Mamy domowe-a jak u Was

[agnieszkaela]

Tu i owdzie spotykam sie z wypowiedziami mam niepracujacych, ze "siedze w
domu, nie pracuje, nie mam prawa byc zmeczona". Pocieszajace ze nie tylko ja
borykam sie z poczuciem winy...
Bo wlasnie tak mam. Nie pracuje zawodowo, nie mam zadnych dochodow (bo to nie
macierzynski, ani wychowawczy) i zajmuje sie "tylko" synkiem i domem. Maz za
to pracuje sporo, teraz rozkreca nowy interes wiec pracuje tez wieczorami, a
czesto i w weekendy. Jak to wypali to bedzie dobrze, bedzie robil to co lubi,
ale poki co pracuje aby zarabiac.
No i wlasnie... on jest zmeczony po calym dniu pracy. Ale ja tez... Ale cos
mi w srodku mowi, ze nie mam prawa... ze on sie meczy bardziej. Jak nie chce
mi sie czegos w domu zrobic mam wyrzuty sumienia... ze on wrocil z pracy a tu
balagan jeszcze... Dziwna jestem? Poki Filip byl maly bylo lepiej. Teraz
jakos takie mysli mnie dopadly i nie chca odejsc.
I jakos tak sie dalam poniesc opinii, ze praca w domu jest mniej wartosciowa,
ze nie robiac kariery zaniedbuje sie, nie rozwijam sie, ze marnuje szanse. A
to wszystko razem to maly kroczek do zanizenia poczucia wlasnej wartosci.
Jak sobie z tym radzicie?

[guruburu]

Ja sobie nie radzę...
A na dodatek mój maż tak dużo nie pracuje i obowiązków domowych wielu też nie
mam. Z drugiej strony byłam pewna, że co najmniej przez pierwszy rok moje
dziecko nie pójdzie do złobka (rodziny nie mamy, na opiekunkę nas nie stać) -
teraz i tak miejsc jeszcze nie ma

[malina.majka]

Ja tez kiepsko Jak Maya byla mniejsza to jeszcze bylo ok,ale teraz to
czasami padam na ryj za przeproszeniem. Moj malz tez zasuwa calutki dzien,w
zasadzie widujemy sie tylko wieczorami,wraca w porze kapieli Mai.Dobrze,ze
weekendy ma wolne-ale wlasnie wtedy chce odespac i zrelaksowac sie,wiec i tak
wszystkie sprawy domowe na mojej glowie. Mysle,ze taka praca w domu moze byc
bardziej wyczerpujaca przy malym dziecku,niz jakas etatowka w biurze. Ostatnio
mam jakies przesilnenie i dlatego rodzice zabieraja mnie i Maye na wakacje do
Egiptu Mam nadzieje,ze odpoczne i nabiore nowych sil...

[bogusia.woj]

U mnie to samo. Mąż pracuje całymi dniami i nocami ( bo to praca na zmiany),
weekendy jak wypadnie też pracuje. A ja w domu z dzieciakami. Pranie sprzątanie
zakupy obiady to mnie czasami wykańcza. Ale ogólnie nie jest źle. Był czas jak
córka była mała to pracowałam. Wika była wtedy w przedszkolu. Do żłobka bym nie
oddała( jakoś nie mam przekonania). Przez 3 lata siedziałam z Nia w domu potem
zaczęłam pracowac.Fakt pieniądze były ale mnie wcale nie było w domu.
Wymienialiśmy się z mężem obowiązkami i tak ustawiałam sobie pracę,zeby iść do
niej jak mąż był w domu. Dziecko nie było podrzucane komu- bądz i dobrze ,że
miałam taką możliwość.
Teraz z małym było całkiem inaczej. Przed zajściem w ciążę przestałam pracować i
pewnie nie predko do niej wrócę. Córka idzie w tym roku do szkoły . Planowałam
przynajmniej 3 lata posiedzieć w domu ale nie wiem jak to będzie. Pewnie
szybciej otworze coś swojego niż wrócę do dawnej pracy. Poza tym nie wyobrażam
sobie zostawienia tego wszystkiego i pójścia na cały dzień do pracy. Może gdybym
musiała. Ale nie czuję się też z tego powodu gorsza. To tylko takie przekonania
z epoki kamienia łupanego,że kobieta jak siedzi w domu to się cofa a nie
rozwija. Fakt jest to praca bardzo ciężka. Jesteśmy przecież 24 godz. na dobę w
"pogotowiu". Można być zmęczonym czy niewyspanym. Ale też przecież mamy do tego
prawo.

[justin301]

Siedzenie w domu z dzieckiem to naprawde cięzka praca. Ja jak zostaję z małym i
nie mamy babci to w domu jest jak po wybuchu. Ja jestem wyjątkowo
niepozbierana i dlatego wolę trochę pracować - mam usprawiedliwienie na te
różne nieporobione rzeczy

Głowa do góry dziewczyny. Szczerze mówiąc uważam, ze czasem łatwiej iść do
roboty popracować te 8 godzin niż siedzieć w domu z dzieckiem. Ja jestem
bardziej zmęczona opieką nad małym, przy którym nic nie umiem zrobić jak sie
nim zajmuję

[kaliaa]

kiepsko, czuje sie tym siedzeniem odmozdona, wszystko sie kreci wokol jednego.
Bardzo chcialabym isc do pracy na pol etatu, ale to niemozliwe, bo to byloby
przegiecie, nie dosc ze malza nie ma to jeszcze i ja mialabym ja zostawiac na
pol dnia z kims obcym, po to zeby sie dowrtosciowac, echh ciezkie zycie mamy
domowej. Nie wspomne o tym ze przez to ze juz trzy miechy jestem sama non stop
kolor z mala to swiruje czasem...

[annairam]

Zajmowanie sie dziećmi i domem chyba czasami jest bardziej wyczerpujące niz
praca zawodowa. Rzadko można się zdystansować + monotonia. Mnie chwilami dobija
właśnie z tych powodów. Wtedy odpuszczam. Chyba moje wrodzone wygodnictwo i
pragnienie relaksu nie pozwalają za bardzo dochodzić do głosu wyrzutom sumienia,
hihi. Nie przejmujcie się, kobitki, tym, że czasami coś jest niedokończone albo
odłożone. Czasami tak trzeba, dla zdrowia psychicznego. Dla mnie wielką ucieczką
są książki i to wszelakie; bzdurne, powieścidła, historyczne, cokolwiek. Jestem
z rodzaju uzależnionych. Nie moge nie czytać i zawsze znajdę na to czas.
Oczywiście, od momentu narodzin Małej, często czytam kosztem okropnego
prasowania czy czegoś innego z tego rodzaju. Potem podchodze do sterty ciuchów i
składam te które dołączyły do grupy tych, których się nie prasuje. No i książka
przeczytana a sterta prania się systematycznie zmiejsza . Wtedy mówie sobie,
że tak trzeba bo przecież czytanie pozwala mi życ w zdrowiu psychicznym itd. Ale
ze mnie leń, hihi. Najgorsze, że to był tylko przykład...

[aniaszew]

aco ja mam powiedziec.Troje dzieci- 1 do szkoły, 2 do przedszkola, 3 w domu i
ciągle za mna biega i wrzeszczy.Mąż wraca bardzo późno, czasem w nocy.W
zasadzie cały dzień zajmuje sie sama dziećmi i domem- pranie, gotowanie,
sprzątanie.Ostatnio malowałam dziecięcy pokój (jak były na działce z babcią)-
nocami, ale dałam rade i jestem z siebie dumna.

[katarzynasg]

Łatwo nie jest to fakt.
Ale marudzenie nie pomaga....
Ja jestem skazana sama na siebie, w zasadzie od początku ciąży do chwili obecnej
jestem sama z moim Skarbuńkiem, wszystko jest na mojej głowie,nie mogę liczyć na
wsparcie partnera bo go po prostu nie ma. Uśmiech jest moją metodą na smutek.
Mieszkam z rodzicami, dla których jestem sprzątaczką, kucharką,praczką, nie mam
w domu z kim porozmawiać ot tak, nikt mnie w niczym nie wspiera,wszyscy tylko
dołują, a ja powiedziałam,że im jeszcze pokaże na co mnie stać, więc mimo
tego,iż faktycznie czasem mam dość siedzenia w domu, przetrwam ten okres
dzielnie .
Jesli bym miala partnera/meza ktory nie docenia mojej pracy w domu, przy
najblizszej okazji wolnego dnia/weekendu, zostawilabym go samego w domu na
caly(!!!)dzien, wylaczylabym telefon, zajelabym sie soba
doglebnie-fryzjer,kosmetyczka, ogladanie wystaw w centrum handlowym, ploteczki z
kolezanka, wrocilabym w okolicach kolacji co by nie byc zupelnie wredna. Z
pewnoscia chlop nie bylby zadowolony, ale na pewno zacznie inaczej traktowac
obowiazki zony mamy w domu.No chyba ze jest skonczonym idiota. Ale nie sadze
zeby takie fajne babeczki jak wy mialy nic nie kumatych mezczyzn.
To sie rozpisałam
Ach i jeszcze
odpuscilam zupelnie te nudne prasowania
bo i co to da
jak gdzies wychodzimy to na biezaco prasuje i juz
wole poczytac
posluchac muzyki
porozmawiac
ja tez jestem wazna!!!wy rowniez pomyslcie o sobie

[ula233]

dziewczyny mnie też dopadała deprecha, ale juz sobie z nia poradziłam.
mąż pracuje po 10 godzin dziennie, z dojazdami nie ma go 11, do tego soboty.
Fakt wraca zmeczony, ale ostatnio stwierdził żejestem zbyt smutna. Faktycznie
nie maluje sie codziennie, bo czasem nie zdążem a czasem poprostu nie mam kiedy.
Postanowiliśmy to zmienić. On sie boi żebym nie stała sie kura domową w
papilotach i żebym predzej czy później nie oglądałą sie za kimś kto bedzie
sprawiał że bede sie czuła sie jak przed naszym slubem
No i wiecie co ?
w tym miesiącu zaliczyłam juz 2 wieczory panieńskie - a tatus siedział z małym
( wróciłam o przyzwoitej godzinie bo szedł rano do pracy)
zapisałam sie do szkoły zaocznej, chce zdobyc nowy zawód i mieć lepsze
perspektywy po urlopie wychowawczym ( a dodam że musze szukać dopiero pracy)
odżyłam !!!!
i bardzo sie u nas poprawiło. Mąż stwierdził że spotkania ze znajomymi mi
słóżą, nawet jak troche poskakałam na dyskotece stwierdził że mam mniejsze
uda
pożądki w domu staram sie organizować z synkiem, bardzo lubi pomagac i
nasladuje mnie ze wszystkim.
Zapomniałam juz co to deprecha, a zajmowanie sie dzieckiem w domu to cudowne
zajęcie. Nigdy bym sobie nie darowała, ddyby ktos inny mnie informował o tym ze
Emilkowi wyszedł nowy ząbek, albo ze zrobił pierwszy kroczek.
Ja jestem szcześliwa i przez to moja rodzina tez.
Mój synek ma za dużo energii i stwierdził to nawet mój mąz jak zostaje z nim
przynajmniej na godzine to w domu jakby przeszedł tajfun. Przyznał mi sam że
zajmowanie sie dzieckiem to cieżkie zajęcie i należy mi sie relaks od czasu do
czasu ( a dodam że ciężko pracuje fizycznie przez cały dzień)
troche sie rozpisałam , ale mam nadzieje ze kogoś choc troche podniosłam na
duchu

[anx]

Ja czasem sobie myślę, że jakbym poszła do pracy to dopiero bym odpoczęła, że
ho ho
Ale tak naprawdę 100 razy wolę "siedzenie" w domu niż harówę w biurze jaką
miałam przez ostatnie 5 lat
Czasem tylko jak brakuje na coś kasy to dopadają mnie wyrzuty sumienia, ale
potem sobie myślę, że pieniądze to nie wszystko i najważniejsze, że Majka ma
mamę blisko siebie. A na karierę (hahaha) przyjdzie jeszcze czas...

[mamahuberta]

Witajcie
dziewczyny u mnie podobnie, przestałam pracować, nie dawałam rady dwójka
dzieci, dom, mąż ,którego właściwie nie ma cały dzień.Siedzę teraz w domu i też
czasem chandra mnie chwyta.Wtedy pomaga moje hobby, czyli decoupage i
scrapbooking.Jak zaczynam nowe "dzieło" to odżywam i poprawia mi się humor,
i wypad do sklepu, po jakiś fajny ciuch, ewentualnie kosmetyk, drobiazg a jak
cieszy.
pozdrawiam wszystkie siedzące w domu mamusie

[asia_mod]

Ja skończyłam już staż, więc znowu jestem z moim synkiem w domku. Mąż wiadomo
pracuje dużo, ale nie mogę powiedzieć, że mi nie pomaga. Szaleje za małym
(czasem wydaje mi się,że bardziej niż za mną). Ale czasem też czuję się
niedocniana, z tym,że ja od razu mówię męzowi o co mnie boli, no różnie bywa ze
zrozumieniem.

[on-na]

No, to dorzucę i ja... Chciałabym z kimś pogadać na żywo, nei tylko via
internet, posiedzieć przy kawie, pożalić się, pośmiać, wymienić doświadczenia...
I NIKOGO takiego nei ma. Owszem, mieszkam w nowym bloku, owszem, jest parę bab
niepracującyh (bo to wojskowe małżeństwa, małżonki wojskowych z reguły nie
pracują, bo trudniej im znaleźć pracę co 4 lata mniej więcej w nowym mieście!),
tyle, że one strasznie się izolują. Odwiedzają się tylko między sobą, wisi im
wszystko, bo one i tak tylko "na tymczasem", zero zainteresowania sprawami
osiedla, dzielnicy, miasta. Rzuciłam propozycję, że jest darmowe zwiedzanie
dzielnicy z przewodnikiem, może się spotkamy... zero odzewu. Zagadywałam na
spacerkach - spłoszone spojrzenia, szybki odwrót. Czuję się przybita
U męża w pracy zawirowania, zwolnienia i też się boi o swoją pracę. W związkuz
tym mam zgryza i dół, bo
a) Kijanka do żłobka się nie dostała - a jak coś mężowi z pracą nie wypali, to
będę musiała wrócić do pracy i... z kim dziecko?
b) muszę koordynować swoją mamę, przypominać jej, że babcia ma 85 alt i trzeba
załatwić to i tamto. Już miesiąc temu prosiłam ją o wyciągnięcie karty zdrowia z
ośrodka - nie załątwiła tego do tej pory
c) teraz mama z babcią wyjeżdżają (załatwiłam wyjazd) nad morze - będę musiała
jeździć do mieszkania babci (tłuc się przez pół Warszawy z niemowlęciem via bus
i tramwaj), zaglądać do mieszkania, podlewać kwiatki - bo mój ojciec nie kiwnie
palcem.
Mam chandrę jak Piotr Płaksin w mordobijskim powiecie i nic na to nie poradzę,
nawet hobby nie pomaga. Po 12 godzinach zajmowania się małą padam, nie mam chęci
na nic, a jak jeszcze gdzie trafię na opinię "nie jęcz, jęczące matki mają
jęczące dzieci" wygłoszoną pewnym siebie tonem, to mnie rozwala!
Najbardziej rozwala mnie jedna z koleżanek (niebo lepiej stojąca finansowo ode
mnie): ma gosposię, nienię do młodszego dziecka, starsze w przedszkolu - co ona
robi w domu? Raczej neiwiele, prawda? I co? I jęczy, jaka to ona jest zmęczona!
A ja bym się chętnie zamieniła i słowo daję, przy gosposi i niani, to chyba
jednak czułabym się wiele bardziej "na luzie" niż teraz...

[magalik]

ja tez nie najlepsze mam samopoczucie, wlasnie w zwizku z taka rutyna. od kilku
dni pracuje w domu zawodowo i tym bardziej jestem niedospana ale poki jeszcze
moge dorobic to to robie bo przy dwojce z jedna pensja bedzie ciezko.
no i mam dola jak pomysle ze bede szukac pracy za 3 lata dopiero, stuknie mi
30tka, kto bedzie chcial zatrudnic osobe pracujaca 1 rok po studiach a pozniej
bedaca na macierzynskich i wychowawczych. pracowalam tez na studiach, ale to
dorywczo ina zlecenia i w dodatku nie w zawodzie ktos to doceni? czy bede sie
tlumaczyc dl;aczego mam tak male doswiadczenie.
no a ze znajomych to nie maja jeszcze dzieci, mieszkaja po calym wroclawiu wiec
odwiedzinki sporadyczne i okazjonalne,a jakos z osiedla to nie mam odwagi
podejsc i zagadac, tym bardziej ze mam wrazenie ze wszytscy sie jzu znaja a ja
nie no i wszystkie kobiety maja gdzies juz kolo 30lat wiec ja jak szczeniara
jestem