Mama pracująca

[wedlowka]

Jakoś mi źle mój synek wszedł w fantastyczny okres (18 miesięcy),
jest taki mądry i kochany a ja wyrodna matka cały dzień w pracy.
Kurcze nie mogę sobie pozwolić ze względów finansowych na to aby nie
pracować.Mam poczucie winy i taki żal,że umyka mi coś pięknego-
niepowtarzalnego... jak pokonać te nieprzyjemne uczucia, jak to
sobie wytłumaczyć?

[zebra51]

Nie pomogę Mam fajna, dobrze opłacana pracę i synka prawie 1,5r.
I czasem ciężko mi i tęsknie do synka (zwłaszcza jak rano obejmie
mnie mocno za szyję i powie maamooo). A z drugiej strony nienasycona
ambicja nie pozwala mi zwolnić tempa. Ciężko czasem byc matką
pracującą.
Co robić, taki lajf...

[abi3]

Na szczęście miałam tą możliwość, aby być z synkiem 3 lata w domu.
Współczuję Ci, bo wiem co czujesz.Ale nie myśl,że coś ci ucieka...Masz zdrowe,
fantastyczne dziecko i tylko to się liczy. Reszta? Możesz ją nadrobić po
przyjściu z pracy. Dziecku potrzebna jest mama szczęśliwa, a mniemam że Twoim
szczęściem jest też poniekąd praca. Trzymaj się i tak jesteś najważniejszą osobą
dla synka.

[mayra3]

Ja zrezygnowałam z dobrze opłacanej pracy własnie w momencie
skończenia przez synka 18 m-cy. Tyle tylko, że zdecydował za mnie...
mój Mąż, po rozmowie z lekarzem ( stwierdzony guz piersi, operacja w
trybie pilnym). Po prostu nie było dyskusji, koniec kariery
szanowanej pani mecenas. Z perspektywy roku wiem, ze uratował mi
życie tą decyzją; łączenie pracy i macierzyństwa było dla mnie
osobiscie za trudne.

[broceliande]

Mam taki sposób: fajny weekend. Zawsze coś nowego i interesującego.
Mój mały jest starszy, ma ponad 3 lata i nieźle mówi. Cieszy się na
każdą sobotę z rodzicami.
Dodam, że u nas nie ma podrzucania dziecka w weekend, weekend jest
właśnie dla niego, żeby poczuł, że ma rodziców. Pracujemy
praktycznie cały dzień.

[twojasasiadka]

nie jesteś wyrodną matką
Jesteś osobą pracującą i mającą dziecko

[joanna_poz]

Moj synek (obecnie 3-latek) śpi w dzień ok. 3 godzin, dlatego
wieczorem chodzi spać dośc późno, bo ok. 23.
Od powrotu z pracy czyli od 17:30 do 23 mamy więc sporo czasu dla
siebie, aby się sobą i nacieszyć i zmęczyć
Do tego dużo uwagi poświęcamy mu w weekendy, aby jakoś fajnie
spędzic ten czas.

Dlatego nie mam wyrzutów sumienia z powodu mojej pracy i tego, że z
jej powodów coś mi umyka.

[broceliande]

joanna_poz napisała:

> Moj synek (obecnie 3-latek) śpi w dzień ok. 3 godzin, dlatego
> wieczorem chodzi spać dośc późno, bo ok. 23.
> Od powrotu z pracy czyli od 17:30 do 23 mamy więc sporo czasu dla
> siebie, aby się sobą i nacieszyć i zmęczyć
> Do tego dużo uwagi poświęcamy mu w weekendy, aby jakoś fajnie
> spędzic ten czas.
>
> Dlatego nie mam wyrzutów sumienia z powodu mojej pracy i tego, że
z
> jej powodów coś mi umyka.

U mnie jest bardzo podobnie

[wedlowka]

Po pracy moja uwaga skupia się na synku ale to i tak ciągle za mało
a weekend tak szybko mija

[dtz]

Ja mam roczną córeczkę, ale wyrzuty sumienia podobne i sytuacje
finansową nie pozwalająca na rezygnację s pracy. My podjęliśmy
decyzję o zmniejszeniu mojego etatu na 3/4 - trochę mniej kasy, ale
zawsze 2 godziny z Zośka więcej.

[majmajka]

A ja Ci odpowiem jako mama niepracujacaNie pracuje i jestem non stop z dziecmi od chwili ich narodzin i czasem tesknilam za praca.Tak,ze nigdy nie jest tak,ze i wilk syty i owca cala.Jest jak jest i wykorzystuj te chwile,ktore Ci zostaja.Najwazniejsze by mama byla szczesliwa,wtedy i brak czasu sie jakos rekompensuje.

[czarny.kot997]

ja moze z innej strony. jestem dzieckiem matki pracujacej-kiedy
bylam mala mama nie miala dla mnie wiele czasu, ale kiedy miala to
intensywnie. nie cierpialam z tego wzgledu, nie mam traumy ani
pretensji, wrecz przeciwnie moja mama jest dla mnie wzorem,
przykladem, ze mozna polaczyc wszystko. kiedy teraz jako dorosla
kobieta, z kariera i 2 dzieci mam chwile zwatpienia, mysle, ona dala
rade, to i ja moge- to ona dala mi ta sile parcia do przodu, nie
zalamywania sie kiedy ciezko, to ona nauczyla mnie isc do celu nawet
wtedy, kiedy wiatr w oczy, a zarazem dala mi milosc, poczucie
bezpieczenstwa i wspomnienia szczesliwego dziecinstwa. nigdy nie
zamienilabym sie na inna mame, moja ciagle jest dla mnie wyzwaniem
intelektualnym, kims od kogo moge sie duzo nauczyc... nie nie
chcialabym miec innej mamy. pozdrawiam

[mama-jaga]

A ja wciąż nie mogę znaleźć złotego środka Kuba miał 4 m-ce
kiedy zdecydowałam się pójść do pracy.To była szybka i szczerze
mówiąc nie do końca przemyślana decyzja. Z jednej strony praca
nieźle płatna, dostałam ją z polecenia, więc bardzo chciałam się
wykazać, teoretycznie miało być sielankowo. Z drugiej strony moja
wiedza i umiejętności na wiele się nie zdają, bo i tak nie "wykonuję
planów", więc jestem jednostką, "która ma problem"- jak to zgrabnie
okreslił jeden z ważnych członków zarządu. Czuję się w pracy jak
pani na poczcie, która oprócz zanczków i przesyłek musi sprzedać
narzucony odgórnie limit skarpetek i proszków do prania.Wcześniej
natomiast pracowałam dla męża i z mężem, i efekty tej współpracy
cieszyły nas oboje.Zastanawiam się więc na cholerę były mi te
ambicje. Małym na codzień opiekuje się moja mama, a ja wracam coraz
częściej wściekła na cały świat i krzywdzę takim humorem i siebie i
dzieciaki.I wiecie co, znając siebie pociągnę tak góra do końca
roku, o ile sami mnie wcześniej nie zwolnią.
Pomarudziłam sobie, a co ;-P

[agramax]

A ja wróciłam do pracy, gdy córka miała 20 mcy i bardzo się z tego
cieszę. 20 mcy niemal takiego samego codziennego cyklu było dla mnie
wystarczająco długo; monotonia zaczynała przyćmiewać blaski i
radości z postępów mojego dziecka i moja radość życia; nie byłam
jakoś szczególnie umęczona, ale wystarczająco nasycona
macierzyństwem. Teraz córka ma już ponad 4 lata. Wracam z pracy o
18.00 i mamy jeszcze ok. 4 godz. czasu razem, poza tym weekendy;
może nie jest to dużo, ale też nie widzę, aby moje dziecko było
jakoś szczególnie wytęsknione; zadbałam o dobrą opiekunkę (a
własciwie udało mi się znaleźć), a potem o dobre przedszkole; myślę,
że jej krzywda żadna się nie dzieje, a i ja jestem zadowolona.

[majka003]

Że robię to także dla córki,aby niczego jej nie brakowało,ale zawsze
po pracy poświęcam tylko jej czas.Zero sprzatania,obiadku czy inne
rzeczy...Tylko my i mążOczywiście weekendy też są naszeOj,ciężko
mi z tym ale nie mam wyjścia A serce pęka jak nie chce mnie puścić
do pracy,ale co zrobić??Taki kraj....