małżeńska samotność

[zabuchna]

Dlaczego tak jest, że z upływem czasu zamiast czuć między sobą bliższą więź,
zaczynamy żyć obok siebie, razem ale osobno. Czuję się tak strasznie samotna
w swoim małżeństwie że coraz częściej myślę o rozwodzie, lub choćby o skoku w
bok, żeby zabić tą samotność. On i tak nie zauważy różnicy, bo ciągle jest w
pracy.0 A ja? Może wreszcie poczułabym sie dowartościowana jako kobieta,
ułożyłabym sobie życie z kimś kto byłby ze mną a nie obok. Nie kłócimy się -
po prostu mieszkamy razem. Nawet nie wiem czy go jeszcze kocham, czy to
raczej przyzwyczajenie. Nie wiem czy on mnie jeszcze kocha. Nie tak
wyobrażałam sobie małżeństwo. Mamy dziecko i to mnie powstrzymuje - ale czy
słusznie? Każdy kto nas widzi, myśli że jesteśmy niezłym małżeństwem, ale tak
naprawdę czuję się wypalona. Czy wy też macie takie odczucia i co radzicie?

[tjoanna]

Bardzo Ci wspolczuje... Bo rozumiem, choc sama nie mam takich doswiadczen
(jestesmy 1,5 roku po slubie). Znam jednak osoby, ktore mają i ktore są mi
bliskie. Myślę, że warto zawalczyć o małżeństwo. W Twoim przypadku na pewno
przydałaby się terapia małżeńska. Wiem, mężczyźni często są takim formom bardzo
niechętni, ale jeśli mu powiesz, jak się czujesz i że przestajesz w Was
wierzyć, jest szansa, że się przełamie. Jeśli nic nie zrobisz może pomóc Wam
przypadek, ale bardziej prawdopodobne jest, że będzie coraz gorzej...
Zyczę Ci powodzenia i serdecznie pozdrawiam!
Joanna

[goska271]

sie czuje podobnie, chociaz nie myslałam o skoku w bok. Ale nie licz na to, ze
facet to zrozumie, oni raczej nie potrafia myslec o małżeństwie w takich
kategoriach jak my. Nie wydaje mi sie, żeby było warto walczyc o utrzymanie
małżeństwa za wszelką cene, ale może jak nim "wstrząśniesz" to zauważy, ze
jest jakiś problem. To by był dobry początek. Oni jeżeli maja czyste i
wyprasowane ubrania, posprzątane mieszkanie, ciepły obiad i łóżko to wydaje om
się, że jest ok. Chyba nie rozumieją, że my potrzebujemy czegoś więcej niż
tylko obecności męża w domu.

[donatta]

Bo to jest tak, że miłość trzeba pielęgnować. Jeśli nie - to nie ma co liczyć
na cuda. Ja jestem 8 lat po ślubie, a razem jesteśmy juz 14 lat. Bywało
różnie, raz pod górkę, raz z górki. Mimo, że trzy miesiące temu urodziłam
trzecie dziecko, teraz przeżywamy drugą młodość . Ale po prostu staramy się -
flirtujemy ze sobą (nawet teraz - internetowo); kochamy się (w sensie
fizycznym) i staramy się wyglądać dla siebie atrakcyjnie. Bo jeśli kobieta
łazi po domu w starych spodniach od dresu i rozlazłej bluzie to nie może
liczyć na to, że będzie pociągała męża. I vice versa, oczywiście. Może
powinnaś spróbować stać sie dla niego znów atrakcyjna? A jak, to już Ty
będziesz najlepiej wiedziała. I w sensie wyglądu i stroju i zachowania.
Powinno pomóc.
Pozdrawiam
d.

[lula11]

My jesteśmy 4,5 roku po ślubie, mamy dwoje dzieci . Kiedy czasem mam dość
wszystkiego, także męża zaczynam przypominać sobie , jak to było na początku, jak
rozkwitała miłość ... i to bardzo pomaga. Zaczynam patrzeć na świat i mojego męża
znów tak jak kiedyś. Czuję , że kocham i mocno przytulam się do niego. Jestem
szczęśliwa...
O miłość trzeba dbać, a gdy czujemy , że ją mimo wszystko tracimy trzeba walczyć.
Naprawdę warto. Dla niego, dla siebie, dla dziecka.
I jeszcze jedno, kobieta , gdy jest zadbana, czuje się atrakcyjnie, seksownie, jest wtedy
uśmiechnięta i to bardzo działa na mężów. Oni chcą spotykać po pracy swoją kobietę
uśmiechniętą i ponętną, a nie zniechęconą i zawsze zmęczoną. Czasem warto
przezwyciężyć swoje zmęczenie dla miłości niż potem żałować, że już jej nie ma.
Wiem , że łatwo jest to wszystko napisać niż zrobić, ale przecież warto chociaż
spróbować, by poczuć się szczęśliwym.

[magdalena_76]

Witaj
Twój list taki smutny i króciutki... nie napisałaś, jak długo jesteście po
ślubie, co zmieniło się po urodzeniu dziecka, jak czułaś się wcześniej, ile
macie lat... Szkoda, że szczęście, które powinno towarzyszyć życiu w
małżenstwie, gdzieś się zapodziało... Zastanawiałam się nad tym - to nie jest
coś, co dokonuje się w jednej chwili, to długi proces, który narasta... a czy
podzieliłaś się swoim poczuciem samotności z mężem? Mam na myśli łagodną
rozmowę, która nie przeradza się w wyrzuty - chyba dawno takiej rozmowy między
Wami nie było, a odniosłam wrażenie, że on też jest samotny. Czy
rozmawialiście o tym, jak wyobrażacie sobie małżeństwo? O tym, że jesteście
dla siebie ważni?
My jesteśmy tylko półtora roku po ślubie ale nie wyobrażamy sobie życia bez
rozmów na bieżąco - bo bez nich wyrasta mur...
Pozdrawiam Cię mocno i trzymam kciuki
Magda

[zabuchna]

W naszym małżeństwie jest inaczej - to ja w kółko jestem pełna energii, chęci
żeby coś zrobić, a on wiecznie albo w pracy albo zmęczony. Rozmawiałam z nim o
tym już nie raz - ale nie ma poprawy. A przy tym mi też przestaje się chcieć
starać i prosić. WOlę zrobić coś sama, niż spędzić pół dnia na namawianiu go,
żeby ze mną poszedł. Może to źle, ale tak jest, a ja coraz rzadziej spędzam
czas na czekaniu na niego, a po prostu wychodzę i robię coraz to kolejne rzeczy
sama...

[justyna1212]

Owszem, o miłość trzeba dbać. Zgadzam się z tym twierdzeniem w 100%. Tylko, że
dbać powinny obie strony. Zarówno ona jak i on. Trzeba mieć czas dla siebie,
rozmawiać ze sobą, ale nie tylko o tym co dziś na obiad czy co trzeba kupić.
Trzeba rozmawiać o swoich odczuciach, uczuciach. To na nic, jeśli tylko jednej
stronie na tym zależy. Niewiele Ci doradziłam. Mi brak właśnie tych rozmów, o
sobie, o nas, popatrzenia sobie w oczy, czułości. Mój małżonek nie umie
okazywać czułości, nie czuje takiej potrzeby. Ja tak. Po urodzeniu się naszej
córeczki nie mieliśmy czasu dla siebie. Skoncentrowaliśmy się na jej
potrzebach. Teraz nie umiemy już rozmawiać, szeptać do siebie przytulając się
i patrząc sobie w oczy (a tak było kiedyś i to było cudowne).

[sarusia1]

Mężczyźni już chyba tacy są!Ja równierz miałam taki problem, miałam dośc
samotnych wieczorów przed telewizorem i oglądania dla zbicia czasu głupawych
programów,co wieczór siedziałam sama w pokoju obok,w ciszy nie mając nawet do
kogo się odezwać,a mąż oczywiście w drugim pokoju przy komputerze, prosiłam by
ze mną pobył troszke,porozmawiał,byśmy chociaż razem obejrzeli film,płakałam,
krzyczałam, nie pomogło on nie potrafił zrozumieć o co ja mam do niego
pretensje,przecierz on nic nie zrobił!Po kolejnym sobotnim,samotnym wieczorze,z
kieliszkiem wina w ręku i pilotem i ten znienawidzony
odgłos"klikania",uświadomiłam sobie,że dośc użalania się nad sobą!Na następną
sobotę umówiłam się z koleżankami na imprezkę, zapytałam męża czy spędzi ten
wieczór ze mną, czy przy komputerze, bo jak przy kompie to ja
wychodzę.Położyłam dziecko spać i z czystym sumieniem poszłam sie
pobawic,poczułam że żyję, że nadal mężczyźni się za mną oglądają,poczułam się
atrakcyjna i pełna życia!I teraz robię tak często nie płaczę mężowi, tylko
organizuję sobie czas sama,zapisałam się na aerobik,nagle znalazłam duzo więcej
czasu na spotkanie się ze znajomymi.Poprostu nie mam już czasu na samotność!I
zauwarzyłam ,że w naszym małżeństwie sie polepszyło,wydaje mi się że sekret
tkwi w tym ,że gdy ty będziesz szczęśliwa i zadowolona to twój mąż będzie miał
ochotę spędzać z tobą więcej czasu.U mnie tak było!
pozdrawiam

[sowa_hu_hu]

ojjjjjj u mnie jest tak już od dłuższego czasu - mój niemąż wykazywał sie
wielką inicjatywą jak urodziło sie dziecko ale po miesiącu mu przeszło...
w ogóle kiedyś był człowiekiem wielce działającym , z inicjatywą itd... a
teraz zaminił sie w "budyń" - nic tylko praca przy komputerze , a jak nie
praca to gry... ja czuje sie w naszym związku bardzo samotna... był już
płacz , rozmowy , awantury - nic nie pomaga... taka jest prawda ze mój niemąż
jest obojętny na moją osobe a ja przez to coraz bardziej dla niego złośliwa...
on nie widzi chyba zadnego celu przed sobą , wydaje mi sie ze związek ze mną i
ojcostwo odebrało mu wolność... samam juz nie wiem... próbuje go tez
zrozumieć... chciałabym abyśmy byli szczesliwi.... nie chce już do końca zycia
prosic o gesty czułości dla mnie , o to aby poświęcił mi torche czasu... to
dobry człowiek - kocham go ale mam wrażenie ze zgubiliśmy na dorzodze
codzienności tę odrobine magii...
zaczęłam chodzic d psychologa(z innym problemem) ale okzazało sie ze skupiłam
sie w rozmowach z panią psycholog własnie na moim związku... mój niemąz
zgodził sie iśc rownież - widze w tym nadzieje dla nas...
i nie koej wyrzutów sumienia ze myslsiz o skokach w bok - ja tez o tym mysle -
chce sie po prostu czuć jak kobieta... pani psycholog powiedziała mi ze to
normalne ale nie chciałabym tego robic - chce być szczęsliwa z moim
męzczyzną...

zycze ci i sobie aby nams ie udało...

odezwij sie

[tranik]

A moj maz zapomnial zamowic tort na moje trzydzieste urodziny, zapomnial o
prezencie, nigdy nie organizuje milych wieczorow i ma pretensje, ze nie
jestem "chetna" o 23.00 po calym dniu, kolejnym, takim samym jak poprzedni
(jestem na urlopie wychowawczym). Aktualnie przechodze kryzys, nie mam ochoty
na seks i potrzebuje jakiegos nastroju, bodzca, o czym usilowalam z Nim
pogadac. No ale On odebral to jak napasc na jego nieskazitelny przeciez
charakter. On wychodzi z zalozenia, ze jesli pracuje i przynosi kase do domu to
powinno mi wystarczyc i o reszte powinnam starac sie ja. Mam dosyc Idola w tv,
kretynskich komedii powtarzanych setny raz i za kazdym razem rownie ciekawych
dla mojego meza, mam dosc Ligii Mistrzow, Lecha w puszce i kanapy, na ktorej
spedzam wiekszosc czasu.
Wczoraj dostalam zawiadomienie z mojej firmy, ze oglasza upadlosc i dziekuja mi
za prace.
Wiem, ze ostatnio duzo we mnie tego zalu, choc z natury jestem optymistka, to
jednak brakuje mi koloru. Czuje sie przy moim mezu jak kura domowa, brzydka i
glupia. Gdyby nie moje dziecko dawno chyba nie byloby mnie tutaj.

[sugar_mama_danielcia]

No i co - ja tez sie dopisuje. I to wszystko, bo wiecej juz zostalo wyzej
powiedziane. Nic dodac, nic ujac. Tyle, ze jaka jest perspektywa takiego
malzenstwa? Czy znajdzie sie ktos, jakas kobieta, ktora napisze: Mysmy to z
mezem przerabiali. Malzenstwo ugrzezlo w rutynie, ale sie otrzepalismy. Ale
znowu jest jak bylo przedtem. Jest ktos taki???

POzdrawiam reszte 'samotnych' kobiet

Sugar

do sugar :))

[wikipati]

ja)
i naprawdę jest fajnie )

[zabuchna]

Czytam to co napisałyście dziewczyny i tak sobie myślę, że ta zdrada to wcale
nie najgłupszy pomysł. Bo pomyślcie same: ja dowartościowana(to co że nie przez
męża), uśmiechnięta, nie wymagam od niego rzeczy, które go przewyższają (czyli
zainteresowania swoją osobą czy czasu). Nawet mi na rękę jeśli mi odmówi
wspólnego spędzania czasu - bo nie muszę szukać wymówek, żeby spotkać się z
kochankiem. Nie czuję się samotna bo jest ktoś ze mną, a więc nie przeszkadza
mi to że on ciągle w pracy czy na komputerze. No i robię się bardziej
wyrozumiała, nie mam pretensji do męża, a i on zaczyna mnie doceniać bo ma taką
niewymagającą i szczęśliwą samą z siebie żonę.
A wszystkie potrzeby związane z uczuciami załatwiam poza domem.

Tylko czy o to w małżeństwie chodzi?????

[mada27]

zabuchna napisała:

> Czytam to co napisałyście dziewczyny i tak sobie myślę, że ta zdrada to wcale
> nie najgłupszy pomysł. Bo pomyślcie same: ja dowartościowana(to co że nie
przez
>
> męża), uśmiechnięta, nie wymagam od niego rzeczy, które go przewyższają
(czyli
> zainteresowania swoją osobą czy czasu). Nawet mi na rękę jeśli mi odmówi
> wspólnego spędzania czasu - bo nie muszę szukać wymówek, żeby spotkać się z
> kochankiem. Nie czuję się samotna bo jest ktoś ze mną, a więc nie przeszkadza
> mi to że on ciągle w pracy czy na komputerze. No i robię się bardziej
> wyrozumiała, nie mam pretensji do męża, a i on zaczyna mnie doceniać bo ma
taką
>
> niewymagającą i szczęśliwą samą z siebie żonę.
> A wszystkie potrzeby związane z uczuciami załatwiam poza domem.
>
> Tylko czy o to w małżeństwie chodzi?????

Nie o to. A poza tym znajdując kochanka możesz trafić na czyjegoś męża. A wtedy
poczytaj sobie wątki związane ze zdradą - i pamiętaj, że krzywdzisz nie tylko
swoją rodzinę.

[m_o_k_o]

No własnie czemu małżeństwo w moim przypadku to wielka samotność. Żyjemy obok
siebie i tyle.