Bite dzieci dwadzieścia lat później

[meli-mama]

Dostawalam klapsy kiedy bylam dzieckiem i oczywiscie pamietam, ze
nie bylo to mile, jednak nie pozostawilo traumy. Wydaje mi sie, ze
niektorzy rodzice potrafia stosowac kary nie cielesne, ktore
zostawiaja o wiele gorsze slady od klapsow. Obrazanie sie na dzieci,
nie odzywanie sie do nich za kare, mowienie jak ich unieszczesliwily
swoim zachowaniem - to tez jest forma znecania sie. Niestety na to
nie moze zareagowac ani ministerstwo ani kampania z udzialem
slawnych osob.

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[mkdaddy]

"Co dziesiąte dziecko dostało porządne lanie w ciągu miesiąca
poprzedzającego badanie, co piąte w ciągu ostatniego roku - podają
organizatorzy kampanii "Dzieciństwo bez przemocy". - Najczęściej
bite są dzieci w wieku przedszkolnym (20% dostało solidne lanie w
ciągu ostatniego miesiąca) i dzieci poniżej 3 lat (14%). W
tzw. "dobrych rodzinach" skala stosowania surowych kar fizycznych
wobec dzieci wcale nie odbiega, od wskazań dotyczących ogółu
rodziców. Klapsy i bicie ręką stosowało wobec dzieci 82% rodziców z
warszawskich rodzin o wysokim statusie socjo-ekonomicznym. Blisko
25% przyznawało, że robi to często, 5%, że bardzo często. Solidne
lanie sprawiało swoim dzieciom 38,5% rodziców, większość rzadko.
4,5% przyznało, że dzieje się tak często. Do bicia pasem bądź innym
przedmiotem przyznało się 44% badanych (3,5% - dość często).". -
Skąd te badania, na jakiej próbie wykonane, jaką metodą?

[aleksandrynka]

Skąd te badania, na jakiej próbie wykonane, jaką metodą?

Prawdopodobnie są to badania p. Sajkowskiej z FDN. Potrzebujesz szczegółów?
Napisz do niej, na pewno odpowie. O ile nie ma szczegółów w necie...

[offler]

Wszystkie te klutnie sa o d... potluc. Ja bylem czasami bity, nie mysle zeby to na mnie jakos wplynelo wiec moich dzieci nie bije ale nie powiem, ze nie ma miejsca w wychowaniu na klapsa. Tyle, ze dziecko musi wiedziec dokladnie dlaczego dostalo. Male dzieci czasami trzeba uderzyc, zeby przestaly robic glupoty, a nie sa w stanie zrozumiec argumentow, np jak ciagle wsadza palec do kontaktu. Problem polega na tym, ze statystyka pokazuje, ze dzieci bite maja wieksze szanse na to zeby byc jakimis tam przestepcami. Tak ale to dlatego, ze wiele z nich jest z rodzin patologicznych gdzie bice przestaje byc kara, a staje sie norma. Nie karanie dziecka tez prowadzi do patologi ale mniej. Zawsze prawda jest po srodku. Statystycznie kazdy czlowiek ma 1,9 nog 1,9 oka i 2,2 dziecka staystyka w tych wypadkach nic nie mowi pozytecznego. Trzeba bic jak najmniej ale nigdy nie mow nigdy.

[ka.mka]

offler napisał:

''Male dzieci czasami trzeba uderzyc, zeby przestaly robic glupoty,
a nie sa w stanie zrozumiec argumentow, np jak ciagle wsadza palec
do kontaktu. ''

Durtnoty piszesz ... kup zatyczke do kontaktu to wiecej palcow tam
nie wlozy, a jak podrosnie to samo zrozumie, ze nie wolno - tylko mu
wytlumacz.

[ma_dre]

"Nie karanie dziecka tez prowadzi do patologi ale mniej."
"Trzeba bic jak najmniej ale nigdy nie mow nigdy." chlopie, ty sie na ostatnia
strone "Przekroju" nadajesz.
Bicie kogokolwiek to patologia, a juz bicie malutkiego czlowieczka to hanba.
Biciu mowie NIGDY! Bylam bita i ponizana jako dziecko, bardzo chcialabym
oszczedzic tego typu cierpienia moim dzieciom, bo dzis wiem jak wielkie zlo mi
zostalo wyrzadzone. Dziecko mozna ukarac, ba! wychowac, nie ponizajac go.

[memphis90]

Jasne, utłuczmy też dupska całej gównażerii w samochodach, która prowadzi po piwie, leci 100 na 50 i wyprzedza na podwójnej ciągłej. Skoro nie potrafią zrozumieć argumentów...

[broceliande]

Ja byłam bita taką "dyscypliną" (pasek z końcówką pociętą na
rzemyki), wisiało to na drzwiach i teraz sie zastanawiam, czy to
normalne.

Ja nie biję dziecka, jest w wieku przedszkolnym, ale jest mi dość
trudno, bo jestem raczej agresywna i impulsywna. W ogóle wychowuję
inaczej niż rodzice.

[jestem.mama]

broceliande napisała:

> Ja byłam bita taką "dyscypliną" (pasek z końcówką pociętą na
> rzemyki), wisiało to na drzwiach i teraz sie zastanawiam, czy to
> normalne.

nie jestem żadnym specjalistą, ale dla mnie to normalne nie jest. Ciąć
specjalnie pasek na rzemyki (!!!) żeby.. no właśnie co..? bardziej bolało?
Większy strach wzbudzało? Efektowniej wyglądało????
Ociera mi się to jakiś sadyzm, perwersję niemal. Wyobrażam sobie tego rodzica,
który gruby pas z mozołem tnie na wąziutki paseczki. Ciekawe co sobie wtedy
myślał (myslała)???!!!
Koszmar po prostu.
ogromnie współczuję.

[broceliande]

Dziękuję
Jeśli czytałaś artykuł, to wiesz, że to było wtedy do zaakceptowania
przez dziecko.
Tak naprawdę dopiero mając własne dziecko, przeżyłam to jeszcze raz.
Ani ja, ani mój brat nie przenosimy bicia na następne pokolenie.

[perfect4u]

To ze jestes impulsywna i agresywna to sa to wlasnie skutki bicia w
dziecinstwie.Dzieci sa jak kalka i nasladuja podswiadomie rodzicow.I
czesto przekazuja sklonnosci do przemocy na nastepne
pokolenie.Dobrze to bylo pokazane w filmie ,,Pregi'' z Zebrowskim.
Mozna te skutki przemocy zlikwidowac poprzez psychoterapie.
Kobiety ktore mialy ojcow brutali czesto wiaza sie z takimi
mezczyznami.Podswiadomie daja sie ,,podrywac'' przez takich mezczyzn
ktorzy przypominaja ojcow.

[net79]

ja nie byłam bita, i też jestem. Za to Ojciec lubił japę powydzierać, niestety
chyba mi się udzieliło, czasem myślę, że ten klaps byłby lżejszy, niż to moje
dzimganie na mega wqrwie... to będą pewnie dzieci pamiętać, o klapsie szybko
się raczej zapomina. Podobno ja trzy w życiu dostałam i gdyby Matka sie w tym
nie rozpamiętywała pojęcia bym o nich nie miała...tzn, nie pamiętam, za to słów
wile pamiętam...

Siostrzyczko, to Ty?

[kwaczynski]

Karolina, nie zgrywaj glupa na forum. Ale tak powaznie, to pierwsze co
pomyslalem to moje doswiadczenie z "dyscyplina". Dobrze, ze nie powielasz tego
sposobu. Potwierdzam, ze w wieku 30 lat nabierasz dystansu do tego. Wiec, byle
dozyc do 30ki

[polsz]

ależ różne psycho i srolożki właśnie takie postępowanie uważają za wychowawcze.
Dziecka nie wolno uderzyć ale wolno maltretować je psychicznie. A potem rosną
całe tabuny nieczułych gnojków

[broceliande]

Myślę, że kary psychiczne sa równie złe, jak bicie.

[polsz]

myślę, że czasami nawet gorsze, klaps to często kwestia impulsu. Szybka kara,
szybka reakcja, szybki efekt. Pupa zapiecze ale za sekndę już nie boli i tylko
wspomnienie zostaje: nie dotykać kryształu bo od tego tyłek zapiecze. A kary
psychiczne? Wymagają zaplanowania i wykonania, często nie da się ich zrealizować
od razu "w miejscu popełnienia przestępstwa". I kiedy dochodzi do kary maleństwo
już nawet nie wie o co chodziło. Kary wymierzane najczęściej na zimno i z
premedytacją. Czy na tym ma polegać miłość rodziców i wychowanie? Na zimnej
kalkulacji?

[broceliande]

Oczywiście klaps niezaplanowany może się zdarzyć. Pewnego dnia na
przykład ja mogę nie wytrzymać, nie ma sie co zarzekać.

A ja tak byłam bita nawiasem mówiąc. Nie na zimno, tylko z taką
furią, w afekcie.

Nie sądzę, żebym potrafiła ukarać psychicznie. Na przykład nie
odzywać się do dziecka przez pół godziny. To straszna kara.

[peryklejtos]

broceliande napisała:

> Oczywiście klaps niezaplanowany może się zdarzyć. Pewnego dnia na
> przykład ja mogę nie wytrzymać, nie ma sie co zarzekać.


Czyli nie chodzi tu o sprawiedliwą karę, lecz o proste wyżycie się,
kiedy nie potrafimy poradzić sobie z dzieckiem.
Co takiego strasznego może zrobić dziecko, żeby dostać lanie?

[patryk_r83]

peryklejtos napisał:

> broceliande napisała:
>
> > Oczywiście klaps niezaplanowany może się zdarzyć. Pewnego dnia na
> > przykład ja mogę nie wytrzymać, nie ma sie co zarzekać.
>
>
> Czyli nie chodzi tu o sprawiedliwą karę, lecz o proste wyżycie się,
> kiedy nie potrafimy poradzić sobie z dzieckiem.
> Co takiego strasznego może zrobić dziecko, żeby dostać lanie?

Rodzic nie jest sługą dziecka. Można mieć cierpliwość do pewnego momentu, ale
jeśli dziecko nie ma zamiaru słuchać, to pojedynczy klaps może je przywrócić do
równowagi.

Wczoraj w autobusie widziałem małego gnojka, który ryczał (dosłownie: ryczał jak
koza) na cały autobus, bo to ON a nie jego brat miał siedzieć ojcu na kolanach.
A tatuś tylko "syneczku, on tez może siedzieć na kolankach" i sadza go spowrotem
na jego siedzeniu. A ten - syrena i znowu się wpycha.

[peryklejtos]

Tobie nie chodzi o prawidłowe wychowanie, ale o szybkie uciszenie
dziecka klapsem, w trosce o komfort uszu otoczenia

Klaps nie jest rozwiązaniem tylko stanowczość zachowania. Dziecko
musi wiedzieć, że "nie" znaczy "nie". Widać ojciec dziecka z
przytaczanego przypadku nie potrafi stanowczo ustawić granic swoim
dzieciom - bez bicia. To o wiele trudniejsze niż "klaps".

A swoją drogą... zrobiłeś coś żeby im zwrócić uwagę w autobusie, na
hałaśliwe zachowanie, czy tylko stałeś biernie? Sądzę, że to byłoby
skuteczniejsze od klapsa.

[rock73]

A można wiedzieć, co powinien zrobić ojciec z przykładu powyżej? Pytam poważnie,
bo nie wiem, a potrzebuję wiedzieć, i mam wrażenie, że Ty wiesz. Że to o wiele
trudniejsze niż "klaps" to już wiemy, proszę o więcej.

[peryklejtos]

rock73 napisał:

> A można wiedzieć, co powinien zrobić ojciec z przykładu powyżej?
Pytam poważnie
> ,
> bo nie wiem,

Nie pytasz poważnie, tylko sarkastycznie.
W wychowaniu dzieci nie ma prostych, łatwych recept. Najważniejsza
jest konsekwencja.
W opisywanym przypadku jasno wynika, że to ojciec nie uczy dzieci
szacunku dla otoczenia, bo sam go nie ma. On ma z tym problem, a
razem z tym jego dzieci.
Co miałby zrobić? Mógłby np. wysiadać z dziećmi z autobusu za każdym
razem gdy któreś z dzieci robiłoby awanturę i iść z nimi na piechotę
+ dodatkowo rozmowa o ich zachowaniu. Po kilku razach przyniosłoby
to skutek.

[rock73]

peryklejtos napisał:
> Nie pytasz poważnie, tylko sarkastycznie.

Przecież specjalnie napisałem, że pytam poważnie. Jak mam napisać, żeby brzmiało
poważnie, a nie sarkastycznie? Jak napiszę, że mam dziecko i problemy z nim, to
będzie poważniej? Nikogo w Internecie nie powinna interesować moja sytuacja
prywatna, rodzinna, czy zawodowa. Dbam o anonimowość. Nie, nie jestem
paranoikiem. Nie będę pisał kim jestem z zawodu, ale z tego też wynika moja
dbałość o anonimowość.

> W wychowaniu dzieci nie ma prostych, łatwych recept.

Dla mnie to brzmi jak "nie ma odpowiedzi na Twoje pytanie". A jednocześnie nadal
mam wrażenie, że Ty znasz odpowiedź. Mam dysonans poznawczy, jakbyś znał
odpowiedź i ją ukrywał.

> Najważniejsza
> jest konsekwencja.
> W opisywanym przypadku jasno wynika, że to ojciec nie uczy dzieci
> szacunku dla otoczenia, bo sam go nie ma. On ma z tym problem, a
> razem z tym jego dzieci.

Nie bardzo wiem gdzie tu widać brak (albo istnienie) szacunku dla otoczenia, ale
domyślam się, że tego przez forum nie da się wytłumaczyć.

> Co miałby zrobić? Mógłby np. wysiadać z dziećmi z autobusu za każdym
> razem gdy któreś z dzieci robiłoby awanturę i iść z nimi na piechotę
> + dodatkowo rozmowa o ich zachowaniu. Po kilku razach przyniosłoby
> to skutek.

OK, przyjmuję taką odpowiedź.

[patryk_r83]

peryklejtos napisał:

> A swoją drogą... zrobiłeś coś żeby im zwrócić uwagę w autobusie, na
> hałaśliwe zachowanie, czy tylko stałeś biernie? Sądzę, że to byłoby
> skuteczniejsze od klapsa.

Raz próbowałem, na przystanku. Niepozorny tatuniek mało nie zaczął bójki ze mną,
tak się zapieklił, że dzieci mają prawo krzyczeć.

I tak, chodzi mi o uciszenie. Gdy ktoś dorosły mi krzyczy nad uchem proszę, żeby
się uciszył. Gdy dalej krzyczy, odchodzę (z dzieckiem tego nie mogę zrobić). Gdy
będzie uparcie krzyczał, doprowadzając mnie do pasji, dostanie w dziób,
cierpliwość ma swoje granice. Nie wiem ilu ludzi stałoby i dyskutowało z dorosłą
osobą lub czekało na jego uciszenie; dlaczego wobec tego dziecka, gdy zacznie
przekraczać dopuszczalne granice, nie mozna skutecznie uciszyć lekkim strzałem w
zadek?

A, jeszcze jedno; nie trzeba lać dziecka z całej siły. Czasami wystarczy
delikatne, bezbolesne klepnięcie, by dziecko zrozumiało, ze poniosło karę.

[peryklejtos]

W tym przypadku sam widzisz, że to rodzic dał ciała. Widać nie uczy
ich szacunku dla innych, bo sam go nie ma. I klaps tu w żadnym
wypadku nie rozwiązuje sprawy.

Trudno o złote recepty na wychowanie, ale gdyby facet wysiadł z
autobusu i wrócił z nimi na piechotę raz, drugi i trzeci i do tego
powiedział szczerze parę słów co sądzi o ich zachowaniu, efekt byłby
lepszy niż od klapsa.

Dzieci są dobrymi obserwatorami i najszybciej ucza się od nas samych.
Rodzic, który nie szanuje innych, żadnymi klapsami nie nauczy swoich
dzieci szacunku dla otoczenia.

[memphis90]

Gdy ktoś dorosły mi krzyczy nad uchem proszę, żeb
> y
> się uciszył. Gdy dalej krzyczy, odchodzę (z dzieckiem tego nie mogę zrobić). Gd
> y
> będzie uparcie krzyczał, doprowadzając mnie do pasji, dostanie w dziób,
No i wszystko jasne Żałosny jesteś, mały człowieczku... Twoja pasja to Twój problem, a nie powód, żeby bić kogokolwiek.

Nie wiem ilu ludzi stałoby i dyskutowało z dorosł
> ą
> osobą lub czekało na jego uciszenie;
Rozumiem że w Twoim świecie bójka na ulicy jest receptą na wszystko. Gratuluję. Mam nadzieję, że nigdy się nie spotkamy.

ale co ty piszesz??

[marychna31]

klaps to przede wszystkim okaleczanie psychiczne i to często na całe
życie! Słyszałaś kiedyś opinię: "mnie rodzice nie bili więc ja biję
moje dziecko"? Bite dzieci biją bardzo często później swoje dzieci.
Im się wydaje, że bicie jest normalne, a nawet niezbędne. Nikt ich
nie nauczył rozładowywania własnych emocji w normalny sposób oraz
wychowywania i właściwych relacji ze swoim dzieckiem.

> Pupa zapiecze ale za sekndę już nie boli
Boli przez całe życie. A potem boli jeszcze następne pokolenia.

> A kary
> psychiczne? Wymagają zaplanowania i wykonania
Niekoniecznie. Psychicznie się znęcać też można w ramach impulsu.
Naprzykład wrzaskiem i wyzwiskami. Zresztą najczęściej każdemu biciu
towarzyszy znęcanie się psychiczne.

[sanna.i]

> > Pupa zapiecze ale za sekndę już nie boli
> Boli przez całe życie. A potem boli jeszcze następne pokolenia.

Przesadzasz.Ja nie mam takich traumatycznych przeżyć.Pewnie,że tysiąc razy
lepiej nie bić w ogóle,ale uważam,że jeśli ktoś dostał w dzieciństwie kilka
klapsów to niekoniecznie nadaje się tylko na kozetkę u terapeuty.Dramatyzujesz.

[wespuczi]

>
> Przesadzasz.Ja nie mam takich traumatycznych przeżyć.Pewnie,że tysiąc razy
> lepiej nie bić w ogóle,ale uważam,że jeśli ktoś dostał w dzieciństwie kilka
> klapsów to niekoniecznie nadaje się tylko na kozetkę u terapeuty.Dramatyzujesz


jaaaaaaasne

wszystko zalezy od wrazliwosci dziecka,
ja bolu nie pamietam, za to ponizenie jakie sie przy tym czulam (JA) jest nie do
opisania...

[grafingraf]

hm ... tu nie chodzi o kilka klapsów... regularne lanie to nie klapsy ale bicie
np kablem, z wściekłością, regularnie powtarzające się za coraz to mniejsze
przewinienia... kilka klapsów w ciągu całego dzieciństwa to jeszcze nie przemoc,
to o czym napisałem wyżej jest już przemocą domową... kiedyś widziałem taką
sytuację, jadąc w autobusie, jak ktoś chciał sie złapać górnej poręczy...
dziecko, które akurat siedziało obok tej osoby bardzo szybko, odruchowo
zasłoniło się ręką jakby chciało uniknąć ciosu... dopiero po chwili zorientowało
się, że to nie ręka kochających: mamy czy taty i że nikt nie chciał go
uderzyć... i tutaj widzimy destrukcję psychiki dziecka, której jest bite

[krawiec6661]

Może być tak, że nie ma jednej recepty pt. "bić" albo "nie bić". Ludzie, także
młodzi bywają różni, jednego to skrzywi, drugiego nauczy pokory, która potem w
życiu się czasem przydaje np. przy pracy zespołowej albo relacjach międzyludzkich.

[memphis90]

Taaa, jak widać kilka postów powyżej. Szczególnie te relacje międzyludzkie, kiedy zadeklarowany zwolennik klapsowania opowiada, jak wali w dziób obce, dorosłe osoby, bo mu przeszkadzają i doprowadzają do pasji. Sam miód i sama słodycz.

[memphis90]

Jeśli ktoś dostał kilka klapsów, to zapewne miał rodziców, którzy nie pochwalali bicia i nie stosowali go jako metody wychowawczej, a raz czy dwa w życiu zwyczajnie puściły im nerwy. Ludzie, którzy dopuszczają bicie jako metodę dyscyplinowania dziecka nie robią tego raz czy dwa, tylko ciągle.

[fantasmagorii]

Bite dzieci biją bardzo często później swoje dzieci.
> Im się wydaje, że bicie jest normalne, a nawet niezbędne. Nikt ich
> nie nauczył rozładowywania własnych emocji w normalny sposób oraz
> wychowywania i właściwych relacji ze swoim dzieckiem.
Ha i tu widzisz, całe szczęście, nie masz racji. Moja babcia
wywoziła moją mamę do lasu zeby ją sprać dyscyplinką, a żeby
sąsiadzi nie słyszeli. Raz w tygodniu i z "winy" i dla kurażu. Mama
mnie lała równo: sznurem od prodiża, szczypała, ciągnęła za włosy.
Stosowała też przemoc psychiczną, szantaże, obmawiała mnie przed
znajomymi i nauczycielami.
ja swoich dzieci nie biję, nie szantażuję. Nie powiem o nich złego
słowa obcej osobie. jezeli chcę się wyżalić, mówię, kiedy nie
słyszą, ale tylko bliskiej osobie. czasem podnoszę głos i czasem
powiem: zejdź mi z oczu. Ale pomna krzywd w mojej psychice, wiem do
czego się mam odwołać kiedy puszczają mi nerwy. Mimo wszystko. Wiem,
że tamto było złe, ja tak nie mogę, nie wolno mi.
Więc fajnie, ze w kwestii bicia przekazywanego z pokolenia na
pokolenie można się wyłamać i stanowić, jak mniemam nie wyjątek, ale
właśnie przykład, że tak być nie musi.

[daga_1]

Dla mnie, powiedzenie do dziecka "zejdz mi z oczu" jest najgorszą rzeczą jaka
może być. Dostałam od mamy nieraz, nie uważam zeby to było dobre, ale gdyby
powiedziała do mnie w ten sposób, to chyba bym sobie odebrała życie. To takie
straszne słowne odtrącenie. Nigdy bym tak nie powiedziała do swojego dziecka.
Chociaż nieraz dostały ode mnie klapsa.

[simon_r]

Rany... jakież to wszystko delikatniutkie.

Kurczę... toż wygląda na to, że we współczesnych cywilizowanych społeczeństwach
to ludziska mają jedną wielką traumę bo im ktoś coś powiedział nie tak.
Straszne jest nie mieć problemów
I co mają powiedzieć na to biedne dzieci w Afryce???..

[sparxx]

Naprawdę? To co byś powiedziała na słowa matki "nie powinno cię tu być, powinnaś
umrzeć, ja chciałam mieć syna, a ty zasługujesz na śmierć". I do tego codziennie
lanie z wymyślnym okrucieństwem i obietnicami, że "kiedyś cię zatłukę".
Są i takie matki. Dlatego ja nie mam i nie będę mieć dzieci, bo nie wiem, czy
byłabym w stanie nie powtórzyć dziecku tej gehenny.
W dzieciństwie powtarzałam sobie że ja swojemu dziecku nigdy tak nie zrobię. Ale
życie pokazało, że niekoniecznie "swojemu" i niekoniecznie "dziecku". Rodzinie,
znajomym, a i obcym ludziom też potrafiłam wyjechać z numerem, z którego moja
matka byłaby dumna. Chciałam tego? Ależ skąd! Po prostu zadziałały emocje -
błyskawicznie, zanim zdążyłam pomyśleć. Lata mi zajęło zastąpienie takich
odruchów zachowaniem akceptowalnym w społeczeństwie. Lata pracy i mnóstwo
cierpienia.
Zdobyłam się na wybaczenie jej tego, ale nigdy nie zapomnę co mi zrobiła. Ona
się wypiera, "bo przecież nie byłam bita aż tak bardzo". No, może nie, do
skończenia 17 lat tylko jeden raz nie sprała mnie a ja wtedy szybciutko poszłam
spać, "żeby mamusia sobie nie przypomniała że dzisiaj jeszcze mnie nie biła",
żeby nie pchać się na oczy, bo jak zobaczy to się wk*rwi i ruszy po kabel.
Samobójstwo? A czy dziecku jest łatwo odebrać sobie życie? Takie czcze gadanie
"to chyba bym sobie odebrała życie" - akurat. Człowiek (nawet dziecko) jest
trudny do wykończenia.

[pamejudd]

Niebita pupa też boli - szczególnie otoczenie tak wychowanego bachora...

[ma_dre]

ty za to jestes cham i prymityw, zadne dziecko, jakkolwiek by sie nie zachowalo,
nie zasluguje na inwektywy. Bicie dziecka nie daje gwarancji sukcesu w
wychowaniu. Jestes tego dobitnym przykladem.

[444a]

> wspomnienie zostaje: nie dotykać kryształu bo od tego tyłek
zapiecze.

rzekłbym klasyczny błąd bijącego rodzica.

W głowie dziecka zostanie przekaz: dotykać jak rodzic nie widzi

Aha

[444a]

NIKT przecież nie udowadnia, że znęcanie psychiczne jest dobre.

Jedno i drugie złe, z biciem łatwiej walczyć, bo prostsze do udowodnienia.

Tak jak przeczuwałam,

[echtom]

psychologowie wymyślają już kolejny zespół posttraumatyczny z cyklu DD...

[rikol]

Alez kazda kara fizyczna jest jednoczesnie kara psychiczna. Bledem jest
rozdzielanie tego. Jakie psycholozki zalecaja znecanie sie psychiczne? Moze
jakies nazwiska podasz, zamiast opluwac ludzi, ktorzy pomagaja innym?

[salaminko]

zgodze sie z toba - nikt nie wspomina o psychicznym znecaniu sie nad dzieckiem, a o klapsie na kazdym kroku. Sadze, ze bardziej rani to co sie przykrego uslyszy od rodzica. To tez rani, a blizny goja sie znacznie dluzej, a moze nawet i nigdy...

[tojatojatoja]

polsz napisał:

> ależ różne psycho i srolożki właśnie takie postępowanie uważają za wychowawcze.
> Dziecka nie wolno uderzyć ale wolno maltretować je psychicznie. A potem rosną
> całe tabuny nieczułych gnojków

Tak? Naprawdę? Nigdy nie spotkałam psychologa (a pracując jako konsultant w telefonie zaufania dla ofiar przemocy w rodzinie spotkałam ich bardzo wielu), który powiedziałby, że zamiast bicia, warto znęcać się psychicznie. Taka "rada" powstała chyba tylko w Twoim, nie do końca normalnym, umyśle... Nie masz zielonego pojęcia, co psycholodzy mówią na temat przemocy psychicznej! Generalnie uważają, że jest tak samo zła, jak przemoc fizyczna. A może nawet gorsza.

[memphis90]

Idiotyzmy wypisujesz.

[zawsze_bita]

Ja bylam bita w dzecinstwie, ostatni raz oberwala na pierwszym roku studiow,
wrocilam rozanielona z udanej randki i niestety spoznilam sie 15 minut, matka
juz na mnie czekala, dostalam smycza w twarz...To bylo po bardzo dlugiej
przerwie, wczesniej chyba w szkole podstawowej, nie pamietam, troche mi sie to
juz pozacieralo w pamieci...pamietam ja mama uczyla mnie skakac na skakance
lejac mnie ta sama skakanka po nogach i plecach(chwila sie tym na imieninach
ktorejs ciotki, mowiac ze to bardzo skuteczna metoda, pamietam jak sie
przewrocilam i zdarlam kolano, nie dawalam sobie polac woda utleniona - bila
mnie pasem w kacie przy drzwiach a ja sie zaslanialam rekoma, raczej jeszcze nie
chodzilam do szkoly;bylo tego duzo wiecej ale nie chce mi sie ropamietywac.
Czasem ja usprawiedliwam, bo wychowywala mnie sama a wiem jak to moze byc
wyczerpujace, ale jednak nie, nic nie usprawiedliwia bicia dziecka!
Sama mam teraz dziecko, slodkiego 11 miesiecznego brzdaca, stosunki z mama mam
raczej dobre ale na pewno sie nie przyjaznimy, dopiero od niedawna mysle o tym
ze mnie bila, nie chce z nia o tym rozmawiac.
Czy mialo to na mnie jakis wplyw? Mozliwe, ze tak, jestem bardzo niepewna siebie
i mysle, ze mam sklonnosci do agresji (co nie znaczy, ze zachowuje sie
agresywnie, nie pozwalam sobie na to, ale czasem mam ochote).
NIe che bic swojego dziecka i nikomu innemu na to nie pozwole.
Mam cudownego meza i jest nam razem wspaniale, rozmawiamy o wszystkim, ale o tym
mu nigdy nie mowilam, nie chce, zeby wiedzial takie rzeczy o mojej mamie...glupi
powod, ale szczery.

[sanna.i]

O rany,współczuję.Ewidentnie twoja matka pojechała po bandzie.

[soah]

(Przepraszam za brak polskich znakow, pisze z UK)

Tez bylam spokojnym dzieckiem i raczej zamknietym w sobie. W dziecinstwie czesto
bylam karcona przez matke, szczegolnie od czasu pojscia do szkoly, dostawalo mi
sie przy odrabianiu lekcji albo kiedy klamalam, to bylo potrzasanie, sciskanie
za ramie, ucho, oderzenie w glowe...dokladnie nie pamietam bo nie staram sie...
Najgorzej bylo kiedy bylam juz w liceum i przy awanturach z mama
(szkola,niezmyte naczynia itp) mama wybuchala zloscia najczesciej z rana przed
wysjciem do pracy, kiedy ja jeszcze lezalam w lozku...Zaczynalo sie od
drobnostki, konczylo na tym, ze ja nie wytrzymywalam (chociaz bardzo staralam
sie milczec i jej nie sluchac zeby nie wybuchnac zloscia) i mowilam cos
nieprzyjemnego, wtedy bylo juz 'po mnie', najczesciej bylo to szarpanie za ramie
i bardzo raniace slowa (chyba to gorsze)...Najbardziej patologiczne jednak bylo
kiedy ja lezalam przykryta koldra, a moja matka w jakiejs beznajdziejnej
bezsilnosci wziela do reki rure od odkurzacza i zaczela mnie bic przez ta
koldre...Chyba nie bolalo ale bylo okropne.

Najbardziej frustrowalo mnie to, ze ja nie moglam wybuchac zloscia, nie bylo to
akceptowanie przez moja mame w zadnym wypadku. Odbierala to jako brak szacunku itp.

Wiem,ze ojciec mojej matki ja bil, zanim odszedl od rodziny...Pewnie to stad.

W pamieci utwilo mi tez kiedy dostalam akurat w swieza szczepionke, polecialo
troche krwi,mama pozniej sie poplakala i mnie przepraszala...
Po czasie raczej zawsze przepraszala (chociaz to najczesciej ja musialam zrobic
pierwszy krok)...Burze przychodzily rownie szybko jak mijaly...

Nie staram sie tego wsztyskiego zapamietywac i wypominac, raczej zaakceptowac i
zrozumiec. Matka jest dla mnie bardzo wazna i nikogo tak bardzo nie kocham...

Od mniej wiecej dwoch lat jest coraz lepiej i swietnie sie dogadujemy...Poza
tymi wydarzeniami nasza relacja byla zawsze wyjatkowa.


Acha. Przynam sie,ze czasami nie potrafie opanowywac swojej zlosci albo odczuwam
agresje. Nigdy nikogo nie uderzylam, konczy sie tylko na rzucaniu
przedmiotami...czy raczej zrzucaniu.

Chyba najwazniejsze to zdawac sobie sprawe z tych slabosci...i z nimi walczyc.

Pozdrawiam

[ka.mka]

Wiem dokladnie o czym piszesz ... przezylam dokladnie ro samo.
Szybki atak zlosci, ktory odbijal sie na mnie a potem jakby nigdy
nic wszystko jest ok. Tylko kiedy ja nadal jestem zla za to, ze mnie
uderzyla to wtedy ona krzyczy na mnie, ze strugam paniusie. Tez
dostawalam za byle co ... nie te okno otwarte zeby przewietrzyc
pokoj, scierka zle w kuchni powieszona, a nejlepszy przyklad to ....
kiedys mielismy okragly dywan w przedpokoju z fredelkami no i trzeba
bylo go zawsze najpierw odkurzyc a potem wyszesac grzebieniem
fredzelki, a ja raz zrobila to na odwrot o dostalam wtedy kopa w udo
i do dzisiaj pamietam jak bolalo, bo ja siedzialam na podlodze a
moja mam stala w butach na obcasach ... oprocz fizycznego bicia mam
potrafila zgnebic mnie psychicznie, ze nic nie umiem, nic nie robie
itp. uczylam, sie dobrze, skonczylam dobre studia, nie pilam i
palilam, uprawialam sporty i duuuzo czytalam zamknieta w pokoju
(czytanie tez jej ptrzeszkadzalo jak mial zly dzien).

do : zawsze bita

[iwonka1973]

z calego serca Ci wspolczuje. Mialam podobnie, choc moze nie az tak
drastycznie. Moja matka JEDYNIE polamala kij od szczotki na mnie.
Jest egocentryczna, zimna laska, ktora mnie obwinia o nieudane
nmalzenstwo, poniewaz jestem z "wpadki". Znecala sie nade mna
fizycznie,ale przede wszystkim psychicznie. Kiedys myslalam, ze tak
jest "normalnie" - jak to pisza w artykule...teraz wiem, ze dzieki
jej zachowaniu, mam zaburzona samoocene, sklonnosci depresyjne i
samobojcze. Pracuje nad tym, ale tej "matki" nie chce widziec na
oczy.

[sanna.i]

Napiszę tak - po mnie te kilka klapsów,które od rodziców dostałam spłynęły jak
po kaczce.Ale pamiętam kuzynkę,która nie dostawała klapsów,ale...burę.I to było
straszne przeżycie dla niej, zresztą,jak pamiętam miny i zachowanie jej matki
(mojej ciotki),takie drwiące,potępiające...brrrrr, to i mnie się niedobrze robi.

[mama-maxa]

ja tak samo...pare klapsów nie wywołało u mnie traumy, ale
rzeczywiście wolałabym, żeby ich nie było wogóle bardziej meczące
i trwające do dziś są takie klapsy psychiczne, obrażanie się,
robienie wyrzutów, wytykanie itd - to boli równie mocno i niestety o
ile o klapsach myslimy jako o przemocy fizycznej, czymś złym, to ta
psychiczna w nas siedzi i ujawnia się w najmniej oczekiwanym
momencie, tracimy pewność siebie, nie działamy,jak powinniśmy,
stajemy sie nagle małymi dziecmi, które ktoś musi postawić do pionu -
to jest przykre

[jam-agru]

Mnie ojciec bił. A byliśmy normalną rodziną, żadna patologia. Kiedy umarł,
poczułam ulgę.

Pozdrowienia dla tych, którzy teraz biją. Ciekawe, na co będą czekać wasze
dzieci za 20 lat.

[oli.nek]

byłam bita często pasem. długo miałam to w pamięci. co więcej, moja mama nie
pozwala mi dziś bić moich dzieci, po tylu latach nagle ona chce szukać innego
rozwiązania. aż jej nie poznaję. ludzie chyba z wiekiem dojrzewają. tzn. na pewno.

Przeczytaj jeszcze raz...

[pitahaya1]

jam-agru napisała:

> Mnie ojciec bił. A byliśmy normalną rodziną, żadna patologia.

Mój ojciec pił. Też byliśmy normalną rodziną, nie patologią.
Podobne myślenie. To znak, że zaakceptowałaś coś, co normalne nie jest. Przynajmniej nie w "normalnej rodzinie".

[lubie.garfielda]

Ja pamiętam jak rodzice mi strzelili pogadankę przy znajomym -
starszym panu.
Jego mina pełna politowania jak patrzył na kmoich rodziców. i potem
zaczął mnie uświadamiać jaki ja mam dobrych rodziców bo ON TO
DOSTAWAŁ P.R.A.W.D.Z.I.W.E lanie. A tak naprawdę to widziałam w
jego wzroku "ty to masz za miękkich rodziców! na ludzi to nie
wyjdziesz!"

[esi1]

Ja nie byłam regularnie bita jako dziecko; dostałam dwa razy w życiu pasem i
pamiętam to do dzisiaj jako wyjątkowo paskudne i niesprawiedliwe

[echtom]

Ja dostałam pasem raz, sprawiedliwie, i szczerze mówiąc, jestem dumna z mamy, że
wbrew swoim zasadom zdobyła się na taką karę za wyjątkowo paskudne przewinienie.

[mrarm]

Co do opisu: czy można by wiedzieć, kto projektował system, i kto właściwie się do niego loguje, i po co?

[konishiko]

Tak samo bylo u mnie. Dostalam pasem raz w zyciu, czulam ze kara jest
sprawiedliwa, bo dostalam za zastosowanie przemocy (pogryzlam dentystke do
krwi). Traumy to zadnej nie zostawilo, ale dlatego, ze poza tym moi rodzice nie
stosowali kar cielesnych ani znecania psychicznego. Mam wrazenie, ze moj ojciec
przezyl to bardziej niz ja...

[memphis90]

Pobicie dziecka pasem za ugryzienie dentystki (zapewne ze strachu)? To chore, to skrajnie chore

[eilian]

Mam ochotę wydrukować ten artykuł i przesłać go moim rodzicom, choć nie byłam
bita regularnie, klapsów nie pamiętam, za to pamiętam wszystkie razy (było ich
kilka), kiedy dostałam lanie pasem od ojca. Tak jak ktoś inny napisał, nie
pamiętam bólu, ale straszne upokorzenie, jakie wtedy czułam i czuję nadal gdy te
wspomnienia wracają.
Sama jestem nerwowa i porywcza, ale staram się panować nad sobą i nie powtarzać
błędów moich rodziców wobec swojego dziecka (gdy był mniejszy zdarzyło mi się
kilka klapsów, teraz już bym chyba nie potrafiła go uderzyć).

[simon_r]

No i co z tego, że pamiętasz??... a pamiętasz przy okazji z jakiego powodu one były?
Bo ja też pamiętam razy, kiedy dostałem po doopie i dokładnie pamiętam
dlaczego... czasem się zastanawiam, czy pamiętam jakiekolwiek inne kary i ich
przyczyny... i jakoś ich sobie przypomnieć nie mogę. Tak więc przynajmniej w
moim przypadku lanie w doopsko pozwoliło mi zapamiętać czego nie powinienem robić.

[black_halo]

Ja pamietam, ze dostalam lanie pasem za to ze zbilam kubek jako
czteroletnie dziecko. Troche z niezdarnosci bo kubek byl wielki i
wysliznal mi sie z rak. Jak moja matka dostanie jakiegos parkinsona
na starosc i bedzie tez taka niezdarna to tez mam prawo spuscic jej
lanie bo zbila kubek czy wazon?

[kitty4]

Tak - ja uważam że mam takie prawo. I powiedziałam o tym mojemu ojcu, który lał mnie ile wlezie i zależnie od jego humoru. Nie uwierzył mi . He he, ale zaczął bardzo intensywnie oszczędzać na dom opieki, jak mu powiedziałam że ja go tam nawet nie odwiozę, bo nie wytrzymam z nim sam na sam w samochodzie jednej godziny. żałuję że nie miałam aparatu wtedy, bo jego mina - bezcenna.

[gudrunn]

Masz rację. W biciu nie chodzi o ból (chociaż nie wiem do końca bo nigdy porządnego lania nie dostałam, mówie raczej o pojedynczych uderzeniach), ale o upokorzenie, przynajmniej w moim przypadku. Ja np. dostałam od ojca kiedyś za to, że nie zjadłam kożucha od mleka tylko wyrzuciłam.

[wen_yinlu]

Dżizas, o co im chodziło z tymi kożuchami? Ja miałam to samo, co prawda
najlepszym sposobem było wziąć kożuch do ust i jakoś tak naturalnie potem
rzygało się na całą kuchnię.

[rock73]

Ja też rzygałem po kożuchach i innych takich świństwach. Na szczęście bicia za
rzyganie nie przypominam sobie. Jedyne co, to rady dziadka, że jakiś jego znajomy,
jak mu się dziecko zrzygało, to zgarnął te rzygowiny i kazał mu zjeść. Od tej pory
dziecko nie rzygało. (Że niby moi rodzice powinni tak samo zrobić, żeby mnie
nauczyć). Dlaczego nasi rodzice zmuszali nas, czasami również biciem, do jedzenia
różnych paskudztw, które wywoływały u nas wymioty? Jest tu ktoś z pokolenia
kilkudziesięciolatków?

[squonk]

U mnie bylo tak, że jak sie źle gdzieś zachowałam - a byłam dość
żywym dzieckiem to mialam przyobiecane lanie. Po powrocie do domu
był cały teatr: mój placz i błaganie, ściąganie majtek, wypinanie
pupy i łomot o różnym natężeniu. Porządna rodzina, rodzice z wyższym
wykształceniem itp. Moja młodsza o 8 lat siostra tego nie
doświadczyła. Po osiągnięciu dorosłości: rodziców toleruję i
utrzymuję kontakt ale ich nie lubię.

[mama303]

Chyba jestem tu jedyną osobą, której rodzice nigdy nie uderzyli.
Jestem z tego dumna i tym bardziej doceniam ich wysiłki wychowawcze.
Współczuję tym którzy byli bici a szczególnie tym, którzy swoje
klapy z sentymentem wspominają

[angazetka]

> Chyba jestem tu jedyną osobą, której rodzice nigdy nie uderzyli.

Mnie mama nigdy nie uderzyła (ojca nie było). Kar też nie stosowała,
pamiętam dwa szlabany i tyle. Jej sposobem na wychowanie mnie były
rozmowy - i to działało.
Co do wspominania z sentymentem - znam ludzi, którzy dostali parę
razy lanie od rodziców, ale traumy z tego powodu nie mają, bo poza
tym dostali w domu dużo miłości i ciepła. Chyba tak się da, choć mi
się to w głowie nie mieści

[echtom]

> Co do wspominania z sentymentem - znam ludzi, którzy dostali parę
> razy lanie od rodziców, ale traumy z tego powodu nie mają, bo poza
> tym dostali w domu dużo miłości i ciepła. Chyba tak się da, choć mi
> się to w głowie nie mieści

I o to chodzi! Dlatego tak mnie wścieka ta kampania, która sprowadza problem do
jednego klapsa, a nie podstawowej więzi emocjonalnej w rodzinie. Co dziecko z
tego ma, że rodzice nigdy w życiu go nie uderzyli, bo tak naprawdę było im
zupełnie obojętne? Znam takie przypadki.

[gaja78]

echtom napisała:

> I o to chodzi! Dlatego tak mnie wścieka ta kampania, która sprowadza problem do
> jednego klapsa, a nie podstawowej więzi emocjonalnej w rodzinie. Co dziecko z
> tego ma, że rodzice nigdy w życiu go nie uderzyli, bo tak naprawdę było im
> zupełnie obojętne? Znam takie przypadki.

Wściekasz się na jedną kampanię za to, że druga - na zupełnie inny temat - nie istnieje ?

[mama303]

angazetka napisała:

> Co do wspominania z sentymentem - znam ludzi, którzy dostali parę
> razy lanie od rodziców, ale traumy z tego powodu nie mają, bo poza
> tym dostali w domu dużo miłości i ciepła.

Wszystko można wybaczyć. Policzek od męża też- jeśli potem jest
dobry i przeprosi

[atteilow]

mama303 napisała:

> Chyba jestem tu jedyną osobą, której rodzice nigdy nie uderzyli.
> Jestem z tego dumna i tym bardziej doceniam ich wysiłki wychowawcze.

I widzisz jak to działa? Ty jesteś dumna nie za swoje zaslugi, a inni czuja wstyd również nie ze swojej winy. Bo bicie jest upokarzające i zawstydzajace dla bitego. I tak to wlaśnie ma funkcjonować, a oprawcy-rodzice doskonale o tym wiedzą.

Nie ma to ...

[aguila_negra]

... jak odpowiadać komuś na post sprzed czterech lat

[srebrnarybka]

No, a ja pamiętam, jak dumnie opowiadałaś tu o tym, jak skonfiskowałaś siedmioletniej córce wymarzoną komórkę, którą dostała bodaj od dziadka, i oddałaś po dwóch latach, kiedy była ona oczywiście obciachowym szmelcem. Moim zdaniem to gorsze od lania.

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[yokohama.pl]

mnie rodzice bili i to często. raczej ojciec niż matka. były dwa
sposoby jeden to "egzekucja na zimno" - "przynieś pas, połóż się
itd." a drugi walenie po łbie w ataku złości. do tej pory nie wiem
co jest potworniejsze... potrzebowałam lat terapii żeby otrząsnąć
się z tej traumy, bo miałam skłonności to nieopanowanych wybuchów
złości - tak jak mój ojciec...
mam dwoje dzieci i zdarzyło mi się dać klapsa, kiedy mi puściły
nerwy, ale nigdy nie uważałam klapsów za metodę wychowawczą i nie
usprawiedliwiałam się przed swoimi dziećmi, że np. jakby były
grzeczne to by nie dostały. mówiłam wprost: "mama się zdenerowała i
nie zapanowała nad sobą, ale nie powinnam była cię uderzyć. nikogo
bić nie wolno, a już szczególnie słabszych! przepraszam."
oczywiście, że wyrzucam to sobie, ale nie zadręczam się. ważne jest,
żeby dzieci wiedziały dwie rzeczy w kwestii przemocy:
- bicie jest oznaką słabości, a winien jest ten który bije a nie ten
bity,
- rodzice są tylko ludźmi i też popełniają błędy.
dzieci w rodzinie muszą nauczyć się takze wybaczania.

[jufox]

Mnie matka lała w amoku. Często za jakieś bzdety i sprawy które stały się
poniekąd niechcący - np klej się wylał w tornistrze. Wpadała w szał i waliła na
oślep, myślę że nie używała kabla czy innych tego typu rekwizytów, bo zwyczajnie
nie miała ich pod ręką. Jej siostra a moja ciotka robiła z moją siostrą
cioteczną dokładnie tak samo, a wydaje mi się, że jeszcze gorzej. Dodam, że moja
babcia ich nie tknęła palcem przez całe ich dzieciństwo. Dziadek był daleko więc
w ogóle był nieobecny, nie wiem skąd miały wzorce tego typu zachowań. Teraz
widzę jak wielkie zawdzięczam temu problemy w dorosłym życiu. Jak kiedyś
przypomniałam mojej matce, że mnie regularnie prała, to mi odpowiedziała, że ho
ho! ja to nie wiem co to znaczy takie prawdziwe lanie, inni to dostawali! Jak
rozumiem powinnam być jej wdzięczna, że nie katowała mnie i nie lądowałam w
szpitalu. Teraz już nie wracam do tego tematu.

[yokohama.pl]

jufox napisała: "Jak kiedyś przypomniałam mojej matce, że mnie
regularnie prała, to mi odpowiedziała, że ho ho! ja to nie wiem co
to znaczy takie prawdziwe lanie, inni to dostawali! Jak rozumiem
powinnam być jej wdzięczna, że nie katowała mnie i nie lądowałam w
szpitalu. Teraz już nie wracam do tego tematu."

i jej właśnie o to chodziło, żeby ci zamknąć buzię, bo z takim
argumentem naprawdę nie ma jak polemizować. co to za tekst w ogóle?!
konkurs jakiś był kto gorzej jest bity? i skarżyć się może tylko ten
kto wygrał? ohydne...
czasu nie da się cofnąć, ale trzeba im/jej wygarnąć. nie po to żeby
się kłócić, tylko po to żeby wiedzieli, że nie będziemy udawać że
nic się nie stało. stało się i niech pamiętają o tym każdego dnia.

[na_pustyni]

Identycznie z moją matką! Już nie chodzi o poczucie winy, ale o najzwyklejszą
uczciwość. Wypierają, pewnie czują się winni, że okaleczyli nas emocjonalnie na
całe życie.

[madzioreck]

na_pustyni napisała:

> Identycznie z moją matką! Już nie chodzi o poczucie winy, ale o najzwyklejszą
> uczciwość. Wypierają, pewnie czują się winni, że okaleczyli nas emocjonalnie na
> całe życie.

No, mój tata do tej pory z dumą powtarza (i oczekuje potwierdzenia), że my nigdy nie byłyśmy bite...

[wyznawczyniwielkiegoczerwia]

Moi rodzice tak samo.

[ca.melia]

jufox napisała:

Jak kiedyś
> przypomniałam mojej matce, że mnie regularnie prała, to mi
odpowiedziała, że ho
> ho! ja to nie wiem co to znaczy takie prawdziwe lanie, inni to
dostawali! Jak
> rozumiem powinnam być jej wdzięczna, że nie katowała mnie i nie
lądowałam w
> szpitalu.


zupełnie jak moja a rękę miała bardzo lekką do podnoszenia, tylko
pamięć jakoś wybiórczą.... i szlag mnie trafia, kiedy zaczyna mnie
pouczać co do wychowania mojego dziecka.

To samo

[ilquad]

I ta negacja maltretowania robi dużo więcej krzywdy niż świadomość
bycia "karanym". Potem już myślisz, że bycie bitym jest tak
normalne, jak powietrze. Że jak czujesz ból, to on nie istnieje, bo
przecież kochany rodzic zaprzecza, że w ogóle coś zrobił. Potem
oszukujesz samego siebie i w rezultacie dochodzisz do wniosku, że
sam sobie to zrobiłeś...

[erba]

Ja klapsów nie pamiętam, zresztą wiem o nich, bo sama zapytałam mamę, czy mi je
dawała, to odpowiedziała, że sporadycznie. Za to pamiętam ciche dni rodziców,
ich osobne półki w lodówce, poniżanie mamy przez ojca i to teraz odbija się na
moim życiu, a nie jakieś lekkie klaśnięcie w pieluchę. Czemu tak mało się mówi,
że dziecko potrzebuje zgodnej rodziny, że awantury rodziców, które nie dotyczą
dziecka, tak bardzo je dotykają. Ja tylko proszę te emamy, które tak grzmią nad
każdym lekkim klapsem (które utożsamiają z katowaniem kablem), żeby pamiętały
następnym razem jak przyjdzie im ochota na kilkudniowy foch, że napięcie między
rodzicami dla dziecka jest o wiele bardziej bolesne niż klaps.

[japoneczki]

klaps w pieluchę... chyba nie o tym rozmawiamy,
choć każda przemoc, zwł. w stosunku do słabszego, jest okrutna... po
co dawać klapsa, skoro można porozmawiać...

u mnie w domu były i kłótnie miedzy rodzicami i przemoc fizyczna i
psychiczna. Dopiero dzisiaj, po wielu latach niemieszkania z
rodzicami (którzy się rozwiedli w okropnych klimatach), po
małżeństwie z facetem, który mnie bił, jestem w stanie przyznać się,
że byłam bita...
I nie mówię o 'klapsie w pieluchę', jak to jedna osoba podsumowała,
ale o laniu z siniakami, krwią, gdy osoba bijąca wpadała w szał z
byle powodu... awantury, po których chciało się umrzeć... nigdy nie
było wiadomo, kiedy i z jakiego powodu to się stanie, ani jak się
skończy... a co słyszałam: że siniaki to moja wina...
i tak to wygląda, przemoc to oznaka słabości, niestabilności
emocjonalnej, może się zdarzyć, ale cudownie, gdy rodzice przeproszą
dziecko i tego nie powtórzą. ale przeważnie rodzice wmawiają swojej
ofierze, że jej się należało, a to nieprawda!

tak, sama miałam problem z agresją, teraz mogę powiedzieć, że po
wielu rozmowach, sytuacjach i staraniach ze strony mojej i mojego
narzeczonego, to nie jest już mój problem... swojego dziecka nigdy
nie uderzę, znam lepsze i skuteczniejsze sposoby komunikacji.

[mama303]

erba napisała:

>Czemu tak mało się mówi,
> że dziecko potrzebuje zgodnej rodziny, że awantury rodziców, które
nie dotyczą
> dziecka, tak bardzo je dotykają.

Oczywiście że potrzebuje tylko że wątek jest na inny temat /i nie
chodzi o pieszczotliwy klaps w pieluchę/.

[gondra]

> Za to pamiętam ciche dni rodziców, ich osobne półki w lodówce,
> poniżanie mamy przez ojca i to teraz odbija się na moim życiu, a
> nie jakieś lekkie klaśnięcie w pieluchę. Czemu tak mało się mówi,
> że dziecko potrzebuje zgodnej rodziny, że awantury rodziców, które
> nie dotyczą dziecka, tak bardzo je dotykają.

Pogadaj z tymi "mądrymi", którzy są zwolennikami utrzymywania
kiepskiego związku i nie rozwodzenia się dla "dobra" dziecka.
Rozwód rodziców też pozostawia traumę, ale z dwojga złego...

[na_pustyni]

Mnie bili, "bo pyskowałam". Dostawałam też w twarz i nigdy tego nie zapomnę.
Chyba nie ma nic bardziej sadystycznego niż wykorzystanie swojej przewagi
fizycznej/psychicznej na człowieku w 100% od nas uzależnionym.

[jufox]

Zastanawiam się na ile rozmowa mogłaby coś zmienić. Moja matka np uważa, że jej
specjalność do genialność i nawet jej do głowy nie przyjdzie, że bicie mnie na
odlew to był błąd - no bo ona błędów nie popełnia. A ja byłam spokojnym
dzieckiem, stąd przerażenie jak sobie o tym teraz myślę. Nie dostawałam za to,
że narażam swoje zdrowie i życie. Po prostu trzeba było wyładować frustrację a
ja byłam obok. Jak patrzę na moją córkę (2,5 roku) i pomyślę, że mogłabym z nią
tak wywijać jak moja matka ze mną to chybabym od razu poszła do psychiatry. W
ogóle sobie tego nie wyobrażam, mimo tego że jest niezmiernie żywym dzieckiem i
wystawia moją cierpliwość na wielkie próby.

[japoneczki]

mam dokładnie takie same odczucia jak Ty... moja matka też jest
nieomylna i nie znosi sprzeciwu... nawet nie zaczynam z nią rozmowy,
bo ja już tego nie potrzebuję, a jej to już nie zmieni... może kiedyś
jej powiem, ale zwyczajnie zamknęłam już ten rozdział za sobą.
Rozumiem podnieść głos, ale bić drugą osobę, do tego małe dziecko -
straszne.... naprawdę straszne

[jufox]

Pamiętam jak kiedyś w przedszkolu pojawiłam się z wielkim siniarem na udzie.
Była jakaś rytmika czy coś tam i pani to zauważyła. Spytała skąd to mam, ja
odpowiedziałam, że to moja mama mnie uderzyła. Matka mnie odebrała i przez całą
drogę do domu nie odezwała się do mnie słowem. Okazało się, że kobieta z
przedszkola wzięła ją na dywanik, nie wiem co jej tam powiedziała, ale moja
matka się na mnie OBRAZIŁA . Wyobrażacie sobie taki absurd?!

[japoneczki]

a ja się zastanawiam, co sobie myśleli sąsiedzi, podczas gdy u nas
dzień w dzień niemalże działy się dzikie głośne awantury... do
dzisiaj wstydzę się, gdy tam przyjeżdżam...wydaje mi się, ze wszyscy
wiedzą i osądzają

[na_pustyni]

Nie wstydź się!! Jeśli osądzają, to na pewno nie Ciebie!

[yokohama.pl]

to i tak była łagodna mój ojciec zagroził mi, że jak będę
opowiadać o tym co się dzieje w domu to mnie zbije do
nieprzytomności.

[yokohama.pl]

jufox, japoneczki
nie przyjdzie jej do głowy bo nikt jej tego nie mówił.
oczywiscie nawet jak coś jej powiesz to mało jest prawdopodobne, że
usłyszysz od niej "córczko wybacz traktowałam cię niegodziwie" ale
sensem konfrontacji nie jest zmuszenie napastnika do kapitulacji ale
przeciwstawienie się mu i strachowi, który nadal obezwładnia. chodzi
o to, żeby zawalczyć o siebie i powiedzieć na głos sobie i innym
jaka jest prawda, a nie poddawać się na zasadzie "było minęło po co
do tego wracać". prawda jest taka, że to było ale nie minęło...

[soah]

(Przepraszam za brak polskich znakow, pisze z UK)

Tez bylam spokojnym dzieckiem i raczej zamknietym w sobie. W dziecinstwie czesto bylam karcona przez matke, szczegolnie od czasu pojscia do szkoly, dostawalo mi sie przy odrabianiu lekcji albo kiedy klamalam, to bylo potrzasanie, sciskanie za ramie, ucho, oderzenie w glowe...dokladnie nie pamietam bo nie staram sie...
Najgorzej bylo kiedy bylam juz w liceum i przy awanturach z mama (szkola,niezmyte naczynia itp) mama wybuchala zloscia najczesciej z rana przed wysjciem do pracy, kiedy ja jeszcze lezalam w lozku...Zaczynalo sie od drobnostki, konczylo na tym, ze ja nie wytrzymywalam (chociaz bardzo staralam sie milczec i jej nie sluchac zeby nie wybuchnac zloscia) i mowilam cos nieprzyjemnego, wtedy bylo juz 'po mnie', najczesciej bylo to szarpanie za ramie i bardzo raniace slowa (chyba to gorsze)...Najbardziej patologiczne jednak bylo kiedy ja lezalam przykryta koldra, a moja matka w jakiejs beznajdziejnej bezsilnosci wziela do reki rure od odkurzacza i zaczela mnie bic przez ta koldre...Chyba nie bolalo ale bylo okropne.

Najbardziej frustrowalo mnie to, ze ja nie moglam wybuchac zloscia, nie bylo to akceptowanie przez moja mame w zadnym wypadku. Odbierala to jako brak szacunku itp.

Wiem,ze ojciec mojej matki ja bil, zanim odszedl od rodziny...Pewnie to stad.

W pamieci utwilo mi tez kiedy dostalam akurat w swieza szczepionke, polecialo troche krwi,mama pozniej sie poplakala i mnie przepraszala...
Po czasie raczej zawsze przepraszala (chociaz to najczesciej ja musialam zrobic pierwszy krok)...Burze przychodzily rownie szybko jak mijaly...

Nie staram sie tego wsztyskiego zapamietywac i wypominac, raczej zaakceptowac i zrozumiec. Matka jest dla mnie bardzo wazna i nikogo tak bardzo nie kocham...

Od mniej wiecej dwoch lat jest coraz lepiej i swietnie sie dogadujemy...Poza tymi wydarzeniami nasza relacja byla zawsze wyjatkowa.


Acha. Przynam sie,ze czasami nie potrafie opanowywac swojej zlosci albo odczuwam agresje. Nigdy nikogo nie uderzylam, konczy sie tylko na rzucaniu przedmiotami...czy raczej zrzucaniu.

Chyba najwazniejsze to zdawac sobie sprawe z tych slabosci...i z nimi walczyc.

Pozdrawiam

[jufox]

A mnie jeszcze najbardziej wnerwia argument, że wyrośliśmy na ludzi, zatem to
manto które nam spuszczali co i raz to nas wykreowało. Znaczy, że współtworzyli
tymi metodami Nowego Wspaniałego Człowieka. Ostatnio moja koleżanka przyznała
się, że jej ojciec też walił nie patrząc gdzie mu ręka leci. I ona i ja nie
pochodzimy z rodzin patologicznych, wręcz przeciwnie - inteligenckie, zadbane
domy, my wzorowe uczennice. koszmar.

[annie_laurie_starr]

Znam przypadek z dobrej rodziny. Wszyscy sie kochali i bylo fajnie. Rodzina
byla wielopokoleniowa, ale gdy umieral senior rodzin to dorosla wtedy corka
dostala strasznej schizy i odmowila pozegnania sie z ojcem, bo wrocily
wspomnienia z dziecinstwa zwiazane z biciem. Nie znam sprawy na tyle dokladnie,
czy corka w koncu sie przelamala, ale pzez lata nie miala do ojca pretensji,
dopiero jak zaczal umierac to sie na niego wsciekla.

Jako dziecko dostalam pare klapsow, ktore pamietam, a ktore moi rodzice uwazaja
za nic wielkiego. Ja tez gneralnie uwazam, ze nie byly bolesne bardziej
symboliczne, ale mogloby sie bez nich obejsc. Na pewno nie zrobly ze mnie
lepszgo czlowieka.

Jednak gdybym stosowala klapsy (nie robue tego!) wobec corki na pewno moi
rodzice byliby pierwszymi, ktorzy rzuciliby we mnie kamieniem, bo to ich
ukochana wnusia, oczko w glowie. Gdy raz opowiadalam rodzicom jak w jednej
rodzinie dziecko dostalo klapsa od dziadka, bo nie moglo sie doczekac mieska na
rodzinnej kolacji i zaburzylo poczatek wieczoru, to moj ojciec stwierdzil ze by
tego dziadka chetnie przez leb walnal. Jak dziecko chce jesc miesko, to trzeba
przerwac porzadek kolacji i w ogole wszystko i to miesko dac.

[rock73]

annie_laurie_starr napisała:

> [...] pzez lata nie miala do ojca pretensji,
> dopiero jak zaczal umierac to sie na niego wsciekla.

A może to był początek Sądu (Ostatecznego) nad duszą tego człowieka i już za
życia rozpoczęło się wyliczanie jego grzechów? Może to nie była świadoma reakcja
tej kobiety, tylko głos z zaświatów? Myślicie czasami o tym, że taki bijący
rodzic zostanie kiedyś z każdego klapsa rozliczony i może za to trafić do
piekła? Brrr, straszne, nie chcę wiedzieć co było dalej.

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[wojsm]

Za to że zabroniłam mojemu teściowi bić moje dzieci od dwóch lat jestem w
stanie wojny z całą rodziną męża (z teściem oczywiście też). Zaznaczam że
mieszkam z nim i teraz szkalują mnie i niszczą mi życie. oczywiście teraz już
za wszystko . I tak to jest jak stajesz w obronie dzieci, a co dopiero
obcych? Mimo to nie zmieniam zdania, że dzieci bić nie wolno. A tym bardziej
dziadkom.

Ja też byłam bita

[zapach.mango]

Kablem, ręką, pasem, czym sie dało. Ciągnęli mnie za uszy, za włosy.
Opowiadali znajomym jaka jestem zła. Dziś staram sie o tym nie
pamiętać. Właściwie wszystkie moje "przypadki" wymazałam z pamięci,
nie chcę ich wspominać ale za to doskonale pamiętam jak raz tata
tłukł mojego brata w przedpokoju, a on lezał skulony na podłodze.
Pamietam jak bardzo się wtedy bałam i jak bardzo krzyczałam. Nigdy
tego nie zapomnę. Bił go wtedy bo dowiedział się, że zamiast do
kościoła brat poszedł odwiedzić kolegę. Nigdy z bratem o tym nie
rozmawialismy ale czasem chodzilismy na długie spacery bez jednego
wypowiedzianego słowa. Eh, nawet teraz łzy leca po polczkach.
Nie, nie bylismy patologiczną rodziną. Wszyscy z wyższym
wykształceniem, z dobra pracą, alkoholu rodzice nigdy nie pili.
Muszę przyznać, że jak juz dorosłam to w czasie kłótni uderzyłam
matkę i wykrzyczałam jej, że to za te wszystkie razy. Wbrew pozorom
nie pomogło ani trochę.
Wyjechałam z kraju i od kilku lat nie widziałam rodziny. Oni chcą,
zebym wróciła, ja niby też ale jednak nie umiem sie na to
zdecydować.
Jestem samotna, nie mam dzieci. Jesli kiedyś będe je miała postaram
się je kochać bardziej i lepiej.

[bsl]

czytam te wasze posty i dopadły mnie wspomnienia , chcialam
zapomnieć ale sie nie da

[justek20]

A ja nie będę biła moich dzieci.

Sama dostałam parę razy lanie. Rodzice owszem coś tam pamiętają, ale na zasadzie
"och taki tam klaps niewinny!". Niby żadnej traumy i problemów w życiu dorosłym,
ale okazuje się, że nie mam poczucia nienaruszalności mojej osoby. Niektórym
ludziom w głowie się nie mieści, że ktoś mógłby ich uderzyć. Ja nie mam tego
cudownego poczucia. Czasem wycofuję się z sytuacji konfliktowych z obawy, że
ktoś mógłby mi "przyrżnąć" ... jeśli to nie od tych "klapsów niewinnych" to nie
wiem czemu jestem taka popaprana )))

[joalicja]

justek20 napisała:

"Czasem wycofuję się z sytuacji konfliktowych z obawy, że
> ktoś mógłby mi "przyrżnąć" ..."

...albo zacząć wrzeszczeć

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[hanilein]

Rodzice, oboje ludzie wykształceni, po studiach, z tak zwanych
dobrych domów, w dzieciństwie zawsze po moich dziecięcych wybrykach,
np. zrzucanie zabawek z balkonu, używali pasa lub skakanki. Do dziś
pamiętam jak się bałam tego bicia, usiłowałam wszystki pasy ojca
chować za wersalkę, w nadzieji, że nie będzie mnie bić nie mając
odpowiedniego narzędzia. Zdecydowanie pozostała mi trauma z tamtych
czasów. Mam wrażenie, że z energicznego, radosnego dziecka, wyrosłam
na dobrze wytresowaną, ale niedowartosciowaną i bojącą się ludzi
osobę.. Obecnie, kiedy z rzadka podejmuję ten temat w rozmowach z
rodzicami, słyszę, że powinnam być wdzięczna, że mam takich
rodziców, i co mają powiedziec dzieci alkoholików np... mam
wrażenie, że się tego wstydzą,ale za nic się do tego nie
przyznają..Bicie to okropna krzywda robiona dziecku!!! nieważne czy
to tylko uderzenie pasem, czy juz maltretowanie. Moja córeczka ma
roczek i mam madzieję, że nigdy nie podniosę na nia ręki.

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[sophie124]

Byłam w dzieciństwie karana za przewinienia, które zdaniem moich
rodziców zasługiwały na porządne bicie albo policzek lub też pasa.
Teraz kiedy jestem dorosła, mam problem z wyładowaniem złości,
przykładem jest niecierpliwość mojego ojca. Czasem mam takie
momenty, że mam wrażenie, że mnie zaraz rozerwie. Nie potrafie sobie
radzić z tym, ale staram sie kontrolować, choć i tak nosze sie z
zamiarem poproszenia o pomoc fachowca. Co jesli nie będę mogła sie
opanowac przed własnym dzieckiem, tego boje się najbardziej....

jezu,a co to za kara"nieodzywanie" sie do dziecka?

[niki_222]

kto to wymyslił?
wspaniali psychologowie?

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[irena.earl]

To ważny artykuł. W zasadzie to artykuł o mnie. Moi rodzice też mnie bili, mnie i moje rodzeństwo. Dla mnie i rodzeństwa to była normalność, nie dziwiło mnie to, myślałam, że tak widocznie jest we wszystkich domach. Zwłaszcza, że matka powtarzała, że w dobrym domu, dobry ojciec, to by nas DOPIERO sprał. Wynikało z tego, że im lepszy ojciec, tym mocniej bije, a nasz widocznie nie był zbyt dobry. Cóż, gdyby był choć trochę lepszy w tym, co robił na trzeźwo i po pijaku, na gorąco i na zimno, zabiłby brata - jego bił najmocniej, kopał, rzucał o podłogę, tłukł nim o ścianę i dusił szelkami spodenek. Ojciec też bił matkę, a matka - nas, zwykle w szale, aż leciały kłaki. Na zewnątrz porządna rodzina.

Nie wierzę, że są siedzi nie słyszeli - nie w bloku z wielkiej płyty, w którym słychać, co sąsiad dwa piętra wyżej robi w toalecie. Pewnie to samo robili swoim dzieciom. Nic złego nie zauważył też żaden nauczyciel. Byliśmy wszyscy bardzo dobrymi, inteligentnymi uczniami. Nikt nam nie pomógł.

Pamiętam, jak matka mnie uczyła, że jeśli zobaczę na podwórku, że jakiś dorosły bije dziecko, mam wołać kogoś na pomoc. Chyba że dziecko jest bite przez rodzica - wtedy mam nic nie robić, bo każdy rodzic ma prawo bić swoje dziecko. Było to dla mnie tak normalne oczywiste, jak to, że mieszka się w domu, je z talerza i trzeba odrabiać lekcje.

Do pewnego momentu nie było ani jednego dnia w moim życiu bez płaczu. Nie ma w tym słowa przesady, płakałam każdego dnia mojego życia, każdego. I ten strach potworny, który teraz, po 9 mies terapii, po leczeniu depresji, jest już tylko zwykłym niepokojem i poczuciem opuszczenia, które zostanie ze mną chyba na zawsze, niezależnie od kochających i kochanych osób wokół.

Przeprowadziłam konfrontację z rodzicami, odważyłam się. Milczeli przez cały czas, nie wiedziałam czy mnie w ogóle usłyszeli. Ich odpowiedzi były bardzo standardowe, w zasadzie zostały już wymienione w artykule: kłamiesz, nieprawda, wyolbrzymiasz, nic takiego nie pamiętam, może karciliśmy was, ale nie biliśmy, zrzucasz winę na nas za swoje problemy, zawsze taka byłaś, teraz już do końca życia będziesz nas oskarżać o swoje nieszczęścia, było nam trudno, byliście niegrzeczni, a co ja miałam zrobić z takimi bachorami, mąż pił i mnie bił, nie maiłam znikąd pomocy. Ojciec na komunikat, że chodzę na terapię DDA, zapytał - a kto jest alkoholikiem?

Teraz jest już dużo lepiej. Rodzice powoli i z oporami i przyznali, ze nie wszystko było jednak tak idealnie, ze nie byli w porządku, że robili źle. Powiedzieli słowo przepraszam. Myślę, że była to jedna z najtrudniejszych rzeczy w ich życiu. Dla mnie to jak czysta woda w dotychczasowym bagnie. Umożliwiło to jakieś załatanie, choćby mierne naprawienie naszych relacji. To byłam jedna ja, zostaje jeszcze rodzeństwo. Z siostrą rozmawiamy o przemocy i alkoholu w domu, brat - ucina szybko takie rozmowy. Ojca nienawidzi. Widać to zbyt bolesny kawałek, ale rozumiem go, bo nie wiem, czy na jego miejscu umiałabym choć trochę wybaczyć ojcu. Pewnie bym nie umiała, bo to, co mu robił, było straszne, jak długoletnie więzienie, tortury albo obóz koncentracyjny, urządzony przez najbliższego, kochanego człowieka.

[ledzeppelin3]

nie wiem, czy na jego miejscu umiałabym choć trochę wybaczyć
> ojcu.

I nie ma takiej potrzeby
NIE TRZEBA doprawdy wybaczać takich rzeczy.
Nie ma takiego obowiązku
Dawno wykazano w psychologii, że "wybaczenie" nie jest konieczne do
przywrócenia zdrowia psychicznego ofiarom przemocy

[az-3]

byłam bita.szarpana a czasem wleczona za nogi,pochodze z rodziny
wielodzietnej wychowywała nas matka ojciec ciągle wyjeżdzał za pracą
po Polsce a jej puszczały nerwy i w tedy obrywało się nietylko mi
ale i rodzeństwu,starsze rodzeństwo broniło młodsze.Nigdy niezapomne
tego i niewybacze ponieważ teraz wiem że mama mogła poprosić o
porade psychologa i brać leki a ona swoje nerwy wyładowywała na
nas,najgorsze jest to że ona mówi nigdy dziecka nie uderzyłam bo
wszystkie kochałam jak to słysze chce jej wszystko wykrzyczeć prosto
w twarz,ale po co żeby mi ulżyło,niepotrafie jej powiedzieć słowa
kocham,bo nigdy niezaznałam tej miłości od niej.Mam dwoje
wspaniałych dzieci,czasem dam klapsa a puzniej uciekam do łazienki i
płacze bo czuje się okropnie,czuje się jak bym w tym momencie
postępowała jak moja matka choć przecież nią niejestem bo nie katuje
swoich dzieci ale trałma została i będzie do końca życia.

[ledzeppelin3]

nie wiem, czy na jego miejscu umiałabym choć trochę wybaczyć
> ojcu.

I nie ma takiej potrzeby
NIE TRZEBA doprawdy wybaczać takich rzeczy.
Nie ma takiego obowiązku
Dawno wykazano w psychologii, że "wybaczenie" nie jest konieczne do
przywrócenia zdrowia psychicznego ofiarom przemocy

[ilquad]

Gratuluję, że ci się udało.

[markus202020]

Mnie i brata wychowywała tylko matka. Rodzice rozwiedli się. Matka
bila nas smyczą psa, znęcała się nad nami psychicznie, słownie,
fizycznie. Z jej ust słyszałem " ty bezmózgowcu jak pie...ę to
zabiję". Jak juz mnie zbiła, a dalej była zła to pytała czy " zrobić
powtórkę z rozrywki". Mówiła tez wiele razy, że załuje, że mnie nie
wyskrobała i ze w scikach nie popłynałem. Dodam, że byłem bardzo
spokojnym dzieckiem, ze wzorowym zachowaniem w szkole, czerwonym
paskiem na świadectwie co roku. Nie sprawiałem zadnych kłopotów.
Całymi dniami zastanawiałem sie co zrobić, zeby mnie pokochałam jak
sie jej przypodobać. Naduzywała także alkoholu, ciągala nas po
imprezach. Pamiętam jak z zazdrością patrzyłem na okna moich
kolegów, gdy wieczorem zapalało sie w nich swiatło i rodzice wołali
do domu. Nas nikt nigdy nie wołał. Wieczorem rozpoczynaliśmy
poszukiwanie matki, od jej znajomych i nasłuchiwaliśmy czy jest juz
na tyle pijana, że zasnie czy będzie nas bić. Mój brat nie
wytrzymał. W wieku 16 lat został narkomanem. Dziś ma ok 40 - jest
wrakiem człowieka. Pierwszy raz spotkał kogoś kto chciał mu pomóc
dopiero w więzieniu.
Ja skonczyłem studia, mam bardzo dobrą pracę, ale mimo 30-u lat nie
załozyłem rodziny. Boję się, że kogos skrzywdzę. Jest mi zle. Nie
jestem szczesliwy. Mam pieniądze, jestem niezależny z perspektywami
na przyszłośc zawodową, ale zazdroszczę moim znajomym ich rodzin,
dzieci, żon. Wiem, że dla mnie to nieosiągalne. Musze się jeszcze
dużo nauczyć. Czytam fora internetowe, blogi rodzinne, oglądam
zdjęcia usmiechniętych rodzin i uczę się kazdego dnia jak taka
rodzina powinna wyglądac.
Mam 30 lat i na zewnatrz wyglądam jak spełniony, szczesliwy człowiek
( singiel). To jednak tylko pozory. W głębi duszy jestem dzieckiem,
które nigdy nie miało szansy tym dzieckiem być. Zyję w dwóch
światach. coraz częściej myslę, że nie ma dla mnie nadziei...

[mamma3]

Nie czytałam wszystkich waszych postów wybaczcie. Muszę podzielic
się tylko jedną myślą. My pokolenie dwudziesto i trzydziestolatków
mamy wpojone nawykowo ze dzieci trzeba bic lub karac. Tak naprawdę
nie umiemy wychowywac. Myslę że rolą rządu jest nie tyle zakazywanie
bicia co ogólnopolska kampania społeczna (nie koncząca się wyłącznie
tylko na bilbordach) która obejmie również przedszkolanki( straszące
dzieci pasem) oraz nauczycieli jak wychowywac dzieci by wyrosły na
dorosłych myślących, zdrowych emocjonalnie, silnych psychicznie i
niezależnych. Dorosłych o szerokich horyzontach i tolerancyjnych.
Tak naprawdę wszyscy chcemy dla tych dzieciaków najlepiej jednak
wychowywanie nas w duchu posłuszeństwa i strachu ( czy to
ojcowskiego pasa czy matczynego nieodzywania się) powoduje że ten
schemat nieswiadomie powielamy. Tak naprawdę nie wiemy jak można
dzieci wychowywac inaczej (prawidłowo) bo nikt nas tego nie nauczył.
Popełniamy mnóstwo błędów ale tak boimy się nieraz kar fizycznych że
uciekamy w psychiczne, bo dziecko ma byc posłuszne (i koniec
kropka). Albo wręcz przeciwnie pozwalamy by dzieci nami rządziły
wierząc że rozpieszczone dziecko to szczęśliwe dziecko.

[fajny_franio]

Nie ma wychowania bez kar. To jest utopia! Psychologowie tworzą coraz to nowe
teorie, jedna głupsza od drugiej, a poziom rozwydrzenia młodzierzy ciągle
rośnie. A tym wszystkim "znanym" którzy nawołują żeby dzieci biły swoich
rodziców proponuję szybką wizytę u psychiatry. Przypadki pobicia rodziców przez
dzieci są corza częstsze nie tylko w Europie ale i w Polsce. A biją nie te
dzieci które same były bite i chcą się zrewanżować tylko bezstresowcy którym w
odpowiednim czasie nie wpojono szacunku dla rodziców. Nowoczesnym rodzicom
dostaje się za to że nie dali dziecku kasy, ośmielili mu się sprzeciwić albo po
prostu pociecha w danym dniu miała gorszy humor.
Ja sam nie raz oberwałem nie tylko klapsy ale i normalne lanie pasem i do głowy
by mi nie przyszło żeby mieć do kogoś pretensje. Większość moich rówieśników
była traktowana podobnie i nie spotkałem nikogo kto by miał żal czy uraz do
rodziców. Choć chyba jesteśmy większością to psychologowie nie uwzględniają nas
w swoich "badaniach". Oni się ekscytują przypadkami patologicznymi i wmawiają
wszystkim, że te przypadki są typowe. To jest zwykła manipulacja!

[yokohama.pl]

fajny_franio napisał:

> Nie ma wychowania bez kar. To jest utopia! Psychologowie tworzą
coraz to nowe
> teorie, jedna głupsza od drugiej, a poziom rozwydrzenia młodzierzy
ciągle
> rośnie. A tym wszystkim "znanym" którzy nawołują żeby dzieci biły
swoich
> rodziców proponuję szybką wizytę u psychiatry. Przypadki pobicia
rodziców przez
> dzieci są corza częstsze nie tylko w Europie ale i w Polsce. A
biją nie te
> dzieci które same były bite i chcą się zrewanżować tylko
bezstresowcy którym w
> odpowiednim czasie nie wpojono szacunku dla rodziców. Nowoczesnym
rodzicom
> dostaje się za to że nie dali dziecku kasy, ośmielili mu się
sprzeciwić albo po
> prostu pociecha w danym dniu miała gorszy humor.
> Ja sam nie raz oberwałem nie tylko klapsy ale i normalne lanie
pasem i do głowy
> by mi nie przyszło żeby mieć do kogoś pretensje. Większość moich
rówieśników
> była traktowana podobnie i nie spotkałem nikogo kto by miał żal
czy uraz do
> rodziców. Choć chyba jesteśmy większością to psychologowie nie
uwzględniają nas
> w swoich "badaniach". Oni się ekscytują przypadkami patologicznymi
i wmawiają
> wszystkim, że te przypadki są typowe. To jest zwykła manipulacja!
jest różnica między karą a wyciąganiem konsekwencji. co do szacunku -
na ile jest trwały szacunek zrodzony ze strachu? rodzice najlepiej
nauczą dzieci szacunku do siebie, jeżeli sami będą je traktować z
szacunkiem - a to wyklucza bicie.
a ciebie jest mi żal. bo jeżeli naprawdę wydaje ci się, że nie masz
żalu o to, że najbliższe ci osoby, które miały cię chronić, kochać,
dbać o ciebie i uczyć cię świata stosowały wobec ciebie przemoc to
naprawdę jesteś biedny.

[fajny_franio]

Sam jesteś biedny/biedna bo nie potrafisz samodzielnie myśleć. Nie
przeczytałeś ze zrozumieniem tego co napisałem tylko os razu
strzelasz wyuczonymi na pamięć sloganami. Mój szacunek do rodziców
nie jest zrodzony ze strachu tylko z wdzięczności za to, że mnie
chronili, kochali(i kochają), dbali o mnie i uczyli świata i NIGDY
NIE STOSOWALI WOBEC MNIE PRZEMOCY bo rodzicielskie lanie za karę
żadną przemocą nie jest!

[yokohama.pl]

a czym jest? dowodem miłości? i czego to cię nauczyło? że jak ci nie
starcza cierpliwości, argumentów itp. to możesz walnąć? a co to
dziecko jakiś półdebil, któremu nie można wytłumaczyć tylko od razu
trzeba bić?

i coś za często wmawiasz swoim rozmówcom zaślepienie i brak
samodzielnego myślenia. w moim odczuciu sam masz z tym problem -
jakbyś samodzielnie myślał, a nie schematami narzuconymi ci przez
rodzicieli to byś zobaczył, że bicie dzieci przez rodziców jest
przemocą. ale gdybyś to uznał musiałbyś ich zrzucić z piedestału, a
to wymaga wielkiej odwagi i gruntownego przebudowania swojego
systemu wartości. nie każdy ma na to siłę.

[morgen_stern]

Może franio jest ciągle mentalnie małym franiem, który dostaje lanie od rodziców
i jeszcze się spod tego nie wyzwolił

[yokohama.pl]

morgen_stern napisała:
"Może franio jest ciągle mentalnie małym franiem, który dostaje
lanie od rodziców i jeszcze się spod tego nie wyzwolił "
na to wychodzi

[fajny_franio]

yokohama.pl napisała:

> morgen_stern napisała:
> "Może franio jest ciągle mentalnie małym franiem, który dostaje
> lanie od rodziców i jeszcze się spod tego nie wyzwolił "
> na to wychodzi

Nie dumajcie tak Drogie Panie nade mną bo Was główki rozbolą od tego myślenia a mnie będzie przykro

[fajny_franio]

yokohama.pl napisała:

> a czym jest? dowodem miłości? i czego to cię nauczyło? że jak ci nie
> starcza cierpliwości, argumentów itp. to możesz walnąć? a co to
> dziecko jakiś półdebil, któremu nie można wytłumaczyć tylko od razu
> trzeba bić?
>

Nauczyło mnie min. tego, że pobłażliwość nie jest wykładnikiem rodzicielskiej miłości. To naprawdę bardzo cenne doświadczenie.

> i coś za często wmawiasz swoim rozmówcom zaślepienie i brak
> samodzielnego myślenia. w moim odczuciu sam masz z tym problem -
> jakbyś samodzielnie myślał, a nie schematami narzuconymi ci przez
> rodzicieli to byś zobaczył, że bicie dzieci przez rodziców jest
> przemocą. ale gdybyś to uznał musiałbyś ich zrzucić z piedestału, a
> to wymaga wielkiej odwagi i gruntownego przebudowania swojego
> systemu wartości. nie każdy ma na to siłę.

Nie mogę "czegoś za często wmawiać moim rozmówcom" bo moja poprzednia wypowiedź była pierwszą w tym temacie. Przepisałaś nie tą formułkę co trzeba Nie znasz mnie ani moich rodziców ale od razu nas oceniasz i usiłujesz wcisnąć w swoje ciasne stereotypy. Kto Ci dał to tego prawo? I komu tu bardziej brakuje dobrego wychowania? Ty pewnie już dawno gruntownie przebudowałaś swój system wartości. Zrzuciłaś z piedestału rodziców i postawiłaś na nim jakieś "autorytety" z telewizora. Gratuluję odwagi! Jak kiedyś Twoje "wychowywane rozmową" dzieci spuszczą Ci solidny łomot to zrozumiesz co to jest prawdziwa przemoc

[yokohama.pl]

"Nauczyło mnie min. tego, że pobłażliwość nie jest wykładnikiem
rodzicielskiej miłości. To naprawdę bardzo cenne doświadczenie."
rozumiem, że według ciebie nie bicie dzieci jest równoznaczne z
pobłażaniem im i osławionym "bezstresowym wychowaniem"? otóż to nie
jest jedno i to samo. dyscyplinę dziecom trzeba wpajać, ale nie
biciem. nie tylko dlatego, że agresja rodzi agresję (obserwując
dzieci na podwórku gołym okiem widać które są bite, bo to właśnie
one są najbardziej agresywne), ale dlatego, że dziecko bite nie
zastanawia się nad swoim postępowaniem i dlatego bicie to żadna
metoda wychowawcza. ty być może teraz jako dorosły rozumiemsz
dlaczego rodzice cię bili i dostrzegasz w tym jakiś sens, ale nie
chce mi się wierzyć, że jak cię bili jako dziecko, to myślałeś
sobie "tak tato masz rację zrozumiałem swoje postępowanie, byłem
okropny wal śmiało" będąc małym bitym dzieckiem czujesz tylko ból,
strach i upokorzenie. refleksja przychodzi z czasem.

a w kwestii łomotu, którego mi życzysz z rąk moich dzieci, nie
obawiam się aby to kiedyś mi się przydarzyło. nie znam przypadku,
żeby dzieci, które wynoszą z domu, że przemoc to nie rozwiązanie
biły swoich rodziców. natomiast znam kilka przypadków, gdy chłopaki
bite przez ojców, urosły i tatusiowie się zdziwili. tego też nie
popieram nawiasem mówiąc.
proponuję zakończenie tej dyskusji, bo do niczego nie prowadzi. mam
nadzieję, że kiedyś przekonasz się, że to co piszę to nie
tylko "slogany autorytetu z telewizora", albo nie będziesz miał
dzieci, bo ktoś tak niereformowalny w swoich poglądach na przemoc
wobec dzieci nie powinien ich mieć. pozdrawiam.

[jufox]

poza tym malemu franiowi chyba umknęło, że większość osób biorących
udział w tym wątku nie teoretyzuje sobie na podstawie jakiś
programów w TV czy innym medium. Znamy to bowiem z autopsji. Nie
wiem doprawdy jak z rozrzewnieniem można wspominać rodziców
wpadających w szał i walących na odlew, że się latało po ścianach.
Przecież to trzeba być psychopatą, żeby widzieć w tym sposób
wychowawczy! trzeba być masochistą żeby po czymś takim nie mieć
urazów psychicznych.

[jufox]

nie mały tylko fajny ten franio. pardonnez moi.

[fajny_franio]

Yoko, przeczytałem Twoje wcześniejsze posty. Zrozumiałem skąd u Ciebie taki upór
ale nadal będę Cię namawiał żebyś i Ty pewne sprawy postarała się zrozumieć.
Wygląda na to, że jesteśmy trochę "z innych bajek". Twoi rodzice przekroczyli
granice patologi a moi nie. Mnie rodzice nigdy nie "walili po łbie", nie
szarpali, nie wyzywali. Jak coś poważniej przeskrobałem to dostawałem zwyczajne
lanie po tyłku jak Bóg przykazał i tyle. Było zwykle raczej "na spokojnie"
niezbyt często ale za to zdarzało się bardzo mocno. Zawsze, nawet będąc małym
dzieckiem, widziałem ścisłą zależność między bólem tyłka a swoim postępowaniem i
odbierałem to jako karę a nie przemoc. To oczywiste, że bałem się lania ale nie
bałem się rodziców bo wiedziałem, że nie zrobią mi krzywdy tzn. wiedziałem że
tata nie będzie mnie bił aż się zmęczy tylko dostanę ile się należy i koniec a
jak się wypłaczę to będziemy normalnie rozmawiac (jak byłem młodszy to mama
zawsze mnie przytulała i pocieszała) i już nie będą się na mnie gniewać za to co
zrobiłem. Te lania to były tylko przykre chwile bo swoje dzieciństwo wspominam
jako szczęśliwe i beztroskie a rodziców bardzo kocham i jestem im wdzięczny za
to jak mnie wychowali. Czy według Ciebie nie mam do tego prawa? Bo ja rozkazu
znienawidzenia swoich rodziców nie wykonam chodźby mnie mieli za to zamknąć w
więzieniu! Rozumiem, że ludzie wychowywani w patologiczny sposób mogą mieć
odczucia takie jak Ty ale Ty zrozum, że nie każde lanie to patologia a Wy w
grupie osób dostających w dzieciństwie lania jesteście jednak mniejszością.
Gdyby było inaczej to społeczeństwo składałoby się dzisiaj w większości z
psychicznych wraków i pensjonariuszy zakładów zamkniętych a tak nie jest. A Wy
usiłujecie narzucić wszystkim swój punkt widzenia i uważacie, że z powodu
istnienia patologii w waszych domach rodzinnych teraz trzeba wprowadzić zakaz
klapsów. Wolniej!

Nie życzyłem Ci lania od własnych dzieci tylko sugerowałem, że decydując się na
wychowanie bezstresowe powinnaś brać pod uwagę taką ewentualność Ja znam ze
słyszenia kilka przypadków znęcania się dzieci nad rodzicami i zawsze robili to
bezstresowcy. Dlatego nie mam powodów żeby nie wierzyć statystykom i nadal
uważam, że państwo Kurzajewscy kwalifikują się do psychiatry. Z obserwacji
podwórek i piaskownic mam też odmienne wnioski. To bezstresowcy są najbardziej
agresywni, nie wahaja sie używać przemocy żeby wymusić swoją wolę na
rówieśnikach albo po prostu dokuczają innym dla zabawy. A jak trafią na
silniejszego i dostaną w nos to zaraz lecą na skargę do mamusi
Pozdrawiam.

[yokohama.pl]

miałam już się nie odzywać, ale że pofatygowałeś się wyjaśnić mi
szerzej swój punkt widzenia to i ja nie będę gorsza chcę pewne
rzeczy uściślić.
nie mogę zgodzić się z tobą, że bicie "za karę" nie jest przemocą
wobec dziecka. bicie jest biciem i bez względu na wszystko cel nie
uświęca środków w tym wypadku. ty uważasz inaczej i pozostańmy przy
swoich zdaniach, bo nie zanosi się, żebyśmy się nawzajem przekonali.
ale nie masz racji twierdząc, że psychologowie nawołują do tego,
żeby znienawidzić rodziców. to w ogóle nie o to chodzi. większość
ludzi bitych przez swoich rodziców ma poczucie niskiej wartości,
zagrożenia i tłumioną złość - często sobie tego nie uświadamiają - a
to rzutuje na ich obecne życie. terapia polega na tym, żeby
przewartościować swoje relacje z rodzicami tak aby wyrządzone
krzywdy nie działały obecnie, bo dopiero wtedy można zauważyć
pozytywne rzeczy, które otrzymaliśmy od rodziców. obecnie ze swoją
mamą utrzymuję normalne kontakty a z ojcem, z bardzo wielu przyczyn,
oszczędne, ale też poprawne. właśnie dzięki terapii i temu, że w
swoim czasie im wygarnęłam mogę patrzeć na nich jak na ludzi, a nie
potwory.
to czy ktoś ma traumę zależy od wielu czynników. nie tylko od tego
jak mocno był bity, ale od atmosfery jaka panowała w domu w ogóle,
od tego czy dzieckiem się interesowano, a także wrażliwości układu
nerwowego. nie masz traumy? to super, ale uwierz mi, że większość
ludzi bitych ma.
a co do bezstresowców jest w tym co piszesz trochę prawdy. tyle, że
ja swoich dzieci nie wychowuję bezstresowo. jak wyglądają rodziny
takie rodziny możemy zobaczyć w wielu odcinkach superniani (ale tak
na marginesie są tam też przypadki kiedy dzieci dostają klapsy i to
nie tylko nie pomaga, ale działa wręcz przeciwnie), a ja sobie nie
wyobrażam żeby mnie dzieci tak skakały po głowie. poza tym granice
są potrzebne także dziecku - żeby czuło się bezpiecznie.
dawno temu sięgnęłam po książkę "jak mówić, żeby dzieci nas słuchały
jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły" i po gruntownym przemyśleniu
i intenstwnym treningu udało mi się wprowadzić w życie te zasady.
polecam lekturę - nawet dla ciekawości.
dzięki temu nie mam problemu z utrzymaniem dyscypliny, ale nigdy nie
musiałam uciekać się do bicia. dzieci, którym tłumaczy się dlaczego
tak a nie inaczej należy postępować i KONSEKWENTNIE nie pozwala się
na przekraczanie granic z czasem uczą się, że widocznie tak musi
być. to zajmuje mnóstwo czasu, ale z drugiej strony nie mam nic
ciekawszego do roboty niż dobrze wychowywać dzieci pozdrawiam.

[fajny_franio]

Tak miło się gawędzi, że aż żal się rozstawać Dzięki Yoko że poświęciłaś mi tyle uwagi. Uważam jednak, że trochę nadużywasz słowa "większość". Jeśli 80 albo nawet 90 procent dorosłych było bitych w dzieciństwie i dla większości była to trauma to by znaczyło że dzisiaj grubo ponad połowa społeczeństwa pozostaje pod silnym wpływem tych przeżyć. Gdzie Ty zaobserwowałaś takie objawy to ja naprawdę nie wiem. "Bici w dzieciństwie" to jednak w większosci przypadki podobne do mojego. To psychologowie celowo eksponują przypadki patologiczne bo są one dla nich dowodami potwierdzającymi słuszność ich poronionych teorii.

Życzę Ci z całego serca sukcesów w wychowaniu dzieci bez uzycia "przemocy". Teraz idzie Ci łatwo bo dzieci są pod Twoim silnym wpływem. Ale z wiekiem ten wpływ będzie słabł na rzecz rówieśników i mediów. Co będzie jak dzieci w kiedyś uznają, że to jednak wzorce płynące stamtąd są tymi własciwymi? Może jednak warto trzymać w szafie jakiś solidny pasek. Zawsze może się przydać np. do podtrzymywania spodni
Pozdrawiam (jak nie odpiszesz to się nie obrażę )

[mamma3]

Teraz ja chciałabym zadać ci pytanie czy jedyną karą za przewinienie
musi być bicie? Zgadza się wychowanie bez bicia też może być
toksyczne.
Wróćmy jednak do meritum ja popieram wychowanie bez bicia a nie bez
kar i nagród. Wychowuję mego syna według ściśle określonych zasad.
Za to jest to a za to to. Nie boję przyznać się do błędu ale i nie
boję się wyciągać konsekwencji. ( wyłączam komputer gdy maluje
kredką po monitorze i koniec kropka). Ja dostawałam lanie i uważałam
do chwili poznania mego męża że to jedyny środek do wychowania
dzieci na porządnych ludzi. Ale okazało się że mój mąż nigdy nie był
bity i wiesz co Ci powiem nigdy nie uderzył swoich rodziców. Jest
porządnym człowiekiem, nigdy na mnie nie podniósł ręki. I wiem jedno
ja nigdy nie uderzę swego dziecka bo go kocham i szanuję.

[mamma3]

P.s. Czy szesnastolatka lub więcej też uderzysz tym pasem. Tym pasem
można straszyć pięciolatka ale nie nastolatka.

[fajny_franio]

Szesnastolatek lub więcej może jest trochę za stary ale gdzieś tak około 12 roku
życia wielu dzieciom nagle zaczyna się wydawać że są już dorosłe. No i wtedy
właśnie niektóre elementy galanterii skórzanej mogą się okazać bardzo pomocne

[fajny_franio]

Ja nigdzie nie pisałem, że lanie musi być jedyną karą. Powinno ono być karą za poważniejsze przewinienia i niestosowanie się do innych, "bezprzemocowych" kar.

To, że Twój mąż nie był bity nie oznacza zaraz że był bezstresowcem. Spokojne dzieci pewnie da się wychować bez bicia. Dawniej też nie wszyscy dostawali ale ci co nie dostawali wiedzieli że jak ostro przegną to jednak mogą w końcu dostać bo, chociażby z opowiadań kolegów wiedzieli, że to powszechnie stosowana metoda wychowawcza. A dziś mówi się młodym ludziom, że chociaż nie wiem jak by rozrabiali to nikt im nie może przylać. To wzmacnia ich poczucie bezkarności, które potem daje takie efekty jak ostatnio w Rykach.

Mammusiu, życzę Ci żebyś wytrwała w swoich postanowieniach co do metod wychowawczych. Ale widziałem już nie raz takich rodziców, którzy zaraz po narodzeniu dziecka deklarowali wobec rodziny i znajomych, że nigdy go nie uderzą, będą wychowywać nowocześnie itp. No a po kilku czy kilkunastu latach prali pasem i tyko patrzyli czy tyłek równo puchnie

[gaja78]

fajny_franio napisał:

Jeśli 80 alb
> o nawet 90 procent dorosłych było bitych w dzieciństwie i dla większości była t
> o trauma to by znaczyło że dzisiaj grubo ponad połowa społeczeństwa pozostaje pod silnym wpływem tych przeżyć.

Z moich rozmów z najbliższą rodziną oraz przyjaciółmi wynika, że tak właśnie jest.

[fajny_franio]

A z moich rozmów z najbliższą rodziną oraz przyjaciółmi wynika coś wręcz
przeciwnego.

[xavras]

A ja zgadzam się z franiem. A szczególne z wypowiedzią dotyczącą psychologów.
Mają skłonność do dopasowywania faktów to swoich tez i opisywania przypadków
marginalnych jako normy. Ale cóż - biorąc pod uwagę ilość nonsensownych i
bzdurnych teorii, które są generowane przez tą młodą "naukę" można chyba
domniemywać, że przed badaczami z tej dziedziny jeszcze bardzo długa droga i
kilka rewolucyjnych zmian poglądów.

[yokohama.pl]

witam po przerwie.
zdaję sobie sprawę, że mój wpływ na dzieci teraz jest silny bo są
małe, a z czaem będzie słabł. przeraża mnie to trochę , ale
niestety wiem, że kiedyś przyjdzie moment, że mój syn powie mi "mamo
daj se na luz jestem dorosły i nie będziesz mi rozkazywać". niestety
nic na to nie poradzę, taka jest kolej rzeczy. pozostaje mi mieć
nadzieję, że wychowam ich na tyle dobrze, że będą umieli dokonać w
życiu właściwych wyborów. z dzieckiem jak z walizką - co włożysz to
wyjmiesz. problem w tym, że wiele rzeczy pakujemy tam zupełnie
nieświadomie a potem po otwarciu się dziwimy. mam nadzieję, że to co
zobaczę po otwarciu tej walizki nie zwali mnie z nóg
kiedyś przeczytałam takie porównanie, że wychowywanie dziecka jast
jak strzelanie z łuku. do siedmiu lat kształtujesz jego charakter -
tworzysz strzałę, do czternastu lat tworzysz jego system wartości -
napinasz łuk, a potem twój wpływ na dziecko jest minimalny, zbierasz
plony - możesz już tylko patrzeć dokąd strzała leci.

[katarzyna4511]

I tak właśnie jest, jak piszesz. Nie słowami kształtujemy postawę
swych dzieci, ale czynami (w tym biciem, niestety). One biorą z nas
przykład w każdej sytuacji - przebywają z nami, więc widzą nasz
stosunek do innych, obserwują i w ten sposób kształtują swoją
postawę. Franio twierdzi, że był bity "Jak Pan Bóg przykazał"... A
gdzie ten Pan Bóg tak nakazuje? W przykazaniu o miłości bliźniego?
Hipokryzja sięgająca niebios.
Wychowywanie dzieci bez bicia (czy bez klapsa, eufemistycznie
mówiąc) jest dla wielu osób niewyobrażalnie niemożliwe. Opowiadają,
jak Franio, dyrdymały o niespokojnych dzieciach czy sytuacjach,
które o takiego klapsa aż się proszą. A to ZAWSZE jest porażka.
Niczego nie tłumaczy, nie wyjaśnia, ale za to efekt natychmiastowy.
I najlepiej przeciwstawiać mu "bezstresowe wychowanie" chociaż taki
termin nie istnieje. Albo się dzieci wychowuje, albo nie. I można
bez bicia. Dziecko mam już spore, rodzina i znajomi to też nie
młodziki i jakoś radzą sobie bez bicia, chociaż sami w swoim życiu
lania doświadczyli. Cenne przedmioty kładliśmy wysoko na pewnym
etapie rozwoju dziecka, żeby nie kusiły, większym tłumaczyliśmy, że
nie wyrywamy się przy przechodzeniu przez ulicę, bo można wpaść pod
samochód, a bardziej krnąbrne chwytaliśmy za rękę, trzymaliśmy mocno
i mówiliśmy, że będzie z nami chodziło w ten sposób dopóty, dopóki
nie przyniosło to rezultatów. I tak dalej, i tak dalej.
Pewnie, że czasem zdawało nam się, że ze złości eksplodujemy, że
spierzemy dzieciaka na kwaśne jabłko, ale jakoś udawało nam się nad
sobą zapanować, szliśmy na daleki spacer, albo gadaliśmy z
partnerami. I wciąż się zastanawiamy, jakie będą dla nas i dla
innych nasze dzieci, kiedy już wyruszą w świat (niektóre juz
wyfrunęły). I wierzymy, że będą miały szacunek nie tylko dla innych,
ale przede wszystkim dla siebie samych.

[fajny_franio]

Katarzyno, ja nigdy nie twierdziłem,że nie da się dziecka wychować bez bicia
tylko że nie dotyczy to wszystkich dzieci. Absurdem jest sprowadzanie całego
tematu wychowania do zagadnienia "bić czy nie bić". Ostateczny efekt wychowania
zależy od całokształtu relacji dzieci z rodzicami. Jeśli w rodzinie panuje
harmonia i wzajemna miłość to sporadyczne, zasłużone lanie nie jest żadnym złem.
Wiem to bo właśnie w takiej rodzinie się wychowałem. Ale na tym forum są też
wspomnienia osób które nie były bite a pomimo to wspominaja swoje dzieciństwo
jako koszmar. Bądź łaskawa te wypowiedzi przeczytać i wyciągnąć jakieś wnioski.
Są też oczywiście tacy, którzy byli bici w sposób patologiczny tzn. bicie ich
nie było karą tylko wynikało z odchyłek psychicznych ich rodziców. I to własnie
oni, podpuszczani przez psychologów, usiłuja narzucić wszystkim swój punkt
widzenia na kwestie bicia. A niby jakim prawem? Ja rozumiem ich stanowisko ale w
zamian domagam się zrozumienia dla mojego. Ja mam prawo kochać swoich rodziców
tak jak oni maja prawo swoich nienawidzić. Kiedy czytam ich insynuacje, że moi
rodzice mnie "skrzywdzili" a ja nie jestem tego świadomy to mi się przysłowiowy
nóż w kieszeni otwiera. To już jest jakiś fanatyzm!

Klaps to nie jest "porażka" ani "sukces" tylko metoda wychowawcza. Sprawdzona i
skuteczna o ile jest rozsądnie stosowana. Jesli ktoś klapsami wychowa porządnego
człowieka to odniesie sukces. A jak ktoś fanatycznie powstrzymując się od
klapsów wychowa chama czy chuligana to dozna porażki.

O tym "gdzie Bóg nakazuje" napisałem w innym poście

Pozdrawiam

[p_a_m]

no, popatrz, chyba pszcholożka
ja okiem ubranym widzę że te które są bite są zalęknione i siedzą w kącie, bo
nie dość że dostają w domu to i tutaj dzieci wychowane bezstresowo, którym wolno
wszystko mogą im wlać.

jak masz pisać takie bzdury, to może lepiej nic nie pisz.

ciekawe dlaczego teraz, kiedy panuje moda na bezstresowe, bezkarne wychowanie to
strach dziecko do szkoły wysłać.

może trzeba odróżnić dawanie klapsów od bicia dzieci?

Mylisz karę z maltretowaniem

[ilquad]

Kara jest reakcją na przekroczenie przez dziecko jakiegoś przepisu,
który rodzic wcześniej wydał. Na przykład mówisz, nie dotykaj tego,
a dziecko dotyka i je klapsem napominasz. I ten przepis musi być w
miarę normalny, bo jeśli karasz dziecko za to, że ubrało czerwony
sweterk we wtorek, a ty mu powiedziałeś, że we wtorki nie może nosić
czerwonych sweterków, to jednak nie jest to normalne.
Normalne jest napomnienie, kara, która spowoduje, że dziecko nie
powtórzy tego samego.

A tymczasem jaką karą i za co jest:
- wyciągnięcie w nocy z łóżka, powieszenie do góry nogami i obicie
kijem?
- kopanie po brzuchu?
- topienie w wannie?
- przypalanie papierosami, przygrzewanie żelazkiem?
- trzymanie w ciemnościach przez parę godzin/dni?
- kaleczenie nożem, igłami, nożyczkami?
- rozpowiadanie kłamliwych historii o dziecku?
- wynajmowanie i namawianie kolegów z podwórka, by pobili dziecko?

Czy potrafisz podać jakie "przestępstwo" popełnia dziecko, które
jest tak traktowane?
-

[gondra]

mamma3 napisała:

> Nie czytałam wszystkich waszych postów wybaczcie. Muszę podzielic
się tylko jedną myślą.
> My pokolenie dwudziesto i trzydziestolatków mamy wpojone nawykowo
ze dzieci trzeba bic lub karac.
> Tak naprawdę nie umiemy wychowywac. Myslę że rolą rządu jest nie
tyle
> zakazywanie bicia co ogólnopolska kampania społeczna (nie koncząca
się wyłącznie
> tylko na bilbordach) która obejmie również przedszkolanki(
straszące
> dzieci pasem) oraz nauczycieli jak wychowywac dzieci by wyrosły na
> dorosłych myślących, zdrowych emocjonalnie, silnych psychicznie i

Mam koleżanke po pedagogice, która uważa, że dzieci powinno sie bic
i zapowiedziała, ze swoje przyszłe dzieci będzie biła.

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[ewelsia]

Mam 34 lata.Miałam niby normalny dom, wykształconych rodziców. W
dzieciństwie tato często lubił wypić i wszczynał awantury, na
trzeźwo też lał, np. za złe stopnie. Awantury i bijatyki między
rodzicami , których świadkiem byłam w dzieciństwie spowodowały u
mnie silną nerwicę, lęki, strach i depresję, ktora objawiła się u
mnie 2 lata temu. Dziś leczę się psychiatrycznie, chodzę na
psychoterapię i dziękuję Bogu każdego dnia, że postawił na mojej
drodze ludzi, którzy mi pomogli. Dzięki nim zrozumiałam swoje życie.
Mam cudownego męża i syna, mój dom jest inny niż ja miałam.
Tato nie żyje od 9 lat, wybaczyłam mu, naprawił swoje błędy i
odszedł nagle.
Każda agresja wobec dziecka jest złem.
Pozdrawiam,
Ewelina

Katolicy lubią bić dzieci? Co na to Kościół?

[marcjank]

[mhm6]

Kościół tylko popiera, bo to przecież nie przemoc, a zakatowanie kilkuletniego
dziecka w odróżnieniu od aborcji nie jest złem...
mnie i siostrę też bito, teraz siostra bije swoje dzieci, a ja nie chcę mieć
dzieci bo się boję że nie będę umiała inaczej "wychowywać"

[rock73]

mhm6 napisała:

> Kościół tylko popiera, bo to przecież nie przemoc, [...]

Skąd takie przekonanie? Chyba z jakiejś stereotypowej propagandy antykościelnej
albo z okolic Radia Maryja. Bicie dzieci, podobnie jak każde inne bicie, jest
grzechem i trzeba się z tego spowiadać. Oczywiście są wyjątki typu obrona
konieczna, ale nie o tym mowa w tym wątku.

[n0e2008]

> Bicie dzieci, podobnie jak każde inne bicie, jest
> grzechem i trzeba się z tego spowiadać.

oczywiscie, po wyspowiadaniu sie ma sie juz "czyste konto". potem mozna znowu
pogrzeszyc, i znowu "reset". no problem.

mozna tez kogos zabic, potem pozalowac, wyspowiadac sie, Bog wybaczy.

[rock73]

Nie o tym jest wątek, ale niech będzie. Ty w ogóle chodzisz do spowiedzi
czasami? Bo mam wrażenie, że w ogóle nie wiesz na czym spowiedź polega. Wiesz co
to jest rachunek sumienia, żal za grzechy, postanowienie poprawy, pokuta? Wiesz,
że są przypadki, kiedy ksiądz nie może udzielić rozgrzeszenia? Wiesz co to
znaczy, że "będzie wybaczony każdy grzech, oprócz grzechu przeciwko Duchowi
Świętemu"? Bo z Twojej wypowiedzi wynika, jakby spowiedź to było coś w rodzaju
"takie i takie mam grzechy, ksiądz zapuka w tę deseczkę i one znikną, i cześć".

[fajny_franio]

Taka dajmy na to Księga Przysłów mówi nam:

"W sercu chłopięcym głupota się mieści, rózga karności wypędzi ją stamtąd" (Prz 22, 15)

"Ćwicz syna, dopóki jest nadzieja, nie unoś się, aż do skrzywdzenia go" (Prz 19, 18)

"Karcenia chłopcu nie żałuj, gdy rózgą uderzysz, nie umrze. Ty go uderzysz rózgą, a od Szeolu zachowasz mu duszę" (Prz 23, 13 - 14)

"Nie kocha syna, kto rózgi żałuje, i kto kocha go, w porę go karci" (Prz 13, 24)

Zatem wychowując bezstresowo - GRZESZYCIE !

[focus35]

w Pismie zwanym swietym znajdziesz cytat na popracie prawie kazdej
tezy i na popracie tezy przeciwnej - wszystko zalezy od
interpretacji
jesliby ludzie faktycznie stosowali sie do wybranych fragmentow
Pisma mordowanie innych na zyczenie Pana wykonywaliby ze spiewem na
ustach (co zreszta sie dokonywalo i dokonuje).
Religia uczy nie tyle niegrzeszenia co posluszenstwa - dlatego
katolicy lubia autorytety niezaleznie od tego, czy to co glosza jest
moralne, etyczne, czy nie - grunt to posluszenstwo. Fajny Franio
czci ojaca i matke swoja - w koncu taki jest odgorny nakaz. A czy
Abraham pytal sie Jahwe, pardon Adonai o sens polecenia, jakim
bylo zarzniecie wlasnego syna? Nie, do glowy mu nie przyszlo - grunt
to wiedziec kogo sie sluchac i niegrzeszenie oraz ogolna milosc i
harmonia zapewnione...


fajny_franio napisał:

> Taka dajmy na to Księga Przysłów mówi nam:
>
> "W sercu chłopięcym głupota się mieści, rózga karności wypędzi ją
stamtąd" (Prz
> 22, 15)
>
> "Ćwicz syna, dopóki jest nadzieja, nie unoś się, aż do
skrzywdzenia go" (Prz 19
> , 18)
>
> "Karcenia chłopcu nie żałuj, gdy rózgą uderzysz, nie umrze. Ty go
uderzysz rózg
> ą, a od Szeolu zachowasz mu duszę" (Prz 23, 13 - 14)
>
> "Nie kocha syna, kto rózgi żałuje, i kto kocha go, w porę go
karci" (Prz 13, 24
> )
>
> Zatem wychowując bezstresowo - GRZESZYCIE !

[fajny_franio]

Wbrew temu co pewnie sądzisz, nie jestem ortodoksyjnym katolikiem. Jeśli już to tylko "statystycznym". Cytaty które podałem nakazują przede wszystkim troszczyć się o dzieci a nie bić je w myśl zazady: "tak trzeba ponieważ tak trzeba". Karcenie ma być środkiem a nie celem.

Tak, czczę ojca swego i matkę swoją. Ale nie dlatego, że jest jakiś odgórny nakaz tylko dlatego, że ich kocham, szanuję i jestem im wdzęczny że wychowali mnie na porządnego człowieka. Wiem, że ludzie "nowocześni" nie są w stanie tego zrozumieć ale to już jest ich problem a nie mój

[focus35]

ok - nie tyle chodzi mi o Ciebie - odnioslam sie do Pisma, ktore
zacytowales, a ktore katolicy uwazaja za ksiege swieta. Pisalam nie
tyle o statystycznych, gleboko wierzacych czy plycej wierzacych co o
katolickich wartosciach, wyrazajacych sie w nakazach i zakazach oraz
w pieknych slowach o milosci tez oraz o najcenniejszech cnocie
religii czyli posluszenstwie.

Wspaniale, ze kochasz rodzicow, szanujesz itd. Zycze calej Twojej
rodzinie wszystkiego najlepszego - ale wychowanie na porzadnego
czlowieka zalezalo nie tylko od nich, a w rownje mierze od Ciebie
samego i od wplywow srodowiska takze - a jak porzadny jestes
bedziesz mogl powiedziec pod koniec zycia.
Poza tym wielu myslacych o sobie, ze sa dobrymi i porzadnymi ludzmi
ulega samooszukiwaniu - nie pisze o Tobie w tej chwili - sadzisz, ze
np. oprawcy hitlerowscy nie uwazali, ze sa dobrymi patriotami i
porzadnymi, kulturalnymi ludzmi? Oni przeciez sumiennie wykonywali
rozkazy, tylko... Wiem, ze ostry przyklad i nie dotyczy Ciebie w
zadnym razie - chodzi o psychologiczny mechanizm
samousprawiedliwiania - jak wynika chocby z postow na tym forum
rodzice uzywajacy kabla czy bijacy do krwi nie maja sobie nic do
zarzucenia, bo byli i sa porzadnymi ludzmi, na poziomie i swoje
dziecko dobrze wychowali, czyz nie? W ich mniemaniu dobrze robili.

Nie wiem co rozumiesz przez nowoczesnosc - ona zmienia sie za jakis
czas w przeszlosc i przychodzi nowa nowoczesnosc, zatem kazda
tradycja kiedys byla nowoczesnoscia!

Co do karcenia to karcic, karac, wplywac na dziecko mozna na wiele
sposobow, nie tylko przez fizyczne odruchy czy impulsy (przywalic
mocniej gdzie popadnie czy "tylko" zlopic pupe).

Bezstresowe wychowanie czy bicie dziecka to awers i rewers tej samej
monety - wychowawczej bezradnosci, w ktorej dorosly nie ma kontaktu
z dzieckiem i albo metoda tresury, wywolywania strachu poprzez
psychiczne czy fizyczne ataki albo pozwalaniem na
wszystko, "podazaniem za potrzebami" dziecka chce uzyskac spokoj czy
wplyw na konkretne jego zachowania. I to i to krzywdzi dziecko, tyle
ze w rozny sposob. Jedno i drugie niweczy granice - agresja
naruszajac integralnosc dziecka (co wobec doroslego jest uznawane za
przestepstwo), a tzw. bezstresowane podejscie w ogole nie ustala
granic, zrzucajac na dziecko ich znalezienie czy postawienie.

Klaps oczywiscie nie jest biciem - zgoda, ale tez oczywiscie jest
wykorzystaniem przewagi fizycznej doroslego i latwizna wychowawcza.
A ludzie najczesciej wybieraja latwizne, wiec nie dziwie sie, ze
klapsy sa tak popularne.
Jeszcze raz wszystkiego dobrego dla Twojej rodziny czy tez rodzin!


fajny_franio napisał:

> Wbrew temu co pewnie sądzisz, nie jestem ortodoksyjnym katolikiem.
Jeśli już to
> tylko "statystycznym". Cytaty które podałem nakazują przede
wszystkim troszczy
> ć się o dzieci a nie bić je w myśl zazady: "tak trzeba ponieważ
tak trzeba". Ka
> rcenie ma być środkiem a nie celem.
>
> Tak, czczę ojca swego i matkę swoją. Ale nie dlatego, że jest
jakiś odgórny nak
> az tylko dlatego, że ich kocham, szanuję i jestem im wdzęczny że
wychowali mnie
> na porządnego człowieka. Wiem, że ludzie "nowocześni" nie są w
stanie tego zro
> zumieć ale to już jest ich problem a nie mój

[rock73]

Kurczę, to ja chyba jakimś złym katolikiem jestem, skoro mam przeciwne zdanie.
To co, mam teraz iść sprać swoje dziecko, żeby wiedziało, że ojciec jest po to,
żeby bić? Czy poczekać na pretekst, np. jak zacznie wrzeszczeć? A jak po biciu
zacznie wrzeszczeć jeszcze głośniej, to bić do skutku, aż ucichnie? A jak go
skrzywdzę, fizycznie albo psychicznie, to trudno - wypadek przy pracy? Że się da
skrzywdzić psychicznie, to przykładów na tym forum masz mnóstwo.

Przestań powtarzać w kółko o "wychowywaniu bezstresowym". O tym przecież nikt
nie mówi. W tym miejscu chodzi tylko o bicie.

[fajny_franio]

Zgrzeszysz jeśli powstrzymując się od użycia przysłowiowej rózgi pozwolisz dziecku zejść na złą drogę. Tak wg mnie mależy rozumieć cytowane słowa. A Ty jeśli nie potrafisz czytać tekstu ze zrozumieniem lepiej nie bierz udziału w dyskusjach bo tylko wprowadzasz chaos Dziecko da się skrzywdzić psychicznie także bez bicia. Jest wiele takich przypadków ale są rzadko przytaczane bo nie pasują do aktualnie obowiązujących bzdurnych teorii nierozerwalnie łączących wychowawczego klapsa z patologicznym maltretowaniem. Szkoda, że nikt nie mówi o "wychowaniu bezstresowym". Propagując zakaz klapsa należałoby ludziom jasno powiedzieć jakie to da skutki w skali społecznej ale "propagatorzy" nie mają na to odwagi i od dyskusji o znanych już efektach wychowania bezstresowego uciekają jak diabeł od święconej wody

[rock73]

fajny_franio napisał:

> Zgrzeszysz jeśli powstrzymując się od użycia przysłowiowej rózgi pozwolisz dzie
> cku zejść na złą drogę. Tak wg mnie mależy rozumieć cytowane słowa.

Jeśli celem jest niepozwolenie w zejściu na złą drogę, to OK, bo myślę, że taki
cel mają wszyscy. Pytanie: czy ta rózga ma być przysłowiowa, czy dosłowna? Bo
to, że rózga ma być przysłowiowa, pojawia się na tym forum po raz pierwszy. Pod
"przysłowiową rózgą" można rozumieć bardzo wiele kar, albo po prostu żeby w
ogóle dziecko wychowywać. Dyskusja dotyczy tego, żeby zlikwidować rózgę
dosłowną. Dodatkowo pytanie: czy bicie na pewno sprowadza na dobrą drogę? OK,
jestem w stanie uwierzyć, że są przypadki, w których nie zaszkodziło. Ale
rozejrzyj się, ilu ludziom zaszkodziło.

> A Ty jeśli
> nie potrafisz czytać tekstu ze zrozumieniem lepiej nie bierz udziału w dyskusja
> ch bo tylko wprowadzasz chaos

Zakładam, że to żart.

> Dziecko da się skrzywdzić psychicznie także be
> z bicia. Jest wiele takich przypadków ale są rzadko przytaczane bo nie pasują d
> o aktualnie obowiązujących bzdurnych teorii nierozerwalnie łączących wychowawcz
> ego klapsa z patologicznym maltretowaniem.

Oczywiście, że masz rację, że nie bijąc też można skrzywdzić. Tylko z tego nie
wynika, że bijąc nie można skrzywdzić.

> Szkoda, że nikt nie mówi o "wychowan
> iu bezstresowym".

Miałem na myśli, że nikt nie namawia, nikt nie propaguje. Ustalmy może, że nikt
nie chce wychowywania bezstresowego, OK? Wszyscy się zgadzają?

> Propagując zakaz klapsa należałoby ludziom jasno powiedzieć j
> akie to da skutki w skali społecznej ale "propagatorzy" nie mają na to odwagi i
> od dyskusji o znanych już efektach wychowania bezstresowego uciekają jak diabe
> ł od święconej wody

No właśnie, mylisz wychowywanie bezstresowe z wychowywaniem bez bicia. Nikt nie
mówi (w sensie: nie namawia), żeby dziecku było wszystko wolno, żeby nie miało
żadnych ograniczeń, żadnych norm. Chodzi tylko o to, żeby go nie krzywdzić, żeby
nie wyrosło na człowieka dorosłego bojącego się wszystkich ludzi, bo ktoś może
go zbije, żeby mogło widzieć w swoich rodzicach kogoś innego niż wróg i kat.

Wychowywanie bezstresowe mnie nie interesuje, ale może niech ktoś wypisze skutki
w skali społecznej wychowywania z biciem i bez bicia. Ktoś wspomniał, że
wychowywanie przez bicie doprowadziło do powstania totalitaryzmu w Niemczech (od
Bismarcka do Hitlera). W Polsce mam wrażenie, że prowadzi do powstania
społeczeństwa biernego, nieufnego i tchórzliwego.

[fajny_franio]

rock73 napisał:


> Pytanie: czy ta rózga ma być przysłowiowa, czy dosłowna? Bo
> to, że rózga ma być przysłowiowa, pojawia się na tym forum po raz pierwszy. Pod
> "przysłowiową rózgą" można rozumieć bardzo wiele kar, albo po prostu żeby w
> ogóle dziecko wychowywać. Dyskusja dotyczy tego, żeby zlikwidować rózgę
> dosłowną. Dodatkowo pytanie: czy bicie na pewno sprowadza na dobrą drogę? OK,
> jestem w stanie uwierzyć, że są przypadki, w których nie zaszkodziło. Ale
> rozejrzyj się, ilu ludziom zaszkodziło.
>

"Stopień przysłowiowości rózgi" trzeba dobierać każdemu dziecku indywidualnie. Jednemu można wytłumaczyć a innemu trzeba czasem przylać. Lanie zastosowane w odpowiednim momencie może sprowadzić na dobrą drogę. Znam wiele takich przypadków wśród rodziny i znajomych. Oczywiście pewnosci nigdy nie ma bo pewna jest tylko śmierć

> Oczywiście, że masz rację, że nie bijąc też można skrzywdzić. Tylko z tego nie
> wynika, że bijąc nie można skrzywdzić.

Bijąc można skrzywdzić ale nie każde bicie jest automatycznie krzywdą. Gdyby zamiast straszyć ludzi wiezieniem za klapsa uczyć ich jak rozsądnie i bezpiecznie skarcić dziecko (np. że można dać klapsa w tyłek ale nie wolno bić pięścia po głowie) to dałoby to znacznie lepszy efekt. Ale niestety w temacie wychowania ideologia całkowicie wyparła zdrowy rozsądek.

> No właśnie, mylisz wychowywanie bezstresowe z wychowywaniem bez bicia. Nikt nie
> mówi (w sensie: nie namawia), żeby dziecku było wszystko wolno, żeby nie miało
> żadnych ograniczeń, żadnych norm.

Nic nie mylę. Zakaz klapsów spowoduje, że w większości rodzin dzieci zaczną być wychowywane bezstresowo (w potocznym znaczeniu). Oczywiście niektórzy sobie poradzą i wychowają bez klapsów dzieci na porządnych ludzi ale na jednych którym się "uda" przypadnie 10, 50 może nawet 100 którym się "nie uda" i to właśnie te "nieudane" egzemplarze zdominują przyszłe społeczeństwo. I nie pisz mi zaraz, że psychologowie na pewno coś poradzą i każdemu doradzą. Sukces w wychowaniu zależy od wielu czynników a ja czytałem już wiele wywiadów z psychologami którzy kajając się jednak przyznawali, że sami czasem dawali swoim dzieciom po tyłkach.

>Chodzi tylko o to, żeby go nie krzywdzić, żeby
> nie wyrosło na człowieka dorosłego bojącego się wszystkich ludzi, bo ktoś może
> go zbije, żeby mogło widzieć w swoich rodzicach kogoś innego niż wróg i kat.
>

Czy Ty musisz ciągle uogólniać? Ja nie raz dostałem w tyłek i jakoś nie widzę w swoich rodzicach wrogów i katów i w ogóle nie jestem strachliwy.

> Ktoś wspomniał, że
> wychowywanie przez bicie doprowadziło do powstania totalitaryzmu w Niemczech (od
> Bismarcka do Hitlera).

Proszę nie mieszać skeczów kabaretowych z realnym życiem

[rock73]

fajny_franio napisał:

> [...] Gdyby za
> miast straszyć ludzi wiezieniem za klapsa uczyć ich jak rozsądnie i bezpiecznie
> skarcić dziecko (np. że można dać klapsa w tyłek ale nie wolno bić pięścia po
> głowie) to dałoby to znacznie lepszy efekt. Ale niestety w temacie wychowania i
> deologia całkowicie wyparła zdrowy rozsądek.

A to, niestety, prawda. Nadal nie zgadam się, żeby klaps był całkowicie
bezpieczny, ale zgadzam się, że sam zakaz bicia jeszcze nie rozwiąże sytuacji,
jeśli nie będzie do tego odpowiedniej akcji edukacyjnej, tłumaczącej co zamiast
bicia i jak to zrobić, żeby nie bić.

>
> > No właśnie, mylisz wychowywanie bezstresowe z wychowywaniem bez bicia. Ni
> kt nie
> > mówi (w sensie: nie namawia), żeby dziecku było wszystko wolno, żeby nie
> miało
> > żadnych ograniczeń, żadnych norm.
>
> Nic nie mylę. Zakaz klapsów spowoduje, że w większości rodzin dzieci zaczną być
> wychowywane bezstresowo (w potocznym znaczeniu). Oczywiście niektórzy sobie po
> radzą i wychowają bez klapsów dzieci na porządnych ludzi ale na jednych którym
> się "uda" przypadnie 10, 50 może nawet 100 którym się "nie uda" i to właśnie te
> "nieudane" egzemplarze zdominują przyszłe społeczeństwo.

To, niestety, też może być prawda. To akurat nie moje spostrzeżenie, ale gdzieś
ktoś napisał, że dzisiejsi rodzice nie chcąc bić dzieci w ogóle przestają je
wychowywać. Nie znając innych metod uznają, że "nie bić" = "nie wychowywać". To
tylko pokazuje, że problem jest szerszy, bardziej skomplikowany i poważniejszy.

> I nie pisz mi zaraz,
> że psychologowie na pewno coś poradzą i każdemu doradzą.

Pomogliby, gdyby nad każdą rodziną stała 8 godzin na dobę jakaś "superniania" i
doradzała. Ale tak się oczywiście nie da. Albo gdyby były jakieś kursy
przygotowujące do roli rodzica zakończone egzaminem, który niekoniecznie wszyscy
zdają. (Zgodnie ze spostrzeżeniem, że teraz żeby jeździć samochodem trzeba mieć
prawo jazdy, a żeby mieć dziecko wystarczy spłodzić...)

> [...] a ja czytałem już wiele wywiadów z psychologami którzy
> kajając się jednak przyznawali, że sami czasem dawali swoim dzieciom po tyłkach
> .

To jeszcze nie świadczy o niesłuszności idei niebicia, tylko o niedoskonałości
tych psychologów, z której zresztą jak widać zdają sobie sprawę.

> >Chodzi tylko o to, żeby go nie krzywdzić, żeby
> > nie wyrosło na człowieka dorosłego bojącego się wszystkich ludzi, bo ktoś
> może
> > go zbije, żeby mogło widzieć w swoich rodzicach kogoś innego niż wróg i k
> at.
> >
>
> Czy Ty musisz ciągle uogólniać? Ja nie raz dostałem w tyłek i jakoś nie widzę w
> swoich rodzicach wrogów i katów i w ogóle nie jestem strachliwy.

Nie uogólniam. Nie twierdzę, że wszyscy stają się tacy, tylko że niektórzy,
czyli jakieś tam ryzyko istnieje. Nie wiem jak to się dzieje, że jedni ludzie
wspominają dzieciństwo ze śmiechem, a inni wychowani w taki sam sposób i w
takich samych warunkach (czy na pewno?) jako koszmar, z którego po dziesiątkach
lat nie mogą się otrząsnąć.

[fajny_franio]

rock73 napisał:


> Nadal nie zgadam się, żeby klaps był całkowicie
> bezpieczny, ale zgadzam się, że sam zakaz bicia jeszcze nie rozwiąże sytuacji,
> jeśli nie będzie do tego odpowiedniej akcji edukacyjnej, tłumaczącej co zamiast
> bicia i jak to zrobić, żeby nie bić.

Nie ukrywam, że jestem przeciwnikiem "idei niebicia". Nigdzie na świecie się ona
nie sprawdziła. Lanie traktowane jako "najwyższy wymiar kary" jest odpowiednim,
bardzo pomocnym w wychowaniu "czynnikiem odstraszającym" i nie powinno być
traktowane jako jakieś zło.

> Pomogliby, gdyby nad każdą rodziną stała 8 godzin na dobę jakaś "superniania" i
> doradzała. Ale tak się oczywiście nie da. Albo gdyby były jakieś kursy
> przygotowujące do roli rodzica zakończone egzaminem, który niekoniecznie wszyscy
> zdają. (Zgodnie ze spostrzeżeniem, że teraz żeby jeździć samochodem trzeba mieć
> prawo jazdy, a żeby mieć dziecko wystarczy spłodzić...)
>

Totalna bzdura (bez urazy ). Obca osoba stale obecna w domu i na oczach
dzieci pouczająca i strofująca rodziców to uwertura do rodzinnej katastrofy!
Już po krótkiej wycieczce po mieście można dokonać jeszcze jednego ciekawego
spostrzeżenia. Mianowicie takiego, że spora część osób posiadających prawo jazdy
tak naprawdę nie ma zielonego pojecia o prowadzeniu samochodu Wnioski wyciąg
sam
A jeśli ktoś obleje egzamin a pomimo to spłodzi dziecko to co? Odbiorą mu je "z
urzędu"? A może oblewających egzamin będzie się przymusowo sterylizować? Czy Ty
przypadkiem nie oglądasz za dużo filmów o Korei Północnej?

> To jeszcze nie świadczy o niesłuszności idei niebicia, tylko o niedoskonałości
> tych psychologów, z której zresztą jak widać zdają sobie sprawę.

A wg mnie właśnie świadczy! Skoro psychologowie sami nie potrafią swoich
bzdurnych teorii wcielić w życie to nie powinni tego wymagać od innych. Jeśli
psycholog może byś "niedoskonały" to normalny człowiek chyba też, nie?

> Nie wiem jak to się dzieje, że jedni ludzie
> wspominają dzieciństwo ze śmiechem, a inni wychowani w taki sam sposób i w
> takich samych warunkach (czy na pewno?) jako koszmar, z którego po dziesiątkach
> lat nie mogą się otrząsnąć.

Żeby się tego dowiedzieć to trzeba zacząć odróżniać bicie wychowawcze od
faktycznego maltretowania. A zwolennicy idei niebicia z pobudek ideologicznych
nie chcą tego zrobić

[focus35]

z owych swietych cytatow wynika, ze syna prac wychowawczo mozna ale
od corek wara z tymi metodami - ani slowa o nich
corek sie nie kochalo czy wychowywalo sie je bezrozgowo?

fajny_franio napisał:

> Taka dajmy na to Księga Przysłów mówi nam:
>
> "W sercu chłopięcym głupota się mieści, rózga karności wypędzi ją
stamtąd" (Prz
> 22, 15)
>
> "Ćwicz syna, dopóki jest nadzieja, nie unoś się, aż do
skrzywdzenia go" (Prz 19
> , 18)
>
> "Karcenia chłopcu nie żałuj, gdy rózgą uderzysz, nie umrze. Ty go
uderzysz rózg
> ą, a od Szeolu zachowasz mu duszę" (Prz 23, 13 - 14)
>
> "Nie kocha syna, kto rózgi żałuje, i kto kocha go, w porę go
karci" (Prz 13, 24
> )
>
> Zatem wychowując bezstresowo - GRZESZYCIE !

[rock73]

Aha, i jeszcze jedno: to są cytaty ze Starego Testamentu, a dla katolików i w
ogóle chrześcijan ważniejszy jest Nowy Testament. Ciekawe że Żydzi, w końcu
specjaliści od Starego Testamentu, podobno dzieci w ogóle nie bili. Dziwcie się
potem skąd tylu intelektualistów wśród Żydów.

[focus35]

ok - uwielbiam te katolicka czy tez ogolnie chrzesciajnska logike -
swieta jest calosc Pisma ale swietsza jest nowsza czesc... to
wlasnie mialam na mysli piszac, ze w tzw. swietych ksiegach znajdzie
sie poparcie czy tez podparcie na kazda teze - wszystko zalezy kto
i jak interpetuje owa swietosc oraz jak ja stopniuje



rock73 napisał:

> Aha, i jeszcze jedno: to są cytaty ze Starego Testamentu, a dla
katolików i w
> ogóle chrześcijan ważniejszy jest Nowy Testament. Ciekawe że
Żydzi, w końcu
> specjaliści od Starego Testamentu, podobno dzieci w ogóle nie
bili. Dziwcie się
> potem skąd tylu intelektualistów wśród Żydów.

[rock73]

Rozumiem, że słuszna jest logika ateistyczna, wg której żadne Pismo nie jest
święte?

[focus35]

logika jest areligijna (ale nieateistyczna, bo o Bogu czy bogach sie
nie wypowiada) - faktycznie istota wiary jest bycie na bakier z
logika i wiara sie tym zreszta chlubi
Dla mnie logika nie jest najwyzszym autorytetem, ale nie sa nimi
takze nazywane swietymi teksty czy zasady, ktore sa wewnetrznie
sprzeczne a czasem zwyczajnie, banalnie nieprawdziwe...

rock73 napisał:

> Rozumiem, że słuszna jest logika ateistyczna, wg której żadne
Pismo nie jest
> święte?

[rock73]

Fajnie, że logika wg Ciebie nie ma związku z religią (tzn. jedno od drugiego
jest niezależne), ale Ty pierwszy zacząłeś z logiką katolicką i chrześcijańską.
Co do sprzeczności/niesprzeczności i prawdziwości/nieprawdziwości tekstów
religijnych pozostaniemy przy swoich zdaniach, bo jeszcze nie słyszałem o
przypadku, żeby ktoś kogoś przez Internet przekonał w którąkolwiek stronę.

[focus35]

nie ma w tym nic fajnego - tak jest, to stwierdzenie stanu rzeczy
a logike chrzescijanska opatrzylam usmieszkiem z oczkiem czyli byla
to ironia - chrzescijanstwo to zespol tez do przyjecia na wiare a
nie do logicznego rozbioru - nalezalo widac uzyc cudzyslowia po
prostu...
Nie mam ambicji czy zamiaru przekonywania Ciebie czy kogokolwiek do
czegokolwiek (wiem z doswiadczenia i z ksiazek o psychologii
dotyczacych uzasadniania wlasnego systemu wartosci i wlasnych
przekonan, ze jest dokladnie tak jak piszesz w tym wzgledzie,
oczywiscie istnieja wyjatki od tej zasady, ale to rzadkosc-
skomentowalam tylko teze o swietosci zapisow o kochaniu przez
traktowanie synow rozga, podane przez innego forumowicza, bo tez
wiekszosc osob uwaza, ze to swiete i tyle

rock73 napisał:

> Fajnie, że logika wg Ciebie nie ma związku z religią (tzn. jedno
od drugiego
> jest niezależne), ale Ty pierwszy zacząłeś z logiką katolicką i
chrześcijańską.
> Co do sprzeczności/niesprzeczności i prawdziwości/nieprawdziwości
tekstów
> religijnych pozostaniemy przy swoich zdaniach, bo jeszcze nie
słyszałem o
> przypadku, żeby ktoś kogoś przez Internet przekonał w którąkolwiek
stronę.

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[optymista1000]

dostawalem klapsy od rodzicow ale szczerze mowiac nie traktuje tego jako
'przemocy domowej'. to byly takie zwykle, niegrozne klapsy dla upomnienia. ktore
zreszta nie robily na mnie wiekszego wrazenia.
nie mam zadnej traumy, nie winie rodzicow, wogole bym o tym zapomnial gdyby nie
to, ze temat pojawia sie co rusz w mediach.

Zarabiscie! Wrzucac klapsa do jednego wora

[garnek_z_neolitu]

z laniem kablem czy nawet pasem.
Dostalem klapsa pare razy. Nic nie bolalo, bylo to raczej symboliczne niz
straszne. Jest to co innego niz zamierzone sprawianie bolu paskiem czy piescia
i nie powinno byc utozsamiane z biciem jako takim.

Klaps zawsze byl ostatecznoscia, kiedy do mnie nie docieralo, byl poprostu
jednym ze srodkow perswazji (jak kiedys rozpalilismy z kolegami ognisko w
krzakach o malo nie przyprawiajac ojca o zawal serca).

I nawet za to, za narazenie zycia swojego i kolegow nie doznalem bolu.

W naszych czasach ojciec trafilby do ciupy a jak chlalbym z kolegami z domu
dziecka

[patryk_r83]

Ja dostałem w życiu klapsa tylko kilka razy, za najgorsze przewinienie, jakie
zrobiłem, był klaps na goły tyłek. Jakoś nie mam do nikogo pretensji o to, że
oberwałem, przeciwnie, już po oberwaniu wiedziałem, że zasłużyłem na lanie.
Psychiki mi to nie skrzywiło, nie czuję się upodlony.

Faktycznie, zaczynam rozumieć przeciwników klapsa, gdy czytam tu o laniu pasem,
kablem czy dyscypliną... ale pojedynczy strzał w tyłek?
Gdy patrzę w supermarkecie na rozwydrzonego gó...arza, który wydziera zię
wniebogłosy, bo ON CHCE BATONIKA, wyrzuca batony z półek, a taki tatulek lata
dookola i bezstresowo przekonuje to dziecko, że batonika ono miec nie może, to
krew mnie zalewa. Krótka piłka - jeden strzał w zadek. I cisza, i spokój, i
dziecko od razu rozumie, że "nie" znaczy "nie".

Faktycznie, macie rację: pojedynczy klaps bardziej skrzywi dziecku psychikę niż
jego zupełne rozwydrzenie. Lepiej, żeby wyrósł na człowieka, któremu wydaje się,
że może mieć wszystko, niż żeby miał mieć zrytą psychikę bitego dziecka.

[lena575]

I tu nie masz racji, dziecko nie drze się bo batonika nie dostaje
ale dlatego,ze go w końcu dostaje.
Konsekwencja jest kluczem do wychowania.

[patryk_r83]

lena575 napisała:

> I tu nie masz racji, dziecko nie drze się bo batonika nie dostaje
> ale dlatego,ze go w końcu dostaje.
> Konsekwencja jest kluczem do wychowania.

Ja doskonale wiem, że tak to wygląda, to jest oczywista wina rodziców.

Niemniej jednak mam w rodzinie takiego dzieciaka, który wie, że batonika nie
dostanie, ale będzie ryczał - tak dla zasady, żeby wyrazić swoją złość.

[te_rence]

patryk_r83 napisał:
> Niemniej jednak mam w rodzinie takiego dzieciaka, który wie, że batonika nie
> dostanie, ale będzie ryczał - tak dla zasady, żeby wyrazić swoją złość.

No i myślisz że bicie go będzie dobrą metodą żeby tego nie robił? Lęk i strach
zamiast beczenia... super!

[delfina77]

Moje dziecko jest takie wlasnie. Dalabym klapsa gdyby skutkowal w tym przypadku
ale wiem (z doswiadczenia) ze nie skutkuje. Nie wszystkie dzieci to aniolki, na
szczescie z histerii sie wyrasta

[patryk_r83]

te_rence napisał:

> patryk_r83 napisał:
> > Niemniej jednak mam w rodzinie takiego dzieciaka, który wie, że batonika
> nie
> > dostanie, ale będzie ryczał - tak dla zasady, żeby wyrazić swoją złość.
>
> No i myślisz że bicie go będzie dobrą metodą żeby tego nie robił? Lęk i strach
> zamiast beczenia... super!

Jeśli raz dostanie klapsa, nauczy się, że następnym razem może skończyć się
podobnie. Ja nie widzę powodu, żeby rodzic znosił ryki tylko dlatego, że dziecko
ma prawo sobie popłakać.
te_rence: co w takim razie Ty byś zrobiła: czekała uprzejmie, aż dzieciaczkowi
się znudzi i ucichnie, tak?

[delfina77]

Ja bym wziela je za fraki i wyprowadzila ze sklepu. Czesto tak robie z moja choler

[patryk_r83]

Jak to za fraki? Toż to przemoc (żart)

Dobra, weźmy jako przykład samochód: jedziesz autem, trasa długa, a dziecko
nagle zapuszcza syrenę, tłumaczenie nie pomaga. I co, czekamy aż skończy ryczeć,
ryzykując stresem, rozkojarzeniem i w konsekwencji własnym (i dziecka!) życiem,
czy zatrzymujemy się na poboczu, dajemy strzała w dupkę i jedziemy dalej w
zupełnej ciszy?

[black_halo]

Zatrzymujemy samochod i mowimy, ze w domu idzie prosto spac i stoimy
na poboczu tak dlugo az malec przestanie wyc. Dzieciom wycie sie w
koncu nudzi kiedy widza, ze nic nim nie zdzialaja. Moja kuzynka
stosuje taka metode z powodzeniem, dziecka nigdy nie uderzyla a
chodzi teraz jak w zegarku. Plakac sobie moze bo dorosli tez placza a
nikt im w tylek nie daje za to. Natomiast czego ona nie akceptuje to
histeria. Dzieciak pare razy w sklepie rzucil sie na podloge ale
szybko sie nauczyl, ze to nic nie pomaga. Ona powiedziala, ze idzie
odlozyc slodycze i zabawki na polki za kare i tyle. Efekt
natychmiastowy chociaz tacy jak ty spraliy tylek i tyle, jak i rozne
moherowe babcie - swiadkowie zdarzenia. Zreszta dzieci raczej w
dlugich trasach nie placza, chyba ze te co wlasnie narobily w
pampersa. Ale przeciez nie dasz dzieckowi w tylek za to, ze mu nie
pasuje siedziec w zasranym pampersie co?

[patryk_r83]

black_halo napisała:

> Zatrzymujemy samochod i mowimy, ze w domu idzie prosto spac i stoimy
> na poboczu tak dlugo az malec przestanie wyc. Dzieciom wycie sie w
> koncu nudzi kiedy widza, ze nic nim nie zdzialaja. Moja kuzynka
> stosuje taka metode z powodzeniem, dziecka nigdy nie uderzyla a
> chodzi teraz jak w zegarku. Plakac sobie moze bo dorosli tez placza a
> nikt im w tylek nie daje za to. Natomiast czego ona nie akceptuje to
> histeria. Dzieciak pare razy w sklepie rzucil sie na podloge ale
> szybko sie nauczyl, ze to nic nie pomaga. Ona powiedziala, ze idzie
> odlozyc slodycze i zabawki na polki za kare i tyle. Efekt
> natychmiastowy chociaz tacy jak ty spraliy tylek i tyle, jak i rozne
> moherowe babcie - swiadkowie zdarzenia. Zreszta dzieci raczej w
> dlugich trasach nie placza, chyba ze te co wlasnie narobily w
> pampersa. Ale przeciez nie dasz dzieckowi w tylek za to, ze mu nie
> pasuje siedziec w zasranym pampersie co?

O tak. Jak już mówi o klapsie, to pewnie sadysta, który sprałby dziecko za
nabrudzenie w pieluchę. Zakładam, że to było pytanie retoryczne.

[black_halo]

> O tak. Jak już mówi o klapsie, to pewnie sadysta, który sprałby
dziecko za
> nabrudzenie w pieluchę. Zakładam, że to było pytanie retoryczne.

A mozesz wyjasnic dlaczego dziecko mialoby plakac w podrozy?
Jezdzilam z rodzicami w dlugie trasy i nigdy nie plakalam ani zadnego
dziecka nie znam.

[patryk_r83]

To jest tylko przykład. Niemniej jednak - powiedzmy, ze dziecko koniecznie chce
dostać batona.

[catriona]

Ja chce dopisac o tych dzieciach marudzacych w samochodzie - bo rzeczywiscie
marudza. Przeciez rodzice moga wziac ze soba w podroz plyte czy kasete z bajkami
i piosenkami i spiewac piosenki razem z dzieckiem. MOga wziac kolorowanki. MOga
tez grac w gry , np. kazdy wybiera kolor i liczy mijane samochody w tym kolorze
- wygrywa ten kto doliczy najwiecej. I takie tam.
Jak sie takie cos zaplanuje to dziecko nie bedzie marudzic. Trzeba po prostu
odwrocic jego/jej uwage od tego ze jest nudno jak trzeba przez 2 czy wiecej
godzin byc w samochodzie. Dzieci nie sa zwyczajne siedziec w jednym miejscu bez
zajecia godzinami, wiec reaguja naturalnie.

[patryk_r83]

Mi nie chodzi o marudzenie, ludzie!
Mi chodzi o normalne, tradycyjne wydzieranie ryja wniebogłosy!

[catriona]

Patryk - ale dlaczego one sie wydzieraja w nieboglosy? Bo sa znudzone. Trzeba
dojsc do przyczyny a bezmyslnie nie dawac lomot w tylek. To pojscie na latwizne.

[patryk_r83]

Zastanawia mnie, dlaczego każdy zakłada, ze osoba, która twierdzi, ze klapsy
powinny być dopuszczalne, z założenia jest półdebilem lejącym dziecko za wszystko?

Moim zdaniem klaps powinien być ostateczną formą kary, gdy nic innego nie
skutkuje. Oczywiście, że najpierw trzeba wyeliminować możliwe powody
płaczu/złości, pogadać, uspokoić... ale wszystko ma swoje granice. Zmierzam
właśnie do tego, że stopniując reakcje na niepoprawne zachowanie dziecka, nie
powinno się kończyć tylko na słowach. Ostatni powinien być klaps i tylko w
przypadku, gdy nic innego nie skutkuje.

Poza tym, moim zdaniem jeden strzał w tyłek mniej skrzywi dziecku psychikę niż
niejena z metod "bezstresowego wychowania". Wychowując bezstresowo łatwo trącić
o psychiczne znęcanie się.

[1-mitocha]

Mnie nikt nie bił, mama wychowywała mnie sama, wyrosłam na pewną
siebie osobę (w pozytywnym znaczeniu).
Mojego 3-letniego syna nigdy nie uderzyłam, mimo że czasem jest nie
do wytrzymania, są inne metody wychowacze...
Bicie jest oznaką słabości... a nie siły
...poza tym...jak można bić tak małe dzieci, 2-3 latki ?- rodzic nie
radzi sobie z takim maluchem?

[patryk_r83]

Pojedynczy klaps nie jest biciem. Pupcia popiecze i przestanie.

Jak można bić takie małe dzieci? A bo ja wiem? Wiem jedno, że takie dzieci
można rozpuścić tak bardzo, że można sobie z nimi nie radzić.

Może są bezstresowe sposoby na to, żeby dziecko było posłuszne. Jesli są takie,
na pewno mojego dziecka nigdy nie skarcę klapsem.

Szczególnie w supermarketach można obserwować takie bezstresowo wychowane
rozpuszczone bachory.

Może i faktycznie bezstresowe wychowanie jest super i daje lepsze efekty, ale
rodzice mający np. wykształcenie zawodowe specjalistycznej wiedzy
psychologicznej nie będą mieli.

[peryklejtos]

> Jak można bić takie małe dzieci? A bo ja wiem? Wiem jedno, że
takie dzieci
> można rozpuścić tak bardzo, że można sobie z nimi nie radzić.

ani rozpuszczanie ani bicie, czy dawanie klapsów nie jest
rozwiązaniem. To, że często nie chce się nam być konsekwentnymi,
żeby dziecko wiedziało, że "nie" znaczy "nie" to nasza słabość-nie
dziecka.

[catriona]

Duzo przyjemniejsza i skuteczniejsza metoda jest nie okazywanie uwagi dziecku
jak sie zachowuje niestosownie, za to natychmiastowo chwalic jak zrobi cos
dobrego/milego/fajnego. Tak wychowywane sa moje siostrzenice i siostrzence i sa
bardzo dobrymi dzieciakami a do tego nie sa cichutkie i stlamszone ani zastraszone

[morekac]

Bo akurat najczesciej w supermarketach dziecko postanawia wymusic
cos na rodzicach. Za duzo tam pokus, dzieciaj zmeczony etc. Moze mu
sie to zdrazyc raz czy dwa razy w zyciu. Czy ty za kazdym razem
widzisz to samo dziecko czy tez wszystkie ryczace dzieci wrzucasz
do jednego wora?

[morekac]

Ja tez zasluzylam na bicie. Moj maz (juz eks) uznal, ze musi mnie
skarcic za kilka slow prawdy i totalna awanture, nazywana przez
niego histeria. Tylko ze ja jestem juz duza dziewczynka i potrafilam
zadzwonic na policje.

[fajny_franio]

Widziały gały kogo brały

[salaminko]

garnek_z_neolitu napisał:

> z laniem kablem czy nawet pasem.
> Dostalem klapsa pare razy. Nic nie bolalo, bylo to raczej symboliczne niz
> straszne. Jest to co innego niz zamierzone sprawianie bolu paskiem czy piescia
> i nie powinno byc utozsamiane z biciem jako takim.

Masz racje i zgadzam sie z toba, jednak chyba wlasnie w tym cale halo, ze nie mozna ustalic jakiejs granicy gdzie jest symboliczny klaps a gdzie zamierzone bicie. Pamietam moja kolezanke, ktora mowila, ze np dzis wraca do domu i mama ja zleje po tylku paskiem za to ze cos tam przeskrobala wczesniej...glupota!

na tym forum

[anorektycznazdzira]

garnek_z_neolitu napisał:

> z laniem kablem czy nawet pasem.
> Dostalem klapsa pare razy. Nic nie bolalo, bylo to raczej
symboliczne niz
> straszne. Jest to co innego niz zamierzone sprawianie bolu paskiem
czy piescia
> i nie powinno byc utozsamiane z biciem jako takim.
>
> Klaps zawsze byl ostatecznoscia, kiedy do mnie nie docieralo, byl
poprostu
> jednym ze srodkow perswazji (jak kiedys rozpalilismy z kolegami
ognisko w
> krzakach o malo nie przyprawiajac ojca o zawal serca).
>
> I nawet za to, za narazenie zycia swojego i kolegow nie doznalem
bolu.
>
> W naszych czasach ojciec trafilby do ciupy a jak chlalbym z
kolegami z domu
> dziecka

Na tym forum klapsa wzuca się do jednego wora nie tylko z laniem
pasem, ale też z kopaniem, walenim głową ościanę i przypalaniem
papierosami.
Histeria jest ostatnio bardzo trendy. Nikt się tylko nie oburza, ze
przytrzymywanie siłą wierzgajacego dzieciaka do daleko posunięta
przemoc fizyczna, a metody typu "mamusia już cię nie kocha bo
zrobiłeś to-i-to" w nikim nie budza tak gorących emocji i nawet sie
o nich nie wspomina.
Ot, kwestia mody.