Kwitną czy więdną wam zwiazki?

[bad_dreams]

Witajcie! Jak i czy zmieniły Wam sie relacje w związku odkąd jesteście w
ciąży? Często sie czyta, słyszy, ze to taki wyjatkowy czas, dużo czułości,
bliskosci. U mnie jest kiepsko-żyje sie dobrze, jak nie ma tematu ciąży i
dziecka. A 5 lat było tak fajnie, dbalismy o siebie czując sie wolnymi
ludźmi. Pewnie to ja odpowiadam za klimat, bo nie akceptuję macierzyństwa.
Mąż nie daje mi wsparcia, a raczej to ja nie umiem sobie go od niego brać, bo
zdaje sie, że czasami on sie stara.Tylko jakoś tak po męsku...
Nie wyobrażam sobie zupełnie życia z nim po porodzie. Jak można nie
znienawidzić faceta, który przyczynił sie do tego cierpiena? Jak mozna dalej
żyć z kimś pod jednym dachem, kto jest współodpowiedzialny za ten ból i
upokorzenie(tylko tak wyobrazam sobie poród)?

Kwitnaco

[eyes69]

Czyli tak jak wczesniej.
Ciaza sprawila jedynie, ze moj maz robi za mnie duzo rzeczy.
Nie musze go o cos prosic dwa razy.

My chcelismy miec dziecko.
Nie wyobrazam sobie, ze moglabym go winic za to, ze porod boli...
Przeciez wiedzialam czego mam sie spodziewac...

u mnie też

[mamusia100]

mój mąż zawsze był czuły i troskliwy a teraz to już w ogóle.. Na początku
myślałam, że mu się znudzi to bieganie ale nic na to nie wskazuje na szczęście
Robi śniadanka, śmiga na zakupy i nawet ma czasami wyrzuty że nie mam
jakichś dziwnych zachcianek i nie gonię go np. po lody w środku nocy!

[eyes69]

Ja mojego gonie po slodycze.
Nigdy nie odmawia...

Ciekawe czy po porodzie tez taki bedzie.

potem ci będzie wydzielał jak mój ;)

[patite]

Moze to i dobrze...

[eyes69]

Bo teraz jem sporo i pewnie po porodzie apetyt zostanie, ale wtedy to juz nie
bede mogla zwalac na Wiktora, ze glodny jest chlopak... I sciemniac nie bede
mogla, ze wszystko w brzuch idzie...
Maz mi figure odtratuje - kto wie.

[azille]

no jak no jak
przeciz to niesprawiedliwe
faceci powinni rodzic
penisem!
ta mala dziurka!

Azille

[eyes69]

Ty to jednak sadycha jestes...

[azille]

noooooo

[bupu]

Poród upokorzeniem? Ależ dlaczego?

[bad_dreams]

Po rozmowach ze znajomymi nie rysuje sie różowy obraz sytuacji porodu - lekarze
wiedza lepiej jak masz to robic, jesteś mocno osadzona w roli "pascjentki". Ja
np. absolutnie nie życzę sobie położnika - faceta.I co mam jakieś prawo głosu?
Jakis wybór, gdzie i jakie pozycje chce przyjmowac? Co chce mieć przy sobie i
na sobie? I marna odpowiedzią jest, ze alternatywą jest poród w domu - dla mnie
tak ale czy mam prawo narażać rodzącego się?

[titta]

Rozgladnij sie za dobra polozna (o ile sie orientuje, troche to kosztuje ale
mozna wybrac kogos kto bedzie przy twoim porodzie i wczesniej omowic szczegoly).

[bupu]

Możesz oczywiście nie robić nic i wzdychać jaka jesteś biedna, a możesz
rozejrzeć sie za dobrą położną, dobrym szpitalem i tak dalej. Wybór należy do
Ciebie.

[truscaffka]

Skoro, jak piszesz, nie akceptujesz macierzyństwa, zaś poród kojarzy Ci się z
bólem i upokorzeniem - trudno o kwitnący związek.
U mnie jest jakby kolejny miesąc miodowy - chcieliśmy tego dziecka, i teraz
czujemy się oboje bardzo szczęsliwi. Mąż staje na głowie, żeby mi dochodzić, nie
dziwią Go żadne moje szalone pomysły, na reklamie lodówek BEKO się wzrusza, a
dzisia własnie wróciliśmy z usg, gdzie po raz pierwszy widział maleństwo, i jak
zobaczył go na ekranie, to miał widzenie lunetowe - stał jak wmurowany, a ten
wyraz jego oczu ...))
Jest dla mnie bardzo czuły, wyrozumiały - jest naprawdę kwitnąco między nami )

Do bad_dreams

[30mama]

Nie rozumiem jednego: skoro nie akceptujesz macierzyństwa to skąd ta ciąża?
Przecież mamy XXI wiek i istnieje coś takiego jak antykoncepcja. Przyznam ze
obecna moja ciąża jest "wpadkowa" ale zdawałam sobie sprawę z tego ze mogę zajść
w ciązę a zresztą ja nie mam nic przeciwko macierzynstwu. Myślę, że Wasza
sytuacja zmieni się dopiero jak zaakceptujesz swoją ciążę i zmienisz opinie o
porodzie-to nie jest żadne upokorzenie.Do jakiego cierpienia on się
przyczynił?-do ciąży? Moja kochana-do tanga trzeba dwojga......
Mam nadzieję, że z czasem jakoś sobie wszystko poukładacie a jak nie...to usuń -
może według ciebie to mniejsze upokorzenie będzie.......

bad_dreams

[latouche]

bad_dreams napisała:
> Nie wyobrażam sobie zupełnie życia z nim po porodzie. Jak można nie
> znienawidzić faceta, który przyczynił sie do tego cierpiena? Jak mozna dalej
> żyć z kimś pod jednym dachem, kto jest współodpowiedzialny za ten ból i
> upokorzenie(tylko tak wyobrazam sobie poród)?
Alez masz sredniowieczne podejscie, kobieto! Nie wyorbazaj sobie, tylko
poczytaj, zapytaj przyjaciolki, ginekologa, polozna... Co do bolu, mozna wziac
zzo, co do upokorzenia, to nie wiem w ogole o co Ci chodzi. Ja narodziny moich
dwoch synow wspominam jako dwa najbardziej swiateczne dni w moim zyciu i nie
czulam sie upokorzona, tylko szalenczo dumna. Mysle, ze u Ciebie tez tak bedzie,
zobaczysz. Nie wsciekaj sie, tylko korzystaj - ciaza to taki fantastyczny czas,
nie ma sie okresu, mozna sie kochac ile wlezie bez stresu antykoncepcyjnego,
mozna pozwalac sobie na rozne kaprysy i nieracjonalne wydatki, przewaznie dobrze
sie wyglada, i wszyscy naokolo sa dla czlowieka mili ("nie odmawia sie
ciezarnej, bo wszystko zjedza myszy" ).

[joanna.m.w]

Witaj!
Od 6 miesięcy jestem szczęśliwą mamą, ale początki były bardzo trudne.
Planowaliśmy z mężem dzidziusia, ale "jeszcze nie teraz, może za pół roku...".
Kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży byłam przerażona, zagubiona, nie
wiedziałam, co robić. Bardzo przykra była dla mnie reakcja wielu znajomych osób
- po prostu odsunęli się ode mnie. Traktowali mnie jak powietrze. Dlaczego???
Dlaczego nie rozumieli, że jest mi ciężko? Zawsze był przy mnie mąż i to
pozwoliło mi odzyskać równowagę. To on pocieszał mnie, chodził ze mną do lekarza
i wypytywał o wszystko, pilnował żebym dobrze się odżywiała, chodziła na
spacery, rozmawiał z naszym Dzidziusiem. Zwierzałam się mężowi ze wszystkich
moich lęków, szczerze, bo zawsze był moim przyjacielem. Nie licz na to, że mąż
będzie się domyślał, co się z Tobą dzieje. Po prostu mów mu o wszystkim! To
również początek budowania więzi z maleństwem! Przecież dziecko jest Wasze
wspólne, poród to wspólne przeżycie - niesamowite przeżycie! To nie jest
upokarzające! To wspaniałe urodzić dziecko. Ja byłam dumna! A ból nie jest
problemem. Zapytaj lekarza o znieczulenie, na pewno pomoże Ci wybrać najlepsze
dla Ciebie! Koniecznie zaangażuj w to wszystko męża. Mój mąż był przy mnie i
wszystkiego dopilnował. Dał mi większe wsparcie niż lekarze i położne.
Pokonałam depresję przedporodową. Tobie też się to uda!!!
Powodzenia

[mirkad]

Kwitnąco!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Czekaliśmy 10 lat i ciąża tylko potwierdziła to że mam na prawdę fantastycznego
męża.
Chucha, dmucha )) codziennie słyszę że jestem piękną kobietą (w co czasami
mi trudno uwierzyć)) )i wiem że po porodzie będzie jeszcze lepiej

[kontrix]

Wkurzają mnie odpowiedzi typu "skąd ta ciąża", "zastanów się co mówisz" itd
itd. Bad deams ja przez pierwsze 3 miesiące miałam takie samo podejście do
ciąży i macierzyństwa jak ty. Wiele planów i dotychczasowych dążeń wiem że albo
się opóźni albo w ogóle do nich nie dojdzie.
Nie wszystkie powyższe wypowiedzi są złe, ale w większości widzę że piszą to
NAWIEDZONE MAMUŚKI!!!!!!!!! jak ja je nazywam. Dziewczyny, nie wszystkie chcą
się sprowadzić jak wy do poziomu reproduktorów!!!!!! I to że dziewczyna ma
wątpliwości i obawy nie oznacza że jest gorsza i że będzie gorszą matką. Pewnie
będzie nawet lepsza niż wy, bo dzieciak będzie miał możliwość doświadczać
świata na wlasnej skórze a nie będzie chowany pod kloszem ciepłych maminych
spódnic. A pomimo tego że mamy XXI wiek to i w małżeńśtwie z dużym stażem
zdarzają się wpadki ciążowe. Widać jestescie tak zakompleksione że o
antykoncepcji same nie myślicie tylko facetów obarczacie odpowiedzialnością. Ja
mojego męża traktowałam podobnie jak bad dreams - przyczynek moich ciążowych
kilogramów, apatyczności, senności, dużego brzucha, konieczności zmierzenia się
z bólem porodowym itd itd. On się cieszył od samego początku, teraz jestem w 33
tc i sama zaczynam się cieszyć. Jeszcze nie dociera do mnie że będzie nas
trójka, ale zaczynam z nicierpliwością oczekiwać na kolejne wyzwanie (czyli
poród i wychowanie) życia. Myślę że instynkt macierzyński pojawi się w trakcie
rozkochiwania się w córce i obserwowania miłości męża do niej i jego
troskliwości wobec swoich dwóch kobiet. A bynajmniej nie staram się wyręczać
mężem w zakupach, spełnianiu swoich zachcianek (bo ich nie mam - na przekór
wszystkim pytającym i twierdzącym że w ciąży ma się je prawo mieć). Jesteśmy
partnerami, troszczymy się o siebie i myślę że nie musimy zmieniać się tylko
dlatego że będziemy mieć dziecko.
Bad dreams, jak mnie na początku jedna dziewczyna pocieszała, że dam sobie
radę, że pokocham dziecko że będę dumna ze swojego brzucha - nie wierzyłam, ale
to przychodzi, u mnie dopiero w 8 miesiącu zaczyna się pojawiac, ale prędzej
czy później to uczucie pojawi się również i u ciebie.
pozdrawiam i nie przejmuj się chorymi postami nt "jak ja to się cieszę z
ciązy", każda ma prawo przeżywać ten stan na swój sposób.

[bad_dreams]

Dziękuję kontrix! Jestem w 32 tyg., czasem jest mi lżej, czasem trudniej. Za to
że jestem w ciąży jestesmy współodpowiedzialni (nie "głupia"wpadka z
nieuwazania tylko zmiescilismy sie w tym malutkim procencie ryzyka). Nie
usunęłam, bo miałam nadzieję, że hormony przyczyniają sie do mojego doła,
łudziłam się, że zaakceptuję. Próbuję racjonalnie "nie złościć" się na płód ale
tak bardzo nie mam ochoty na bycie matką.Tak po prostu, nigdy nie chciałam.
Przykre, że niektórzy tak bardzo pragna dziecka a nie mogą, a inni muszą...
Też nie mam żadnych zachcianek, nie jem więcej lub inaczej, nie chcę, zeby
ktokolwiek mnie w czymkolwiek wyręczał. Ogółnie jestem "mało ciężarna" - może
to nie pomaga bliskości w tym czasie.
Pzdrawiam Cie bardzo serdecznie, najlepszego.

[milka_milka]

Jak można na dziecko w 32 tc mówić "płód"?! To już jest człowiek, dziecko, nie
płód. Gdyby teraz urodziłao się w dobrym szpitalu miałoby duże szanse na
przeżycie i zdrowie.

[sennen22]

Nie
> usunęłam, bo miałam nadzieję, że hormony przyczyniają sie do mojego doła,
> łudziłam się, że zaakceptuję. Próbuję racjonalnie "nie złościć" się na płód
ale
>
> tak bardzo nie mam ochoty na bycie matką.Tak po prostu, nigdy nie chciałam.
POPROSTU TRAGEDIA. aha i zeby nie bylo, ja nie jestem z tych nawiedzonych-super
czujących sie w ciazy, bede bardzo młodą mamą z włąsnego wyboru, sama mialam
probemy w ciazy, fizyczne mdlosci i inne, ale ani przez sekunde nie przyszlo mi
do glowy aby gniewac sie na "plod" haha, nie usunełaś, super , brawo Ci za to,
napisz do Prezydetna, moze da Ci jakas nagrode na twoje poświęcenie...

do kontrix

[truscaffka]

Ech,Kontrix, jak czytam Twoje wypowiedzi na tym wątku, to mi się przypomina
takie powiedzenie:"uderz w stół a nożyce się odezwą".

Piszesz: "każda ma prawo przeżywać ten stan na swój sposób" - i tu się z Tobą
zgadzam - My "nawiedzone mamusie" przeżywamy to po swojemu, i WY
"nie-nawiedzone" po swojemu. Trochę więcej konsekwencji w mysleniu moja droga.

A następnym razem, przy zbyt dużym poziomie agresji, polecam neospasminę albo po
prostu worek bokserski - może Twoje wypowiedzi będa wówczas mniej atakujące i
nasycone jadem.

Zdrówka życzę i pozdrawiam.

Nawiedzona mamusia.

Kontrix

[latouche]

>Dziewczyny, nie wszystkie chcą
> się sprowadzić jak wy do poziomu reproduktorów!!!!!!
Dlaczego obrazasz osoby ktore swiadomie decyduja sie na dziecko?? Moje sa
zaplanowane, i nie uwazam zeby to w czyms umniejszalo moja wartosc.

> Widać jestescie tak zakompleksione że o
> antykoncepcji same nie myślicie tylko facetów obarczacie odpowiedzialnością.
Skąd ten daleko idący wniosek????

> A bynajmniej nie staram się wyręczać
> mężem w zakupach, spełnianiu swoich zachcianek (bo ich nie mam - na przekór
> wszystkim pytającym i twierdzącym że w ciąży ma się je prawo mieć)
Masz prawo, a nie obowiązek je mieć
Pozdrawiam
Agnieszka

[maxima13]

trzeba było wcześniej nad tym pomyśleć, zanim wtarabaniłaś się facetowi do
łózka !!!!!!!!! Albo chociaż o zabezpieczeniu, jeśli nie chcecie miec
dzieci!!!! Przepraszam za brutalność,ale tak to odczuwam. Ja urodziłam drugie
dziecko i czasami tu zaglądam aby służyć radą tak, jak kiedyś ja potrzebowałam
rad Wiem , że poród boli i to cholernie , ale dziecko na świat sie nie
prosi...

[bad_dreams]

Świetna jesteś! Cóż, rady Twe fantastyczne, tylko pewne sprostowanie, które nie
byłoby potrzebne gdybyś uważnie przeczytała mój post. Do łóżka to sie ślubnemu
5 lat temu "wtarabaniłam", zabezpieczenie niestety ma mały procent zawodności
wiec w moim przypadku dziecko bardzo na swiat sie poprosiło. Życzę skutecznego
wychowania dzieci na dobrych, madrych ludzi ( może kilka tytułów poradników
podesłac?)

[piegoosek]

wspolczuje Twojemu mezowi... nic wiecej...

[piszczus]

nie przejmuj się jak dowiedziałam się,że jestem w ciąży to nakrzyczałam na męża
ale teraz jest inaczej ,cieszę się,przecież nie można iść przez życie samemu,w
końcu kiedyś znudzilibyście się sobą,głowa do góry,jak poczujesz kopiącego
malucha to od razu zmienisz zdanie,ja też uważam,że poród jest trochę
upakarzający bo traktują nas jak króliki doświadczalne i ogólnie w szpitalu
mogliby zadbać o intymność rodzącej,badanie przez wszystkich wkoło nie jest
przyjemne

[kontrix]

hehehe, oj mamuśki mamuśki, ale jesteście natarczywe w swych przekonaniach o
wyższości kobiet posiadających dzieci. Co za bzdury, pewnie ta co napisała o
tym włażeniu do łóżka bez zabezpieczenia szlaja się po domu w zasmarkanym
fartuchu od kataru dzieciaka, z nieumytymi włosami i mało apetycznym wyglądem
dla męża ))))
Ja otwarcie mówie że nie lubie dzieci, bo nie lubie, a to że będę miała swoje
nie oznacza że nie będę lubiała i kochała je prawdziwie. Śmieszą mnie babki
które ciumkają do wszystkich bachorów w parku, bo tak naprawdę to mają je
głęboko w dupie, wystarczy że jeden dzieciak z drugim odbierze zabawkę waszemu
dzieciakowi a zabiłybyście ze złości.
Kobiety, więcej tolerancji i mniej fałszu w waszych wypowiedziach.
Śmiać mi się chce, jak takie "nteligente" UDZIELAJĄ RAD ))))))))))))

[m-jak-magi]

kontrix a ile rozumow ty zjadlas ???? chelpisz sie swoja niechecia do dzieci -
kogo to obchodzi?? co wnosi do sprawy. post dotyczyl relacji w malzenstwie i
tego co przyniosla do malzenstwa ze soba ciaza.
wyglaszasz madrosci rodem z cosmopolitana - glupie to i trywialne ( powalila
mnie histryjka o tlustych wlosach i zasmarkanym fartuchu - to juz nawet nie
cosmo to juz poziom "chwila dla ciebie".
taka sama natarczywosc okazujesz ty jak i "mamuski' jak to masz je w zwyczaju
nazywac.
ciesz sie swoja ciaza i oszczedz sobie rad bo sa tak samo prostackie jak rady
ktore krytykujesz.

[cicha77]

Nie wiem, w którm jesteś tygodniu. U mnie początki były trudne. Ja ze swoim
mężem byliśmy bardzo niezależni - ciągle w domu nas nie było - ja 3 razy w tyg.
na fitness, spotkania ze znajomymi (wspólnymi, a także oddzielnie). A jak
zaszłam w ciążę utknęłam w domku. I naprawdę było cięzko. Ja nigdy nie
potrzebowałam opieki - byłam samodzielena, a tu raptem ta pomoc jest niezbędna.
Wymiotowałam i byłam tak słaba przez 3 mies. = nie mogłam sobie ugotować
obiadu. Było ciężko. Swego czasu wszystkie żale wypłakałam u mojej mamy i
stwierdziłam, że jak tylko urodzę to biorę rozwód. A teraz jest ok. Jestem w 31
tyg. ciąży. Ja co mogę to robię. Mąż mi pomaga dużo, naprawdę dużo. Do szkoły
rodzienia na siłę go ciągnęłam - chodziłam praktycznie sama. Rodzić też będę
sama. Nic na siłę. Jestem teraz szczęśliwa i zakochana po uszy w moim mężu.
Tyle czułości co mi okazuje zupełnie wystarcza. Życzę powodzenia i zobaczysz
będzie dobrze.

[m-jak-magi]

bad dreams - w kerstii porodu mam takie samo zdanie jak ty - dla mnie to
obrzydliwy fizjologiczny akt - nic mistycznego no coz ale tak nas natura
stworzyla ze facet tego za nas nie zrobi.
samo pogodzenie sie z faktem oczywisice nie wystarczy - duza role odgrywa twoj
ginekolog-poloznik do ktorego musisz miec pelne zaufanie. zacznij od tego -
upewnij sie ze czlowiek ktory prowadzi twoaja ciaze ma twoje pelne zaufanie i
mozesz z nim rozmawiac o wszytskich nawet najbardziej wstydliwych problemach.
jesli nie cvzujesz sie do konca komfortowo - zmien lekarza, ewntualnie wybierz
sobie polozna ktora poswieci ci czas i bedzie umiala pomoc.

co do sklonnosci macierzynskich - zastanow sie ile w tym rzeczywistej niecheci
do bycia matka a ile strachu przed byciem matka.
ja dlugi czas robilam tylko to w czym poglam byc perfekcyjna bo tylko wtedy
mialam uczucie komfortu i spelnienia. praca, robienie kariery itd to byly dla
mnie sparwy latwe i oczywiste. bycie matka juz nie ... tak wiec na wlasny
rachunek ukulam sobie teorie ze nie lubie dzieci.
teraz moj maly kopie mnie po nerkach i pecherzu ale jestem szczesliwa i czekam
na niego jak szalona. dalej draznia mnie obce dzieci ale nie obnosze sie z tym
nie robie z tego kwestii number 1. dorastam do macierzynstwa z kazdym
miesiacem.
relacje z m - moga byc trudne bo hormony nie spia. tez czasem sobie mysle ze to
co najlepsze i najlatwiejsze stalo sie jego udzialem a reszta ta mniej
przyjemna - mdlosci, porod, bezsenne noce, przerwa w zyciu zawodowym spada na
mnie.
to wszytsko prawda ale co zrobic - to my mamy macice a nie oni i innej opcji
nie ma. skoro pewnych rzeczy nie zmienisz - nie ma sensu walczyc.
zycze powodzenia i cierpliwosci

[sennen22]

Ogólnie to rzadko wypowiadam sie na takie posty, bo nie widze wiekszego sensu.
Glupota ludzka jest starszna. Trudno czasami nawet zebrac mysli. To smutne,ze
twoj związek sie zminił, moze faktycznie trzeba bylo pomyslec o zabezpiczeniu,
skroo w 2 bylo wam tak fajnie...? Rozne sa odczucia w ciazy, na poczatku, na
koncu-zupełnie zrozumiale, ale maz Ci nie pomoże, skoro sama jestes na "nie".I
wlasnie na tym polega Twoja glupota----> jak mozna w XXI wieku zajsc w ciaze ,
skoro jest sie na "nie"?

[sennen22]

> NIeusunęłam, bo miałam nadzieję, że hormony przyczyniają sie do mojego doła,
> łudziłam się, że zaakceptuję. Próbuję racjonalnie "nie złościć" się na płód
ale
>
> tak bardzo nie mam ochoty na bycie matką.Tak po prostu, nigdy nie chciałam.
POPROSTU TRAGEDIA. aha i zeby nie bylo, ja nie jestem z tych nawiedzonych-super
czujących sie w ciazy, bede bardzo młodą mamą z włąsnego wyboru, sama mialam
probemy w ciazy, fizyczne mdlosci i inne, ale ani przez sekunde nie przyszlo mi
do glowy aby gniewac sie na "plod" haha, nie usunełaś, super , brawo Ci za to,
napisz do Prezydetna, moze da Ci jakas nagrode na twoje poświęcenie...

[bupu]

Tam od razu głupota. Jak wątkodawczyni pisała żadna antykoncepcja nie
zabezpiecza w stu procentach. Tak zwana "wpadka" może się najprzezorniejszym
zdarzyć i nie ma to nic wspólnego z inteligencją. A kobieta nie jest obowiązana
eksplodować szczęściem na wieść o swojej ciąży. Każdy to przeżywa inaczej i cześć.

do bad dreams

[fankaborsuka]

Posłuchaj, jesteś wspaniała bo piszesz co czujesz, wiedząc ze się na tym
forum "narażasz". Masz prawo do tych odczuć. trochę mnie kusi ale nie napiszę,
że wszystko się ułoży jak zobaczysz maleństwo itd. Poród to rzeczywiście
niestety sporo upokorzenia, nawet nie z powodu bólu ale właśnie sposobu w jaki
personel medyczny traktuje kobietę. Pisałaś o technikach relaksacji, to bardzo
dobra myśl, ja liczyłam oddechy w trakcie skurczów, po 3 zawsze skurcz słabł,
zawsze łatwiej. Może tak będzie że zmienisz swoje nastawienie, ale co by się
nie działo to pamietaj, że nie jesteś gorsza od wszystkich tych kobiet, ktore
przezywają swoje macierzyństwo "książkowo". A jak będzie to czas pokaże.
Trzymam kciuki za Ciebie i Twoje Maleństwo.

Gorąco polecam zzo

[triss_merigold6]

Na to jest rada: dobra położna umówiony lekarz i znieczulenie.

Moje dziecko było planowane ale przez większą część ciązy zachwytu nie czułam
chociaż fizycznie znosiłam świetnie i bez żadnych dolegliwości. Zrobiłam
wszystkie możliwe badania żeby wykluczyć wady płodu z amniopunkcją włacznie, bo
miałam schizę na punkcie ewentualnych upośledzeń.
Na myśl o porodzie robiło mi się słabo i w zasadzie do dnia porodu sobie tego
nie wyobrażałam we własnym wykonaniu (mimo, że czytałam książki poradnicze i
pisma, oglądałam zdjęcia). Na poród się umówiłam na wywołanie na określony
dzień i zamówiłam od razu zzo. Anestezjolog podał zzo niecała godzinę po
przebiciu pęcherza płodowego i dalej wszystko poszło lightowo. Poród szybki,
bez komplikacji, syn zdrowy, zero problemów z karmieniem. Z wygody podawałam
też butelkę z mlekiem modyfikowanym, żeby dziecko dłużej spało w nocy bez
przerw.
TEchniki relaksacyjne są IMO niczym w porównaniu z porządnym znieczuleniem.
Eliminuje ból ale nie pozbawia czucia i kontroli. Warte każdej kasy.

[latouche]

ja tez. Mialam przy obydwoch porodach, uwazam ze to fantastyczna sprawa. Mnie
bol paralizuje i degraduje do poziomu zaszczutego zwierzecia, natomiast po
podaniu zzo caly porod poszedl jak z platka.
I wbrew temu co pisze FankaBorsuka, ja tam zadnych upokorzen w szpitalu nie
doznalam, personel traktowal mnie dobrze lub wiecej niz dobrze. kwestia wyboru
szpitala? umowienia sie wczesniej z dobra polozna? nie wiem, jak jest w Twoim
miescie, bad_dreams, ale na pewno jakis sposob jest na to.

[mart44]

Hmmm, współczuję Ci, Twój login dobrze koresponduje z Twoimi myślami. Myślę, że
powinnaś coś z tym zrobić, bo bycie w ciąży to naprawdę malutkie preludium do
macierzyństwa. Wg mnie powinnaś przedyskutować sprawę z mężem. Jak oboje macie
takie podejście, to może po prostu oddacie dziecko do adopcji? Pomyśl o tym, bo
ten "płód" będzie wymagał bardzo wiele poświęcenia i miłości. Jeśli nie chcesz
tego dać, to zrobisz najlepiej oddając go komuś kto tego pragnie. Nie musisz być
matką!

[laluu]

Oj straszne te baby, straszne...
Nie przejmuj się, taki kraj. Matka Polka itp

Mam nadzieję, że będzie jak w przypadku mojej znajomej. Ciąża z wpadki
(małżeńskiej), depresja całą ciążę i nagła miłość do dziecka tuz po porodzie.
Ale nie nastawiaj się, bo czasem miłość potrzebuje czasu.
Trzymam kciuki, żeby się pojawiła.

[ala_willa]

ciąże mieliśmy zaplanowaną, ale coś się włąśnie między nami zmieniłona
początku na szczęście najpierw poczuliśmy że nie jesteśmy sami i jakoś żal się
zrobilo, potem dziecko, kiedy się urodziło, zupełnie nas rodzieliło, ciągły
płacz za mamą, mąż zmęczony wstawaniem w nocy i butelkami, dziwiłam się skąd
powiedzenie że dziecko łączy???i to wszystko przy ZAPLANOWANEJ przez oboje nas
ciąży!!! ale...minęło parę lat i teraz już wiem ską to powiedzenie mamy już
dwóch synów i łączą nas teraz bardzo!!! są tacy do nas podobni teraz nie
wyobrażamy sobie życia bez nich, jest tak pusto kiedy jadą do dziadków dlatego
nie martw się, wszystko się zmieni pozdrawiam

[ad57]

mój związek kwitnie jakbyśmy zakochali się w sobie jeszcze bardziej choc przed ciążą też było kwitnąco

[bad_dreams]

Dziękuję dziewczynom, które wspierają, nie "sprowadzają na dobrą drogę"
m.in.alla_willi, fanceborsuka,cichej77, aluu.
Przychodzi mi czekać na rozwój wypadków( jeszcze ok.8 tyg.), gdyż nie jestem w
stanie przewidziec swoich odczuc, reakcji po porodzie. W każdym razie wizje mam
taką, że ja młodego nie biorę, a mój mąż tak-wiec ja odejdę.I absolutnie nie
chcę, żeby wygoda i łatwosć życia było kryterium, ze zostanę. Męża też nie
indoktrynuję, jest mi odrobinę przykro, że nie mamy jednego frontu-czuję, że
nie jestem na "pierwszym miejscu" i stąd też pewnie część związkowych
problemów.

[vika21]

Hej, bad dreams, będzie dobrze. Bratowa mojego męża miała podobną jak ty
sytuację, i nawet była u lekarza z tymi problemami, ale ją trochę uspokoił ,że
również hormony mają na takie odczucia wpływ. Może będziesz miała trochę gorsze
samopoczucie niż kobiety które chciały dzieci od początku ciąży i takie tam,
ale zobaczysz wszystko wróci do normy i znając życie będziesz lepszą matką dla
swego maleństaw niż wiele nawiedzonych i "prawdziwie kochających" mamusiek.
Uszy do góry)
Pozdrawiam

[kasiakasiakasia1]

Mogę zrozumieć że mąż Ci nie współczuje i nie wspiera Cię ale to że Ty winisz
go za niedogogności ciąży i za ból w czasie porodu to jest, przepraszam ale
conajmniej dziwne. Ja też się boję porodu ale nawet jakbym miała kupe kasy,
wróżkę jako ciotkę chrzestną to i tak muszę urodzić i przeżyć ten ból sama bo
nawet jak mąż będzie mnie wspierał w trakcie porodu trzymał za rączkę i mówił
miłe słowa to ja muszę urodzić taka jest natura i kto tylko chciał dziecka a
w związku jest ok to to rozumie.

[zuzanna322]

Moj maz wcale nade mna nie skacze. Jak czasem mu zwroce uwage, ze nalezy mi sie
troche wiecej wyrozumialosci i czulosci w ciazy, to mowi, ze ciagle narzekam i
jestem niezadowolona. Jest mi przykro, gdy np. widzi, jak sie mecze wstajac (34
tydzien) i nie poda mi nawet reki, albo gdy widzi, ze z ledwoscia nakladam buty
i mi nie pomoze. Gdy poprosze go o pomasowanie mi plecow, to sztywno pogladzi
mnie pare razy i koniec. Wiem, ze wciaz jeszcze moge wiele rzeczy robic sama,
ale bardzo mi brakuje tego rozpieszczania. Dziewczyny, zazdroszcze Wam
wspanialych mezow. Ja za mojego nie wyszlabym juz nigdy po raz drugi. Wolalabym
byc sama. Bo nasz zwiazek tak naprawde do tego sie sprowadza. Bycie samemu. We
dwoje. Gdybym mogla odwrocic czas, nie zaszlabym z nim w ciaze, ale stuknelabym
sie w glowe i wniosla o rozwod.

[big__mama]

Rozwód to u mnie może nie ale też nie jest "fruwająco-rozpieszczająco". Łączę
się w bólu.
Pozdrawiam
bm

[15tydzien]

no powiem srogie daja Ci emocje te hormony....

u nas jest tak samo jak bylo w czesniej.

miałam to samo droga bed dreams

[malwinette]

i nienawiść do męża i wkórzenie na płód.w rezultacie zażyczyłam sobie
prywatnego szpitala ze skaczącym nade mną personelem, poród potraktowałam jako
koniec męczarni z wielkim brzuchem i próbę wytrzymałości psychicznej i fizycznej
(teraz myślę sobie, że jak to przezyłam to już nic mnie w życiu nie złamie),
odmówiłam karmienia piersią i w ogóle "wyrodna"byłam..pierwsze 2 miesiące życia
Mateusza upłynęły mi raczej bez żadnych uczuć macierzyńskich, byłam wkórzona że
on tylko jeść, spać i drzeć gębkę umie i żadną radością mnie jego widok nie
napawał. teraz Mateuszek ma 4 miechy, jest coraz bardziej kumatym dzieckiem,
niesamowicie wesołym i grzecznym. Co więcej pomimo mojej "wyrodności" ulubił
sobie mnie najbardziej i rośnie na "mojego żołnierza"Zobaczysz bed dreams,że
ten przerażający płodek, który zkończył twoje całkiem wolne zycie wyrośnie na
faceta, który zawsze będzie stał po twojej stronie

[bajka_fijolka]

ojeja, ależ tu duzo sprzecznych i skrajnie różnych opinii.
A ja postaram sie opisac swoją sytuację.
Męża poznałam 3 lata temu, wlasciwie od poczatku chcielismy miec dziecko, nie
zadne sluby czy takie tam inne tylko dziecko wydawalo sie byc ukoronowaniem
wielkiej milosci jaka nas laczy. niestety zachorowalam i nie moglam sobie na
dziecko pozwolic, potem utrata pracy, po roku znajomosci ukochany sie
oswiadczyl, po nastepnym byl slub. W pracy mialam niekorzystna umowe, dopiero w
styczniu biezacego roku dostalam staly etat. Znow zapragnelismy dziecka i w
marcu test ciazowy pokazal magiczne 2 kreseczki i co? pierwsze co poczulam to
euforia, ktora zaraz potem opadla i wpadlam w dol...zaczely sie mysli, ze konczy
sie zycie, ze na narty w tym roku nie wyjedziemy, co z wakacjami? chcialam do
cieplych krajow, pozwiedzac, pochodzic po gorach, ale nie moglam - lekarz
zabronil. Zostalo tylko polskie morze - caly tydzien...W miedzyczasie caly czas
pracowalam, ale bez zapalu. Spotykalam sie ze znajomymi, ale oni juz inaczej na
mnie patrzyli, inaczej odbierali...komenatrze typu: "ojeja ty i macierzynstwo!
to sie w glowie nie miesci!" byly na porzadku dziennym. instynkt rodzil i rodzi
sie we mnie bardzo powoli (jestem w 39 tc). I o ile jeszcze miesiac temu bylam
pelna uczuc do mojej coreczki to teraz mam ich jakby mniej? paradoks? byc moze?
ale zanim mnie ktos potepi to wyjasnie. Jestem ciaza bardzo zmeczona, cale te 9
miesiecy wyczerpalo mnie, nie zdolalam napisac pracy mgr i sie obronic, nie
bylam w stanie przeczytac zadnej madrej ksiazki, siadl mi intelekt i kondycja
fizyczna, letnie upaly byly koszmarem. probolemem jest tez dla mnie 14 kg wzrost
wagi - nigdy nie bylam super laska, ale teraz przy wzroscie 1,5 m i wazac 70 kg
czuje sie jak potwor. chce zeby corka urodzila sie jak najszybciej, ufam, ze jak
tylko ja zobacze to pokocham cala soba. Teraz tez kocham, ale to wciaz ja jestem
dla siebie najwazniejsza, ja i moj maz, ktory...tak , kochane, który mnie
rozumie i wspiera na kazdym kroku. rozumie moje uczucia i obawy, sam nie oszalal
totalnie na punkcie ciazy. Owszem oboje sie cieszymy, ale obce sa nam zachwyty
"nad ciudownym maluszkiem", chyba kochamy córeczke miloscia racjonalna, mam
nadzieje, ze madra. czy sie to zmieni? byc moze, ale nie zakladamy, ze tak
bedzie na 100%. czekamy co przyniesie los. wiemy jedno - tak wlasnie mialo byc,
tak nie inaczej.
I zapewne u Ciebie bad_dreams tez tak mialo byc.
Mysle, ze trzeba sobie i mezowi dac czas.
Nie kazdemu instynkt macie/-tacierzynski rodzi sie od tak! pstryk i juz jest!
natura dala nam na to 9 miesiecy, conajmniej...
u niektorych ludzi budzi sie to pozniej,ale czy tooznacza, ze sa gorsi?
moim skromnym zdaniem - nie.
Pamietajmy, kochane, ze inaczej nie znaczy gorzej!
Zycze wszystkiego co najlepsze
trzymaj sie!

[helka06]

Na mojej uczelni mówiono "5 minut wstydu, a tytuł na całe życie" - to
oczywiście o obronie mgr Poród można również do tego przyrównać. Urodzisz w
ciągu jakiegoś określonego czasu i po wszystkim. Upokorzenie? Cierpienie? A kto
Ci każe krzyczeć, wrzeszczeć. Mąż też nie musi być przy porodzie obecny, jeśli
obawiasz się, że odruchy fizjologiczne w jego obecności Cię upokorzą. Ja
osobiście nie znam faceta, który po obecności przy porodzie nie patrzył na
swoją żonę z podziwiem i wielkim szcunkiem. Matka natura tak nas stworzyła i
się tego nie zmieni (mimo, że napewno niejeden pan podjąłby takie wyzwanie ;-
)). Jest wiele przejawów upokrzenia, ale porodu chyba w ten sposób nie ma co
odbierać, bo tylko sama negatywnie się nakręcasz.
Twoje nastawienie do dziecka ma wpływ na jego dalszą przyszłość - moja
przyjaciółka postanowiła nie mieć dzieci, gdyż z domu wyniosła, że ona z
siostrą nie były chcianymi dziećmi. I ciągle ją to jakoś podskórnie łapie. A
koleżanka, która przez rok po porodzie odrzucała swojego synka, ma z nim teraz
problemy wychowawcze.
5 lat było fajnie - i kolejnych 5 też może być fajnych. Moja przyjaciółka
poleciała do Grecji z 3 miesięcznym synkiem, a inna właśnie poleciała z majową
córeczką na Gran Canaria. My z 2,5 miesięcznym dzieckiem przejechaliśmy zimą
300 km. A jeszcze inna znajoma planuje zostawić 10 miesięczne dziecko i
popłynąć w rejs po morzu śródziemmnym. O imprezach nie mówię, bo pamiętam
śpiącego w wózku 6 miesięcznego bobasa na balu Sylwestrowym.
Nie poddawaj się, nie zmienisz sytuacji w której się znalazłaź. Może tylko
pomyśl, jakich Ty nie chciałabyś mieć rodziców. I nie rób tego swojemu dziecku,
niezależnie, czy było wpadką czy nie. Może kiedyś uratuje ludzkość? )))
Powodzenia życzę i pozdrawiam.

[wiolasb]

Witam! Nasz związek zawsze uważałam za udany, szczęśliwy... po prostu taki,
jaki sobie wymarzyłam! Teraz, kiedy jestem w ciąży, to stanowczo się
potwierdza! Mój kochany M jest taki opiekuńczy, czuły... Nasze Maleństwo
uwieńczy tę miłość! Zresztą, już tak się stało... Rodzić będziemy RAZEM

[lelpoldek]

cóż nie zawsze to co mamy chcemy, ja bardzo pragnełam mieć dziecko długo
próbowaliśmy i się udało, drugiego nie planowałam, ale gdy dowiedziałam się,że
jestem w ciąży byłam w szoku tak bardzo nie chciałam mimo,że kocham bardzo
pierwsze czułam,że coś zabieram pierwszemu dziecku, po porodzie byłam obojętna
robiłam wszystko co musiałam, ale gdy moja malutka miała silną żółtaczke
zaczęłam odczuwać, że ją bardzo kocham, a teraz nie wyobrażam sobie życia bez
niej. Może kiedy zobaczysz swoje dziecko poczujesz, że chcesz być matką i miało
coś zmienić w Twoim życiu.pozdrawiam

[wiolasb]

Witam! Nasz związek zawsze uważałam za udany, szczęśliwy... po prostu taki,
jaki sobie wymarzyłam! Teraz, kiedy jestem w ciąży, to stanowczo się
potwierdza! Mój kochany M jest taki opiekuńczy, czuły... Nasze Maleństwo
uwieńczy tę miłość! Zresztą, już tak się stało... Rodzić będziemy RAZEM

[wiolasb]

Upss... jak zwykle zbyt wiele nacisnęłam za jednym razem...
Kwestia porodu jest bezdyskusyjna. To cudowne momenty w naszym życiu i niech
tak będzie zawsze, czego i Wam życzę! ))

Nasze Szczęście:
www.szipszop.pl/tickers/9243.gif

[bad_dreams]

Pozdrawiam wszystkie wypowiadające sie dziewczyny!
Myślę,że większość mężów zachowuje sie tak jak my im "pozwalamy". Jeśli mój
nigdy nie prowadził ze mna głębokich dysput filozoficznych i egzystencjonalnych
to trudno, żeby nagle zaczał z powodu ciąży. I tak jak nigdy nie
potrafił "gdybać" tak nadal tego nie robi, choć bardzo bym chciała dowiedzieć
sie jak on widzi przyszłosć. Wtedy mówi co bedzie robił przy dziecku ale ja mam
ciagle niedostatek gadania...Z drugiej strony brzuch mi rosnie ale zachowuję
sie tak, żeby jak najmniej mnie upośledzał więc trudno sie dziwic, że maz nie
skacze koło mnie bardziej niż kiedyś. Nie odmawia mi jeśli o coś proszę, sam
proponuje, że zdejmie mi buty etc. Są dni fajniejsze ale i takie, kiedy czuję
sie samotna, niezrozumiana a przede wszystkim wkurza mnie biernosć i zagubienie
faceta. Czy to jednak cos nowego w naszym zwiazku, czy po prostu teraz zwracam
na to uwagę...Poza tym, jesli to on chce dziecko, to dlaczego nie zajmuje sie
przygotowaniami?pieluchy, ciuchy???

[lilith76]

Poza tym, jesli to on chce dziecko, to dlaczego nie zajmuje sie
> przygotowaniami?pieluchy, ciuchy???

Bo ty to dziecko czujesz już w sobie (ruchy, zawirowania hormonalne), a dla nieg to ciągle "projekt" na jutro (luźno związany z powiększającym się brzuchem).
Do części facetów fakt bycia ojcem dociera dopiero jak mu wijącego się smarkacza dadzą na ręce

[big__mama]

lilith76 napisała:

> Poza tym, jesli to on chce dziecko, to dlaczego nie zajmuje sie
> > przygotowaniami?pieluchy, ciuchy???
>
> Bo ty to dziecko czujesz już w sobie (ruchy, zawirowania hormonalne), a dla
nie
> g to ciągle "projekt" na jutro (luźno związany z powiększającym się brzuchem).
> Do części facetów fakt bycia ojcem dociera dopiero jak mu wijącego się
smarkacz
> a dadzą na ręce

To ja chyba powinnam być facetem bo ta mała istotka w moim brzuchu mimo kopania
i ogladania jej na usg dalej jest dla mnie nierealnym projektem.
Pozdrawiam
bm

[lilith76]

Każdy może przechodzić ciążę po swojemu.
Są kobiety dla których jeszcze przed zrobieniem testu dziecko to dzidzi, fasolka i inne nie widzą żadnego dysonansu pomiędzy swoim bliskim związkiem emocjonalnym ze swoim dziecku i tytułowaniem go zarodek albo płód.
Są faceci, którzy płaczą na usg i "beckują" swoje partnerki (wkurza mnie ta reklama), są tacy, którzy nie okazują euforii, a przecież też moga się sprawdzić jako ojcowie.

Ja i mój facet do rzeczywistości mamy raczej stosunek monthypythonowski

[urge]

U nas ani kwitnie ani więdnie -zawsze było dobrze i tak jest nadal, kochamy
się, wspieramy ale mąż nie skacze nade mną jakoś specjalnie tylko dlatego że
jestem w ciąży (chociaż jak poproszę o zawiązanie butów itp. to oczywiście nie
odmawia
Ja myślę że dla każdego związku ciąża i początki rodzicielstwa są trudne a
najtrudniejsza jest oczywiście pierwsze ciąża. Każdy chyba boi się tej utraty
wolności, zwłaszcza że nie wie jeszcze tak naprawdę jaki skarb czeka go w
zamian -a szczególnie trudne jest to pewnie dla ludzi którzy tak jak Ty i Twój
mąż długo byliście tylko we dwoje, dopasowaliście już w życiu wszystko do tej
sytuacji i tak Wam jest wygodnie, a na dodatek dziecko pojawiło się nie wtedy
kiedy je sobie wymarzyliście tylko właśnie w okresie w którym w ogóle o dziecku
nie myśleliście... osobiście uważam że zmiana podejścia do sytuacji której i
tak już nie zmienisz może dużo pomóc, szukaj dobrych stron tego co Was czeka a
nie myśl o trudnościach i ograniczeniach (które będą oczywiście też).
Co do samego porodu to nie musi on być traumą, przechodziłam przez to dwa razy
i za żadnym nie czułam się poniżana czy lekceważona przez personel chociaż
rodziłam "z ulicy", bez specjalnej opieki, po prostu z mężem -który też
potrzebny był mi nie do głaskania czy masowania ale do zawołania np. siedzącej
w kanciapie położnej i dbania o moje interesy
ps: dla naszego związku zawsze najgorszy był okres zaraz po porodzie -płaczące
dziecko z którym nie wiadomo co zrobić, ulewanie (czyli wieczne przebieranie
siebie i dziecka), wstawanie w nocy (my śpiochy jesteśmy itd. -teraz też
już się boję tego czasu, choć nie tak panicznie jak za drugim razem ))