martwic sie?

[xojo]

Dobry wieczor , na poczatku przyznam, ze licze na slowa otuchy , mam nadzieje,
ze nie wylejecie na mnie kubla zimnej wody...
Chodzi o "opoznienie" (?) 3 letniej dziewczynki. Mala jest mi bardzo bliska i
martwie sie czy wszystko jest w granicach normy. Od dobrego roku pocieszam
sie, ze "ma jeszcze czas" na pewne rzeczy , jednak nic sie nie zmienia.
Przyczyny zmartwien:
1. Nie mowi nic. Ani mama, ani tata ani nawet pa pa
2. Pieluszka
3. Gdy tylko cos idzie nie po jej mysli zaczyna sie histeria - norma- jednak
Mala wali glowa w sciane, w podloge itd...
4. Spacer tylko w wozku. Na nozkach mozna wyjsc na 5 minut. Po tym czasie
kladzie sie , krzyczy i zaczyna walic glowka w podloge .
5. Ulubione zajecie - krecenie loczkow az do powstania koltunow.
6. Nie lubi wspolnej zabawy, nie ma szans na zainteresowanie jej czymkolwiek.
7. Bije, kopie, drapie...
8.Znajoma nie wiedzac nic o dziecku (widziala je 1 raz w zyciu) zapytala
pozniej "czy ona jest chora"?
Martwie sie o nia bardzo .. moze ktoras z Was miala podobne problemy, ktore
skonczyly sie w pewnym wieku?

[nstemi]

Xojo, jestem tylko zwykłą mamą, ale chyba nie jest OK u tej dziewczynki.
Rozumiem, że to nie Twoja córka, czy ta mała nie jest trochę zaniedbana? Nie
wygląda to za dobrze... niestety

[xojo]

Nie, Mała nie jest moja corka. Chowa sie w normalnym domu, jest kochana i
rozpieszczana (glownie przez mame). Mamie opadaja juz rece , bo Malutkiej nie
mozna nawet na 5 minut zostawic samej. Jedna lekarka zasugerowala autyzm jednak
nie powiedziala tego z przekonaniem i nie powiedziala nic wiecej. Nie zlecila
badan itd. Mama dziewczynki jak to mama... nie widzi pewnych rzeczy i oddala od
siebie takie mysli... ja zreszta robie dokladnie to samo - dopiero moja znajoma
(ta od tego strasznego komentarza)kazala mi przestac sie oszukiwac. Nie wiem co
mam robic. Co mam powiedziec tej mamie- chodzmy do lekarza, zrobmy badania,
sprawdzmy to .... to nie moje dziecko- chyba nie powinnam sie wpierniczac ( a
moze?). Mama odrzuca od siebie ta mysl, nie mowi juz o tym. Ojciec olal sprawe
reagujac wsciekloscia, ze lekarz robi z malej downa (...). Logopeda mowi, ze ma
jeszcze czas, ze pozno, ale w normie.. wszyscy uspokajaja... Dodam jeszcze, ze
porod byl wakum i wszyscy mowia, ze to dlatego i ze wyrowna do innych dzieci.

no, sorry,

[mruwa9]

ale taka postawa rodzicow to dziecinada. na poziomie roczniaka,
ktory mysli, ze jak zamknie oczy to stanie sie niewidzialny. Problem
nie rozwiaze sie sam tylko daltego, ze rodzice nie przyjma prawdy do
swojej wiadomosci, ze beda udawac, ze wszystko jest ok. A im
wczesniejsza diagnoza lub wykluczenie zaburenia (bo diagnostyka
niekoniecznie potwierdza, ale czasem wyklucza podejrzenia), tym
lepiej, bo tym wieksze szanse na szybsza pomoc, terapie,
rehabilitacje i tym lepsze szanse rozwoju ma dziecko. Kazdy miesiac
w niewiedzy i bez rehabilitacji to meisaic stracony.Odpowiedzialny
rodzic zainteresowalby sie tym wlasnie z milosci do dziecka, z
checi stworzenia mu jak najlepszych warunkow do zycia i rozwoju.I
tak to mozesz powiedziec, jesli jestes blisko z owa rodzina. Albo
przyslij ich -rodzicow- do mnie, juz ja to im powiem w kilku
prostych, zolnierskich slowach

[xojo]

Ciezko jest mi powiedziec cokolwiek bo jeszcze rok temu uspokajalam
zaniepokojona mame Malej. Mowilam "ma czas", "rozkreci sie", "zobaczysz, zacznie
nawijac z dnia na dzien" , 'to normalna histeria - ja tupalam nogami ona wali
glowa, kazdy sposob na natychniastowe przyjscie mamy jest dobry " i takie
tam.... dlatego cholernie ciezko (glupio) byloby teraz cos powiedziec. Moja
wina, nie powinnam byla tak mowic.

[mruwa9]

duzo zalezy, jak blisko jestes z rodzicami dziecka. To, co wypada
powiedziec bliskiej przyjaciolce czy rodzonej siostrze,
niekoniecznie wypada mowic sasiadce, sporadycznie spotykanej przy
windzie. A to, co moglo sie jeszcze miescic w szerokiej normie
rozwojowej u dwulatka moze juz byc nieprawidlowoscia w przypadku 3-
latka i wiekszego dziecka.

[mruwa9]

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=10034
IMHO do diagnostyki. Wyglada autystycznie...

[donkaczka]

pojedynczo takie zachowania moznaby ignorowac
ale taki calosciowy zestaw by mnie zaniepokoil u dziecka
pogadaj z mama, odsuwanie mysli ze cos jest niehalo nie poprawi magicznie sytuacji

[dag_dag]

Dziecko nie mówi nic zupełnie? To znaczy: nigdy w ogóle się nie odezwała, nawet
nie próbuje mówić, choćby przekręcająć, no naprawdę nic? A reszty (pieluszka,
histerii, spacerów w wózku, ogólnego znudzenia) nie da się wytłumaczyć
beznadziejnym wychowaniem?

[xojo]

Nie mowi nic. Gdy czegos chce mowi "eeeeeeeeeeee" lub "yyyyyyyyyyyyyy". Miala
okres , ze zaczela nawijac pod noskiem jak najeta, ale teraz sie uspokoila.
Gadala do siebie "pelnymi zdaniami". Tylko , ze niestety nie w jezyku polskim -
jakbym to uslyszala na national geographic w programie o jakims odleglym
afrykanskim plemieniu, to pomyslalabym, ze fajny maja jezyk
A co do reszty - mozna. Oczywiscie, ze mozna to wytlumaczyc wychowaniem a raczej
jego brakiem. Bo wiele dzieci niestety sie tak zachowuje. Ale niepokoi mnie
wlasnie to, co napisal ktos wyzej (nie pamietam nicka, wybacz) , ze to wszystko
wystepuje razem.

[dag_dag]

Ja osobiście skonsultowałabym dziecko ze specjalistą, bo to nie zaszkodzi, a
może pomóc. Pogadaj spokojnie z rodzicami i nie martw się!

[zonia72]

Szok... Jak najszybciej do psychologa dzieciecego, a potem do
psychiatry. Naprawdę. Jeśli to autyzm, to jest to CZAS na to, by
rozpocząć terapię!!!!!

[ata99]

Na pewno trzeba dziecku pomóc. Żeby pomóc trzeba wiedzieć co się z nim dzieje.
Niestety ani Ty, ani żadna mama forumowa dziecka nie zdiagnozuje. Konieczna jest
konsultacja kogoś kto się na tym zna, myślę, że pediatra was pokieruje do
odpowiedniej poradni. Jeśli nawet jest to autyzm, to nie jest jeszcze koniec
Świata. Są różne "stopnie" zaburzeń autystycznych. Bardzo dużo zależy od
wczesnej diagnozy i pomocy zarówno dziecku, jak i opiekunom. Nie zwlekajcie.
Pozdrawiam.

[xojo]

Niestety nie jestem ani rodzina ani przyjaciolka mamy dziewczynki. Dodatkowy
problem to fakt, ze nie mam dzieci i jestem, ze tak powiem delikatnie...mloda.
"Co taka malolata bez dzieci moze wiedziec?" tego sie boje. Mam dobre kontakty z
mama Malej, nawet bardzo dobre. Jednak obawiam sie, ze to moze sie szybko
zmienic gdy cos zasugeruje. Dla mnie wazniejsza od moich relacji z mama Malej
jest sama Mala. Tylko czy osoba, ktora tak sobie moze pomyslec o mnie i moich
radach zrobi cos z tym mimo wszystko? Czy skonczy ze mna znajomosc a Mala i tak
specjalisty na oczy nie zobaczy?
Trudno zasugerowac cos w sposob delikatny w tak waznej sprawie... Denerwuje mnie
to , ze meczy mnie ten problem non stop. Jakby to conajmniej byla moja
siostrzenica lub chrzesnica . Poczytalam chyba wszystkie mozliwe strony o
autyzmie podczas gdy jej mama zapomniala to slowo wypowiedziane przez lekarke i
nie wie czym jest autyzm [ nie twierdze bron Boze , ze ja jestem ekspertem -
nosa zadartego nie mam ] To samo tata dziewczynki - juz sam fakt, ze na to
slowo zareagowal jak zareagowal ...

[maafii]

opis tchnie autyzmem... 3latka to wiek,gdy autyzm mozna juz
zdiagnozować.
Pogadaj z mamą ze spokojem krótko, rzeczowo i na temat i niestety
zostaw sprawę. Masz prawo wypowiedziec swoja opinię, ale nie jestes
w stanie zmusic nikogo siłą do działania. Dla spokoju swojego
sumienia wypowiedz swoje zdanie, bo więcej i tak nie możesz zrobić.
A dziecku z pewnościa potrzebna jest opieka psychologa...

[ata99]

To jest rzeczywiście problem. A czy w ogóle rozmawiasz na temat rozwoju Małej z
jej rodzicami? Może jest w tej rodzinie jakaś babcia, czy ciocia z którą możesz
porozmawiać. Szkoda dziecka. Pozdrawiam.

[xojo]

Ciezko mi rozmawiac na ten temat bo Mama uwaza, ze Mala ma czas. Dam przyklad,
bedzie latwiej zrozumiec .
Mama: No niedlugo do przedszkola
Ja: Nie wiem czy uda sie tak szybko, nie wiem jak to dokladnie jest, ale chyba
Mala powinna mowic, jesc i pic sama i najlepiej odstawic pieluszke . Przyjma ja?
Mama: No ale to dopiero za pol roku!

Co do cioci , babci - nie widza problemu , uspokajaja, ze jest czas. Wydaje mi
sie tez, ze jesli poruszac temat glebiej to tylko i wylacznie z Mama dziewczynki
(badz z obojgiem rodzicow). Nie wiem czy dobrze mysle, ale ja bym sie
zdenerwowala jakby chodzilo o moje dziecko a ktos rozmawialby na ten temat dajmy
na to z babcia a nie ze mna. Babcia zalozmy by sie przejela. Tez pewnie by sie
denerwowala co zrobic, najpierw jak to babcie poradzilaby sie calej rodziny i na
dobra sprawe do glownej zainteresowanej doszloby na koncu. Nie wiem czy jestem
nienormalna, ale ja bym byla mocno zla.
Ale to tak na marginesie bo bacia niczego niepokojacego nie widzi a jakby
widziala to pewnie ja nie mialabym teraz dylematu bo dawno by bylo po sprawie
(babcie dzialaja zazwyczaj szybko ) .

[salommea]

jeśli faktycznie objawy są takie, jakie podajesz, to wybrałabym się
do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Podobne objawy występują nr
przy zaburzeniach autystycznych..

[xojo]

Niczego nie koloruje i niczego nie dopisuje. Moze nawet odwrotnie, bo nie wiem
czy pewne rzeczy maja znaczenie. Moge dodac, ze :
*smieje sie sama do siebie niewiadomo z czego
*nie lubi bajek, telewizji w ogole nie oglada
*nie lubi czytac, ogladac ksiazeczek
*nie potrafi pokazac na obrazku pieska, kotka, krowki itd.
*nie lubi malowac,rysowac
*rzuca wszystkim co Jej wpadnie w lapki jak sie zezlosci (nie wiadomo o co)
*bardzo lubi muzyke, swietnie tanczy
*czasem mam wrazenie jakby byla glucha - wolam ja a Ona nie patrzy, zawolam
kolejny raz a Ona spoglada zupelnie gdzie indziej i robi sie zdezorientowana i
sie zlosci
*ulubiona zabawa przestawianie, przesuwanie klockow. Nigdy nic z nich nie
zbudowala, nie stawia jednego na drugim tylko przesuwa. Potrafi tak siedziec pol
godziny.
Ogolnie bardzo ciezko sie nia zajac, bo nie wiadomo co z nia robic. Nic nie
chce, na nic nie ma ochoty. "Poczytamy ksiazeczke" - "eeeeeeyyyeeeyye" i
awantura , "Gdzie jest zajaczek?" - "yeyeyyeee" i jebudu ksiazeczka w Ciebie.. i
tak ze wszystkim. "idziemy jesc buleczke" - jebudu z "placka" w twarz. "Zalozymy
kapciuszki" - jebudu kop w nos... Najlepiej wlaczyc muzyke i jest spokoj, Mala
zadowolona, tanczy i sie smieje. Ale jak tu rozwijac takiego dzieciaczka jak on
by tylko tanczyl?

[justa_m1]

hmmm ja podejrzewam AUTYZM po opisanych przez Ciebie objawach.
Ale to koje przypuszczenia, skonsultuj sie koniecznie z neurologiem!!! Bo to nie
jest normalne u 3 latki. A właśnie w tym wieku uwidacznia się autyzm.
Pozdrawiam

[mniemanologia]

Słowa otuchy to najlepsze usłyszy sie od specjalisty, jesli to
naprawdę nic nie jest.

[mineko1]

A miała badany słuch? Może niedosłyszy?

[virtual-m]

wiesz co, pierwszy Twoj opis to jeszcze we mnie nie wzbudzil jakiegos wielkiego
niepokoju, ale to co potem dodalas - nie pokazuje psa kotka itp i w ogole
wszystko co tam wymienilas - dziwne jesli mama na to przymyka oko, bo ja
naprawde bym sie zaniepokoila. porozmawiaj z nia, nie powinna sie ani obrazic,
ani powiedziec, ze nie masz sie wtracac - a jesli powie to trudno, bo chcialas
dobrze. rok temu moglas jej doradzac, zeby sie nie niepokoila tym wszystkim - to
bylo rok temu i przez ten czas dziecko juz powinno wiele rzeczy nadrobic jesli
jest zdrowe. wizyta u lekarza nie zaszkodzi, a moze pomoc.

[xojo]

Rzeczywiscie mama przymyka na to oko. Nie twierdze, ze tego nie widzi i ze jej
to nie martwi. Wie, ze cos jest nie tak, ale czeka. Tylko uwazam, ze szkoda
czasu, bo jesli nie daj Boze nie jest to zwykle opoznienie jak uspokajaja
wszyscy i nie zacznie nadrabiac sama z siebie to tracimy czas na pomoc dla niej.
Mala miala umowiona wizyte u psychologa jakies pol roku temu niestety
rozchorowala sie w tym czasie i trzeba bylo odwolac a pozniej wszyscy
"zapomnieli ", tylko ja jedna pytalam kiedy ida... "Pojdziemy w przyszlym
tygodniu" . Pozniej jak to w zyciu- ciagle cos komus wypadalo, a to babcia
przyjechala a to wesele a to srele trele morele. Przeciez nie moge co tydzien
pytac i przypominac ... Zebym mogla pojsc z Nia sama to bylaby juz u wszystkich
lekarzy. Macie racje.. musze cos zasugerowac moze sie zmobilizuje. Tylko...
chyba przypominanie o tej starej wizycie i o tym, ze trzeba by sie bylo w koncu
wybrac i ze moze by tak zmienic logopede to jest chyba wlasnie "sugerowanie"..
Trzeba sklecic kilka dobitnych lecz delikatnych zdan , setke na odwage i
powiedziec.
Tylko boje sie , ze trafi sie opiekunka , ktora przyjdzie, wlaczy Malej muzyke
i nie bedzie sie slowem odzywala. Bo przy Malej szczerze mowiac latwo moze sie
czlowiekowi odechciec. Ja mam nadzieje, ze jak sie codziennie bardzo duzo do
niej mowi to w koncu i ona przemowi. Gadam tak, ze jakby mnie ktos posluchal to
pomyslalby, ze mi jest psychiatra potrzebny. Opowiadam bajki, ktorych nikt nie
slucha , zmieniam glosy, piszcze, trabie ,mucze, szczekam, miaucze , bzykam
(tfu. bzycze chyba , cwierkam , gadam jakbym mowila do gluchego , ktory czyta
z ust ... i nic. Ale nie zamykam buzi mimo wszystko. A jak mama sie wscieknie,
ze sie wcinam to malo kto bedzie tam do niej mowil, bo przeciez i tak nie
odpowiada. Uwielbiam ta dziewczynke. Nie odpowiada, ale sie smieje, przybiegnie
z nienacka i sie wtula, caluje mnie itd. Ile razy rozwalila mi nocha to moje ,
ale jest kochana. Ehhh zas.ane to zycie.

[bernimy]

Nie mam wiedzy na temat autyzmu, ale mniej więcej wiem, czego
powinnam się spodziewać u 3-latki (teraz mamy roczek i 2 miesiące).
Ja też swego czasu bardzo martwiłam się o jedno dziecko 2-letnie w
rodzinie, ale na szczęście pomału idzie naprzód w rozwoju (teraz 3-
letnie).
To co opisałaś, to naprawdę przerażające i ten brak reakcji
rodziców... Konieczna jest pomoc. Skoro, tak jak piszesz, zależy Ci
na tej Dziewczynce, to zaryzykuj dobry kontakt z Jej Mamą i powiedz
o tym wszystkim. Oczywiście możesz spotkać się z bardzo złą reakcją,
ale aby dać jakąś szansę tej Mamie na zastanowienie się nad tym
wszystkim mam pewien pomysł. Myślę, że mogłabyś wydrukować cały ten
wątek i Jej to dać do przeczytania. Oczywiscie wcześniej spróbuj
jednak porozmawiać. Jeśliby się strasznie oburzyła lub powiedziała
to, co napisałaś to po przeczytaniu tego wszystkiego, zrozumiałaby,
że naprawdę troszczysz się o tę Dziewczynkę i że chcesz pomóc, ale
boisz się reakcji! Nie wiem czy to dobry pomysł, ale ja chyba bym
tak zrobiła. Byłaby spora szansa, że to przeczyta. A jak przeczyta w
spokoju w samotności, to może coś zrozumie....

[nstemi]

Xojo, Ty jesteś nianią tej małej? Jeśli tak to rozumiem Twoje obawy przed
rozmową z Mamą. Na pewno zareaguje emocjonalnie. Ale w ostateczności pokaż Jej
wydruk postów w tym wątku. Ja tylko dopowiem od siebie-jeśli jesteś niania to
tylko rodzice mogą się cieszyć, ze ich córką opiekuje się taka osoba jak Ty!
Widać, że naprawdę zależy Ci na tym dziecku.

[virtual-m]

xojo ja tez jestem zdania, ze jestes bardzo dobra niania przynajmniej jesli
chodzi o troske o dziecko, poza tym super, ze nie siedzisz i nie odwalasz swojej
roboty odliczając czas tylko starasz sie stymulowac rozwoj tej malej, duzo do
niej gadasz itp - naprawde swietnie tak trzymaj a z mamą koniecznie pogadaj -
zacznij od tego, że nie chcesz aby Cię zle zrozumiala, ale mała też jest Ci w
jakiś sposób bliska i trochę się martwisz tym wszystkim. nie warto traci czasu,
w którym mała już dawno mogłaby byc zdiagnozowana.

[kasiaplichta]

witaj
przed rozmowa przygotuj adresy i numery tel do
specjalistow,jeslimama nie bedzie chciała cie słuchac to zawsze
mozesz jej zostawic notatki, bo byc moze do nich zajzy jak
ochłonie,poza tym łatwiej jest jak ktos niektore rzeczy zrobi za
nas , moze ona nie wie jak sie za to zabrac i gdzie konkretnie sie
z takim problemem zgłasic,zbierz infomacje na ten
temat ,adresy ,tel, specjalistow i podrzuc jej to.powiedz ze mozesz
z nia isc jesli bedzie tego chciała.az mnie serce boli jak to
wszysstko czytam i zlosc niestety na mame dziewczynki,bo sama nie
hce widziec problemy i chyba woli nie diagnozowac dziecka

działać

[kocurbury2]

xojo, jeśli tu zaglądasz...
przeżyłam i wciąż przeżywam taką historię w swoim życiu i chcę utwierdzić Cię w
przekonaniu, że MUSISZ porozmawiać z rodzicami małej o swoich spostrzeżeniach.
Mam kuzyna, obecnie 23 letniego mężczyznę, który w dzieciństwie zachowywał się
nietypowo, wiele jego reakcji odbiegało od standardów. Nie chcę się rozpisywać,
bo mnie ściska kiedy o tym myślę. Finał tej opowieści nie jest
optymistyczny-rodzice chłopaka zrozumieli, że coś jest nie tak dopiero w szkole
podstawowej. Ja podjęłam dwie próby rozmowy z nimi dużo wcześniej, ale byłam
"smarkata", skończyło się na sprzeczce, wywlekaniu dawnych rodzinnych sporów,
ogólnie - niesmacznie. Teraz leczą chłopca u psychiatry, a ja wciąż nie mogę
sobie darować, że tak niewiele wtedy zwojowałam. On, jak mi sie wydaje, był do
"uratowania". A teraz... jest zamkniętym w sobie dorosłym mężczyzną, który nie
jest zdolny do samodzielnego funkcjonowania...
Uderzyła mnie w Twojej wypowiedzi ogromna miłość do tej małej. Jeśli nic nie
zrobisz, będziesz na najlepszej drodze do tego, żeby czuć się tak jak ja. A moja
historia z kuzynem jest dla mnie jedną z największych porażek w moim życiu, nie
potrafię sobie wybaczyć, że nie walczyłam dalej. Po prostu zbyt łatwo
pozwoliłam, aby tego chłopca spisać "na straty"...
A najgorsze jest to, jak teraz wygląda jego życie...
Przepraszam, że mało składny ten post, ale mam milion myśli związanych z tą
historią.
Życzę dużo siły i pomyślności w tej walce.
Czekam niecierpliwie, daj znać co się wydarzyło.
Pozdrawiam, W.