję.
Rozumiem doskonale tych co nie chcą miec dzieci...
Ale tych co maja i tak pisza o nich brzydko to nie rozumiem...

[syriana]

> Rozumiem doskonale tych co nie chcą miec dzieci...
> Ale tych co maja i tak pisza o nich brzydko to nie rozumiem...

a ja rozumiem świetnie, chociaż dzieci nie mam
bo mam świadomość tego, że dziecko może rozczarować (choć to brzydkie słowo w
tym kontekście)

może trafić się jakiś upierdliwiec po nocach wyjący, płaczliwy, nerwowy (nie
mówię o chorobach, dziecko chore to inna para kaloszy)

przecież nie wszystkie dzieci to blondwłose aniołki, zawsze uśmiechnięte, a jak
coś spsocą to zawsze z szelmowskim uśmiechem

i to przecież od charakteru dziecka w dużej mierze zależy jakość życia rodziców,
a w związku z tym np. modyfikacja ich przyzwyczajeń towarzyskich, planów
życiowych czy choćby zmęczenie na co dzień

[kali_pso]

Mój syn to nie jest żadna tragedia... z uwagi na moje usposobienie
dziecko ogranicza mnie tylko trochę- jestem raczej domatorką, jesli
mam ochotę na szaleństwo, znajdzie sie ktoś, kto chętnie zajmie się
synem. Poza tym starałam sie tak kształtowac dziecko, aby cieszyły
nas podobne sprawy- basen, buszowanie w bibliotece, podróże, kino,
czy chocby zainteresowanie przyrodą. Pewnie, że teraz nie uda sie
zrealizować wszystkiego, ale mówię sobie, że mamy jeszcze tyle
czasu....
Jak syn był mały, też specjalnie nie dał nam popalić. Spokojne,
radosne dziecko.
A mimo to, nie chcę drugiego. A wizja trzeciego to zupełny matrix.
Teraz realizuję się zawodowo, dopieszczam tych facetów, których juz
mam w domu i tak jest mi dobrze. Wygodnie i dobrze.

[anettabartczak]

Ja mam 35 lat, a moje dziecko ma 17mc. Nie miałam wczesniej potrzeby posiadania dzieci. Straszono mnie , ze nie zdążę, że im później to może być Down, że przed 30 to koniecznie trzeba urodzić itp... NIE SŁUCHAŁAM !!!!! a niech sobie gadają, nie rozumieją - nie musza rozumieć
Do tego trzeba świadomie dorosnąć i przede wszystkim bardzo chcieć, bo inaczej to może być rzeczywiście trgedia . Nie mozna ulegać presji otoczenia - bo to zły doradca.
Osobiście nie mam potrzeby posiadania drugiego dziecka ku zdziwieniu zdecydowanewj wiekszości mojego otoczenia.
Nie słucham ich argumentów za - bo mnie wystarczy jedno dziecko.
Na szczeście mój mąż zaakceptował ten fakt
pozdrawiam

[jopowa]

jedno dziecko to niejest za duzo