praca a dziecko

[barburka2]

Hej! Jestem mamą siedmiomiesięcznej Marysi i dzisiaj po raz pierwszy po
urlopie macierzyńskim poszłam do pracy, wprawdzie tylko na cztery godziny
dziennie, ale jest mi strasznie przykro , że muszę ją zostawić. nie
wiedziałam, że to będzie takie trudne, Myślę o niej przez cały czas i trudno
mi się skupic na czymkolwiek. Napiszcie, jak to było z Waszymi powrotami do
pracy

[malgos1975]

witaj, ja pracuję już 7 miesiąc. Współczuję Ci tych początków. Ja bardzo to
przeżyłam. Po macierzyńskim miałam iść na urlop wypoczynkowy więc nie myślałam o
powrocie do pracy. Dwa tygodnie przed końcem macierzyńskiego zadzwonili z firmy,
że mam wracać do pracy już. Wyprosiłam te dwa tygodnie i cóż - do pracy. Przez
ten czas nie było wieczora żebym nie płakała przy usypianiu małej. Lulka miała
skończone 4 miesiące. Było ciężko. Codziennie wychodząc do pracy płakałam przez
drogę do autobusu, z czasem było lepiej. Nie dzwoniłam do domu, bo to i tak by
nic nie dało. Po pracy biegłam do domu mało nóg nie połamałam. Teraz już trzeci
miesiąc jest niania u nas i też biegnę do domu, ale już dlatego że muszę ją
zmienić. Jestem spokojna o Lulkę, wiem że ma dobrą opiekę lepszą niż gdy ja
jestem w domu, bo niania tylko się nią zajmuje, a ja muszę trochę w domu porobić
to obiad, pranie, jakieś małe sprzątanko i nie dopilnuję jej tak. Nie martw się
będzie dobrze , tylko trochę czasu musi upłynąć. Najważniejsze , żebyś była
pewna że dzidzia ma dobrą opiekę. To tylko 4 godzinki. Ja pracuję od 7 - 14 bo
mam godzinę na karmienie. Ja nadal karmię. Sbiągam mleko i jej zostawiam na
dzień. Musimy sobie radzić, wy też dacie radę.
Pozdrawiam mama Lulki ( już zaczęła 11 miesiąc ).

[marlenag]

hej
ja mam juý teraz 2-letniego ch¸opczyka, ale gdy wraca¸am do pracy przeýylismy
gehenne. mieszkamy w warszawie, wynajmowalismy mieszkanie a obie babcie
mieszkaj? w innych miastach. WziŤcie opiekunki to w warszawie potworna
inwestycja i zwyczajnie nie by¸o nas na to stac. pozniej by¸o jeszcze gorzej,
bo po powrocie z urlopu zosta¸am zwolniona z etatu ((. na szczescie z zawodu
jestem dziennikarzem wiec zaimprowizowa¸am redakcje w domu, pisa¸am teksty na
zlecenie, co chwila zrywaj?c si? do malenstwa, lub po prostu trzymaj?c go na
plecach w noside¸u, ýeby ca¸y czas by¸ blisko mamy, kt?ra jednoczesnie zas¸ania
go od komputera. Pewnie nie by¸o to najlepsze wyjscie na swiecie - ale jedyne
jakie istnia¸o. Dalismy tak rade przez prawie po¸ roku, chociaý nigdy nie
wiedzielismy ile bedziemy miec pieniedzy - czyli jak ma¸o. Czasami dos¸ownie
ratowa¸ nas przypadek, albo znajomi, kt?rzy np. obdarowali nas koszem ser?w
przywiezioynch od rodziny. Pozniej zwnow uda¸o mi sie zaczepic w jakiejs
redakcji, znalazlam dobr? opiekunke, kt?ra w sumie charytatywnie pomaga¸a mi
przy Miko¸ajku - a ja na po¸ dnia sz¸am do redakcji. Pocz?tkowo 3 dni w
tygodniu i tak dosz¸o do stanu aktualneo - kiedy siedze w pracy jak wszyscy
inni ludzie do 16.00-17.00 czasem 18.00.Mikus jest teraz w przedszkolu ze
specjaln? grup? dla m¸odszych. Jest bardzo dzielny, uwielbia zabawy z dziecmi,
duzo i szybko sie uczy a co najwazniejsze - w ogole nie p¸acze w przedszkolu.
Byc moýe taka "partyzantka" uprawiana na pocz?tku w jakis sposob pomog¸a mojemu
dziecku stac siŤ bardziej samodzielnym ch¸opczykiem - mimo ýe ma dopiero 2
latka (i by¸ wczesniaczkiem)
Takýe g¸owa do g?ry. Rozstania s? okropne (zw¸aszcza te pierwsze), ale zawsze
znajdzie sie sposob na to jak to wszytko zorganizowac. skoro ja da¸am
rade....
Pozdraiwam serdecznie
Marlena