refleksje ciazowe

[pimpek_sadelko]

nie przecze, ze moga byc one bardziej hormonalne niz racjaonalne
na poczatku ciazy nie docieralo do mnie co sie dzieje ze mna... no owszem,
wiedzialam co to ciaza... bedzie dzieco! wiedzialam, ale to bylo gdzies obok.
maz sie smial i mowil, ze jak mi brzuch urosnie i dziecko zacznie kopac to
szybko do mnie dotrze moj stan. no i nic! porod juz tuz tuz, syn kopie ( od
kilku dni uwielbia walic w moje lewe biodro i zebra z prawej strony), czekamy
na niego z necierpliwoscia, w domu stoi lozeczko, wozek, czekaja ubranka... a
ja ciagle jestem gdzies obok a nie w srodku tego tajfunu zmian.
patrze na swoj falujacy brzuch i nie rozumiem nic.
totalna abstrakcja wydaje mi sie moment, w ktorym zobacze syna po raz
pierwszy, w ogole nie umiem sobie wyobrazic, ze to MOJE dziecko i
najprawdopodobniej cos z wygladu/zachowania bedzie mialo po mnie i po mezu.
magia... czary-mary bo nie widze w ciazy/porodzie logiki, czegos co mozna
przetrawic i w pelni pojac.

[aga43214]

nie wszystko sie da racjonalnie wytlumaczyc. Boże, Pimpek, nie mogę uwierzyć ,
ze Ty juz na finiszu. Pamietam Twoj post pt. Z poronieniami da sie wygrać. To
był pierwszy post jaki wogle przeczytalam na forum (bylam po pierwszym
poronieniu). Trzymaj sie cieplutk o i zycze latwego porodu.

[zabiska]

Pimpek, bez obaw. Ja też nie mogę w to uwierzyć, że to już końcówka. Nie dawno
panikowałam, że mi jeszcze brzuszka nie widać (Ty masz termin za mną, a było Ci
wcześniej widać brzuszek), a teraz z miłą chęcią dałabym go mężowi na
przechowanie, bo mi cholernie ciężko z nim. Nie do uwierzenia jest fakt, że już
za parę tygodni będziemy mamuśkami. Hahaha, ale fajnie, ktoś będzie do mnie
mówił MAMO, jeju, jakie to cudowne będzie uczucie.

[kropk-a]

Pimpek - mam tak samo... Też ciągle nie mogę uwierzyć a wrzesień coraz bliżej...
Bardzo, bardzo czekam, ale ... no właśnie, to chyba te hormony
Innego wytłumaczenia nie widzę

[pimpusia77]

Mam bardzo podobne odczucia. Ja coprawda dopiero 15,4 tc ale zapewne do końca ciąxy nic się nie
zmieni. Z jednej strony wiem, że jestem w ciąży i mam tego świadomość, ale z drugiej strony nie
dociera to w pełni do mnie. Mam takie momenty, że wogóle nie myślę o tym że jestem w ciąży i nagle
sobie o tym przypominam i dziwię się. Jak to? JA będę mamą? Mam w sobie dziecko? Coś we mnie
rośnie? W moim brzuchu? Coś co było małym jajeczkiem a później zlepkiem komórek ma teraz rączki,
nóżki, główkę i ssie paluszek i będzie z tego człowiek!!!
To jest dla mnie magia. Lubię sobie nazywać ciążę: "stan błogosławiony", "przy nadzei". Takie
określenia skrywają w sobie jakąś tajemnicę i mają magiczne znaczenie.
Kobieta która nigdy nie była w ciąży (mężczyźni niestety też) nigdy nie zrozumieją tego uczucia, teg
stanu. Czuję się tak wyjątkowo, że noszę w sobie życie. Czuję się przez to wyróżniona, jakaś taka
lepsza, bardziej kobieca i spełniona. I pomyśleć, że ja kiedyś nie chciałam mieć dzieci! Jeszcze 2 lata
temu nie cierpiałam dzieci i manifestowałam całemu światu, że bachory nie są dla mnie! Ale byłam
głupia...
Ciąża strasznie zmienia kobietę. Uczy ją tego, że jest ktoś ważniejszy od niej. Uczy ją troski o inną
istotę. Mąż może sam o siebie zadbać. Zresztą w związkach jesteśmy i tak samolubni. Zawsze staramy
się kogoś choć trochę zmienić, czy nagiąć tak żeby nam było lepiej i wygodniej. I mamy ciągle wobec
niego jakieś wymagania.
A teraz pojawi się istotka, która będzie ważniejsza od nas samych! Całkowicie bezbronna i od nas
zależna. I będziemy się nią opiekować i pokazywać jej świat przez wiele, wiele lat! To trcohę
przerażające,a le bardzo piękne

[monika9710]

nic dodać, nic ująć- mam dokładnie tak samo. są momenty,że nie czuję w ogóle
brzuszka i po chwili myślę sobie "Boże, ja jestem w ciąży". wciąż nie dociera
to do mnie.

[r.kruger]

Tworzenie nowego życia jest abstrakcyjnie cudowne.Teraz nie dociera? ja nosiłam
w sobie upragnione,zaplanowane dziecko i nie mogłam tego pojąć.Ja? matką? mnie
to dotyczy?
A w pierwszych chwilach jego życia patrzyłam na niego i nie docierało do mnie
że to jest mój syn! że to on był w moim brzuchu!
i dziwnym uczuciem było dla mnie to że już nie jest całkiem mój,że teraz należy
do świata...i poczułam się niepotrzebna!
Ale tylko do momentu pierwszego karmienia

[amwaw]

Ja też mam tak, że ciężko mi wyobrazić sobie w moim brzuchu dzieciaczka.
Oglądam sobie zdjęcia 3D dzieci w 30tc i...no jak nic- dziecko!A ten brzuch
jakoś na to dziecko nie wygląda. Pytam męża-wyobrażasz sobie?On, że tak- ja, że
nie...Ale tak to chyba jest, a potem po urodzeniu nastaje światłość-dziecko
jest, konkretne, rączki, nóżki, buźka. Jak nic. Staram się więc nie dumać nad
tym zbyt dużo-urodzę i oszaleje na punkcie tego dzieciaczka- niezależnie od
tego jak różne od moich wyobrażeń będzie...Na razie ciągle pozostaje na etapie
wyglądu "fasolki"(tak przynajmniej presentuje się mój brzuch) Ni cholery nie
mogę sobie wyobrazić, że to "maleństwo" ma od głowy do pośladków koło 30 cm.
Ciągle mnie zaskakuje jak mnie kopnie w pachwinę, albo wysoko nad pępkiem...W
mojej główce, w moich wyobrażeniach ono jeszcze nie ma prawajest przecież za
małe
Pozdrawiam

[budzik11]

To jest niesamowite. Oglądam sobie telewizję i nagle mówię do męża, że fajnie
to ktoś wymyślił, że w moim brzuchu jest dziecko On na to, "A gdzie ma być,
w palcu?" On tego nie rozumie. Nie wie, jak to jest czuć już dziecko, które za
parę miesięcy będzie trzymał na rękach... Kiedy ide ulicą i ludzie się na mnie
gapią, to dumna jestem z tego brzucha, bo wiem, ze jest tam ktoś, kto za parę,
parenaście lat będzie rozsądnym, młodym człowiekiem. Czasem sama siebie
przekonuję, że to żaden cud, miliony, miliardy kobiet przede mna, ze mną i po
mnie były, są lub będa w ciąży, każdy z nas wziął się z takie brzucha, ale i
tak dla mnie to jest jakiś cud, że MNIE się to udało, i że JA jestem w ciąży.
To jest dla mnie niewiarygodne. I bardzo, bardzo fajne, mimo, że nie jestem
świruską na punkcie dzieci, nie gadam do brzucha, nie szczebioczę nad maleńkimi
ciuszkami. Czekam po prostu na tego małego człowieka, który kiedyś powie do
mnie "mamo".

[saskiaplus1]

Pimpek, ja urodzę najpóźniej za parę dni, a też to do mnie nie dociera... .
Czysta abstrakcja. Tyle, że ja dla odmiany mam wrażenie, że ten mały człowiek,
który się pojawi w moim życiu, to tylko taka "pożyczka" od Pana Boga - urodzi
się, urośnie i pójdzie swoją drogą. Staram się do tej myśli przyzwyczajać od
początku, chociaż wiem, że najpierw będzie ode mnie prawie całkowicie zależny.
Ale z każdym dniem coraz mniej...

[zlotowka26]

U mnie tez podobnie. Zapominam o tym, że jestem w ciązy. co prawda do porodu
jeszcze trochę czasu, ale łapię się na tym, że jak wstaję robię cos
automatycznie, dopiero jak spojrze w lustro, jak pomyślę, że musze zjeść
śniadanie to łapię się za brzuch Chciałabym żeby już byl duży, żeby było go
bardziej widać, ale mam też momenty, że nie potrafię sobie wyobrazić, że nosze
w sobie człowieczka. Bardzo mądrą rzecz powiedziała kiedyś moja koleżanka -
mama od trzech lat - że miłośc macierzyńska nie przychodzi tak po prostu od
razu, że najpierw czujesz, że jestes tej małej dzidzi potrzebna - silniejsze to
od miłości na początku, ale trwa bardzo króciutko (przynajmniej tak było w jej
wypadku). U mnie problem z hormonami polega na tym, że ogarnia mnie strach, że
nie dam rady, bo rodzice daleko, a my tu sami. Z drugiej strony wiem, że
wszystko będzie dobrze, że dzidzia wniesie mnóstwo radości i miłości nie tylko
do naszego życia

[anusia151]

narodziny mojego dziecka odbierałam jako CUD.najwspanialszy jaki kiedykolwiek
mnie spotkał.jak położyli mojego Krzysia na moim brzuchu to wtedy uzmysłowiłam
sobie że to moje dziecko,że jestem jego matką i że oddałabym za niego życie.
pimpku,to CUD.życzę zdrówka dla Ciebie i Kajtka.
P.S a teraz ide wyglądać czy mój mężuś już nie przyjechał ))

[a_pynia]

Prawie się popłakałam... Jak sobie przypomniałam ten pierwszy moment, jak
zobaczyłam Agatkę... To jest naprawdę CUD. Jeżeli mąż jest przy Tobie, też tak
czuję i to tym bardziej wiąże ze sobą...

[pimpek_sadelko]

a_pynia napisała:

> Prawie się popłakałam... Jak sobie przypomniałam ten pierwszy moment, jak
> zobaczyłam Agatkę... To jest naprawdę CUD. Jeżeli mąż jest przy Tobie, też
tak
> czuję i to tym bardziej wiąże ze sobą...
moj maz ryczal przy kazdym porodzie, przy ktorym byl
dlatego nie moglby byc ginekologiem

[sylka75]

Czyzby takie odczucia byly regula? Wszystko na to wskazuje! Do tej pory (termin
na najblizsza niedziele) budze sie czasem rano i mysle: "rany, ale mialam sen,
snilo mi sie ze jestem w ciazy!!!". Ostatnio, chcac zwizualizowac sobie
Michasie przegladalam zdjecia z dziecinstwa - swoje i tatusia. Nie pomoglo.
Czuje jak sie rusza, jak sie przeciaga, nozka, raczka, mam mnostwo zdjec z USG -
nic. Nie potrafie w TO uwierzyc.

[kaliaa]

czytam Wasze wypowiedzi i łzy mi ciurkiem ciekna po twarzy
ja czuje podobnie
ciaza to wciaz dla mnie abstrakacja
nie dociera do mnie do konca to ze nosze w sobie nowe zycie
to wciaz jest dla mnie cudem
jestem bardzo szczesliwa ale wciaz to do mnie nie dociera
dodam ze moja ciaza jest rowniez "problemowa" naprawde nie jest mi latwo
ale co tam dam-damy rade, juz naprawde blisko
siedze teraz i czuje jak moje dziecko dokazuje
i wciaz do mnie nie dociera ze juz niedlugo bede MAMA
ze nosze w sobie nowe zycie
dla mnie to wciaz CUD
i chyba naprawde w to uwierze dopiero jak poczuje, dotkne i zobacze TEGO MALEGO
TAK WYCZEKIWANEGO CZLOWIECZKA

[ikw1]

ja też tak mam a to prawie dwa tygodnie po terminie, chcą mnie wziąć do
szpitala a ja nie wiem po co zdrowa jestem i wogóle, trochę gruba i ciężko mi
się schylać ale zawsze można kucnąć więc co oni z tym szpitalem
myslałam ze chodzi o to ze pobędę w szpitalu przez weekend to będzie z głowy
znowu bedę "normalna" ale chyba jednak chodzi o to ze zostanę matką i tak już
będzie do końca mojego życia
dziwne, oczywiscie słyszałam o tym ze ludzie mają dzieci ale mimo ze ciążę
planowałam nie wierzę ze to mnie dotyczy
i

[goshas3]

No prosze, brzuch urósł, kopniaki czuje regularnie, więc głupio było przyznawać
sie,że to totalna abstrakcja. Mam na myśli to,że rośnie we mnie córeczka i że w
listopadzie zostane mamą. Ja ciągle mam jakieś wyrzuty sumienia,że za
mało "przeżywam" swój stan,za słabo sie przygotowuje,że jestem jeszcze gó..arą
(25lat), która nie zdążyła jeszcze zasłużyć na to wszystko co ją spotyka.
Zaryzykowałabym stwierdzenie,że trudniejsza ciąża bardziej uwrażliwia i
uświadamia. Ja nawet gdybym bardzo chciała nie bardzo moge ponarzekać. Ani razu
nie zabolał mnie brzuch,ani kręgosłup, nie puchne, cera super. Dlatego ten stan
jest dla mnie bardziej naturalny niż metafizyczny...Ja sie po prostu bardzo
ciesze,że obie mamy sie świetnie i mam nadzieje,że tak pozostanie. Kiedy sie
dowiedziałam,że jestem w ciąży(Marcysia sama sobie ten moment wybrała,troche
wbrew prawom natury, czym nas bardzo zaskoczyła od razu włączył mi
sie "organizator" dotyczący pracy, mieszkania, lekarza itd. I do tej pory tak
mam. Czasem nachodzi mnie lęk,że będzie trudno, ale szybko przechodzi. Nie moge
pojąć, dlaczego wszystko co dotyczy ciąży, wydaje mi sie takie normalne, a to
przecież jest niesamowite!!! Jak wiele z Was napisało. Ale do mnie to nie
dociera. Mam nadzieje,że dotrze jak zobacze sie z moją córeczką w listopadzie.
Tymczasem pozdrawiam wszystkie Mamusie,
Gosia&25tyg.Marcysia

[madelaine6]

Kiedy polozono mi Kube na brzuchu to plakalam
i sie smialam na przemian nie mogac uwierzyc,ze
to sliczne malenstwo jest nasze.W szpitalu przez
5 nocy nie zmruzylam oka,wpatrujac sie w syna
i dziekujac Bogu,ze dal mi doswiadczyc takiego cudu.
W ciazy nawet nie przeczuwalam tej lawiny uczuc,ktora
na mnie spadnie.Bylo to wlasnie tak,jak pisze Pimpek:
abstrakcja.
Teraz-2 lata i 3m-ce po porodzie patrze na swoja sygnaturke
i nie dowierzam (choc brzuch juz naprawde wielki),ze
niedlugo bedzie mi dane drugi raz przezyc ten cud.Ze bede
miala nastepna pare raczek do calowania,ze na swiat
przyjdzie moj drugi SYN...Wiem juz jednak,ze to beda
najpiekniejsze chwile i ze jest w nich taka magia,ktorej
nigdy sie nie zapomina...

[virago6]

To niesamowite, bo ja również mam baaarzdo podobne myśli!
I trochę mnie przeraża, że to już zaraz! Ponadto odpowiedzialność mnie zabija!!!
Boję się,że po prostu nie sprostam wyzwaniu jakim jest ten zupełnie nowy
człowiek.
No i jakoś nie mogę uwierzyć,że to co mnie tak zaciekle kopie w brzuch - jest
realne. W zasadzie czuję się tak jakbym miała tę dzidzię już tam nosić i
nosić...Nie wiem już nic.

[survvivve]

a pomyslałyscie, ze nasze dzieciaczki kiedys na pewno sie gdzies spotkaja
mina na ulicy, bedą jechac tym samym autobusem lub siedziec w tej samej
knajpce!!!a moze nawet poznaja sie bliżej, zaprzyjaźnia, może stworza
pary...ale wybiegłam w przyszłosc hehehe

[goshas3]

Rzeczywiście, przecież są duże szanse. Ja na razie nie wyobrażam sobie Marcysi
starszej niz pół roczku... A za 20 lat pewnie złapie sie za głowe z
niedowierzaniem,że tak szybko to wszystko minęło...