Niewydolność serca.

[asiajulk]

Po raz kolejny byliśmy i wróciliśmy z kardiologii. I stało się coś czego
obawiałam się chyba najbardziej - niewydolność serca. Jesteśmy w domu, ale
wiem, że to kwestia kilku dni, niedługo będziemy wracać chociaż kazali nam
pokazać się dopiero pod koniec października w poradni ja wiem, że on nie da
rady, jest z dnia na dzień coraz gorzej. Mamy nowe leki, ale widzę, że nie
pomagają. Dawno tak bardzo się nie bałam.

[gosiap10]

Asiu,
Wiesz, ze od poczatku jestem myslami przy Tobie i Adasiu. I ze strachem
obserwuje jak coraz bardziej ubywa Ci wiary w sily Twojego synka. A tego nie
wolno Ci robic! On potrzebuje jak powietrza spokojnej, usmiechnietej mamy,
ktora wierzy w niego!
Wiem doskonale co oznacza niewydolnosc serca u wlasnego dziecka. Kiedy po
ostatniej (10/2004) operacji serca Marty wdalo sie powazne zapalenie oskrzeli,
grozilo zapalenie pluc, zbierala sie woda wokol pluca, saturacja bez tlenu
leciala ponizej 60%, dochodzilo do III stopnia niedomykalnosci zastawki
trojdzielnej, a prawa (jedyna!) komora byla bardzo powiekszona i niewydolna -
myslalam, ze oszaleje. Lekarze nie ukrywali, ze jest zle. Ale walczyli, a my
razem z nimi.
Zaczelo sie dlugie leczenie. Najpierw szpital, "konskie" dawki antybiotykow,
leki odciazajace serce, leki moczopedne...Pozniej juz w domu dalsze leczenie
captoprilem, lasixem i aldactonem. Jezdzenie do szpitala na gimnastyke
oddechowa. Prawie 3 miesiace trzeba bylo czekac na pierwsze odznaki poprawy. A
nie mielismy zadnej gwarancji, ze nastapi. Wierzylismy jednak w nasze dziecko i
stosowalismy sie scisle do zalecen jej lekarzy (zaufanie do nich to podstawa).
I udalo sie! Serduszko powoli wrocilo do normy. Prawa komora pieknie podjela
prace komory systemowej (bo tej - lewej - brakuje), zastawka trojdzielna
troszke jeszcze puszcza, ale jest to ponizej niedomykalnosci I stopnia.

Asiu. Adas juz udowodnil, ze jest bardzo dzielnym chlopcem. Wiec i Ty dla niego
musisz byc silna mama. Leki nasercowe nie pomagaja z dnia na dzien. Jezeli masz
jakiekolwiek watpliwosci zadzwon do kardiologa prowadzacego Adasia i trzymaj
sie jego zalecen. I nigdy nie zwatp w Twojego synka.

Wysylam Wam obojgu duzo dobrych mysli i fluidow.

[bac30]

Życzę Wam bardzo dużo zdrowia i trzymajcie się Basia i Kasia(ASDII)

[asiajulk]

Gosiu, nie ubywa mi wiary w siły mojego synka, wiem, że musi i da radę, jestem
optymistką, ale też realistką - przechodziliśmy już drogę do zastoju w płucach
i widzę, że właśnie na niej jesteśmy. Stosuję się ściśle do zaleceń lekarzy
chociaż zaufać już nie potrafię, tyle razy mnie zapewniali, że wszystko jest
dobrze, uważali, że przesadzam i gdybym wcześniej stosowała się ściśle do tego
co kazali robić wolę nie myśleć co byłoby teraz z Adasiem. Kazali nam siedzieć
w domu i czekać, zupełnie nie rozumiałam na co czekać skoro czas działał na
jego niekorzyść w zastraszającym tępie. Nie chce mi się nikogo "obsmarowywać",
pisać o przeoczeniach, drastycznych zaniedbaniach i o tym jak obwiniano mnie za
stan mojego dziecka, jakoś nie mam na to siły. Teraz tylko zastanawiam się
gdzie jest granica jego wytrzymałości, turdno w takiej sytuacji zachować
spokój, ale staram sie denerwować raczej kiedy jestem sama. Mój Maluch śpi
teraz 18 godzin na dobę, więc mam też czas na nerwy.

[agawol]

Asiu, a może inny szpital ? Może CZMP w Łodzi ? Proszę wytrzymaj i znajdź siły
by jeszcze powalczyć. Jesteś wspaniała i dzielna. Dasz radę i usłyszysz jeszcze
od Adasia : Mamusiu, Jesteś Najwspanialsza na Całym Świecie !

A

[anfido]

Asiu,
nie poddawaj się. Teraz ty jesteś bardzo potrzebna swojemu synkowi. Walcz.
On juz udowodnił, że potrafi. Wspólnie musi się Wam udać.
Adasie to silne chłopaki. Trzymaj się. Jesteśmy całą rodzinką myślami z Wami i
codziennie się modlimy za Was.

[aaparzoch1]

Asiu jesteśmy myślami z Wami. I wierzymy, że Adaś (imiennik mojego męża) to
silny chłopczyk. Pamiętaj, że nawet po największej burzy wychodzi słońce. I
choć rozumiem Twoją rozpacz to musisz być silna. Twój syn potrzebuje Twojej
siły. On da sobie radę. Bo ma przy sobie kochających go ludzi. Pozdrawiamy i
trzymamy za Was kciuki - Ola i Adam Parzoch rodzice Radka

[ewelia5]

Jesteśmy z Wami naszymi sercami. Pamiętam że przykażdej operacji i jak było
coraz gorzej z Kamilką wiedziałam że musze być silna dla niej. Modlę się za Was
i przystulam cieplutko.
Ewelina mama Kamilcki (protrety)

[mamamaksia1]

Asiu, dzieciom bardzo udziela się aura rodziców, musisz wiec odsunąć obawy i
złe myśli od siebie i uśmiechem dodać otuchy i sił swojemu synkowi. A my z
mężem i synkiem myśląc o Was cały czas ciepło postaramy się, aby te pogodne i
serdeczne myśli podniosły Was na duchu. Trzymamy kciuki. Magdalena, mama Maksia
(HLHS).

[mahania]

Aniu trzymaj sie, musisz sie trzymać dla twojego kochnego synusia. Pamietaj po
burzy świeci słońce. Wierze że dla was ono już niedługo zaświeci. Sciskamy was
HAnia i Mariusz rodzice Miłosza (krytyczne zwężenie tętnicy płucnej) i Marysi

[m.musur]

Asieńko!Trzymam za Was kciuki i modlę się gorąco o Adasia. Nawet nie wiem co
mam napisać w takiej chwili...chyba tylko tyle że wierzę że bedzie
lepiej.Gdybym mogła w jakiś sposób pomóc, pisz lub dzwoń.W przyszłym tygodniu
będę z Filipem w przychodni, mam nadzieję że nie będziecie już w tedy w
szpitalu, ale jeśli tak i czegoś będziesz potrzebowała-daj znać.Całuję Was
gorąco.
Monika mama Filipka

[gandzia4]

Zaciskam kciuki z całych sił i nie puszczę póki nie napiszesz, że już wszystko
dobrze. A ja wierzę w Ciebie i w Adasia razem dacie radę. Strach Ci nie pomaga
postaraj się skupić na tym co tu i teraz i nie dopuszczać go do serca.
Nauczyłam się tego gdy mnie omal nie wpędził w depresję, gdy mój strach o życie
i zdrowie Weroniśki był tak wielki, że prawie mnie paraliżował.
Ściskam Was i będę czekała na nastepne wieści.