wrócilam do domu

[i544]

witam wszystkie mamusie!!! wczoraj wrocilam do domu do rodzicow juz nie
moglam zniesc wiecznych klotni ale wczoraj przesadzil zabronil spotykac sie z
kolezankami a przede wszystkim z moją mamą bo stwierdzil ze po kazdym
spotkaniu z nią klocilmy sie i zawsze jest moja wina ale juz to wszystko
zakonczylam na dobre zerwalam zaręczyny i teraz sama poczekam na moje
malenstwo ktore ma byc za 3 tygodnie i mam nadzieje ze sobie poradze ale wiem
ze napewno pomogą mi moi rodzice i wszystko bedzie dobrze pozdrawiam pa pa

[bxj]

Współczuję Ci bardzo takiej sytuacji. Jestescie młodzi i
przed Wami rodzicielstwo, a tu takie "kwiatki". Wiem
łócić się to ludzka rzecz, tylko zaraz zerwć zaręczyny???.
Domyślam się,że coś w Waszym związku nie grało skoro
zakazy, nakazy z Jego strony. Może chłopak jest
niedopieszczony , wiesz ...ostatnie dni przed
rozwiązaniem, albo najwyraźniej w świecie boi się roli
ojca. Momoże faktycznie za bardzo związana jesteś z
rodziną i czuje sie odsunięty na dalszy plan. Trudno mi
sądzić jak naprawdę jest. Wiem napewno - uciekanie do
mamusi pod byle pretekstem nigdy i żadnemu związkowi nie
służy. Gdy partner znęca się psychicznie i fizycznie to
tak, trzeba uciekać. Własne brudy należy prać w czterech
ścianach. Koleżanki, przyjaciółki, tak, pod warunkiem, że
nie robią zamieszania w Waszym układzie. Poczekaj ,niech
emocje opadną, przemyśl za i przeciw(bez podszepów mamy i
koleżanek). Jeżeli Go kochasz i chcesz aby dziecko miało
oboje rodziców, zastanów się, nad swoją decyzją.
Życzę powodzenia i szczęśliwego rozwiązania.
P.S. Polecam Ci ten artykuł.
Tata na etacie
Tygodnik "Wprost", Nr 865 (27 czerwca 1999)
Czym grozi brak ojca?
- Ojcowie jeszcze długo będą potrzebni, choćby dlatego,
że to głównie oni utrzymują domy. Niepokojące jest, że o
ojcowski autorytet zaczynają walczyć siłą. Do wychowania
dzieci nie mają głowy, serca i nerwów - mówi prof. Janusz
Czapiński, psycholog społeczny. Czy spełni się wizja
amerykańskich feministek, według których tata przyszłości
będzie tylko honorowym dawcą spermy?

Ideałem jest "ojciec zwyczajny": dojrzały i świadomy
swojego ojcostwa, mądrze i odpowiedzialnie kochający
dzieci. Psychologowie alarmują jednak, że ten typ ojca
zanika w zastraszająco szybkim tempie. Najczęściej
zastępuje go "ojciec weekendowy", który brak czasu
rekompensuje dziecku (często z dużą przesadą) w soboty i
w niedziele, a także "ojciec ekonomiczny" -
tradycjonalista, którego rola w wychowaniu potomka
sprowadza się do zarabiania na dom. Sybilla Weber,
niemiecka psycholog, dzieli populację ojców bardziej
szczegółowo na pantoflarzy, kumpli-gorliwców, władców,
podróżników, ojców ofiarnych i zabawowych. W jakiej
kategorii mieści się ojciec kochający?
- Ojców, których prototypem był św. Józef: rzeczowych,
oddanych, mądrych i przede wszystkim obecnych,
rzeczywiście brakuje. Dzisiejszy trzydziesto-,
czterdziestolatek na ogół miał ojca skorumpowanego albo
"wykastrowanego". Żaden nie budził szacunku. Pierwszy
współpracował z systemem i godził się na kompromisy.
Drugi chciał być lojalny wobec siebie, ale za to nie miał
środków, by się realizować - mówi Jacek Santorski,
psycholog. Dzisiejsi młodzi mężczyźni nie otrzymali więc
dobrych wzorców. Mają jednak silną motywację do
stworzenia nowych. O miłości ojcowskiej, udziale w
rodzinnych porodach, rozterkach i problemach samotnego
wychowywania dziecka mówi się dzisiaj głośno i bez
skrępowania. W końcu można, a nawet wypada to robić.
"Wydaje mi się, że moja córka nie jest łatwym dzieckiem
do wychowania. Na szczęście. Wszystko wskazuje na to, że
ma charakter" - chwalił się Janusz Stokłosa, współtwórca
Studia Buffo. Przemysław Saleta, kickbokser, szczerze
przyznaje, że satysfakcja z dobrego wychowania córki
Nicole jest dla niego ważniejsza od zdobycia mistrzostwa
świata. Z kolei Aleksander Kwaśniewski głośno martwi się
o to, by córka Ola znalazła własny pomysł na życie i
spełniała się w tym, co robi. Andrzej Pągowski, grafik,
żałuje natomiast, że poświęcał więcej czasu
rozpoczynającej się karierze niż małemu Jasiowi.
Rola ojca w wychowywaniu dzieci ciągle jest przez nas
niedoceniana i lekceważona. Sześciu z dziesięciu Polaków
uważa, że ciężar opieki nad dzieckiem w wieku
przedszkolnym spoczywa przede wszystkim na matce. Mimo że
uczniowie szkoły podstawowej w ponad połowie rodzin są
wychowywani przez oboje rodziców, palma pierwszeństwa i
tak jest tam oddawana matce (45 proc.). Na ojca jako
niezbędnego opiekuna wskazuje tylko 2 proc. ankietowanych
przez CBOS. Psychologowie dopatrują się przyczyn takiego
stanu rzeczy w uwarunkowaniach kulturowych. Młody tata
już od pierwszych chwil jest odgradzany od kołyski przez
wianuszek kobiet: matkę, ciotki, babki. Do wychowania
dziecka, zwłaszcza syna, nieśmiało planuje się włączyć w
momencie, gdy ten już będzie chodził i mówił. - Jeśli
dziecko zna zapach taty, tembr głosu i jest oswojone z
jego obecnością, włączanie się ojca do "aktywnego"
wychowywania kilkuletniej pociechy może się obyć bez
wstrząsów. Ale ojciec jest niezbędny od samego początku.
Wkracza na arenę wtedy, kiedy poirytowana, bliska
histerii matka nie daje sobie z dzieckiem rady. To ojciec
bierze wierzgającego dwulatka za rękę i spokojnie mówi:
chodź, wyjdziemy na dwór, coś ci pokażę - opisuje
ojcowski model wychowania Santorski. Przytacza też starą
hinduską maksymę: "Pięć lat jak króla, dziesięć jak
sługę, a gdy szesnasty rok zaczyna, jak przyjaciela
traktuj syna".
Tata to profesja na całe życie. Trzylatkowi
deklarującemu, że ożeni się tylko z mamą, ojciec wyznacza
granice seksualno-emocjonalnych fascynacji. Potem
wprowadza dziecko w świat społecznych wzorców, uczy je
pracy i życia w grupie, a po osiągnięciu przez nie
dojrzałości ma szansę stać się dozgonnym przyjacielem. -
Matka jest liderem emocjonalnym, uczy dziecko miłości i
czułości. Ojciec to przewodnik po świecie, pokazuje, jak
radzić sobie w życiu, zdobywać pieniądze, zawodową i
towarzyską pozycję. Namawia dziecko: idź naprzód,
rozwijaj się i bądź samodzielne - mówi prof. Kazimierz
Pospiszyl z Zakładu Psychologii Społecznej UMCS. Według
niego, dojrzały ojciec to taki, który umiejętnie potrafi
obudzić w synu lub córce potrzebę pójścia w świat,
zdobywania nowych doświadczeń i oderwania się od matki. -
Z kolei dojrzała matka nie przywiązuje dziecka do siebie
na całe życie. Jeśli samotna kobieta traktuje syna jak
prywatny dar niebios, często wyrasta z niego nadmierny
wrażliwiec albo impotent. Nigdy zaś nie jest to
następstwem silnego emocjonalnego związku z ojcem. Mądra
matka zawsze kieruje uwagę dziecka na ojca - dodaje prof.
Pospiszyl.
Tylko co trzeci nastolatek uważa, że może na ojca liczyć
w trudnych chwilach (matkę wymienia się w takiej sytuacji
dwa razy częściej). Tylko co trzeciemu zależy też na
ojcowskim uznaniu - wynika z badań CBOS. Na liście
ulubionych rozmówców dzieci ojciec plasuje się na samym
końcu: po przyjaciołach, kolegach, matce, sympatii i
rodzeństwie. Aż trzy czwarte uczniów nie rozmawia z
ojcami o swoich problemach osobistych albo robi to
rzadko. Na rozmowy o seksie decyduje się jedna trzecia.
Najczęściej z ojcem rozmawia się o szkole i nauce oraz o
planach na przyszłość. - Kiedyś mężczyzna był domowym
autorytetem, tylko on był w stanie odpowiedzieć na
dziecięce pytania, wytłumaczyć świat. Dziś nie dość, że
kobieta wie tyle samo, to jeszcze zawsze jest blisko.
Autorytet ojcowski eliminuje się sam, bo do jego
umacniania potrzebny jest ciągły kontakt i silne więzi -
tłumaczy Małgorzata Rymkiewicz z Uniwersytetu dla
Rodziców, specjalistycznej poradni
psychologiczno-pedagogicznej.


Rola ojca w wychowywaniu dzieci ciągle jest przez nas
niedoceniana

Brak ojca może wywoływać u dziecka lęki i zahamowania
psychiczne, nieodpowiedzialność, podatność na nałogi, a
także zachowania agresywne - przekonują psycholodzy.
"Dziecko wychowywane bez ojca traci poczucie
bezpieczeństwa, szanse na łatwiejszy życiowy start,
możliwości lepszej edukacji. Jest pozbawione fundamentu
swojej tożsamości. Dla dziewczynki tata jest pierwszym
mężczyzną w życiu. Od ojcowskiej miłości zależy to, czy w
przyszłości będzie się czuła dobrze i pewnie jako
kobieta. Synowi ojciec pomaga zrozumieć, co to znaczy być
mężczyzną" - uważa David Blankenhorn, amerykański
psychiatra, autor książki "Fatherless America" ("Ameryka
bez ojców"). Za kryzys ojcostwa Blankenhorn obwinia
społeczeństwo. Kreując wizerunek stuprocent

[bxj]

c.d. artykułu. Przepraszam,że tak na raty, źle skopiowałam.

Rola ojca w wychowywaniu dzieci ciągle jest przez nas
niedoceniana

Brak ojca może wywoływać u dziecka lęki i zahamowania
psychiczne, nieodpowiedzialność, podatność na nałogi, a
także zachowania agresywne - przekonują psycholodzy.
"Dziecko wychowywane bez ojca traci poczucie
bezpieczeństwa, szanse na łatwiejszy życiowy start,
możliwości lepszej edukacji. Jest pozbawione fundamentu
swojej tożsamości. Dla dziewczynki tata jest pierwszym
mężczyzną w życiu. Od ojcowskiej miłości zależy to, czy w
przyszłości będzie się czuła dobrze i pewnie jako
kobieta. Synowi ojciec pomaga zrozumieć, co to znaczy być
mężczyzną" - uważa David Blankenhorn, amerykański
psychiatra, autor książki "Fatherless America" ("Ameryka
bez ojców"). Za kryzys ojcostwa Blankenhorn obwinia
społeczeństwo. Kreując wizerunek stuprocentowego
mężczyzny, wolimy wielbić prymitywnego i brutalnego macho
niż odpowiedzialnego i kochającego ojca. Taka "filozofia
playboya" oparta jest przede wszystkim na rywalizacji i
potrzebie ciągłego udowadniania światu swojej siły. -
Kryzys ojcostwa wynika z kryzysu męskości - przekonuje
prof. Pospiszyl. - Rosnące wymagania kobiet sprawiają, że
mężczyźni uciekają od odpowiedzialności. Boją się
małżeństwa, bo jest niewygodne i to partnerka wiedzie w
nim prym. Starają się jej dorównać i... tak dużo pracują,
że nie mają czasu na ojcostwo. Od ojca pracoholika gorszy
jest jednak ojciec, który wypada z gry, popadając we
frustrację, alkoholizm albo narkomanię.
Czy ojciec obecny to ojciec dobry? Poniżani i
maltretowani przez ojców byli w dzieciństwie m.in. Hitler
i Ceaucescu. Stalina bił ojciec alkoholik, a Mao był
codziennie chłostany przez surowego ojca-nauczyciela -
dowodzi Alice Miller, szwajcarska psychoterapeutka.
Obsesji seksualnego molestowania dzieci ojcowie
zawdzięczają fakt, że do wizerunku taty pijaka i
rodzinnego kata dołączono obraz ojca zwyrodnialca. - Aby
matka utraciła prawo do opieki nad dzieckiem, musi być
prostytutką albo osobą chorą psychicznie. W wypadku ojca
wystarczy jedno wychowawcze potknięcie, aby utracić
szansę na codzienne widywanie córki lub syna - skarżą się
ojcowie zrzeszeni w Stowarzyszeniu Obrony Praw Ojca.
Oskarżają sfeminizowane sądy rodzinne o stronniczość i
niesprawiedliwość. Spośród 25-30 tys. dzieci z
rozwiedzionych małżeństw tylko niecały tysiąc jest
powierzany pod opiekę ojców. Przyznaniem im wyłącznego
prawa do opieki kończy się 3,5 proc. spraw.
W Polsce ponad 88 tys. ojców samotnie wychowuje dzieci.
Samotnych matek - jak podaje GUS - jest ponad dziesięć
razy więcej. - Samotni ojcowie świetnie sobie radzą z
organizacją codziennego życia. Dzieci pod ich opieką są
zdrowsze, mają lepsze wyniki w nauce, rzadziej uciekają z
domu i wpadają w nałogi niż dzieci wychowywane przez
samotne matki - uważa prof. Maria Jarosz z Instytutu
Studiów Politycznych PAN, badająca losy dzieci dwa lata
po rozbiciu rodziny. Dzieci samotnych ojców są też z
reguły bardziej zaradne, rezolutne i samodzielne. Panowie
mają również dużo lepszy kontakt z nastolatkami: nie
histeryzują po każdym szczeniackim wybryku, tylko
ustalają jasne reguły gry, w których przestrzeganiu są
konsekwentni i wymagający. Słabą stroną ojcowskiej
miłości może być niedocenianie emocjonalnych potrzeb
dzieci. Syn wiedziony przykładem ojca całkiem nieźle więc
radzi sobie w życiu, ale rzadko kiedy potrafi powiedzieć:
"jestem wściekły, jest mi źle", gdyż ojciec najczęściej
tłumi takie emocje. "Relacja ojciec - syn jest przy tym
szczególna, gdyż tworzy się wokół wspólnych zajęć, na
przykład meczów, a nie obustronnych zwierzeń. Może tacy
ojcowie sądzą, że ukrywanie emocji jest podstawą
stabilności ich rodziny?" - zastanawia się amerykański
psycholog Charlie Lewis.
O tym, że dziecko ma poważne osobowościowe problemy,
ojciec dowiaduje się często od nauczyciela albo od
szkolnego psychologa. O pomoc prosi zazwyczaj niechętnie,
bo wydaje mu się, że oznacza to wychowawczą porażkę. -
Wielu mężczyzn bardzo zaangażowanych w ojcostwo w
trudnych sytuacjach rodzinnych jest bardziej zagubionych
i przerażonych niż kobiety. Od psychologów oczekują
konkretnej recepty, rozwiązania, które szybko i
skutecznie zlikwiduje problem - uważa Małgorzata
Rymkiewicz. - Tatuś przyprowadza dzieciaka do specjalisty
tak, jakby przynosił do zegarmistrza zepsuty zegarek. Coś
po prostu szwankuje w mechanizmie. Ojciec płaci i wymaga,
aby ta usterka szybko została usunięta - dodaje jeden z
rodzinnych psychologów.

Joanna Kostyła

Autorytet zastępczy

Rozmowa z WOJCIECHEM EICHELBERGEREM, psychologiem i
psychoterapeutą

Joanna Kostyła: - Jaki jest polski ojciec?
Wojciech Eichelberger: - Często bezradny w wychowywaniu
swoich dzieci i uciekający w pracę. Niezręczność w
kontakcie stara się kompensować troską o sprawy
materialne. Troską nadmierną, która nie jest w stanie
zastąpić świadomej i odpowiedzialnej ojcowskiej opieki.
- Z czego wynika ta bezradność?
- Jest wiele hipotez. Jedna z nich mówi, że w Polsce na
skutek ciągłych wojen wielu ojców zginęło lub było stale
nieobecnych w domu. Synowie nie mieli od kogo uczyć się
ojcostwa. Gdy brakuje taty, matka staje się dla dziecka
zbyt ważna. Nadmiernie troszczy się o syna, rozpaskudza
go i tym samym nie pozwala dojrzeć emocjonalnie do roli ojca.
- W rezultacie chłopak wychowywany bez ojca w przyszłości
nie potrafi sprostać tej roli w swojej rodzinie i
historia się powtarza. Czy swoją nieobecność ojciec może
czymś zrekompensować?
- To dzieci same próbują zastępować sobie ojców na różne
sposoby. "Ojcowskim" autorytetem może się stać idol
rockowy, kolega albo nauczyciel. Niestety, zbyt często
ojca zastępują nieformalne grupy o antyspołecznym
charakterze. Ich struktura i funkcje przypominają trochę
tatę: dają oparcie, tworzą jasne reguły, zapewniają
poczucie bezpieczeństwa i zachęcają do podejmowania
ryzyka. Liczba takich grup świadczy o tym, że ojca w
polskiej rodzinie często brakuje.
- Czy jednak nie za wcześnie na ogłaszanie kryzysu
ojcostwa? Przecież wielu bardzo młodych mężczyzn chętnie
i aktywnie uczestniczy w wychowywaniu dziecka?
- Wiele wskazuje na to, że z takim kryzysem ojcostwa mamy
do czynienia. W przeciwnym razie zjawisko gangów nie
byłoby tak powszechne. Z drugiej strony, ojcowie
rzeczywiście coraz lepiej uświadamiają sobie negatywne
konsekwencje zaniedbań. Świadczy o tym choćby
uczestnictwo w rodzinnych porodach. Jestem jak
najbardziej za. Wspólny poród to pierwsza okazja do
nawiązania bardzo silnej emocjonalnej więzi między ojcem
a dzieckiem.
- Miłość macierzyńska jest uważana za głębszą i
pełniejszą. Czy miłość ojcowska jest gorsza?
- Jest inna. Czym innym jest przecież wychowanie i miłość
do dziecka już "gotowego", a czym innym kochanie dziecka,
które przez dziewięć miesięcy nosi się w brzuchu. Miłość
macierzyńska to uczucie niemalże gruczołowe, dane matce
od pierwszych dni życia dziecka. Ojciec to funkcja
bardziej z wyboru. Aby pokochać małego człowieka, musi
wejść z nim w relację, którą od samego początku
samodzielnie tworzy.
- Ojcostwo jest w większym stopniu uwarunkowane biologią
czy kulturą?
- Z biologii wynika bardzo ważne zobowiązanie. To nie
przypadek, że temu właśnie ojcu rodzi się takie, a nie
inne dziecko. Świadomość, że biologiczny tata porzucił i
zapomniał, wywołuje u dziecka szok. Z punktu widzenia
jego interesów lepiej, gdy ojciec zginie lub umrze. Jeśli
odchodzi z przyczyn obiektywnych, nie rani tak mocno
uczuć dziecka.
- Kogo ojcu łatwiej wychować: syna czy córkę?
- Często matki mają lepszy kontakt z kilkuletnim synem, a
ojcowie z córką. Podział: "córeczka tatusia", "synek
mamusi" z wychowawczego punktu widzenia jest jednak
nieporozumieniem. Ale kiedy dzieci dojrzewają, ten silny
kontakt słabnie i w obydwu wypadkach pojawiają się problemy.
- Jak wychować chłopca na dobrego ojca?
- Przede wszystkim być przy nim. Synek musi wiedzieć, że

[kasia977]

Życzę Ci dużo szcześcia.
Pozdrawiam
Kasia Ż

[bxj]

cd. artykułu z poprzednich postów.
..................
- Kogo ojcu łatwiej wychować: syna czy córkę?
- Często matki mają lepszy kontakt z kilkuletnim synem, a
ojcowie z córką. Podział: "córeczka tatusia", "synek
mamusi" z wychowawczego punktu widzenia jest jednak
nieporozumieniem. Ale kiedy dzieci dojrzewają, ten silny
kontakt słabnie i w obydwu wypadkach pojawiają się problemy.
- Jak wychować chłopca na dobrego ojca?
- Przede wszystkim być przy nim. Synek musi wiedzieć, że
jest dla rodziców ważny, ważniejszy od pracy i wszystkich
innych spraw, z których potrafimy dla niego zrezygnować.
Musi mieć świadomość, że zwłaszcza tata chce i potrafi
poświęcać mu czas.
- I to wystarczy?
- To jest minimum, ale i tak bardzo trudne do spełnienia.

Rozmawiała Joanna Kostyła

[sojanka]

Śledziłam Twoje zmagania z narzeczonym, jego babcią, remontem i trzymałam za
Ciebie kciuki.

Niestety, widzę, że nie udało się poskładać tego wszystkiego w jedną całość.
Ale gratuluję odwagi - zdecydowałaś się walczyć o siebie i dziecko - to
wspaniale. Na pewno to się zwróci w przyszłości choć początki moga być trudne.
Pozdrawiam.