11 lat małżeństwa i co...?

[badaczka75]

Jak to jest u Was, czy po takim czasie wiele się zmieniło? ja znałam
męża 6 lat przed ślubem i teraz te 11 więc rachunek jest
prosty...znamy się dłuugo. Ale diametralna zmiana nastapiła, kiedy
urodził się syn (5 lat temu), mąż jakby przelał uczucia na niego,
tj. czułość, bliskość. tzn. ja wiem, że mąż mnie kocha, robi dla
naszej rodziny wszystko, ale mi brakuje czułości na codzień - jest,
ale tylko przy okazji seksu). nie mówci, że mam z nim porozmawiać,
wiele razy mu mówiłam, ale on twierdzi, że jest zmęczony. Jesteśmy
dzisiaj bardziej na pewno partnerami niż kochankami, niby jest
dobrze, ale jest cholerna rutyna i mało rozmawiamy ze sobą, mało
jest wspólnych tematów (uprawiamy całkiem różne dziedziny
zawodowe).Ciekawi mnie jak to jest u was? bo mam wrażenie, że u
znajomych par jest podobnie, ale przed innymi udają...nie wiem, może
się mylę...czy to normalne...owszem ,jest stabilizacja i
bezpieczeńwo, ale nie ma iskry...

[broceliande]

U mnie podobnie, tyle, że dużo rozmawiamy i pracujemy właściwie
razem.
Iskrę miło powspominać z początków małżeństwa, a bezpieczeństwo i
stabilizację sobie bardzo cenię.

A nie uważasz, że pieszczot jest mnej, bo przybył kolejny ktoś do
pieszczenia? Bo ja też o wiele więcej czułości okazuję dziecku, też
ma pięć lat, więc potrzebuje.

[maniusza]

my mamy staż 14 lat małżeństwa (w czerwcu będzie) i 15 lat razem.

Ale nie czuję się absolutnie "niedopieszczona" - mam tu na myśli
takie przytulanki na codzień pocałunki.. obydwoje jestesmy
pieszczochy może to dlatego. uwilbiamy sie czasem brać za ręce
przytulać, czasem po prostu pogłaskać się przechodząc obok siebie.
I żeby nie było - mamy dwie istoty więcej do przytulania niż na
początku bycia razem + suczka, tez pieszczocha

[agamaj2]

Zazdroszczę.
My po 11 latach....nieraz jest super, ale są momenty że gdyby nie
syn to bym już z nim nie była.

[badaczka75]

No, oczywiście, że czułość dla dziecka (w pierwszej kolejności)a
ja?
Zazdroszczę męża przytulacza...

[montechristo4]

mój też przytulak, na szczęście dla mnie, bo potrzebuję czułości jak
powietrza. Jesteśmy razem 14 lat , a nadal mam motylki w brzuchu.
Staramy się bardzo, żeby nie wkradła się nuda i rutyna.
Ale i tak najbardziej lubię, jak czasem dzwoni do mnie do pracy i
mówi: "Czy już dzisiaj mówiłem, jak bardzo Cie kocham"? Rozkłada
mnie to

[badaczka75]

Bardzo mi tego brakuje na codzień...pogodzić się z tym?Chyba nie mam
wyjścia...

[literka15]

U mnie w październiku będzie 7 lat. Ale ostatnio jest coraz ciężej,
kochamy się średnio dwa razy w tygodniu, moze też z mojej winy bo
często jestem zmęczona i wolę się przytulić niz coś więcej. Jesteśmy
coraz bardziej zmęczeni i nerwowi. Mąż wszystko co z pracy nie tak
przynosi do domu. Uważa że przesadzam ze sprzątaniem w domu, ale
przy dwójce dzieci zawsze jest co robić. Jednego dnia wiecej
drugiego mniej ale gdyby mi pomógł byłoby szybciej i łatwiej. O to
też często są kłótnie. Ostatnio mam myśli, ze chyba lepiej byłoby mi
z dziećmi samej, ale z drugiej strony chwile z nim w ł....są cudowne
wtedy jest nam wspaniale. Ale tylko wtedy. Bo sa dni, ostanio coraz
częściej że komunikujemy sie tylko służbowo i to jest smutne. Cieszę
sie, ze nie tylko ja tak mam i zazdroszczę innym cudownych mężów. A
może ja nie potrafię dostrzec "cudowności" swojego?

[umasumak]

Porządki to już na 100% nie jest to, dlaczego warto poświęcać dobrą aurę w związku.

[sloooneczko]

staż 8 lat.Początki jak to początkimiło bardzo się wspomina.Po 4
latach pokoplikowały się pewne sprawy, i nie było różowo.Jak na to
patrzę teraz, to uważam, że nie zdaliśmy pozytywnie tego egzaminu
jako związek.Krótko to chociaż trwało bo zaledwie kilka miesięcy.
Wnioski wyciągnięte i drugi raz byśmy tych blędów nie
popełnili.Wszystko wróciło jakby ku poczatkom od chwili mojej ciąży
i trwa to dalej
Ja jestem zdania, że dobry związek ma silne partnerskie,
przyjacielskie podstawy. Nie podzielam zdania, że przeciwieństwa się
przyciągają, a wręcz z upływem czasu ludzi coraz bardziej od siebie
oddalają.Udany związek to praca i chęci obojga ludzi.To drobne
codzienne gesty.

[deela]

yy ja meza znam 4 lata a malzenstwem jestesmy od dwoch, mamy dwuletniego syna
zaraz bedziemy mieli nastepne dziecie i jedyne co moj maz w tym czasie zmienil w
swoim charakterze to to ze zaczal byc bardziej pewny siebie i bardziej sie
doceniac

[asia_i_p]

W lipcu będzie 10 lat od ślubu, a przed ślubem cztery lata byliśmy
ze sobą, wcześniej jeszcze znaliśmy się 4 lata (wspólne liceum). Z
większych zmian - dotarliśmy się, mniej się kłócimy (praktycznie w
ogóle), umiemy przeczekać wzajemnie złe humory zamiast startować z
awanturą. Rozmawiamy duuuuużo, chociaż zawodowe dziedziny różne,
tematów mamy sporo. W zasadzie dwie są takie osoby - mąż i siostra -
z którymi moge nawijać z niesłabnącym entuzjazmem praktycznie o
wszystkim, od plotek miejscowych i rodzinnych przez politykę po
teologię i teorię względności (tu głównie słucham).

Co do czułości na codzień, jakoś trudno mi o tym pisać, krępuję się
trochę. Podejrzewam, że mamy w rodzinie opinię dość chłodnego
małżeństwa, bo unikamy czułości publicznych, ale w domu nie brakuje
mi czułości, dotykamy się, przytulamy. Mieliśmy kryzys po urodzeniu
dziecka, przy okazji mojej depresji poporodowej, ale teraz jest nam
bardzo dobrze. Co nie znaczy, że przez cały czas siedzimy zapatrzeni
w swoje oczy, zdarza nam się nawet dość często spędzić większą część
wieczoru w różnych pomieszczeniach - ale raczej rzadko zdarza się
dzień, żebyśmy nie pogadali choć trochę na tematy oderwane od
codzienności, nie przytulili się przelotnie, nie pośmiali z czegoś
razem.

[wilma1970]

Jesteśmy 17 lat po ślubie, a razem od ok 25. Z dziecinnego związku, wpadki i
średnio udanego małżeństwa ewoluowaliśmy w super parę. Oboje nas krępuje
dotykanie się przy ludziach, ale w domu nie szczędzimy sobie czułości.
Nasz wspólny przyjaciel upuścił kiedyś widelec na talerz z brzękiem i wykrzyknął
"Jezu! to wy się dotykacie?!" jak zobaczył, że mąż w przelocie dotknął mojego
karku. Myślał, że ta gromada dzieci, to z białego małżeństwa?
Badaczko, wyjedźcie gdzieś razem na kilka dni, to nam bardzo dobrze robi. Wyjazd
w miejsce, gdzie nikt nie mówi "maaamooo" to lek na frustracje rutyny.

[jagoja]

My też jesteśmy 11 lat po ślubie + 5,5 roku "chodzenia" . Na
razie (wciąż) jest świetnie i wciąż lepiej (chociaż boję się głośno
tak mówić, bo jak to mówią "nie chwal dnia przed zachodem słońca, a
męża przed smiercią" ). Aaa, nie jesteśmy sami - mamy dwóch
synków.

Do Wilmy

[badaczka75]

Wilmo Droga, wyjazd bez potomka nie wchodzi w grę, mój małzonek nie
zostawi synka nawet u babci (tym bardziej , że to teściowa
Byly już próby wspólnego wyjścia, ale dziecko... (to zdanie męża) a
tak naprawdę nie chce mu się i tłumaczy to dzieckiem...
pozdrawiam

[mwiktorianka]

Staż prawie 18 lat po ślubie przed znaliśmy się rok.Kiedys
myslałam,że przeciwieństwa się przyciągają teraz już tak nie
uwazam.nie wiem tak do końca dlaczego jest aż tak źle,czy uczucie
całkiem wygasło bo różnimy sie pod kazdym wzgledem,własciwie na
zaden temat nie mamy podobnego zdania.czy nie pielegnowaliśmy tego
uczucia?Pewnie tak.Ja jestem gadułą mąż milczkiem zamkniętym w
sobie,moje wieloletnie próby nawiązania z nim kontaktu spęzły na
niczym.Ja też powoli przestawałam mówić do sciany,ostatnio całkiem
sie popsuło.Do niedawna czułam jakieś emocje teraz nie czuję już
nic.Z przerażeniem stwierdziłam,że już mi na nim wcale nie
zależy.Zyjemy obok siebie,nie mamy o czym porozmawiać,ja jestem
zadowolona jak jego nie ma w domu choć i tak prawia sie nie widujemy
ze wzgledu na pracę.nie mam w nim żadnego wsparcia on we mnie chyba
też nie.przez tyle lat raz było lepiej raz gorzej,ale było,a teraz
nie ma juz nic.Wspólne mamy tylko dzieci.nigdy nie myślałam,że tak
to się skonczy.

mwiktorianka

[s.q.u.o.n.k]

przepraszam, jeśli to zbyt osobiste, ale temat, Twoja sytuacja jest mi
niesamowicie wprost bliska. jak sobie wyobrażasz dalsze życie? rozumiem, że mąż
nie pociąga Cię także seksualnie. czy rozważasz rozwód? rozmawiałaś o tym z
mężem? pewnie on też nie jest zachwycony sytuacją
bardzo współczuję i ściskam.

[wilma1970]

Współczuję. <współczuje>
Już to gdzieś pisałam, ale się powtórzę, że trudnych jest tylko pierwszych 30
lat małżeństwa, potem jest już z górki.
Może Twój mąż się czegoś boi? Może lubi kontrolować, z Ty się mu wymykasz?
Ja jestem lepszą żoną niż matką. Pamiętam, że kiedyś, za 15 lat, dzieci będą
mnie potrzebowały sporadycznie i będę musiała wypełnić nasze "puste gniazdo"
przez resztę naszego życia.
Inwestujemy więc w związek.
A nasze charaktery to zupełne przeciwieństwa. Ja jestem skorpion, on wodnik.
Reagujemy inaczej, ale doceniamy tą naszą polaryzację.
W. uwielbia słuchać mojej paplaniny, ale sam nie lubi opowiadać o sobie,
musiałam to polubić. Przegiął raz, kiedy przypadkiem zobaczyłam go w telewizji,
produkował się na jakimś większym koncercie, ale w domu nie pisnął ani słowa.
Zadzwoniłam do niego z pretensjami, a on na to - ee, daj spokój to nieważne, co
tam w domu?
Teraz, po tylu latach razem zmieniły nam się proporcje hormonalne (?). Ja się
zrobiłam męsko-agresywna, on złagodniał i zrobił się bardziej tkliwy. "Kocham
cię" słyszę już do urzygu.
Czasem warto przeczekać i dać partnerowi czas do dojrzewania. Czym jest 5 lat
czekania w skali całego 40. letniego małżeństwa?
Walcz delikatnie o swoje szczęście. (Ale patos) <wstydzi się>

[wilma1970]

Acha, miej odwagę posługiwać się własną mądrością. (sprawdziłam w wikipedii)

[camina]

Witaj w klubie). Po 5 latach i 10 lat związku gdyby nie dzieci,
pewnie byśmy ze sobą nie byli. Nie ma tematów do rozmów, oprócz
dzieci, cała jego czułość, tkliwość i uwaga poszła na dzieci, ja
ciagle gadająca, on ciagle milczący... Zero sms-ow, telefonów,
kocham cię, jesteś piękna etc.
I tak leci. Chyba już się pzryzwyczaiłam...Wypad samemu - owszem
pomaga, ale na krótko, tam jest super, po powrocie znowu to samo.
Poza tym, skad wziąć stałą opiekunkę na takie częste wyjazdy?
Znajome zazdroszczą męża - nie bije, nie pije, kasę oddaje, madry,
przystojny...A mi się chce czasami wyć w poduszkę.