pocieszcie mnie-pierwsza kolonia syna

[ula2_24]

Syn dzisiaj wyjechał na kolonię-minęło dopiero kilka godzin a już wydzwania,
że mu się nudzi, żeby po niego przyjechać. Ma 9 lat i jest ogólnie nieśmiałym
dzieckiem. Bardzo trudno nawiązuje kontakty, ja wiem, że najgorszy jest
pierwszy dzień lub dwa, ale serce mi pęka jak mi jęczy do telefonu. UFFF...
wygadałam się,
ale wcale nie jest mi lepiej.
Pozdrawiam
Ula

[wieczna-gosia]

kaz mu wylaczyc telefon. I najlepiej oddac pani albo umowcie sie ze jeden
telefon dziennie po 20 na pogaduszki i tyle.

[kawka74]

Przez pierwsze dni prawie wszystkie dzieci jęczą (bez względu na to, czy łatwo im nawiązywać kontakty, czy są pierwszy czy drugi raz na kolonii) i nic w tym dziwnego, muszą odnaleźć swoje miejsce w grupie kompletnie obcych ludzi i w nowym miejscu.
Syn okrzepnie, pozna kolegów, jęki się najprawdopodobniej skończą.

[bablara]

Dobrze ktos rdzi kaz mu wylaczyc telefon. Moj tez ma 9 lat i byl pierwszy raz na
kolonii i tez slabo nawiazuje kontakty. Kurcze pierwszej nocy to ciagle wysylal
smsy ia o 2.30 w nocy zadzwonil. Zalamka. Umowilismy sie,ze bedzie do nas raz
dziennie dzwonil i nigdy popoludniu, bo przed samym snem zabardzo sie rozklejal.
Dzwonil zaraz po sniadaniu i juz pozniej bylo ok

[ula2_24]

Dzięki, może faktycznie umówię się z Młodym na jeden góra dwa telefony dziennie,
a jak przekroczy limit bez ważnego powodu, odda telefon opiekunce. Ja wiem, że
to ciężka i stresująca sytuacja, ale jak zadzwonił, żeby Go zabrać to inne
dzieciaki było słychać roześmiane i dlatego mam takiego doła. Ze inne się bawią
a On cierpi...
No ale zobaczymy co będzie dalej, na razie cisza od dwóch godzin

Pytanie na marginesie

[dlania]

Po co wysyła sie takie małe i niesmiałe dzieci na kolonie? Żeby nabrały
pewności, poznaly swiat, coś jeszcze?

[kawka74]

Często dzieci same chcą.
Ja zawsze bardzo chciałam (pierwsze kolonie zaliczyłam jako siedmiolatka), a potem jojczałam.

[ula2_24]

Bo chce na przykład.Chciał zobaczyć, spróbować jak to jest więc pojechał. Skąd
miał wiedzieć jak będzie skoro nigdy nie wyjeżdżał. Na razie jest spokój, więc
jestem dobrej myśli.

[dlania]

Acha.ja na pierwsza kolonie pojechałam w wieku juz niejojczącym, stąd moj brak
zrozumienia sytuacji

[czar_bajry]

Dobrze będzie

[asieksza]

Przeżywałam to dwa lata temu. Syn po pierwszej klasie pojechał na
obóz harcerski ze swoją panią ze szkoły i dobrym kolegą. Ciągle
dzwonił, że chce do domu, że nie może zasnąć , płakał.Serducho mi
się kroiło ale namawiałam żeby został, dzwoniłam nawet do pani jak
się bał bo była burza. Byliśmy u niego w odwiedzinach, było ok ale
jak chcieliśmy wracać to chciał z nami. Przekonaliśmy żeby został.
Wrócił nawet zadowolony ale na razie na żaden obóz nie chce jechać.
Syn na obóz sam bardzo chciał jechać, wcześniej był na zimowisku i
było ok ( wszyscy bardzo go chwalili, był najmłodszy i bardzo
dzielny, czasem popłakiwał gdy dzwoniłam ale pani mówiła , że poza
tym jest ok. Wrócił super zadowolony ). Myślę, że w rozmowach ważne
jest aby dziecię opowiadało o pozytywach swojego pobytu. Teraz wiem,
że moje dziecie lepiej czuje się na wyjeździe gdzie większość czasu
jest zorganizowana, dużo wycieczek , zwiedzania. Na obozie dzieci
się nudziły, pogoda nienajlepsza a organizacja raczej kiepska (
jedyne pozytywne wydarzenie przez tydzień to wieczorna wycieczka po
lesie ). Myślę, że warto poczekać

[emilly4]

Ja pojechalam na swoje pierwsze kolonie tez w wieku 9 lat. Caly
pobyt byl bardzo dlugi, bodajze 3 tygodnie. Wtedy nie bylo
telefonow, pisalo sie do rodzicow listy, kartki (ktorych pozniej nie
wysylalam )i dzwonilo z butki telefonicznej jak mama kupila
karte Nigdy nie zapomne tego wyjazdu, bylo mnostwo dzieciakow
chyba z 80, spalismy po kilka osob w domkach nie zadnej szkole, bylo
spzatanie pokoi, spartakiady, chrzest kolonijny, Jasne, ze
tesknilam, mama przyjechala w jedna niedziele w odwiedziny to sie
poplakalam, ale potem poszlismy z grupa na lody i zapomnialam o
smutku...jak wrocilam to przezywalam ten wyjazd jeszcze reszte
wakacji. Nauczylam sie sama o siebie dbac, musialam dysponowac
pieniedzmi ktore dostalam, wyprac rzeczy, nauczyc sie wychodzic
przez waskie okna wieczorami Moje wyjazdy na kolonie, a pozniej
obozy zakonczylam we Wloszech w wieku 18 lat.
Nigdy nie zalowalam, chociaz do odwaznych tez nie nalezalam.
Jak tylko syn wroci z wyprawy zapytaj go koniecznie jak bylo, co mu
sie najbardziej podobalo, tak zeby w przyszlym roku tez chcial
pojechac
Juz sama mam stracha przed wypuszczaniem mojej corki na samotne
wyprawy na podworko...

[ula2_24]

Witam ponownie, dzisiaj dopiero trzeci dzień, ale jest chyba coraz gorzej, syn
cały czas marudzi, ograniczyłam mu ilość telefonów, a i tak pierwsze pytanie
jakie zadaje to czy odbierzemy go w piątek. Zadzwoniłam dzisiaj do dyrektorki i
twierdzi, że jest wszystko ok. Od wczoraj miała Go trochę poobserwować. I teraz
nie wiem czy Młody bierze nas na litość czy faktycznie jest Mu tak źle.

to dopiero trzeci dzień pobytu?

[tabakierka2]

dałabym jeszcze czas dziecku na integrację.
Kiedy jechałam pierwszy raz na kolonie miałam 12 lat, więc właściwie
byłam już duża. Też płakałam rodzicom, tyle, że mogliśmy dzwonić
wyłacznie z pokoju pani Kierowniczki, która podsłuchiwała i
komentowała rozmowy, więc starałam się być dzielna
a macie możliwość żeby go odwiedzieć w weekend?
Moi rodzice mieli fajny patent - zawsze kiedy czekaliśmy na autokar
przed wyjazdem, pomagali mi poznać kogoś, kto też jechał sam i
zwykle z tą osobą zaprzyjaźniałam się już podczas drogi w autokarze.
Na miejscu było łatwiej

[kawka74]

Ale to trzeci dzień dopiero, marudzenie nie ustaje po pierwszej dobie.
Jeśli dyrektorka jest sensowna, udzieli Wam paru istotnych informacji - czy ktoś synowi dokucza, czy nie bierze udziału w zabawach, bo go nie chcą, czy dlatego, że sam nie chce, czy może nie dogaduje się z wychowawcą, itd. itp.
Możliwe, że Twój syn jest z góry nastawiony na wcześniejszy powrót, bez względu na to, jak fajnych ma kolegów i czego się na kolonii nie robi (miałam i takich podopiecznych).
Miej rękę na pulsie, ale daj koloniom szansę

[ula2_24]

Ja jestem od wczoraj kłębkiem nerwów, nic tylko do domu, do domu... W ogóle nie
dociera do Niego co Mu mówimy, nie daje nic od siebie, jest totalnie bierny.
Mówi, że nie może znaleźć kontaktu z chłopcami z domku bo są starsi, że
odganiali Go od siebie to teraz nie chce brać udziału w zabawach, ale sam z
siebie też nie pójdzie bo jest bardzo nieśmiały. Dzisiaj mi się spytał co on za
to może że taki jest. Poprosiłam dyrektorkę, żeby opiekunka ciągnęła Go do
zabaw, do dzieci. Właśnie dzwonił i jak zwykle do domu, jęczy że hej, mi już
brak argumentów
Na panie też się żali ale ile w tym prawdy? Powiedziałam dyrektorce, że ma
zwrócić uwagę jak się odnoszą panie do dzieci, bo według niego krzyczą i wyzywają.
Głowa mi pęka, a odnośnie odwiedzin to możemy jechać w piątek rano, ale wiem, że
na 100% wróci z nami. Jak z Nim postępować?

[chloe30]

Wiesz, ja całe życie jeździłam na kolonie z mamą - może ze dwa razy
byłam sama podczas obozów zagranicznych. A tak mama była w tym samym
budynku, mogłam do niej pójść w każdej chwili i NIENAWIDZIŁAM
kolonii.
Owszem, po koniec miałam znajomych w grupie, czasem nawet dobrze sie
bawiłam, ale nie było dnia, żebym nie błagała mamy o zwolnienie mnei
z grupy i zabranie gdzies ze sobą. I nak 8 razy po dwa miesiące...
Więc weź pod uwagę, że twój syn może być podobny, naprawdę tam
cierpi i trzeba go zabrać, bo po prostu nie lubi takich dzieciowych
spędów.
Wiem, że nie pocieszyłam, ale może być tak, że lepiej m=go zabrać -
po co ma się męczyć?

[ula2_24]

do piątku i tak musi wytrzymać, bo wcześniej nie dam rady tam jechać, ale już
postanowione, że pojedziemy i najprawdopodobniej zostaniemy do soboty, zobaczymy
jak tam jest i...
wrócimy wszyscy razem.
chyba, że zdarzy się cud.

[kawka74]

Jak to było, zanim pojechał? Rozmawialiście o tym? Co mu mówiliście? Czego on oczekiwał? Z jakim nastawieniem pojechał?
Wydaje mi się, że głównym problemem jest to, że nie dogadał się z kolegami z domku. Z własnych i cudzych doświadczeń wiem, że jeśli się już znajdzie bliższą koleżankę czy kolegę czy jakoś się zaktowiczy w grupie, jest o wiele wiele łatwiej.
Jeśli chodzi o panie, dowiesz się sama podczas odwiedzin, ile jest prawdy w opowieści Twojego syna. W takim stanie ducha byle pierdoła urasta do rozmiarów góry.

[ula2_24]

Rozmawialiśmy dużo, opowiadałam jak to może być, też kiedyś jeździłam na
kolonię. Ale faktycznie syn ma trudny charakter, jest bardzo nieśmiały, uparty,
wszystko robi powoli taki mały flegmatyk. Ale nikt go nie zmuszał, chciał
jechać, nawet zbytnio nie denerwował się przed samym wyjazdem. Sama już nie wiem
o co może chodzić.

[kawka74]

Pierwsze wyjaśnienie, jakie mi się narzuca (i najczęściej jest prawdziwe), to brak porozumienia z kolegami. To naprawdę potrafi zepsuć cały pobyt. A to, że syn jest uparty i nieśmiały, nie ułatwia sprawy ani jemu, ani kolegom.
Pojedziecie, pogadacie, sami zobaczycie, jak jest.

[verdana]

No cóż, od moich pierwszych i ostatnich kolonii minęło lat 40. Do
dzis wspominam je jako jedno z paskudniejszych przezyć dziecinstwa.
Nuuda - to raz. Dwa - strasznie tesknilam za rodzicami. Trzy -
jedzenie było przymusowe, trzeba bylo zjeść wszystko, a ja już wtedy
pilnowalam wagi.

[ula2_24]

Zadzwonił do mnie przed chwilą syn tak podekscytowany, że aż mnie zamurowało.
Była u niego pani dyrektor i zaproponowała przeniesienie do innego domku, tam
gdzie są jego koledzy z autobusu i zjadła z nim kolacje no po prostu byłam w
szoku, bo pierwszy raz opowiadał coś ze szczęściem w głosie. Wychodzi na to, że
towarzystwo było dla niego nieodpowiednie (jak pisałam wcześniej starsi i już na
samym początku nie dopuścili go do siebie) oraz zainteresowanie pani zrobiło
swoje. Pierwszy raz nie wspomniał o powrocie do domu. Obym się nie przeliczyła i
w końcu zaczął się czas fajnych wakacji.
Pozdrawiam i dziękuję wszystkim za słowa wsparcia.

:) wiedziałam, że tak będzie:)

[tabakierka2]

widzisz
to, co mówiłam - zwykle tak właśnie jest, że wystarczy dziecko
wysłuchać, okazać mu troszkę zainteresowania i już jest lepiej
Jeździłam na kolonie (później na obozy) do 18r.ż. Strasznie żałuję,
że pierwszy raz wyjechałam jako 12latka. Prawda jest taka, że
czasami odnajdujesz swoje miejsce w grupie, a czasami masz jedną
koleżankę/kolegę... Twój syn się zaaklimatyzuje - daj mu szansę.
A jak do niego pojedziecie, to może od razu ustalcie, że może z Wami
wrócić, ale w domu będzie się nudził, a tu ma kolegów

[kawka74]

ychodzi na to, że
> towarzystwo było dla niego nieodpowiednie

A nie mówiłam?
Dobrze, że trafiła się sensowna opieka i umieli to załatwić.

[gaskama]

Ula, syn sąsiadki, 9-latek, właśnie jest na koloniach. Po pierwszych
dniach chciał wracać. Okazało się, że był w pokoju 3-osobowym z
dwójką braci, którzy go teroryzowali. Po przeniesieniu do innego
pokoju (po interwencji mamy), chłopak już nie chce wracać do domu.

[ula2_24]

Powiem szczerze, że byłam nastawiona na jego powrót. Ale moja wczorajsza poranna
interwencja się opłaciła, chociaż dopiero wieczorem dyrektorka i opiekunka z nim
porozmawiały i dzisiaj rano został przeniesiony do innej grupy, ale wczoraj
wieczorem to było inne dziecko, tyle szczęścia i zadowolenia było w jego głosie,
że w końcu ktoś się nim zainteresował, że ktoś poświęcił trochę czasu tylko jemu.
Jutro do niego jedziemy, ale już powiedział, że chyba zostanie do końca koloni.
I ile może zrobić trochę zainteresowania ze strony wychowawcy.
Jeszcze raz wszystkim dziękuję za wpisy.

[ula2_24]

WYSIADAM!!!
Poobiednia rozmowa znowu była niezbyt nastrajająca dla mnie. Jestem zdecydowana,
żeby go zabrać do domu jak tylko o tym napomknie, nie daję już rady, jedziemy
tam jutro do południa i stwierdziłam, że jak tylko raz powie że wraca to
wsiadamy do samochodu i wracamy. Ileż mogę go przekonywać, że będzie fajnie, jak
on zmienia zdanie co chwilę. Został przeniesiony to teraz jedzenie mu nie
odpowiada a rano był taki szczęśliwy.Co ja mam robić bo już tego nie ogarniam.

[babcia47]

pojedź, zostaw dziecko na kolonii, zabierz telefon
..nie bedzie widzów nie będzie teatru..nie będzie do kogo
dzwonic zacznie żyć życiem obozowym, integrowac z kolegami szukac
zajęcia i atrakcji.. a nie wydzwaniać do mamy

[ula2_24]

Łatwo powiedzieć zabierz telefon, ale gdyby nie miał telefonu nie wiedziałabym,
że nie może dogadać się z kolegami, jest cały czas sam, bo inni go odganiają...
A tak mogłam interweniować u dyrekcji, bo opiekunka nawet się nie zapytała
dlaczego cały czas jest na uboczu, zero zainteresowania.

[kawka74]

Uzgodnij z opiekunką, żeby syn oddał jej telefon i koniec marudzenia o dowolnej porze dnia i nocy, tylko telefony o umówionej godzinie raz na dwa dni i tyle.
Albo faktycznie lepiej go od razu zabierz, bo inaczej będzie utyskiwał na wszystko, na co tylko może, przez cały turnus.
Jak długo on tam ma jeszcze być?

[ula2_24]

29 powrót, też sądzę, że winą jest za częsty kontakt telefoniczny, ale tata to
dopiero jest oburzony jak to mówię

[dlania]

Ula, szczerze kibicuje twojemu synowi, żeby juz mu sie układało na tej kolonii.
Normalnie jak czytam twoja relcję to się denerwuję, mogę sobie tylko wyobrazic,
jak cie to musi stresowac.