Mąż zestresowany porodem...wrrr

[chipsi]

Zdecydowaliśmy się na poród rodzinny. Mąż sam chciał a teraz..eh. Jestem na
terminie a on mi wyjeżdża z tekstami ze co bedzie jak się bedzie źle czuł, ze
on jest niezdara i pozytku tam z niego nie bedzie (cóż za samokrytyka ), ze
on sie tak denerwuje bla bla bla. Wpierw mu tłumaczyłam ze nie ma się czego
bac bo ja tez się nie boję (a boje jak holera). Jednak gdy przy ostatniej
rozmowie zapytał zdiwiony ze bedzie przy mnie nie kilka minut jak dziecko
wychodzi ale i cały czas przed i po "to co ja tam bede tyle czasu robił?", a
szwagier mu na to "to weź se laptop by ci sie nie nudziło" nazdałam obu.
Biedni ci męzczyźni, tyle się nastresują a najbardziej tym ze się będą NUDZIC
przy porodzie! No na to bym nie wpadła.

[kania_kania]

Mysmy juz zaplanowali rozgrywki w remika, a do porodu w ogole w karty nie grami ))

A jak bedzie - zobaczymy. Moj twierdzi, ze moze byc ze mna caly czas, ale na sam
moment rodzenia wolalby wyjsc... I nie pomagaja tlumaczenia, ze ma patrzec sie
na mnie, sciskac mnie za reke i wspierac, a nie gapic sie w moje krocze i
rodzaca sie glowke.

Ale gdzie tam... on wie swoje. Mam nadzieje, ze skzola rodzenia mu to
wyperswaduje

Kania

[madame_edith]

Mój tak właśnie był, cały czas z wyjątkiem samego momentu rodzenia. I było
bardzo dobrze, bo był wtedy, kiedy był naprawdę potrzebny, a w czasie parcia i
tak na nic by mi się nie przydał. Nawet nie zauważyłam, że go nie ma. To było
kilka minut a tyle się działo. Wyszedł zapalić i jak wracał to słyszał Małego z
daleka.
Wierz mi, wystarczyło, co mi mógł pomóc to pomógł. Nie zmuszaj męża, jak będzie
chciał zostać to zawsze może, mój był zdecydowany wyjść i był zadowolony, że
wyszedł.

[aloha57]

Kania nie martw się mój to na początku wrzeszczał że on będzie stał tylko pod
szpitalem i palił jedną fajkę za drugą, po 2 pierwszych zajęciach w szkole
rodzenia zdecydował że może jednak będzie stał pod drzwiami żeby w razie czego
wejść, niedawno stwierdził że będzie ze mną ale na moment parcia wyjdzie, hehe
już wiem że niedużo mu brakuje żeby mnie poinformować że jednak zdecydował sie
na poród rodzinny daj mu sama to przemyśleć i nie naciskaj w moim przypadku sama
widzisz jaki jest efekt. Pozdrawiam

[justynaz2010]

Maj maz sam nie wiedzial na poczatku czy chce byc przy porodzie. Bardzo sie
zmienil po szkole rodzenia, teraz nie wyobrazamy sobie ze mialoby go nie byc,
czekamy z niecierpliwoscia na ten moment

Twoj maz robi wyrazne postepy

[niemyte_mohery]

Jak tak dalej pojdzie to moze sam sie zdecyduje przec ;-D.

Pozdrawiam

aloha57 napisała:

> Kania nie martw się mój to na początku wrzeszczał że on będzie stał tylko pod
> szpitalem i palił jedną fajkę za drugą, po 2 pierwszych zajęciach w szkole
> rodzenia zdecydował że może jednak będzie stał pod drzwiami żeby w razie czego
> wejść, niedawno stwierdził że będzie ze mną ale na moment parcia wyjdzie, hehe
> już wiem że niedużo mu brakuje żeby mnie poinformować że jednak zdecydował sie
> na poród rodzinny daj mu sama to przemyśleć i nie naciskaj w moim przypadku
sam
> a
> widzisz jaki jest efekt. Pozdrawiam

[jomil]

a ja myślałam że tylko mój taki oporny. Nawet na szkołe rodzenia kręci
nosem "czy to konieczne ?" mam nadzieję że jeszcze zmieni zdanie.
A Twój Mąz jak weźmie laptop to się na coś przyda - zrelacjonuje Twój poród na
forum na bieżąco )))))))
to oczywiście żart i moze jeżeli w tej formie spróbujesz mu to przedstawić to
troszkę się zastanowi zanim Ci drugi raz podniesie ciśnienie.
Życzę powodzenia - pięknego, łatwego porodu - z mężem czy bez.

[alicja0]

A dziwisz mu się, że sądzi, że będzie się nudził?
Jak standardowy mężczyzna nie widzi oczyma wyobraźni, że coś się istotnego
będzie działo w czasie porodu przed parciem
I jako standardowy mężczyzna jest człowiekiem czynu i dlatego zastanawia się do
czego on będzie tam przydatny, gdy TY będziesz rodziła, a nie on
Wytłumacz mu co ma DOKŁADNIE robić, a zobaczysz, że poczuje się lepiej i
pewniej. Szkoła rodzenia też daje dużo, bo nareszcie facet WIE co tam ma robić.
Dla każdego to frustrujące mieć świadomość, że będzie tylko stał w kącie i nic
nie będzie mógł konkretnego zrobić, żeby pomóc żonie, a tak zwykle facet myśli,
gdy nic nie wie o porodzie.

[viewiorka]

Mój wzął ze sobą kanapki i książkkę do poczytania, żeby mu sie nie nudziło. Poród trwał tak króciutko, że na nic nie było czasu, a kanapki ja zjadłam już "po", bo byłam straaaasznie głodna

[witaaminkaa]

Mój kochany po obejrzeniu ze mną filmów z porodu stwierdził że on tego
psychicznie niewytrzyma. Ciekawe co ja mam powiedzieć to mnie albo będą cieli
albo bede miała takie bóle że zęby potrace. Na początku mój chciał być przy
porodzie, teraz tak jakoś odchodzi od tego, mówi że tylko bedzie mi
przeszkadzał. Ale niema wyboru to jego dziecko i tak jak ja musi uczestniczyć w
tym ważnym dla nas wydarzeniu

Dziewczyny fakt faktem jestesmy silniejsze od facetów, bo który z naszych lubych
zniósł by poród. Ja mojego musze za rączke trzymać gdy jest u dentysty, mimo że
to potężny i napakowany chłop do tego bardzo wysportowany to jakoś mało odporny
na stres i ból

[aga55jaga]

normalne częśc facetów czuje sie niepewnie i stąd te pomysły, strach przed
nieznanym i mała wiara we własne siły. Jednak, tak naprawdę poród żony to
zupełnie inna kwestia niż poród oglądany "na zimno" np w necie. Facet czuje się
bardzo potrzebny a wręcz niezbędny a wszelkie obawy związane z omdleniami itp
sprawami najczęściej odpływają w niepamięć. Mężczyźni stają się prawdziwymi
rycerzami swoich rodzących niewiast a wręcz obrońcami, masażystami, podporami,
pocieszycielami, workami treningowymi, i wieszakami dla swojej kobiety. Są
wprost niezastąpieni. Jak do tej pory wszyscy moi koledzy którzy rodzili z
żonami (a mamy ich sporo) byli zadowoleni, ba szczęśliwi z faktu uczestniczenia
przy porodzie. Co więcej każdy z nich uważa się dziś za prawdziwego specjalistę
w tej kwestii DDDDD
Także drogie przyszłe mamy, nie przekonujcie swoich panów na siłę,
przytulajcie, wspierajcie dobrym słowem, i okazujcie głośno wiarę w ich siły. W
godzinie zero to procentuje. Bo w końcu kto jak nie ON ma mieć trzeźwy umysł?

[mika_p]

Ja ne byłam obserwatorką porodu, a czynną uczestniczką, i to dwakroć, i musze
powiedzieć, ze przez kilka godzin było nudno.

[agaikrzys]

z mezem na trakcie spedzilismy 12 godzin,mielismy czasopisma,karty itp.,ale na
nic to sie nie przydalo,czas zlecial nam szybko.Maz na czas parcia mial
wyjsc,ale jednak zostal ze mna do konca,sam tak zdecydowal,i byl naprawde
pomocny.Bardzo sie ciesze,ze byl ze mna,a i on jest z siebie dumny,ze byl przy
narodzinach swojej corki

[falka32]

> Ja ne byłam obserwatorką porodu, a czynną uczestniczką, i to dwakroć, i musze
> powiedzieć, ze przez kilka godzin było nudno.

I właśnie to można powiedzieć mężowi, który obawia się, że będzie się nudził:
"Chodź ze mną do towarzystwa, bo co ja tam będę robiła sama przez tyle godzin,
umrę z nudów, a tak przynajmniej będę miała z kim pogadać" - przecież położne
to nie hostessy.

Nudno, bo....

[zebra12]

za wcześnie przyjeżdżacie do szpitala! Jeśli nic się złego nie dzieje, to
przecież można pierwsze bóle znieść w domu. Sama rodziłam dwa razy i czekam na
trzeci. Zawsze byłam w szpitalu tylko chwilę - fakt, rodzę szybko. Teraz też
się spieszyć nie będę.

[imoan8]

Gdy mojej przyjaciółce zaczęły się bóle to rozłożyli z mężem szachownicę i
rozegrali partię. Potem "doczytali" w spisie objawów, że to już, więc wpakowali
się na gwałt w samochód, a gdy dojechali do szpitala to w godzinę, czy półtorej
było po sprawie. Nie nudzili się nawet przez chwilę

[andzelinka1]

Możesz mu jeszcze powiedzieć ,żeby wziął wszystko co na mecz piłki nożnej. Jak
nie widzi siebie w roli pomocnika to może pokibicować!MÓj mąż po szkole
rodzenia dokładnie wiedział po co tam idzie i do czego jest mi potrzebny .
Spisał się cudownie i będę mu za to wdzięczna do końca życia ( wie o tym )teraz
jak opowieda o porodzie to mówi,że rodziliśmy razem i tak było!

[olensia]

Moj tez mial stresy ze zemdleje, mial patrzec tylko na mnie a anwet chcial wyjsc
z sali, a jak zaczelam rodzic to on pierwszy krzyczal "jest glowka, jest
glowka..." az mu sie plakac z radosci zachcialo. Strasznie to przezywal i nadal
przezywa mimo ze uplunelo juz 3 miesiace od porodu. Jestem z niego dumna ale
do dzis nie moze uwiezyc w to ze takie duze dziecko wychodzi z kobiety i jej nie
rozrywa

[malika.devi]

Mój mąż był ze ze mną przy porodzie,ale się nie nudził,bo.........spałRodziłam
5,5 godziny,dopóki nie zaczęły mi się naprawdę bolesne skurcze ja próbowałam
spać, a mój mąż przysypiałZa to okazał się bardzo pomocny,kiedy zaczęło mnie
naprawdę boleć,masował mi plecy,no,ale przede wszystkim BYŁ i wysłuchiwał mojego
narzekania.Ja byłam bardzo nieszczęśliwa,nie spodziewałam się takiego bólu i nie
bardzo wiedziałam,jak sobie z nim poradzić i naprawdę byłam szczęśliwa,że był ze
mną i mnie wspierał.No i widział Dzidziusia od razu!Kiedy mały się urodził,
byliśmy najszczęśliwsi na świecie.Tatuś dostał małego na ręce tuż po porodzie i
był zachwycony.Warto było być razem.Nawet sobie nie wyobrażam,że w tak ciężkiej
chwili miałabym być sama.

facet jak to facet

[martyna1985]

mysli o sobie!! Jak by mój Narzeczny tak powiedział, chyba bym go rozniosła. A
co Ty am będziesz robiła tyle czasu w bólach porodowych??? Powiedz, że jak
chce, możecie się zamienic!! W ogóle nie chce mi się wierzyć, że mąż mógł coś
takiego wymyślić!! Paranoja

[kania_kania]

Wyluzuj. Facet ni e czuje tego co kobieta. Sa tacy bardziej empatyczni i Ci
wiedza kiedy sie ugryzc w jezyk i sa tacy, ktorzy swoje obawy nosza na wierzchu.

Z facetem najlepiej pogadac, a jak gadanie nie skutkuje a decyzja podjeta, to po
prostu poczekac az cos sie zacznie dziac. Faceci sa lepsi w dzialaniu niz w
planowaniu i w ciezkich sytuacjach sie sprawdzaja.

Kania

[antosiczek]

Mój mąż nie chce byc przy porodzie, rozmawialiśmy o tym kilka razy. Nie będę
naciskała więcej. Nie lubię stawiać ludzi pod ścianą, do niczego zmuszać. Wiem
i czuję, że jestem przez męża kochana, wiem i czuję ,że kocha nasze dziecko.
Nie potrzebuję na siłę by to udowadniał. Jeśli mówi mi, że nie da rady przez to
przejść, że panicznie się swego uczestnictwa boi- to trudno, może wykorzysta
drugą szansę przy drugim dziecku w przyszłosci. Nic na siłę.

[alex359]

u mnie będzie cc ze względów zdrowotnych (wieloletnia cukrzyca z powikłaniami) i
od początku tłumaczyłam mężowi, że musi być przy mnie. Słyszałam wieczne
sprzeciwy, że po co on tam i w ogóle. Teraz wie, że będzie to córka (24 tc), a
ja mam kolejne komplikacje zdrowotne spowodowane ciążą, a mianowicie serce przez
co też termin rozwiązania będzie przyspieszony o 3 tyg. To samo było ze szkołą
rodzenia. I wiecie co? W końcu odpuściłam, powiedziałam ok nie chcesz chodzić
nie chodź, nie chcesz być przy cc nie bądź, my same sobie poradzimy. I teraz
kiedy wiemy, że na pewno nie będzie mógł być przy cc, on właśnie zapragnął być
bo się o nas boi. Faceci są przewrotni!!!

[joasija]

a ja nad mężem pracowałam od dnia ślubu w zasadzie..Minęły 3 lata (prawie)
jestem w 8 tygodniu..Od pierwszego dnia mężowi zapowiedziałam że bez niego z
domu nie wychodze!! W zasadzie to i tak ja się bede bardziej męczyc niż on,
niech on chociaż sie napatrzy, jak poczuć nie może...

[alex359]

joasija ja też pracuję nad swoim mężem od ślubu, ale czasami braknie mi już sił.

[gonia28b]

Mój poród trwał około 6 godzin - nawet nie wiadomo kiedy ten czas zleciał i
zrobiła się godzina 3.10 nad ranem, kiedy to urodził się mój synek

W pierwszej fazie porodu mąż odliczał minuty pomiędzy kolejnymi skurczami.
Trzymał za rękę, głaskał po głowie, gdy skurcze przybierały na sile, a moja
twarz wykrzywiała się z bólu ;P
W końcówce porodu nadal trzymając mnie za rękę, krzyczał mi prosto do ucha:
"Gonia, jest dzidziuś! Jeeeeeest dziiiiidziuuuuuś!!!!!!" W nagrodę za taki
aktywny doping położna dała mu przeciąć pępowinę - a sam zarzekał się przed
porodem, że absolutnie on tego nie będzie robił
Później kiedy mnie szyto, a Kubusia mierzono ważono itd. mój mąż - dumny ojciec
bawił się już tylko w fotoreportera i zrobił kilka ślicznych fotek naszemu
nowonarodzonemu synkowi )
Czy ktoś tu jeszcze widzi miejsce na nudę?

[jonaska]

mój maż nie chce być przy porodzie..nie wiem czy sie cieszyć czy nie..ale ja
jestem nerwus a on jest bardzo, ale to bardzo opanowany..i chyba wkurzałby mnie
ten jego spokój. wolałabym, mieć przy sobie dobra koleżankę...

[antosiczek]

jonaska... u nas układ b. podobny: ja nerwuska i niecierpliwa, mój mąż
opanowanie, wewnetrzna równowaga, spokój a na dodatek wyśmienite poczucie
humoru. I ja bardzo bym chciała, żeby mąż był przy mnie- te Jego cechy bardzo
by mi pomogły, jestem tego pewna. Lecz chyba się nie uda Go przekonać