Trochę o MIŁOŚCI

[Gość: ARTUR]

Czy zastanawialiście się kiedyś, czym jest miłość i czy ma nieśmiertelną duszę.
Kto nie kochał nigdy, nie zrozumie tego czym ona jest naprawdę. Dla mnie miłość
jest jak bukiet majowych kwiatów. Jak pięknie jest złożyć taki bukiet u stóp
tej Jedynej, Wybranej. Ja błogo jest zapomnieć o świecie realnym i zamieszkać w
bajkowym świecie marzeń utkanym z płatków różnobarwnych kwiatów, wypełnionym
ich odurzającym zmysły zapachem. Lecz jakże często życie realne brutalnie
wdziera się w ten idealny świat, próbuje go zburzyć, wyrwać nas z pięknego snu.
Myśli o stracie ukochanej osoby są jak wiązanka żałobna położona na marmurowej
płycie, pod którą żywcem pogrzebano marzenia. Wśród nich i to najpiękniejsze
marzenie - o nieśmiertelności miłości. Wiązanka ta powoli więdnie, myśli stają
się wspomnieniami, a jeszcze potem wyschłą, kruchą i bezkształtną gmatwaniną
tego, co kiedyś było zielonymi, soczystymi łodygami i liśćmi. Pewnego dnia
grabarz zmiata szufelką resztki do wiaderka i wysypuje na cmentarny śmietnik,
gdzie błąkają się one pośród pożółkłych skrawków papieru i wypalonych świec.
Wierzę, że prawdziwa miłość wiecznie pachnie majowymi kwiatami, które wyrastają
z głębi serca. A na cmentarzu chowane są tylko stracone złudzenia, lecz nigdy
miłość.

[orissa]

Miłość... Uczucie to wiąże ludzi więzią niewidzialną, magiczną, wspaniałą...
Zwykła szara rzeczywistość zaczyna mienić się feerią barw...
Życie nabiera sensu...
Uśmiech rozświetla zmęczoną twarz, gdy oczy patrzą na ukochaną osobę...
Wszystko zdaje się być piękniejsze...
Miłość...
niewidzialna ręka malarza nadająca koloru obrazom, przedmiotom, ludziom...
czarnej marnej egzystencji...
Pod jej wpływem dostrzega się niezwykłość w sprawach jak najbardziej
zwyczajnych...
wszystko jest inne choć takie samo...
A za co kochamy? Kogo kochamy? Po co kochamy? Jak kochamy?
Pytania proste, krótkie i rzeczowe, a odpowiedź...
Kochamy tak po prostu. Każdy kogoś. No bo tak. Zupełnie zwyczajnie.
I wszystko stało się jasne. Kochamy za nic Kogoś, nie wiedząc właściwie
dlaczego ani jak. Czyż nie tak?
Ależ właśnie tak.
Rodzajów miłości jest tyle, ilu ludzi na Ziemi. Każdy kocha Kogoś, kocha
inaczej, na swój własny sposób.
Kochamy Rodziców, Przyjaciół, Psa, Ojczyznę... ogółem mówiąc ludzi i
przedmioty, wszystko to, co nas otacza.
Kochamy z wzajemnością lub bez... niestety tak też się zdarza i jest to chyba
największe duchowe cierpienie człowieka...
Ból, niespełnienie, wewnętrzne rozdarcie, żal... trudno opisać uczucie, które
towarzyszy odrzuconemu człowiekowi.
Każdy przeżywa je na swój własny specyficzny sposób, każdy inaczej.
Tak jak są różne miłości, tak i różne "odrzucenia"...

Trochę więcej o MIŁOŚCI

[Gość: ARTUR]

Miłość Ojczyzny jest świętym obowiązkiem, miłość do rodziców – Bożym
przykazaniem, miłość do kobiety – wyborem duszy!!! Dziwna jest ludzka
egzystencja i dziwny jest człowiek....
Istota ludzka z wody i białka, której ostatecznym przeznaczeniem jest anatomia
grobu.
Lecz zanim nastąpi KONIEC, jest czas na życie i przede wszystkim czas na
MIŁOŚĆ. Bo czymże jest życie bez miłości. Chyba tylko wegetacją?
Dziwne jest życie ludzkie przetykane cierpieniem i przyjemnością, chwilami
radości i smutków, łez i uśmiechów, melancholii i ekstazy...
Cudowny obraz ludzkiego życia wypełniony treściami, formami, kolorami, ...
pięknem i brzydotą zarazem, ... czasem niestety pustką.
I miłość! Ten szczególny dar życia, wyjątkowe doznanie i ostateczne
doświadczenie.
Łączy w sobie magię ludzkiego umysłu i naturę ludzkiego ciała.
Miłość, ta potęga czasem uroczysta i majestatyczna.
Jest jednocześnie czymś szlachetnym, wzniosłym, czymś zbożnym, godnym szacunku,
czymś świętym.
lecz miłość to też szaleństwo, jeśli nie absurd ... ... zakazany owoc i
przygoda w krainie zła.
Godni są podziwu ci wielcy grzesznicy, luminarze przyjemności, żyjąc pełnią
życia, czerpiący z niego pełnymi garściami, kontemplujący chwile doznanej
rozkoszy, królowie życia unurzani w rozpuście.
I z drugiej strony ... moraliści – spętani konwenansami, schowani za palisadą
pozorów, własnych zahamowań i uprzedzeń, bezustannie tracący czas na próżne
dywagacje. Dla nich miłość to tylko pretekst do banalnych piosenek i pustych
frazesów.
Prawdziwym sensem życia ludzkiego jest poszukiwanie MIŁOŚCI. Dzięki niej można
zrealizować nie tylko „obowiązek wobec gatunku”, ale nade wszystko doświadczyć
spełnienia w wymiarze osobistym. Miłość nie jest tylko i wyłącznie wytworem
ludzkiego mózgu, procesem neurochemicznym, w którym biorą udział produkowane
przez organizm substancje chemiczne, których skład i działanie można
przeanalizować.
Miłość to nie tylko dar od natury dany człowiekowi po to, aby kopulacja była
mniej trywialna.
Wierzę, że miłość naprawdę istnieje. Inaczej świat, cywilizacja i kultura
ludzka byłyby tylko sztuczną dekoracją w teatrze życia, gdzie grałoby się tylko
tandetne komedie lub według innych świat byłby tylko układem ożywionej i
nieożywionej materii, który napędzają i ukierunkowują procesy chemiczne,
fizyczne i biologiczne.
Łatwo jest przelewać na papier własne poglądy, jeszcze łatwiej zasłyszane
opinie innych.
Lecz jakże trudno jest wyrazić własne nadzieje, pragnienia, oczekiwania,
uczucia, obawy, tęsknotę, niepewność ...
Jak trudno jest przezwyciężyć zażenowanie, wyzbyć się leku, otworzyć serce
przed nieznajomym wędrowcem, zedrzeć z siebie okalający duszę płaszcz
anonimowości. Jak trudno jest otworzyć się na prawdziwa miłość!!!
Dla mężczyzny jedynym prawdziwym źródłem miłości jest kobieta. Istota prosta i
jednocześnie tak bardzo skomplikowana, eteryczna i cielesna zarazem, jakże
trudna do „rozszyfrowania”.
„Serce kobiety jest jak ocean” – nieprzeniknione, niezgłębione, tajemnicze ...
Jednak ten, któremu uda się w nim zanurzyć, zachłysnąć, poczuć jego smak,
dosięgnąć jego dna, ten będzie mógł powiedzieć u kresu swoich dni: „ŻYŁEM!!!
Naprawdę żyłem a życie moje miało sens i cel”.
Nigdy nie należy rezygnować z poszukiwania prawdziwej miłości, bo wytrwałość
zawsze będzie nagrodzona, a przez życie zawsze należy iść spoglądając naprzód,
nie oglądając się wstecz.
Nie warto rozdrapywać ran przeszłości, zatruwać duszy rozterkami utraconej
iluzji szczęścia.
Ten kto żyje teraźniejszością i w przyszłości upatruje nadziei i odmiany na
lepsze prędzej czy później, ale zawsze, znajdzie to, czego szuka.
Trzeba żyć i śmiało dążyć do wyznaczonych celów. Jak rybak, który wytrwale
zarzuca sieci na morskie głębiny, licząc w duszy na to, że mu dziś właśnie
szczęście dopisze, nagradzając jego trud obfitym połowem.
Lub jak myśliwy, który wytrwale tropi zwierzynę, nie bacząc na głód i
zmęczenie, na to, że mu nogi odmawiają posłuszeństwa, że brak mu tchu, nie
zważając na to, że chaszcze ranią mu twarz.
Lub też jak poszukiwacz złota z zagubionej kopalni gdzieś w Górach Skalistych,
który każdego dnia od świtu do zmierzchu przerzuca na próżno tony gruzu
skalnego, ale w duszy wie on dobrze, iż nadejdzie w końcu jego szczęśliwy
dzień, że życie jego wkrótce się odmieni.

[Gość: jaszk]

dobre, tylko trochę za krótkie...

[orissa]

Jeżeli miłość twoja nie ma żadnych szans, powinieneś zamilknąć... Bo nie należy
mieszać miłości z niewolnictwem serca. Miłość, która prosi, jest piękna, ale
ta, która błaga, jest uczuciem lokajskim.

[Gość: ARTUR]

Wiem, że prawdziwa miłość jest zawsze gotowa do poświęceń, a nawet do
wyrzeczenia się dla jej własnego dobra różnych życiowych dążeń, przyjemności.
Prawdziwa miłość jest trudna, bo prawdziwe życie jest trudne. Lecz miłość
prawdziwa jest też szlachetna i jako taka nie ma nic wspólnego z uniżonością,
płaszczeniem się, żebraniem, skąmleniem.

[strefa_ciszy]

Długie lata, siedząc w sieci rozmyślałem często o tym
Czego ludzie tam szukają, nic nie mają do roboty ?
Będąc tym zaciekawiony, wciąż szukałem odpowiedzi
Rozmawiałem, żartowałem, żyłem pośród tej gawiedzi
Lecz niestety, pośród tych tysięcy różnych, dziwnych osób
Po tysiącach rozmów, żartów, gdzie połapać się nie sposób
Nie znalazłem odpowiedzi, i wciąż nurtowało mnie pytanie
Czemu ludzie miast pracować, żyć w realu, jeść śniadanie
Wolą zostać niewolnikiem, być poddanym który zbiera baty
Tej machiny która zwie się internetem i tak zwane róże czaty

Gdy pewnego dnia jak zwykle wszedłem w jeden z tych programów
I zacząłem szukać kogoś, z kim bym mógł pogadać szczerze
O pogodzie , modzie, życiu o dziewczynach lub o wierze
Już nie wierząc że to mi się uda kiedyś, wyłowiłem z pośród wielu, CIEBIE
Nasza pogawędka krótka nie spełniła mych nadziei, wobec siebie
Nawet jakiś czas nie próbowałem, szukać Ciebie w tym kociołku
I nie gniewaj się że tak mówię, bo tak było mój aniołku
Ale gdy kolejny raz zastukałem do twych wciąż otwartych drzwi
Gdy kolejny raz porozmawiałem z Tobą, coś mną tknęło, dziwnie brzmi ?
Już nie chciałem szukać ani ludzi, rozmów, żartów ani innych odpowiedzi
Chciałem tylko Cię usłyszeć, chciałem tylko z tobą mówić w całej sieci

Ty sprawiłaś ze mój świat się bardzo zmienił, Ty przyczyną jesteś tego
Że już nie chcę szukać prawdy, że już innych nie chcę być kolegą
Mógłbym zostać Twoim przyjacielem, i tak pewnie miało być
Ale stało się inaczej, los z nas zakpił, świat zwariował, chce się wyć
Nie wiem czemu tak się stało, może sprawił tak zły los lub świat
Wciąż zadaję to pytanie, po co zetknął nas ze sobą życia kwiat
Nie wiem co Ty o tym myślisz, nie wiem albo nie chcę wiedzieć
Ty masz swoje młode życie, ja mam swoje, nie wiem co powiedzieć
Myślę że tak musi zostać, nasza przyjań przetrwa każdą burzę
Nawet kiedy już się nie spotkamy, Wspomnę Cię jak najpiękniejszą różę.

Już nie szukam odpowiedzi, już wiem co tak ciągnie ludzi w necie
To jest inna rzeczywistość, nierealna, najpiękniejsza w świecie
Chciałbym kiedyś zasnąć wiecznie, i obudzić się w tym kraju
W którym mógłbym spotkać Ciebie, żyć beztrosko tak jak w raju
Ale świat realny ciągle mi o sobie przypomina i powraca
Budzę się i wszystko niknie, pozostaje szarość życia, praca
Jestem teraz niewolnikiem, takim jakich tu są setki, tysiące, miliony
Stałem więźniem się sieciowym, jestem całkiem zniewolony
Jedna tylko rzecz mnie cieszy, w tej niewoli upragnionej i tak słodkiej
To kopertka od dziewczyny, której nijak już nie będę mógł zapomnieć
I choć wiem że kiedyś znikniesz, jak mgła się rozpłyniesz w dali
To pamiętać Ciebie będę, choćby świat się mój zawalił.

Dla Ciebie Ori, Świecąca Najjaśniej wśród gwiazd...

[Gość: ***]

Woww.... :-)

[Gość: ARTUR]

Spoglądam na zachód słońca
Przez szyby koloru Twych oczu
Zasłony z waty cukrowej
Stoję w mym domku z marzeń
Na wysokiej co stoi skale
Patrzę na horyzont daleki
Ocean kładzie się do snu
Słyszę ciszę w pustym pokoju
Choć serce moje nasłuchuje Twych kroków
Zmysły mam wyostrzone
Oczy przykryte zasłoną rzęs
Ściany z lodu przenikają mnie dreszczem
Okryty całunem z pajęczyny
Opieram dłoń na skroniach
Serce moje gorące – ogrzeję nim cały domek

[Gość: skorik]

.....ehhhhh, aż....nie powiem...

[orissa]

Miłość wirtualna? Cóż to takiego?

Jak wiadomo Internet zrewolucjonizował komunikację i jest obecnie najbardziej
niesamowitym i wszechstronnym źródłem informacji. Obecnie w Internecie
zabiegany i zapracowany człowiek zrobić prawie wszystko: od wysłania znajomemu
kartki urodzinowej, poprzez obejrzenie filmu, którego jeszcze nie wyświetlają w
kinie, aż do uregulowania swoich spraw finansowych. Może także... poflirtować i
poromansować (!), a może i nawet spotkać miłość swojego życia?!

Wydaje się to być absurdalne, ale w ostatnich latach słyszy się coraz więcej o
tym jak ludzie spotykają się na wirtualnych "randkach", zawierają związki
małżeńskie, a nawet zdradzają się przez Internet. Czy to jest możliwe? Ktoś kto
nigdy nie miał okazji zajrzeć do tego jakże dziwnego cybernetycznego świata
powie oczywiście, że to niemożliwe, i że nie wyobraża sobie czegoś takiego. Ale
coś w tym jednak musi być.

Żeby kogoś pokochać, trzeba go najpierw dobrze poznać.

Owszem, ale jednak wydaje mi się, że nigdy tak do końca nie zna się drugiego
człowieka, chociaż można go znać lepiej od siebie. Cóż... czasami bardzo trudno
jest zdobyć się na szczerość wobec drugiej osoby patrząc jej prosto w oczy.
Czyż nie? Przy komputerze, kiedy jesteśmy tylko sami ze sobą i nikt na nas nie
patrzy, jest to zdecydowanie łatwiejsze. Mamy poczucie, że gdzieś tam po
drugiej stronie jest ktoś, kto nas "słucha", a nie musimy się martwić tym, że
osoba, której się zwierzamy zobaczy rumieniec zawstydzenia na naszej twarzy,
czy też usłyszy jak nam się z nerwów załamuje głos. Wiadomo: o wiele łatwiej
jest napisać niż powiedzieć. Szczególnie mężczyźnie, który jak wiadomo ma o
znacznie większe problemy z wyrażaniem swoich uczuć, niż kobieta. Internetowa
pogawędka staje się dla niego szansą do rozwoju swojej komunikatywności. To
proste: gdy coś piszemy, to zawsze mamy trochę czasu nad tym, żeby się
zastanowić co dokładnie napisać i nie musimy się martwić tym, że palniemy jakąś
gafę.

Ideały.

No właśnie. Kiedy już nikt nas nie widzi, to możemy się trochę upiększyć,
ulepszyć i wyidealizować. To jednak jest małe zło. Możemy także zupełnie
zmienić swoją osobowość, wygląd, płeć, wiek... wszystko... po prostu możemy
stać się innym człowiekiem. W końcu nikt nas nie sprawdzi. Bardzo łatwo pozbyć
się wszystkich kompleksów i zostać w pełni zaakceptowanym. Kiedyś ktoś
stwierdził, że wszyscy Internauci są zakompleksieni i zamknięci w sobie. Czy to
prawda? Według mnie nie koniecznie.

W każdym razie w Internecie można spotkać bardzo dużo oszustów, aż się od nich
roi. Przypomina mi się taki przypadek, o którym kiedyś słyszałam w telewizji.
Pewien żonaty Amerykanin w średnim wieku przez wiele miesięcy był przekonany,
że żywi odwzajemnione miłosne uczucie do młodziutkiej hinduskiej studentki.
Nawet nie próbuję sobie wyobrazić tego co musiał czuć ten biedny mężczyzna, gdy
okazało się, że jego "miłość" to starsza pani z bardzo luksusowego domu opieki
gdzieś w Miami.

Z drugiej strony wydaje mi się jednak, że to jest możliwe, żeby spotkać uczciwą
osobę, gdyż wielu ludzi traktuje internetowe znajomości bardzo poważnie. Nie
chodzi tu tylko o miłość, ale także o przyjaźń czy też zwykłe znajomości. W
końcu w "sieci" możemy poznać człowieka z "drugiego końca świata", co przecież
jest niczym innym jak interesującym doświadczeniem życiowym. Mimo to jednak
wyobrażenie o drugiej osobie może być zupełnie inne i przy spotkaniu "na żywo"
można się bardzo rozczarować. Każdy człowiek widzi przecież świat na swój
sposób i ma swoją własną wyobraźnię. Dlatego też wiele wirtualnych związków
kończy się bardzo szybko, po pierwszym spotkaniu.

Oczywiście nie zawsze. Osobiście uważam, że przez Internet można nawet odnaleźć
tą swoją "drugą połowę". Nie trzeba wcale wierzyć w przeznaczenie, chociaż nie
ukrywam tego, że ja w nie wierzę. Zastanawiam się tylko, czy wirtualna róża lub
pocałunek zastąpią te prawdziwe. Na dłuższą metę chyba nie. Współczesny Romeo
jednak ich użyje i wyśle do swojej Julii jakże romantyczny list...
elektroniczny. :-)))

[Gość: ARTUR]

Masz rację Orisso. Żeby kogoś naprawdę pokochać, trzeba go dobrze poznać.
Inaczej można ulokować uczucia w swoim wyobrażeniu o kimś. A ten ktoś w
rzeczywistości może być zupełnie kimś innym. Osobiste spotkanie i rozmowa są
nieodzowne do powstania prawdziwej, trwałej miłości między kobietą a mężczyzną.
Posłuchanie czyjegoś głosu, spojrzenie mu prosto w oczy, może zweryfikować
nasze wyobrażenia, które tak idealistycznie budowaliśmy w naszym umyśle. Dla
mnie szczególnie duże znaczenie mają oczy kobiety. Uważam, że wyraz oczu
kobiecych, to szczególne zjawisko. Żadne inne stworzenie żyjące na ziemi nie
potrafi poprzez swój wzrok przekazać tak wiele myśli, emocji, doznanych
wrażeń ... i jednocześnie żadne inne stworzenie żyjące na ziemi nie potrafi
poprzez swój wzrok ukryć tak wiele myśli, emocji, doznanych wrażeń, jak właśnie
kobieta. Tylko kobieta jest obdarzona taką cudowną właściwością. Lubię te
tajemnicze spojrzenia,... lubię, gdy kobiece oczy są rozpalone jak ogniska
palone nocą na pustyni przez wędrownych nomadów albo gdy iskrzą diabelskim
blaskiem pożądania lub też gdy błędnie spoglądają z na wpół zamkniętych powiek,
przykryte zasłoną rzęs. Lubię, gdy są zamglone kontemplując doznane chwile
rozkoszy.

Trochę więcej o MIŁOŚCI

[Gość: ARTUR]

Słonko właśnie wracało do domu strudzone długą przechadzka. Zapadał zmrok, a ja
spoglądałem na nie jak chowa swoje rumiane oblicze pod morską pierzyną zdobną w
białe łabędzie i mewy. Siedzieliśmy obok siebie i słuchaliśmy szeptów fal,
ludzkich kroków i głosów. Pomyślałem o miłości, niebie, o wędrówce przez życie.
Pomyślałem, że jestem szczęśliwszy od słońca, bo obok mnie jest moje ONA.
Uświadomiłem sobie, że kiedy wstaniemy z ławki, pójdziemy razem, pójdziemy obok
siebie trzymając się za ręce. Biedne słoneczko zasypia samotnie co wieczór i
wstaje o poranku nie mając przy sobie ukochanej istoty. Biedne słoneczko o
świcie zbudzi się jak co dzień otwierając zaspane oczęta, ziewnie pewnie dwa
razy, przeciągnie się niedbale, zestawi nagie zmarznięte stopy na firmament
nieba, wdzieje złocistą szatę i wyruszy na swoją monotonną wędrówkę. Może tym
razem nie bez celu. Może po to, by w końcu znaleźć kogoś u boku, którego mogło
będzie kłaść się do snu i spędzać z nim upojne noce. Jestem szczęśliwszy od
słońca, bo już znalazłem i pokochałem kogoś takiego.

[Gość: jaszk]

Czy ta Twoja Ona to nie jest czasem jakiś patriotycznie wygolony młodzian?
bo jeśli tak, to słońce jest chyba szczęsliwsze w swej samotności...

Trochę o MIŁOŚCI jeszcze

[Gość: ARTUR]

Gdy Ciebie nie ma blisko, moja Kochana, jestem jak bezskrzydły orzeł, jak
wiosna bez zieleni, zima bez śnieżnego kobierca, jak morze bez szumu fal, góry
bez szczytów, las bez drzew i ptaków. Nie potrafię bez Ciebie poskładać w
całość rozsypanych godzin, minut, chwil. Bez Ciebie jestem jak oczy bez źrenic,
usta bez uśmiechu, dłonie bez czucia. Bez Ciebie nie istnieję naprawdę, nie
jestem nawet niespełnionym marzeniem. Gdy jesteś przy mnie, chce mi się tańczyć
jak płatkom śniegu kołysanym przez wiatr, jak babiemu latu gnającemu nad
łąką. ...Moje marzenia są atlasową tkaniną utkaną z myśli o Tobie, którą
szczelnie przykrywam wstydliwą nagość codziennej szarości. Gdy Cię nie widzę,
moja tęsknota układa Twój uśmiech z kolorów tęczy, z delikatności obłoków, z
kruchości płatków śniegu, z lekkości babiego lata, ze smaku kropel deszczu.

[Gość: a]

to mi sie bardzo podoba:))
pozdr. anka

Trochę Erosa

[Gość: ARTUR]

Pognieciona pościel – zapis igraszek miłosnych
Gorących pocałunków, głębokich westchnień, chwil radosnych.
Schowany w gniazdku kochanków, sekretnym buduarze
Spoczywam na łożu miłości, o miłości marzę
Cierpki smak wina, słodki zapach jej ciała
Rozgrzewa mój umysł, na zmysły działa.
Przykładam do ust kielich z cierpkim winem
Kochanka wyszła właśnie usta przyoblec w malinę,
Ułożyć włosy w pukle, ubrać kostium wieczorowy.
Wspominam: jak przed chwilą dotykałem jej rozpalonej głowy,
Gdym pieścił jej włosy, słodkie usta tak subtelnie, tak czule,
Gdym o świecie zapomniał, o życiu realnym nie myślał w ogóle.

Może ja wiem, czym ONA jest

[Gość: ARTUR]

Nim nieubłagany kat-czas założy swą pętle na mej szyi, nim ciężka kamienna
płyta przykryje to, co kiedyś było mną. Nim moje oczy na zawsze pożegnają się
ze słońcem i niebem, ze wszystkim, co najpiękniejsze i najważniejsze. Nim
zapadnę w czarny sen w grobowej ciszy...
... Pragnę nasycić swoje zmysły kolorami szczęścia, radością miłości, dotykiem
świateł Jej źrenic, zapachem włosów i smakiem ust.
Sprawiła, że przestałem wierzyć w istnienie nicości i nieodwracalność śmierci.
Wypełniła moje życie radością, a moje zmysły rozkoszą.
Dzięki Niej zrozumiałem, że smutek to tylko nierealny cień, który kładzie się
tam, gdzie Ona nie zostawia śladów swoich stóp.
Nie zapomnę nigdy mojej miłości, nie zapomnę Jej uśmiechu, słów i kroków,
wspólnie spędzonych dni i nocy, naszych pieszczot, pocałunków, wieczornych
rozmów i spacerów...
Jeśli miałbym zapomnieć i złamać te obietnice, niech nigdy nie zbudzę się z
czarnego snu grobowej ciszy! Niech zapomni o mnie Bóg! Niech nigdy nie znajdę
wyjścia z ciemnego korytarza śmierci, niech nie ujrzę jasności.
Smutek... ten nierealny cień (ale jak realnie bolesny!), ten więzień, który
ucieka z ciemnego lochu beznadziejności.
Przerażony i zmęczony mozolnie kroczy zimnym, wilgotnym i kamienistym
korytarzem ludzkiego umysłu,...
kryje umartwioną twarz w czarnej czeluści rozpaczy .
Wypełniony żalem biegnie dalej po cierniach wszystkich doznanych krzywd i
rozczarowań.
I wreszcie upada wycieńczony, tonie w szklistych łzach.
Lecz na końcu spostrzega jasne światło na końcu tunelu, które stawia go na
równe nogi.
Biegnie ku niemu wytrwale i gdy dobiega do celu gorące promienie słońca
rozświetlają mu twarz uśmiechem.
Ginie bezpowrotnie, roztapia się w jasności, we łzach radości i szczęścia.
Ta jasność na końcu to właśnie MIŁOŚĆ – nieśmiertelna, wieczna,
nieprzemijająca, wytrwała, dzielna,... mistyczna i boska...

[lucy_z]

Zobaczyłam jej imię w tym wątku a czesto myślę jak sobie radzi, jak walczy!
Może niedługo się odezwie?????

[petelka]

lucy_z napisał(a):

> Zobaczyłam jej imię w tym wątku a czesto myślę jak sobie radzi, jak walczy!
> Może niedługo się odezwie?????

A wiesz Lucy, że ostatnio też mocno myślę o Orissie. Sprawdziłam, że jej ostatni
post był z 13 czerwca. Z tego co pamiętam miało jej nie być ok. miesiąca. Mam
więc nadzieję, że wszystko idzie dobrze i że gdzieś tak za tydzień odezwie się do
nas już stąd, z Gdańska

[gattopolacco]

B.Lesmian

Romans śpiewam, bo śpiewam! Bo jestem śpiewakiem!
Ona była żebraczką, a on żebrakiem.
Pokochali się nagle na rogu ulicy
I nie było uboższej w mieście tajemnicy...
Nastała noc majowa, gwiaździście wesoła,
Siedli - ramię z ramieniem - na stopniach kościoła.
Ona mu podawała z wyrazem skupienia
To usta do pieszczoty, to - chleb do gryzienia.
I tak śniąc, przegryzali pod majowym niebem
Na przemian chleb - pieszczotą, a pieszczotę - chlebem
Dwa głody sycili pod opieką wiosny:
Jeden głód - ten żebraczy, a drugi - miłosny.
Poeta, co ich widział, zgadł, jak żyć trzeba?
Ma dwa głody, lecz brak mu - dziewczyny i chleba.
Dobrej nocy:-)
gattopolacco

[lucy_z]

gattopolacco napisał(a):

> B.Lesmian
>
> Romans śpiewam, bo śpiewam! Bo jestem śpiewakiem!
> Ona była żebraczką, a on żebrakiem.
> Pokochali się nagle na rogu ulicy
> I nie było uboższej w mieście tajemnicy...
> Nastała noc majowa, gwiaździście wesoła,
> Siedli - ramię z ramieniem - na stopniach kościoła.
> Ona mu podawała z wyrazem skupienia
> To usta do pieszczoty, to - chleb do gryzienia.
> I tak śniąc, przegryzali pod majowym niebem
> Na przemian chleb - pieszczotą, a pieszczotę - chlebem
> Dwa głody sycili pod opieką wiosny:
> Jeden głód - ten żebraczy, a drugi - miłosny.
> Poeta, co ich widział, zgadł, jak żyć trzeba?
> Ma dwa głody, lecz brak mu - dziewczyny i chleba.
> Dobrej nocy:-)
> gattopolacco

Kto tak ładnie teraz pisze??? ;)
Dlaczego dobranoc????? Jest dopiero 20.30! Ale jak dobranoc to dobranoc;))

ŁĄKA ZE SNÓW

[Gość: ARTUR]

Twoje stopy płyną po zielonej łące nie dotykając traw.
Masz u ramion niewidoczne, czarodziejskie skrzydła.
Głowę Twoją zdobi aureola upleciona z wiosennych kwiatów.
Spoglądam na ten sen i zastanawiam się, czy się w nim pogrążę.

Jesteś tak daleko ode mnie, biegniesz naga po zielonym kobiercu.
Widzę Twoją sylwetkę, która majaczy jeszcze niewyraźnie na horyzoncie,
otuloną w poranną mgłę niczym w mlecznobiałą suknię.
Wtapiam się w ten sen, by pobiec z wyciągniętymi rękoma ku Tobie.

Już biegnę, a moje stopy płyną po zielonej łące nie dotykając traw.
Jestem coraz bliżej, już mogę rozróżnić kształt i barwę Twoich ust,
już widzę blask Twych oczu, które przyciągają mnie swym jasnym światłem
jak latarnia rozbitków do upragnionego brzegu.

Krople rosy odbijają światło Twoich oczu i migocą jak rozsypane brylanty.
Wiatr miękko rozpuszcza Twoje włosy. Zazdroszczą mu moje spragnione dłonie.
Promienie wiosennego słońca delikatnie smagają Twe ramiona.
Zazdroszczą im moje rozpalone usta.

Zielona łąka pachnie tak intensywnie, że aż zapiera mi dech.
Szum traw kołysze mnie do snu, więc śnię i marzę o Tobie...
Marzę, że biegnę do Ciebie po pachnącej wiosną łące
nie dotykając stopami zielonego kobierca traw, unosząc się lekko nad ziemią.

Widzę jak stoisz naga i uśmiechasz się tajemniczo rozchylając malinowe usta.
Moja pamięć zna ten uśmiech z jawy... jasny uśmiech, który pewnego wieczoru
rozświetlił mroki jesiennego parku,
który wypełnił ciepłym, dobrym światłem wnętrze moje duszy.

Wyciągasz do mnie ręce, podajesz mi rozłożone dłonie.
Pochwycę je i upadnę do Twych stóp.
Już jestem przy Tobie, już klękam i przyciskam usta do Twych bioder i ud.
Zapach kobiecości miesza się w moich zmysłach z soczystym zapachem zieleni traw.

Oszałamia mnie Twa bliskość, rozpala mnie Twoje ciepło.
Zamykam ze szczęścia oczy i śnię...
Śnię, że biegnę po zielonej łące nie dotykając stopami traw,
biegnę do Ciebie, by znów Cię pochwycić, wziąć w ramiona,

by śnić z Tobą na jawie na zielonym, pachnącym wiosną kobiercu.

[petelka]

...Arturku, czy te wiersze tudzież inne teksty poetyckie to tak spływają Ci
prosto z klawiatury, czy masz pod ręką kajecik z wcześniej napisanymi?

[gattopolacco]

Wiem, że miłość jest udręką
Bo się wszystkiego od niej chce
Ja pragnę mało, malusieńko
A właściwie jeszcze mniej
Ździebełko ciepełka
W codziennych piekiełkach
W wyblakłym na szaro obłędzie
Różowa perełka, ździebełko ciepełka
Znów wiem, że jakoś to będzie
Gdy serce ukłuje przykrości igiełka
I biedne się czuje, niczyje
Ciepełka ździebełko
Ździebełko ciepełka
Wystarczy i wszystko przemija
Ździebełko ciepełka
Diamencik ze szkiełka
Czułości kropelka na listku
Ciepełka ździebełko
Tkliwości światełko
W twych oczach wystarczy za wszystko
Nie chcę wichrów, burz, nawałnic
Uczuć, w których spalę się
Jesteśmy przecież łatwopalni
Dla mnie najważniejsze jest:
Ździebełko ciepełka...
Jonasz Kofta

To z dedykacja dla wszystkich zakochanych:)))) i dla tych ktorzy pragna nimi
byc...

Ciao
gattopolacco

[_carioca_]

Przyjacielu moj, a gdziesz ty, gdziesz
Me serce dzis w rosterce jest.
Naprawde nie wiem co stalo sie
Bywales czesto tu, a teraz nie ma cie.
Przyjacielu moj, a gdziesz ty, gdziesz
Zniknoles z oczu mych z dnia na dzien.
Nie wiem dlaczego odszedles stad
i nie wiem tez, jak odnalezc cie.
Przyjacielu moj, a gdziesz ty, gdziesz
Naprawde dzis bladzilam szukajac cie.
Pamietam jeszcze twoj odchodzacy cien,
w tym czasie smutek ogarnol serce me.
Przyjacielu moj, a gdziesz ty, gdziesz
Me oczy codziennie wypatruja cie.
Bylych rozmow naszych codzienny tok,
pozostana w pamieci mej bardzo dlugo.
Przyjacielu moj, a gdziesz ty, gdziesz
Porzuc wszystkie rosterki i smutki swe.
Po burzy tej nastapi tez sloneczny dzien.
Prosze, powroc tu i ponownie usmiechnij sie.

[Gość: les1]

:-))))))))))))))).....

[Gość: les1]

Wpisalem sie usmiechem... zaden inny symbol nie pasowal!....
Po prostu...poczulem sie szczesliwy w imieniu tej osoby... do ktorej to
napisalas!...
Pisz dalej!....prosze!!!...
:-)

[_carioca_]

Napisalam te pare slow na innym forum, byl konflikt i jeden z nickow
odszedl...nastepny :

Kiedy przyjdziesz......
Zobaczysz usmiech na mej twarzy
lustrem, ktorym oczy moje szkla.
Kiedy przyjdziesz......
Zauwazysz radosc w glosie mym,
odczujesz serca mego rytm.
Kiedy przyjdziesz......
Odczujesz, jak me cialo drzy,
stesknione za dotykiem Twym.
Kiedy przyjdzisz.......
Pozostaniesz - nie odejdziesz,
gdyz uczucia moje szczere sa.
Kiedy przyjdziesz......
wlasnie codziennie nad tym mysle,
kiedy nastapi ten cudowny dzien ?.

Tak jakos mnie czasami wezmie, ale lepiej juz przestane.
Pozdrowionka...Ja...Ko... :)

[Gość: les1]

Jest pozno...wlasnie skonczylem dosys nudne i czasami "podniecajace"
zestawienie podatkowe...coz...jestesmy niewolnikami (nowoczesnymi)....
Obietnice robili...(obnizka podatkow!) za zatrudnienie dodatkowej, bezrobotnej
osoby....zrobilem to i teraz "wchadza" we mnie , bo niby zatrudniam wiecej
osob!!!!....Ku..a ich mac....jeszcze maja malo...
I to w dodatku podwojnie: jeden tutaj a drugi w polsce!!!!....
Oni sie chyba zmowili... aby tych "sredniakow" tak je..c!!!!....
"Swoich" to oni nie rusza.... takie jest dwu-tysieczne prawo....
O czym tutaj dyskutowac????.... Kim my jestesmy???....

Nie o tym jednak mialo byc!!!....
Twoje obydwa posty wydrukuje i podam mojej polowicy....
Bardzo mi sie podobaly.....
Sam chcialbym komus tak napisac!!!!...
Ale....wlasnie "ale"...czy zostalbym wlasciwie zrozumiany??!!...
Prawdopodabna odpowiedz bylaby,, ze " na starosc zaczyna mi odbijac!!!"....
Niech i tak bedzie!!!....Jednego dnia ?...Kto wie?...

N.B. Wole to co przeczytalem od Ciebie, od piosenek Magdy Humer (Umer?)...
Nigdy jej nie nie lubilem i nadal nie lubie....(nie chcialem psuc "ich" watku,
wiec o tym poprzednio nie pisalem....)
Co prawda nie byly to jej wlasne liryki....ani kompozycje....niemniej jednak....
Kim ona by byla ????..... bez Skaldow????....

Juz slysze te wszystkie "rzygajace" glosy!!! .... No bo niby nie nalezy!!!!...
Ja jednak uwazam, ze lepiej byc szczerym....(w moim wlasnym pojeciu....bez
wzgledu na to czy mam; tak, naprawde racje...) niz, podbijanie sobie
samemu "pileczki"...i dostosowaniu sie do tych wszystkich pseudo-nad-
inteligentnych forumowiczow z ich hyper-aktywna mentalnoscia!!!!....
Retalina ....podobno pomaga?....tylko, ze w ich mlodocianych czasach... w
polsce jej nie znano....a szkoda!....:-)))

Uwazam, ze bez wzgledu na to, jak sie ktos wyrazil....ma on prawo to zrobic....
tzn. przekazac swoje wlasne, osobiste odczucia!!!...
Jezeli ja sam nie jestem pewny co dany osobnik (ka) mial na mysli?...To wole
zapytac ....klejny raz!...tak dla pewnosci!!!!
Rzyganie Retalina....na pewno mi w tym nie pomoze!!!!!
Histeria ma to do siebie, ze najszybciej mija po pierwszym "strzale" w
gebe!!!... Spytajcie osobnikow, ktorzy wrocili z pola walki!!!!....
Pomaga.....sam dostalem i....z wiekiem....innym ...dalem!!!....Oj...pomaga!!!...
Niestety....wiekszosc "bezjajowcow" nawet nie wie o czym ja mowie!!!!...
No!!!....ale glosy, to oni maja bardzo
silne!!!!....wirtualnie!!!...oczywiscie!!!

Carioca!!!...Jeszcze raz przepraszam,.... bo mialo byc o tym jak mi sie Twoj
wpis spodobal!!!!....
Caluje obydwie raczki!!!!....:-)))
Les1

[_carioca_]

Zaskoczyles mnie bardzo milo
Myslalam - wrescie bede mowic
Wiele sie we mnie slow zebralo
Twe serdeczne posty sprawily,
ze slow tych - mi wrecz zabraklo
Pozostalo jedno ; " DZIEKI !!! " :))

Ja...Ko... :)

[germanus]

Pamiętam

jak to się dzieje, że dzień się przyśni
wsłucha się w słowa szeptem mówione
niebacznie wpatrzy w oczy zielone
dwoje ludzieńków pogubi myśli
gwar i nutki płynęły do ukrytej wnęki
pamiętam kawiarenki

jak to się dzieje, że dzień się marzy
błądzi wśród polan i maliniaków
biegnie na oślep przez kępę krzaków
kropelkę deszczu ociera z twarzy
dookoła polany w drzewach wiatru dźwięki
pamiętam szum sosenki

jak to się dzieje, że dzień się czeka
na spacer porą wieczoru bliską
legnie, gdzie chabry przestają kwitnąć
dziewanny palma zaprasza trzmiela
zagubieni w spacerze na dalekie łęgi
pamiętam kwiatów pęki

jak to się dzieje, że się uwierzy
jedynym ustom, zielonym oczom
w chwilę sposobną, w myśl przestraszoną
czy po to trzeba mieć imię Jerzy
w rozmarzony świat wkroczyć odrzuciwszy lęki
pamiętam dotyk ręki

Marzenia po śmierci miłości

[Gość: ARTUR]

Ktoś zatopił światło w kraterze,
Zamurował nadzieję w kamiennej wieży,
zgubił amulet noszony na szczęście
(biały kamień znaleziony w morzu).

Roztrysnęło się więc słońce
na miliardy wirujących świetlików
i teraz oświetla chyba piekło.

Nadzieja umarła z zimna i głodu,
złożona jeszcze za życia do grobu.
A szczęście nie odnajdzie nigdy drogi,
drogi na ziemię i do mojego serca.

Przeznaczenie silniejsze było od marzeń.
Teraz moje oczy utraciły blask, dłonie ciepło.
Z mojej piersi umknęły westchnienia
jak ptaki uciekające przed zimą.

Nie zdołałem tylko jeszcze...
schronić się przed naturą,
więc żyję, a raczej umieram
podłączony do bio-respiratora.

O tak!
Jestem tylko obumierającą rośliną,
którą pozbawiono słońca i wody,
której podcięto korzenie.

Żyję i umieram pośród podobnych sobie:
na wpół żywych, na wpół umarłych trupów.
I tylko wspomnienie o Tobie podtrzymuje mnie
na powierzchni tego, co ludzie nazywają życiem.

Wracam do swojej komory grobowej
codziennie o tej samej porze,
która kiedyś była popołudniem.
Wracam do pustej, betonowej trumny
i marzę, że... cały świat nie jest cmentarzem

[petelka]

Arturku, jesteś??? A podobno "przez miesiąc, na 100%" miało Cię nie być???
A czemu tak smutno piszesz??? Zobacz: ulicami miasta chodzą przepiękne, mlode
dziewczyny, słonko świeci, gdzieś tam szumi las, połyskuje tafla jeziora...
Usmiechnij się choć trochę.:)))

Z pozdrowieniami dla Petelki

[Gość: ARTUR]

Wpadłem na chwilkę, bo los sprawił,
żem parę godzin w pracy dziś zabawił.
Znalazłem naszej sympatycznej Petelki pytanie.
Więc jak umiem, odpowiadam na nie.

Nigdy nie rozstaję się z moją magiczną książką.
Czasem tylko pakuję ją w szary papier codzienności,
owijam jedwabną wstążką,
chowam głęboko na dnie duszy
i czekam aż mnie ktoś wzruszy.

Najcenniejszy skarb mego umysłu-geniuszu pakunek,
w nim książka z czarno-białymi ilustracjami...
czarnymi jak rozpacz,
białymi jak śmierci pocałunek.

Uchylam czerwoną okładkę,
uzupełniam spis treści,
jak w transie piszę kolejne stronnice.
Tak książka całą prawdę o mnie mieści.

I nie mój geniusz jest autorem tej powieści,
co ma mieć rozdziałów 44.
Napisze ją mój smutek,
gdy łzy na kartki kapiące,
ułożą się w litery.

Ale ze mnie ekscentryczny megaloman, czyż nie Petelko? :-))))))))))

[petelka]

Gość portalu: ARTUR napisał(a):

> Ale ze mnie ekscentryczny megaloman, czyż nie Petelko? :-))))))))))

No skoro tak mówisz...:)))))

[Gość: ania]

Dlaczego łatwiej nam byc mówić o uczuciach i być takmi romantycznymi anonimowo w
sieci...
Dlaczego na codzień przywdziewamy twardy pancerz obojętności i potykamy się o
siebie bez powiedzenia przepraszam...
Po przeczytaniu Waszych postów jest mi tak miękko na duszy... Aż się pracować nie
chce (a trzeba)...
Dlaczego gdy ktoś pisze, że jest samotny i szuka przyjaciela w większości
przypadków odbija się od niewidzialnego muru obojętności...
Tak szukam Przyjaciela...
Czy czyta to Forum ...

[Gość: skorpik]

dlaczego przywdziewamy pancerz obojetności? ponieważ boimy sie zranienia,
odrzucenia, ośmieszenia, zdemaskowania... praktyczniej i bezpieczniej jest grać
rolę obojetną, twarda i silną.....tak już jest ten obecny świat ułożony,
okazywanie uczuć "nie jest w modzie"...sama wpadłam w te trybiki i nie jest mi z
tym dobrze...
ale poczytać to co powyżej jest wspaniale!

[Gość: ania]

Gość portalu: skorpik napisał(a):

> dlaczego przywdziewamy pancerz obojetności? ponieważ boimy sie zranienia,
> odrzucenia, ośmieszenia, zdemaskowania... praktyczniej i bezpieczniej jest grać
>
> rolę obojetną, twarda i silną.....tak już jest ten obecny świat ułożony,
> okazywanie uczuć "nie jest w modzie"...sama wpadłam w te trybiki i nie jest mi
> z
> tym dobrze...
> ale poczytać to co powyżej jest wspaniale!

Ja jestem "starszą siostrą", której rodzice od dziecka mówili, że jest juz duża,
dzielna, silna, odpowiedzialna, nie płacze ...
W związku z tym starałam się w życiu radzić sobie sama, nie okazywac słabości,
nie prosić o pomoc.
Mimo, że zdaję sobie sprawę ze swoich słabości, nie potrafię zwrócic na nie uwagi
moich najbliższych, to moja siostra w dalszym ciągu jest tym młodszym dzieckim,
które należy otaczać miłością i pomocą.
Dzisiaj jestem sama, boję się otworzyć przed ludźmi, w dalszym ciągu udaję, że
jestem silna i twarda (przecież tego ode mnie całe życie oczekiwano i tak dobrze
potrafiłam wczuc się w rolę), a tak na prawdę chciałabym choć na chwilę być tą
słabą, oczekującą wsparcia i pomocy osobą.
Ale kto ośmieli się wyciągnąć do mnie rękę, skoro Ania sobie doskonale ze
wszystkim radzi.
Takie błędne koło :-(((
Ania

[gattopolacco]

Ania napiala
> Ja jestem "starszą siostrą", której rodzice od dziecka mówili, że jest juz duża
> ,
> dzielna, silna, odpowiedzialna, nie płacze ...
> W związku z tym starałam się w życiu radzić sobie sama, nie okazywac słabości,
> nie prosić o pomoc.
> Mimo, że zdaję sobie sprawę ze swoich słabości, nie potrafię zwrócic na nie uwa
> gi
> moich najbliższych, to moja siostra w dalszym ciągu jest tym młodszym dzieckim,
>
> które należy otaczać miłością i pomocą.
> Dzisiaj jestem sama, boję się otworzyć przed ludźmi, w dalszym ciągu udaję, że
> jestem silna i twarda (przecież tego ode mnie całe życie oczekiwano i tak dobrz
> e
> potrafiłam wczuc się w rolę), a tak na prawdę chciałabym choć na chwilę być tą
> słabą, oczekującą wsparcia i pomocy osobą.
> Ale kto ośmieli się wyciągnąć do mnie rękę, skoro Ania sobie doskonale ze
> wszystkim radzi.
> Takie błędne koło :-(((
> Ania

Aniu posluchaj:-))))))))
Leopold Staff
Kochać i tracić, pragnąć i żałować,
Padać boleśnie i znowu się podnosić,
Krzyczeć tęsknocie "precz!" i błagać "prowadź!"
Oto jest życie: nic, a jakże dosyć...
Zbiegać za jednym klejnotem pustynie,
Iść w ton za perłą o cudu urodzie,
Ażeby po nas zostały jedynie
Ślady na piasku i kręgi na wodzie.

Pozdrowienia
M(c)iao
gattopolacco

[Gość: ania]

gattopolacco napisała:

> Ania napiala
> > Ja jestem "starszą siostrą", której rodzice od dziecka mówili, że jest juz
> duża
> > ,
> > dzielna, silna, odpowiedzialna, nie płacze ...
> > W związku z tym starałam się w życiu radzić sobie sama, nie okazywac słabo
> ści,
> > nie prosić o pomoc.
> > Mimo, że zdaję sobie sprawę ze swoich słabości, nie potrafię zwrócic na ni
> e uwa
> > gi
> > moich najbliższych, to moja siostra w dalszym ciągu jest tym młodszym dzie
> ckim,
> >
> > które należy otaczać miłością i pomocą.
> > Dzisiaj jestem sama, boję się otworzyć przed ludźmi, w dalszym ciągu udaję
> , że
> > jestem silna i twarda (przecież tego ode mnie całe życie oczekiwano i tak
> dobrz
> > e
> > potrafiłam wczuc się w rolę), a tak na prawdę chciałabym choć na chwilę by
> ć tą
> > słabą, oczekującą wsparcia i pomocy osobą.
> > Ale kto ośmieli się wyciągnąć do mnie rękę, skoro Ania sobie doskonale ze
> > wszystkim radzi.
> > Takie błędne koło :-(((
> > Ania
>
> Aniu posluchaj:-))))))))
> Leopold Staff
> Kochać i tracić, pragnąć i żałować,
> Padać boleśnie i znowu się podnosić,
> Krzyczeć tęsknocie "precz!" i błagać "prowadź!"
> Oto jest życie: nic, a jakże dosyć...
> Zbiegać za jednym klejnotem pustynie,
> Iść w ton za perłą o cudu urodzie,
> Ażeby po nas zostały jedynie
> Ślady na piasku i kręgi na wodzie.
>
> Pozdrowienia
> M(c)iao
> gattopolacco

Cześć Kocie Polski :-))),
nibym pokrzepiona, ale tak na prawdę dalej tęsknię...
Aczkolwiek spojrzałam na życie jakby szerzej ...
Nie wiem jednak, czy to dobrze, czy zobaczyłam to czego szukam ...
Ale zawsze wiem więcej ...
Jednak świeci słońce i zostawiłam dzisiaj zarówno ślady na piasku, jak i kręgi na
wodzie. Taka aura nastraja optymistycznie nawet jeśli na tym piasku leży się
samej.
Miłej niedzieli
Ania

[Gość: skorpik]

ja z kolei jestem "ta młodszą" i to nie ma znaczenia, takiej twardości i silności
nauczyłam się sama, w wiekszości przypadków okazywało sie , że na mnie mozna
liczyć ale ja na nikogo...po kilku takich "policzkach" zaprzestałam prób
szukania pomocy i wyrobiłam sobie opinie osoby samodzielnej, silnej, która sobie
zawsze sama poradzi, nic jej nie złamie, nie potrzebuje wsparcia, nie wie co to
łzy i takie tam banały ogólnodostepne. Bo czy osoba, której usmiech z pyska nie
znika może miec jakieś problemy i kłopoty? Tak naprawde to w tym zagonieniu nikt
nie ma czasu ani chęci wysłuchiwać cudzych żali, ale sam bardzo chetnie chce byc
wysłuchany i pocieszony.
Ja nie byłam nigdy sama, choć jak sie zastanowić to sama nie, ale za to samotna.
Moi znajomi postrzagają mnie jako nie gasnącą optymistkę... i nech lepiej tak
zostanie.
pozdrawiam

Romantyczność

[Gość: ARTUR]

Jesienny, chyba polski krajobraz,
rozmokła wiejska droga
Muzy Chopina zwiesiły gałęzie
i płaczą targane melancholią
Wiatr gra na fortepianie
różne takie wariacje.
Topole – nieme audytorium –
skłoniły w zasłuchaniu wierzchołki
Rozsypała maliny na drogę
zakochana dziewczyna
niosąca gliniany dzban...
Berlioz, Chopin, List, Schumann

Nad brzegiem Sekwany
odpoczywają starzy przyjaciele.
Popijają wino ukryci w cieniu akacji.
Dzieci krzyczą i gonią za piłką.
Nie słuchają guwernantek.
Dama z białym parasolem
zatopiła właśnie swą miłość w rzece.
Zasłonięta ścianą z trzcin
wśród lilii wodnych
wesoło tańczy nadzieja:
piękna, powabna, naga...
Monet, Renoir, Degas.

[milka27]

"Strudziłem usta daremnym u życiem,
Teraz je z Twymi stopić chcę ustami.
I chcę rozmawiać tylko serca biciem,
I westchnieniami, i całowaniami.
I tak rozmawiać godziny, dni, lata,
Do końca świata i po końcu świata"

[Gość: Carioca]

milka27 napisała:

> "Strudziłem usta daremnym u życiem,
> Teraz je z Twymi stopić chcę ustami.
> I chcę rozmawiać tylko serca biciem,
> I westchnieniami, i całowaniami.
> I tak rozmawiać godziny, dni, lata,
> Do końca świata i po końcu świata"
>

-----------------------------------------------------------

Kochanko moja ! na co nam rozmowa ?
Czemu chcac z toba uczucia podzielac,
Nie moge duszy prosto w dusze przelac ?
Za co ja trzeba rozdrabiac na slowa,
Ktore nim sluch twoj i serce doscigna,
W ustach wietrzeja, na powietrzu stygna ?

Kocham, ach ! kocham, po sto razy wolam,
A ty sie smucisz i zaczynasz gniewac,
Ze ja kochania mojego nie zdolam
Dosyc wymowic, wyrazic, wyspiewac ;
I jak w letargu, nie widze sposobu
Wydac znak zycia, bym uniknal grobu.

Strudziłem usta daremnym użyciem,
Teraz je z twymi stopić chcę ustami.
I chcę rozmawiać tylko serca biciem,
I westchnieniami, i całowaniami ;
I tak rozmawiać godziny, dni, lata,
Do końca świata i po końcu świata"

Adam Mickiewicz " Rozmowa "

[milka27]

Mi podoba sie bardzo ostatnia zwrotka, dlatego ja zacytowalam :)ale reszta tez
jest ladna...

[Gość: Carioca]

milka27 napisała:

> Mi podoba sie bardzo ostatnia zwrotka, dlatego ja zacytowalam :)ale reszta tez
> jest ladna...

Nie miej mi prosze za zle, te uzupelnienie.....
Znam ten wiersz i bardzo mi sie podoba :)
Pomyslalam sobie ; jezeli juz, to dlaczego nie calosc z wyjasnieniem kto napisal ten wiersz ?

Pozdrowionka :)

[gatto2pl]

Zniszczy zapory i tamy,
Kto w pierwszym kocha zapale,
Raz tylko w życiu kochamy,
Raz tylko szczerze i trwale.
A. Mickiewicz
:-)))))))))
gatto2pl

[Gość: Carioca]

Gdy noca letni omdlewa znój,
Twe usta szemrza: "tys mój, tys mój",

Twe usta czynia tajemny znak,
Abym calowal je tak - a - tak.

Patrze i milcze, klekam i lkam,
Przybliz sie do mnie, jam taki sam,

Wyciagam rece i szukam w krag,
Wyciagam rece do twoich rak...

Widze, poznaje usta i twarz,
Nasza rozlake i obled nasz,

Te same usta i chlód ten sam,
Patrze i milcze, klecze i lkam.

Z milych najmilsza, ach, zbliz sie, zbliz,
Oto zostawiam róze i krzyz,

Oto zostawiam na wieczny czas
Ból, co na wiecznosc polaczyl nas.

Mam dla twych pieszczot goscinny dom,
Cialo nieobce jawie i snom,

Dlonie znajome twym dloniom dwóm,
Zapach lipcowy i lesny szum.

Jan Brzechwa " Te same usta "

[milka27]

"jesteś powietrzem
które drzewa pieści
rękoma z błękitu
jesteś skrzydłem ptaka
który nie trąca liści
płynie
jesteś zachodnim słońcem
pełnym świtów
bajką ze słów które mówi się
westchnieniem
czym ty jesteś -
dla mnie - świeżą wodą
wytrysłą na skwarnej pustyni
sosną - która cień daje
drżącą osiką - która współczuje
dla zziębniętych - słońcem
dla konających - bogiem
ty - rozbłysły w każdej gwieżdzie
której na imię miłość"

[Gość: Carioca]

milka27 napisała:

> "jesteś powietrzem
> które drzewa pieści
> rękoma z błękitu
> jesteś skrzydłem ptaka
> który nie trąca liści
> płynie
> jesteś zachodnim słońcem
> pełnym świtów
> bajką ze słów które mówi się
> westchnieniem
> czym ty jesteś -
> dla mnie - świeżą wodą
> wytrysłą na skwarnej pustyni
> sosną - która cień daje
> drżącą osiką - która współczuje
> dla zziębniętych - słońcem
> dla konających - bogiem
> ty - rozbłysły w każdej gwieżdzie
> której na imię miłość"

A tego nie znam, ktoz to napisal ?

[j.aszk]

Gość portalu: Carioca napisał(a):

> milka27 napisała:
>
> > "jesteś powietrzem
> > które drzewa pieści
> > rękoma z błękitu
> > jesteś skrzydłem ptaka
> > który nie trąca liści
> > płynie
> > jesteś zachodnim słońcem
> > pełnym świtów
> > bajką ze słów które mówi się
> > westchnieniem
> > czym ty jesteś -
> > dla mnie - świeżą wodą
> > wytrysłą na skwarnej pustyni
> > sosną - która cień daje
> > drżącą osiką - która współczuje
> > dla zziębniętych - słońcem
> > dla konających - bogiem
> > ty - rozbłysły w każdej gwieżdzie
> > której na imię miłość"
>
> A tego nie znam, ktoz to napisal ?

ja podejrzewam ARTURA ...
pobrzmiewają tu motywy jakby znane z jego wczesniejszej twórczości

[Gość: Carioca]

j.aszk napisał:

> Gość portalu: Carioca napisał(a):
>
> > milka27 napisała:
> >
> > > "jesteś powietrzem
> > > które drzewa pieści
> > > rękoma z błękitu
> > > jesteś skrzydłem ptaka
> > > który nie trąca liści
> > > płynie
> > > jesteś zachodnim słońcem
> > > pełnym świtów
> > > bajką ze słów które mówi się
> > > westchnieniem
> > > czym ty jesteś -
> > > dla mnie - świeżą wodą
> > > wytrysłą na skwarnej pustyni
> > > sosną - która cień daje
> > > drżącą osiką - która współczuje
> > > dla zziębniętych - słońcem
> > > dla konających - bogiem
> > > ty - rozbłysły w każdej gwieżdzie
> > > której na imię miłość"
> >
> > A tego nie znam, ktoz to napisal ?
>
> ja podejrzewam ARTURA ...
> pobrzmiewają tu motywy jakby znane z jego wczesniejszej twórczości

Szkoda, ze Milka27 milczy........:(

[milka27]

To nie ARTUR, to Halina Poswiatowska :)

Ładne prawda? chcialabym, żeby kiedys ktos dla mnie
napisał cos takiego (z resztą która kobieta by nie
chciała...)

[Gość: Carioca]

milka27 napisała:

> To nie ARTUR, to Halina Poswiatowska :)
>
> Ładne prawda? chcialabym, żeby kiedys ktos dla mnie
> napisał cos takiego (z resztą która kobieta by nie
> chciała...)

Dzieki ! Lubie wiedziec czyje slowa czytam :)

[Gość: Carioca]

Z tęsknoty pisze się wiersze
z bolesnej
drążącej śpiewny owoc ciała
mogę wysnuć pięć poematów
dotykając moich napiętych ust
szepczę
i słowa - rozkołysane rytmem wielkiej wody
plotą się w wiersze
mokre
bardzo słono biegną poprzez twarz.

H. Poświatowska

[gregmi]

Ok, Carioca. No to kto jest autorem rych wierszy?

Suknia

Wciąż pamięta jej suknie, mocno granatową
I pamięta jej usta, szminką karminowe
I pamięta, co rzec chciał, ale nie powiedział
I pamięta, jak nie rzekł, i potem sam siedział

A ona wciąż pamięta każdym nerwem ciała
Co tak chciała usłyszeć i nie usłyszała

Ręce

Obiegła jezioro, jakby przefrunęła
Skrzydłami wzruszyła, zawisła, stanęła
W cichości, w nicości, każdym piórkiem drgała
Barkiem, łokciem, dłonią i ramieniem grała

Wszyscy to widzieli, lecz nikt nie dowierzał
Że to nie są skrzydła, lecz ręce bez pierza


Los

Po dwóch krokach zawisł, schylił sie i podniósł
Popatrzył pod słońce, ale go nie widział
I zaraz znudzony, chciał by wiatr go odwiózł
Więc rzucił wysoko i śmiał się, gdy leciał

Bokiem odwrócona, widziała los własny
Podniesie, odrzuci, wiatr zmiecie, zagasnę

pozd

Nie wiem....

[Gość: Carioca]

Przyznaje sie, nie wiem...
Nie mam pojecia...
Dzis nie moj dzien,
Dzis w myslach sie miotam,
Mysli bladzace w labiryncie,
Tesknoty, smutku i pragnien.
Powinnam juz spac,
zamknac oczeta, ale nie moge.
Mysli te powstrzymuja mnie;
Co moglo byc, a co nie bylo ?
Dlaczego tak, a nie inaczej ?
A za oknami szumi deszcz,
Jego krople zraszaja zielen
I stukaja do mych okien.
Chmury przykryly slonca oblicze
I niebo lzami splywa na ziemie.

Zamykam okna....dobranoc...
Moze zasne, moze sen przyniesie ulge ?

[milka27]

A ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź,
wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej, zacałuj,
ty mnie ukołysz i uśpij, snem muzykalnym zasyp, otumań,
we śnie na wyspach szczęśliwych nie przebudź ze snu.

Pokaż mi wody ogromne i wody ciche,
rozmowy gwiazd na gałęziach pozwól mi słyszeć zielonych,
dużo motyli mi pokaż, serca motyli przybliż i przytul,
myśli spokojne ponad wodami pochyl miłością.

Jeden z moich ulubionych-Gałczynski

[Gość: ARTUR]

Słowa mej poezji mają skrzydła, ulecą ku niebu, schowają się w białych obłokach
i powrócą na ziemię w kroplach deszczu.

Słowa mej poezji mają groty, ugodzą serce kobiety, ukryją się w jej
wspomnieniach i powrócą kiedyś na ziemię w kroplach łez.

[Gość: Andy]

Jest na dziesiatej z planet
za meta realizmu
kraj dziwny i nieznany
daleka snow ojczyzny

jest taki kraj wysoki
gdzie wszystko jest tesknota
tam skacza z gor potoki
podobne srebrnym kotom
tam gory ze szkla
a kazde jak zlota chmura
a w chmurze kazdej spiewa
ptak - gwiazda modropiora

gejzery lawy plynnej
w teczowych bija gamach
i wszystko tam jest inne
a tylko TY - TA SAMA

Andy

Kobiety nocy

[Gość: ARTUT]

Widziałem kiedyś nocą miasto kobiet.
Te miliardy złotowłosych uwodzicielek.
Niektóre w nakryciach głowy.
Panny - w kapeluszach słomkowych.
Poślubione aniołom - w świetlistych welonach
lub mlecznobiałych czepkach.

I ta jedyna, olśniewająca jak Merilyn Monroe,
piękność z rozpuszczanymi włosami,
gnana z jednego krańca kosmosu na drugi.
Nie wiem,
czy własną pożądliwością,
czy gniewem surowego Boga,
czy może zazdrością pozostałych.
Nigdy nie zdążyłem jej spytać.

Brunetki skryte i niebezpieczne,
zdradliwe jak morskie syreny,
wabią zbłąkanych żeglarzy nocy.
Nie mają w sobie nic romantycznego.
Nie urzekając swym śpiewem,
lecz tajemniczą mocą przyciągania
...i unicestwiania.

[petelka]

Gość portalu: ARTUT napisał(a):

> Brunetki skryte i niebezpieczne,
> zdradliwe jak morskie syreny,
> wabią zbłąkanych żeglarzy nocy.
> Nie mają w sobie nic romantycznego.
> Nie urzekając swym śpiewem,
> lecz tajemniczą mocą przyciągania
> ...i unicestwiania.

Hmmm... po przeczytaniu tego wiersza... jako brunetce... no prawie brunetce...
nie zostaje mi nic innego... jak dyskretnie wycofać się.:)
Petelka

[milka27]

Ja to samo:) Mam czarne krecone dlugie wlosy, czarne oczy i zawsze bylam bardzo
romantyczna osoba. Nie przepadam za blondynkami bo wydaja mi sie plytkie i
standadowe (typ britney czy nawet smoktunowicz), nie to co np. Catherina Zeta
czy Winona Ryder, a tu nagle...

Szatynka

[Gość: ARTUR]

Prawdziwa, głęboka miłość nie jest ani blondynką, ani brunetką, ani rudą, ani
szatynką, jest po prostu prawdziwą kobietą.
Hmmm... kolor włosów??? Czy to w ogóle może mieć naprawdę jakieś znaczenie.
Może dla jakiegoś płytkiego faceta.
Kobiecość nie zależy przecież w żadnym stopniu od naturalnego barwnika
kobiecych włosów, a już tym bardzie od chemicznej farby.

ONA jest naturalną szatynką, ciemną blondynką, jasną brunetką.
Zamykam oczy i widzę jej włosy splecione w warkocz, za chwilę rozwiane
niedbale.
Może wcale nie są w takim kolorze? Widzę wszystkie barwy piękna mieniące się w
moich dłoniach, muskające moje usta,
...kolory pachnące wiosną, latem, zimą i jesienią.

Zamykam głęboko oczy i otulam się kasztanowymi marzeniami, równie delikatnymi i
czułymi jak dotyk jej śnieżnobiałych policzków, cudownymi jak różane płatki
zerwane ręką anioła.

Zanurzam się ufnie w pościeli z kruchych chmur, a moje sny rozpościerają
srebrzyste skrzydła i pomykają ku niebu, aby spotkać JĄ.

Widzę jak me sny stąpają lekko po świetlistej tęczy mojej wyobraźni, a potem
jak słodko muskają samymi opuszkami palców różowe obłoki.

Słyszę jak cicho łkają, kiedy przechodzą przez mleczną drogę, na której
zabłąkana noc rozsypała gwiezdny pył swych łez.

Wtulam się w moje sny tak mocno jak tylko potrafię. A wtedy rozpalam zmysły od
złotego płomienia jej uśmiechu, a umysł mój skrzy się fantazją usianą
brylantowymi gwiazdami, lśni jak najpiękniejszy na świecie klejnot, który ona
zawsze nosi w swoim sercu .

Wspominam ten pierwszy, czarujący wieczór, który srebrzył się księżycowym
blaskiem, gdym rozczepiał cienie i światła miasta na pojedyncze promienie, gdym
szukał w nich odcieni i kształtów jej włosów.

Wspominam, gdym zanurzał swą rozmarzoną twarz w tym jedwabistym bukiecie, aby
udać się w podróż do baśniowej krainy elfów, do świata zrodzonego z marzeń, by
ulec tajemnemu zaklęciu miłości.

Rozpamiętuję jak owionął mną czar jej kobiecości, jej intymności okrytej
magiczną poświatą wieczoru.

Wspominam ...jak spijałem z jej policzków niebieski deszcz, co magicznie
mieszał się z moim przyśpieszonym.

Wspominam jakem głaskał jej wilgotne włosy, jakem poczuł, że rozkoszne światło
jasnego uśmiechu oświetla każdą chwilę mojego wieczornego szczęścia.

Dla mnie szczęście ma kolory jej włosów, jej oczu, jej ust, jej ciała.

[Gość: ARTUR]

... przyśpieszonym oddechem

[j.aszk]

Gość portalu: ARTUR napisał(a):

> ... przyśpieszonym oddechem


Po wniesieniu siat pełnych zakupów na 4 pietro ??
o to chodziło :)))

[Gość: Carioca]

Jestem jak lisc na wietrze
Rzucany przez wiatr po niebie
Los targa moimi uczuciami
A serce dyktuje mi co mam robic
Moja dusza jest w rozterce
Musi wygrac pomiedzy miloscia a spokojem
Bo milosc to piekne uczucie
Lecz wielkich wymaga poswiecen
Milosc to listy, pocalunki w deszczu
A zyc bez milosci to calkiem bez sensu
Wiec jednak naucz sie kochac
Bo tylko czlowiek ktory kochal
Umiera jak czlowiek.

Magda

W mych wedrowkach po necie natrafilam na jej stronke, moze kogos zainteresuje ?
Tu znajdziesz Magdy i nie tylko wiersze :
www.republika.pl/redrose/

[Gość: Carioca]

W ostatni weekend, bylo juz po drugiej godzinie w nocy.
Noc byla ciepla, duszna, otwarlam szeroko wszystkie okna.
W okolo byla wyjatkowa cisza, jak makiem zasial.
Na niebie bylo mnostwo gwiazd, wygladaly jak perly rozsypane na ciemnym
aksamicie.
W taka noc z regoly mlodziez rzadzi, tym bardziej, ze wlasnie maja wakacje.
Pomyslalam : Bohaterowie nocy sa zmeczeni i padli na polu walki, hi hi hi
Caly dzien w domu byly wrzaski, glosne smiechy i juz nie wiedzialam : czy
jestem w domu, czy na podworku szkolnym ?.
Nie moglam zasnac, wedrowalam po necie, rozkoszowalam sie kojaca cisza i ciepla
letnia noca.
Wiatr delikatnie poruszal fieranki, przynoszac mi ulge swym odswierzajacym
oddechem.
Nagle ta cisza zostala przerwana bardzo glosnym meskim glosem, proszacym i
rozpaczliwym krzykiem :
KOCHAM CIE ! KOCHAM CIE !! KOCHAM CIE !!! coraz glosniej i donosniej......

Pomyslalam z okruszkiem zazdrosci : szczesliwa....

Rankiem sasiadka zapytala mnie ; czy slyszalam te wrzaski ?
Odpowiedzialam ; oczywiscie, tego nie mozna bylo nie slyszec.
Sasiadka dalej swoje : i zadzwonila pani na policje ?! To przeciez skandal,
ludzie chca spac o tej porze !!!
Pytam zdziwiona : policje mialam wzywac ? A to dlaczego ? Po co ?
Przeciez on krzyczal " KOCHAM CIE ! ", a nie " ZABIJE CIE ! ".
Nie trwalo to dlugo, nie zdarza sie to co noc, to byl pierwszy raz, no i jest
weekend.....
Sasiadka oburzona moja wypowiedzia, wzruszyla ramionami i poszla swoja droga.
Pewnikiem teraz jestem wrog nr. 1 i juz nie bedzie mi sie klaniac na ulicach.

Czasami trzeba oko przymknac, dac sie innym wypowiedziec i wykrzyczec,
niewiele mamy tolerancji dla innych - dzis, to wyjatkowo mocno doswiadczylam w
obie strony, winna tez bylam.
No, ale to mamy we krwi, tej naszej polskiej dumy, ze krytykujemy innych nie
spogladajac w lustro.

Zapominajaca sie czesto :( carioca

[Gość: les1]

Odnosnie tego lustra....
Nawet juz patrzec nie chce, bo za kazdym razem w mak sie rozsypuje...
Podobno... to siedem lat nieszczescia?...
O czym tutaj gadac?.....wyszlo mi cos w rejonie +-700 lat!!!...
Jesli to sie sprawdzi....no to ja jestem jednym z tych Biblijnych ....czystej
rasy!.... niezkazitelnych?
Raczej watpie....zreszta kto wie? ;-))))
N.B. Ide teraz do zonki i zaczne krzyczec...Kochammmmmmm....
Eeeee...lepiej nie!!!.....wole rodziny nie straszyc!!!....
Jeszcze w tym szoku.....moglaby mnie zastrzelic?....:-))))))

[Gość: Carioca]

Gość portalu: les1 napisał(a):

> Odnosnie tego lustra....
> Nawet juz patrzec nie chce, bo za kazdym razem w mak sie rozsypuje...
> Podobno... to siedem lat nieszczescia?...
> O czym tutaj gadac?.....wyszlo mi cos w rejonie +-700 lat!!!...
> Jesli to sie sprawdzi....no to ja jestem jednym z tych Biblijnych ....czystej
> rasy!.... niezkazitelnych?
> Raczej watpie....zreszta kto wie? ;-))))
> N.B. Ide teraz do zonki i zaczne krzyczec...Kochammmmmmm....
> Eeeee...lepiej nie!!!.....wole rodziny nie straszyc!!!....
> Jeszcze w tym szoku.....moglaby mnie zastrzelic?....:-))))))


Eeee...., nie wierze w gusla i zabobony !.
Odnosnie lustra : zeby nie lustra i dzieci bylibysmy dlugo mlodzi ;)
Moj Pan jak mowi " Kocham Cie ! " i przynosi bukiet kwiatow, to zawsze okazuje
radosc, ale w duchu mysle : " Coz zes nabroil ? " ;)

ROZSTANIE

[Gość: ARTUR]

Lustro wody odbijało smutek, który w jej sercu widziałem.
W uścisku na plaży spleceni byliśmy jedną duszą, jednym ciałem
Zanurzyłem ręce w jej włosach, spojrzenie w oczu błękicie.
Zamarłem na chwilę wzruszony, wstrzymałem oddech w zachwycie.
Pusto wokół, lecz to co najważniejsze obok siebie miałem.
W tej jednej chwili tyle radości i szczęścia doznałem.
Zimna noc przeniknęła me ciało, wywołała drżenie,
Jak pragnę zamarznąć, aby ożywić tamto wspomnienie.
Wieczorem kładę się do łóżka, lecz nie ma jej obok mnie.
Gdy wreszcie usnę, pojawia się na plaży w mym śnie.
Kochanie! Słowa są zbędne, wystarczy jedno spojrzenie.
By wybaczyć wszystko, by zło odeszło w zapomnienie.
Milcząca chwila rozstania, jej mokre oczy, gorące łzy ...
Stłumiłem wewnętrzny niepokój, zapomniałem, że byłem zły.

SAMOTNA DZIEWCZYNA

[Gość: ARTUR]

Samotna Noc od tysiąca lat wypatruje błędnego rycerza,
Co na swym skrzydlatym rumaku niebo przemierza.

Biały welon z płatków śniegu zwisa jej z ramion, otula włosy.
Oparta plecami o nieboskłon wsłuchuje się w ciszy odgłosy.

Poczciwy księżyc z twarzą nalaną miedzią niczym tarcza zegara
Spogląda na nią z czułością, żartuje, rozweselić się stara.

Ona uśmiecha się tylko blado i pozostaje obojętną.
Lecz im bardziej jest zimną i smutną, tym więcej zdaje się ponętną.

Przyjaciel-wiatr woalkę z chmur właśnie jej zdejmuje,
liliowym wiankiem zdobi skronie, siarczysty mróz makijaż maluje.

Oddycha z westchnieniem, a niebo obfitością jej piersi faluje.
Lecz pewnie i dziś swe brylantowe oczy na próżno wypłakuje.

Biedna dziewczyna stać będzie wytrwale do rana.
Jak od tysiąca lat z niezachwianą pewnością, że będzie kochana.

Trochę o cierpieniu w miłości

[Gość: OWIDIUSZ]

Litore quot conchae, tot sunt in amore dolores (Ile muszli na brzegu, tyle
cierpień w miłości)
"Ars amatoria"

[Gość: PROPERCJUSZ]

AMOREM CANAT AETAS PRIMA - Niech młodość wyśpiewuje miłość.
"Elegiae"

[Gość: PUBLIUSZ SYRUS]

AMORI FINEM TEMPUS, NON ANIMUS FECIT
Miłości kres położyło nie serce, lecz czas.
"Sententiae”

AMORIS VULNUS IDEM, QUI SANAT, FACIT

[Gość: PUBLIUSZ SYRUS]

Ranę miłości ten sam zadaje, kto ją leczy.
"Sententiae"

[Gość: Carioca]

" Serce nigdy nie ma zmarszczek, Ono ma blizny. "
[ S. Colette ]

AMOR ET POTESTAS IMPATIENS EST CONSORTIS

[Gość: ARTUR]

Miłość i władza nie chcą towarzystwa.

Średniowieczna sentencja anonimowa

AMOR ODIT INERTES

[Gość: OWIDIUSZ]

Miłość nienawidzi zwlekających.
"Ars amatoria"

MIŁOŚCI I STRACH

[Gość: SENEKA i...]

AMOR TIMERE NEMINEM VERUS POTEST
Prawdziwa miłość nikogo się nie boi.
Seneka "Medea"

AMOR TOLLIT TIMOREM
Miłość usuwa strach.
św. Bernard z Clairvaux

AMOR TUSSISQUE NON CELANTUR

[Gość: ANONIM]

Miłości i kaszlu nie da się ukryć.

AMOR TUSSISQUE NON CELANTUR

[Gość: ANONIM]

Miłości i kaszlu nie da się ukryć.

Miłość jak łza...

[Gość: PUBLIUS SYRUS]

AMOR UT LACRIMA AB OCULO ORITUR, IN PECTUS CADIT
Miłość jak łza od oka bierze początek, w serce zapada.

AMOR GIGNIT AMOREM - Miłość rodzi miłość

[Gość: ANONIM]