Nie przyznają się

[Gość: Natalia]

SKANDAL! Polacy! Krakowianie! Czas wycofać się ze skandalu międzyświatowego!
To my kreujemy obtaz Polaka! Czy UMK nie może ochronić szybką uchwałą godnego
pochówku dumy narodowej literatury?

Protest Jacka Kajtocha

[Gość: [e-mail].]

Protest Jacka Kajtocha


Kraków, 23 VIII 2004

Do Redakcji "Gazety Wyborczej"
ulica Szewska 5
51-009 Kraków

Pan Stanisław Mancewicz w numerze z dnia 21 VIII 2004 oraz pan Ryszard
Holzer w numerze z dnia 23 VIII 2004, próbując przedstawić różne stanowiska w
sprawie pochówku Czesława Miłosza na Skałce, dali wyraz żywiołowej nienawiści
do mnie, której przyczyn nie znam. Nie mam o to do nich pretensji, ponieważ
często nad uczuciami człowiek nie może zapanować, o czym ja - nauczyciel o
półwiecznym stażu - dobrze wiem nie tylko z podręczników pedagogicznych.
Posunęli się jednak do kilku kłamstw, naruszających moje dobra osobiste, muszę
zatem je sprostować, prosząc zarazem Redakcję o poinformowanie o tym
Czytelników.
Najważniejsze: nie znam listu kol. Jana Majdy do Przeora oo. Paulinów i
nigdy go nie podpisałem. Żaden dziennikarz "Gazety Wyborczej" nie zwrócił się
do mnie o potwierdzenie lub zaprzeczenie tej informacji.
Co do mojego osobistego stosunku do Czesława Miłosza;
l/ Pierwszy raz na Jego temat wypowiedziałem się w magazynie graficzno-
literackim "Zebra" nr 12 z 25 września 1957. Postulowałem tam na str. 10
konieczność wydania w Polsce pisarzy emigracyjnych, w pierwszym rzędzie
Miłosza, Gombrowicza i Parnickiego.
2/ Jako nauczyciel literatury współczesnej wprowadziłem do antologii "Bez tej
miłości nie można żyć", adresowanej do studentów i uczniów, wydanej w 1984 r. i
w 1989, następujące wiersze; "Kołysanka", "W Warszawie", "Który
skrzywdziłeś", "Ballada".
3/ Jako recenzent literacki wypowiadałem się co prawda rzadko, ale pozytywnie i
w czasach, kiedy wielu ludzi na temat tego pisarza milczało. Np. recenzowałem
bardzo pozytywnie "Człowieka wśród skorpionów" w "Gazecie Krakowskiej" 4 I
1983, przedruk w książce "Nie tylko o autorach l książkach" Bielsko-Biała 1985,
ss. 42-44. Notabene nie spodziewałem się, że ten tytuł nie będzie odnosił się
tylko do Brzozowskiego, Miłosza po 1951, lecz także - Boże wybacz brak pokory! -
do mnie w 2004 r. Pamiętam, że pisałem również w 1988 r. o "Nieobjętej ziemi".
Szczególnie zafrapowała mnie jedna refleksja Noblisty: "Komunizm dał
literaturze polskiej niebywałą szansę. Zawsze historycznie zorientowana, ale
własną tylko historią zajęta, a więc mało dostępna dla obcych, nagle znalazła
się wobec uniwersalnego tematu. Tylko że niewielu piszących wyciągnęło z tego
wnioski".
4/ Jako popularyzator poezji wprowadziłem do antologii z okazji VIII
Krakowskich Dni Poezji, 21-25 II 1981 fragment "Traktatu poetyckiego"
pt. "Piękne czasy".
5/ Bardzo często interpretowałem utwory Miłosza na swoich zajęciach,
zwłaszcza "Balladę" i "Kołysankę", "Traktat moralny" i "Świat. Poema naiwne",
które bardzo lubię. Nie udało mi się przekonać studentów do "Doliny Issy", a
przede wszystkim "Zdobycia Władzy", która to powieść, według nich, była zanadto
antypolska i antyklerykalna. Od lat 70-tych "Ocalenie" było lekturą na UJ.
W tych dwóch artykułach jedna tylko informacja jest prawdziwa.
Istotnie, w latach 1956-1990 byłem członkiem PZPR i bardzo krótko, pod
koniec lat sześćdziesiątych, pełniłem funkcję II sekretarza Podstawowej
Organizacji Partyjnej w Krakowie. Nie wyrządziłem nikomu krzywdy.
Nawiasem mówiąc, nie jestem za Skałką dla Miłosza, ale z innych
przyczyn. Nie będę ich tutaj wyliczał, ponieważ w całej tej gorszącej awanturze
nie idzie o sprawy merytoryczne.
Jeszcze raz proszę o sprostowanie kłamstw i krzywdzących pomówień.

Jacek Kajtoch