Mąż pracoholik

[audita]

... czy któraś z Was też ma taki egzemplarz? Ja zaczynam czuć się bezradna.
Rozmowy nie dają skutku. On po prostu nie widzi problemu. Spod gabinetu
psychologa, na wizytę u którego udało mi się go namówić, po prostu poszedł
sobie - bo coś się opóźniło, a on przecież nie może marnować czasu, bo coś
tam ma pilnego do zrobienia do pracy! Życie rodzinne - zero. Zdrowie mu
szwankuje. A on - jakby miał klapki na oczach, nie widzi związku między
naszymi problemami, a swoim uzależnieniem. Mam coraz bardziej ochotę zrobić
coś spektakularnego, co by nim potrząsnęło. Ale czy tędy droga?

[mamaizyimoniki]

A czy dziś jest w domu?
Mój w pracy... Od 5.00... Do 16.00...

[agga_ma]

Nie wiem za bardzo co z tym popczac
Takiego faceta nie idzie zaciagnac do rzadnej poradni, a jak mojemu zarzucam
cos to albo przyznaje mi racje, albo sie zlosci ze pieniadze sa potrzebne no i
dalej robi swoje.
Obiecuje oczywiscie ze po narodzinach naszego synka wszysko sie zmieni itp
itd ale jakos w to nie zabardzo wierze
Bardzo kocham mojego meza i wiem ze on tez mnie kocha... ale pracoholizm moze
zniszczyc wszysko
pozdrawiam Aga
Zawsze trzeba miec nadzije

[gandzia4]

Mój został wyleczony przez firmę. Robili redukcje i go zredukowali, a teraz
najlepszy numer, redukcji uniknęła między innymi dziewczyna która pracowała
razem z nim i wiecznie sobie nie radziła (gdy goniły terminy podrzucała mu swoją
robotę), ale za to miała czas na wypracowanie odpowiednich układów. To go
wyleczyło (mam nadzieję definitywnie) z pracoholizmu. Trzymaj się i powodzenia,
oby twój nie przeszedł takiej szokowej terapii.

[joma72]

Był okres, że mój małzonek wracał tylko na kilka godzin snu, schudł 10kg. Teraz
jest lepiej, pracuje "tylko"+_ 12 godzin, chetnie by to rzucił, ale innej pracy
nie ma a zmojej pensji nie wystarczy nawet na opłaty. Ciagle mam nadzieje, ze
coś sie zmieni na lepsze.

[martaj7]

Czesc
Znam swietnie ten problem. Mieszkamy w Holandii, i moj maz wciaz uwaza ze musi
pracowac cztery razy wydajniej i cztery razy dluzej, by byc tylko dwa razy
gorszy od Holendra... Bo wiadomo, ze jak cos sie stanie, to on pierwszy poleci
na zwolnienie. Siedze wiec z dzidzia 12 godzin sama, a gdy Michal wroci to do
trzeciej nad ranem pisze program komputerowy, ktorym zadziwi swiat...
Oprocz tego wciaz sie uczy bo ma fiola na punkcie certyfikatow, ktore sobie
umiesci w CV. Tak sobie mysle, ze to nie praca jest jego pasja, ale po prostu
kocha to co robi. Moze powinien byl sie ozenic z komputerem?
Pozdrawiam, Marta

[edytast]

Ja również mam męża z tego gatunku. Na początku nawet imponowała mi ta jego
cecha.Nie musiałam martwić się tym, że go np. zwolnią. Ale z czasem okazało się,
że mój mąż po prostu potrzebuje ciągłej pracy, aby normalnie funkcjonować. Do
życia rodzinnego w ogóle się nie nadaje, sam to stwierdził (to go po poprostu
nuży tak gdzieś po 1 godzinie). Jego tydzień wygląda tak: 3 razy w tygodniu
wraca ok. 17, w tym raz wykorzystujemy ten czas na zakupy w markecie a pozostałe
2 dni jedzie na 1,5 godz. angielskiego. Pozostałe dni jest w domu ok. 23.00
(jedynie wpada na godzinkę na obiad). Niedziele wprawdzie spędza w domu, ale też
najczęściej pracuje na komputerze. Oprócz tego oczywiście wyjazdy służbowe. Ja
pracuję 8 godzin dziennie, potem odbiór dzieci z przedszkola, żłobka więc w domu
jesteśmy ok. 18; więc właściwie niewiele się widzimy i niewiele rozmawiamy. Mąż
jak wraca jest b.zmęczony i zasypia przed tv. Coraz częściej mam dość tego, że
sama prowadzę dom, podejmuję decycje, zajmuje się dziećmi i ich problemami,
chorobami, wszystko jest na mojej głowie. Mąż obiecuje mi że już niedługo, że
jak skończy pisać program to wszystko będzie inaczej, ale ja nie bardzo w to
wierzę. Odkąd pamiętam zawsze wyszukiwał sobie jakieś dodatkowe zajęcia, aby
tylko mieć zapełniony czas (języki, studia zaoczne itp.). Po prostu czasem już
nie mam siły.
Pozdrawiam. Edyta.