Pilnie poszukiwani opiekunowie rodzinnych domów...

[Gość: Paweł]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

plama

[Gość: kubapowiatowy]

Ja bardzo przepraszam że wychylam się w tak poważnej sprawie, ale ktoś
powinien. Bo tu chodzi o nasz honor, a ściślej mówiąc o paskudną na tym honorze
plamę. Wiadomo od zawsze (i wszędzie), że kameralne, ciepłe, rodzinne domy
dziecka są rozwiązaniem najtańszym i najlepszym. Innymi słowy są jedynym
przyzwoitym potraktowaniem dzieci, którym jesteśmy coś winni.

Tymczasem z obu notatek dowiadujemy się, że w ciągu czterech lat, w ośmiu
rodzinnych domach dziecka udało się umieścić niecałe siedemdziesięcioro dzieci.
I że „Kraków jest jednym z pierwszych miast, w których zaczęto tworzyć rodzinne
domy dziecka. Jest też miastem, które ma najlepsze wyniki w takiej formie
opieki nad dziećmi”.
Ja bardzo przepraszam, ale to ma być sukces?! 65 dzieci w ciągu 4 lat?!
Przecież działając w tym tempie, ostatnie z pozostałych ponad pięciuset
dzieciaków wyjmiemy z komunistycznych biduli za jakieś 30 lat! I to pod
warunkiem, że dzieci nie będzie przybywać.
W dodatku, skoro jesteśmy niby w czołówce, to aż strach pomyśleć co się dzieje
gdzie indziej.
Uruchomienie takich placówek na pewno nie jest rzeczą prostą - to trzeba robić
niezwykle starannie i ostrożnie, bo dziecko to nie jest mebel, którym można
dowolnie manewrować i ustawiać gdzie bądź. Ale dlaczego na przykład mówi się o
braku środków, jeżeli koszt utrzymania dziecka w domu państwowym jest znacznie
wyższy? Ponadto wydaje się, że w dzisiejszych trudnych czasach znaleźliby się
jednak ludzie, którzy z prowadzenia takiej placówki uczyniliby nie tyle
ordynarne „źródło dochodów” czy utrzymania, co piękny sposób na życie. Pytanie,
czy są oni odpowiednio poszukiwani, motywowani i wspierani?

Obiegowa opinia mówi, że dość silne nauczycielsko-urzędnicze lobby, w obronie
swych wpływów, interesów, miejsc pracy itp. skutecznie, aktywnie lub pasywnie,
blokuje powstawanie placówek rodzinnych. Być może jest to opinia przesadna lub
krzywdząca, ale cytowana wcześniej statystyka zdaje się ją w jakiś sposób
potwierdzać. Rodzi to pytanie, czy rzecznik praw dziecka jest w stanie
wystarczająco skutecznie przeciwstawić się takim tendencjom? I czy sprawa nie
wymaga mocniejszego, bardziej zdecydowanego wsparcia społecznego oraz
politycznego. A nawet walnięcia pięścią w stół!

Niedawno była tu mowa o obietnicach Jana Rokity, który kandydując na prezydenta
Krakowa zadeklarował, że do końca jego kadencji nie będzie już w mieście ani
jednego tradycyjnego domu dziecka. Prezydentem jak wiemy nie został, ale
wydawało się, że ta szlachetna idea zostanie podchwycona i zrealizowana.
Niestety źle się wydawało.
Tymczasem ta sprawa jest najlepszym probierzem, na ile te wszystkie „polityki
prorodzinne”, „ochrony życia poczętego”, a nawet „wartości chrześcijańskie” są
poważne i uczciwe.

Na koniec wypada podziękować Gazecie Wyborczej za zajęcie się tym tematem oraz
gorąco apelować o jego monitorowanie.

[Gość: goesha]

idea rodzinnych domow dziecka jest fanatstyczna, artykul tez zachecajacy, tylko
ze akurat kilka dni temu w tv pokazywali jakis reportaz na ten temat i Pani
wypowiadala sie bardzo zniechecajaco dla potencjalnych "rodzicow", ze to
odpowiedzialne zadanie, na cale zycie, nie kazdy sie nadaje i oni prowadza
bardzo staranno selekcje takich opiekunow i najchetniej to oddadza chore
dzieci. Wszystko to jest oczywiste tylko klimat wypowiedzi ej Pani (pewnie z
jakiegos osrodka sie tym zajmujacego) byl bardzo zniechecajacy do calej
imprezy, tak zeby odstraszyc.....co za ludziska
ps. ozdrowienia dla Pana "Przepraszam bardzo, ale...":)

[Gość: kubapowiatowy]

Czeszcz Goesha, fajnie że się odezwałaś, bo razem z Pawłem jest nas już troje
zainteresowanych tym tematem. Ja bardzo przepraszam, ale byłoby jeszcze
fajniej, gdyby dała glos jakaś etatowa albo wybieralna władzuchna. Tyle, że ona
nie ma takiego zwyczaju (tu, ani gdziekolwiek indziej), bo ona jest okrutnie
ważna. Zupełnie jak w opisanym przez Ciebie programie.

[Gość: goesha-radna:)]

no i widzisz - mowisz-masz!!!:)
niestety radni dzielnicy maja zbyta male kompetencje i na to wplywu jako wladza
(wladzka raczej) wybieralna nie mam:(
pozdro goesha - radna

[szymborscy]

no i co z tego że my z mężem chcielibyśmy taki dom poprowadzić jeżeli oboje
pracujemy i nie stać nas na zapewnienie wszystkiego najlepszego naszemu dziecku
zarabiamy tyle ze nawet kredytu żaden bank nam nie udzieli i gdzie tu na 23
metry kwadratowe wziąźć na wychowanie jakiekolwiek dziecko? to jest właśnie
najgorsze że chęci w tym kraju nie wystarczają a jeżeli ktoś jest uczciwy to
nic z tego nie ma :(

[Gość: Wychowawca DD]

Ja się nie czuję żadnym lobby. Prawda jest taka, że spośród tego pół tysiąca
dzieciaków znakomita większość to dzieci w wieku 15 - 18 lat z wieloma wyrokami
za kradzieże, rozboje, mające kontakty z narkotykami,alkoholem ,agresywne. To
kłóci się z obrazkami pokazywanymi w TV -mała biedna dziewczynka prosząca o
litość i miłość. To zupełnie nie tak.Te dzieciaki wymagają pomocy, święta
racja , ale czy są chętni szarpać się z 10 chłopaków , którzy mają około 17 lat
i powinni znajdować się tak naprawdę w zakładzie poprawczym? To nie jest takie
proste. Ja nie podjęłabym się prowadzenia rodzinnego domu dziecka bo wiem, że w
wypadku takiej młodzieży to chybiona idea. Zawsze będzie pewien odsetek
młodzieży , która pomoc może otrzymać jedynie w instytucji jaką jest dom
dziecka bo okrutna prawda jest taka ,że nikt inny im nie chce pomóc. Jeśli
zamknięte zostaną wszystkie domy dziecka to te dzieciaki trafią na ulicę i
powrócą do szkoły życia jaką zapewnia ulica.Proszę wierzyć, że tak będzie - i
zapewniam,że nie piszę tego w obronie swojego miejsca pracy,naprawdę.Zachód i
USA już to przerabiali i instytucjonalne domy dziecka pracują tam cały czas.I
jeszcze jedno: chciałabym obalić mit o sierotach przebywających w domach
dziecka.Otóż w tych placówkach praktycznie nie ma takich dzieci. Wszystkie one
mają swoich rodziców ale ich rodziny zarażone są głęboką patologią -
alkoholizmem ,przemocą ,narkomanią. NIE MA SIEROT W DOMACH DZIECKA!!! . Może
trzeba większy nacisk położyć na pracę z rodzinami patologicznymi a nie tworzyć
na siłę rodzinne domy dziecka, których jak widać prawie nikt nie chce otwierac?

[Gość: kp]

To co piszesz jest ciekawe i rzuca nowe (chociaż przygnębiające) światło na
istotę problemu. Ale czy taki rozkład (stosunkowo duży wiek oraz znaczna skala
patologicznych nawyków) jest obiektywnie powszechny? Jeżeli tak, to dlaczego –
jaki mechanizm o tym decyduje?

[Gość: Wychowawca DD]

Tam gdzie pracuję niestety tak właśnie jest. Dlaczego? Cały system opieki nad
dzieckiem jest według mnie głęboko patologiczny. W naszym kraju nie ma
wystarczającej liczby placówek powołanych do pracy z młodzieżą trudną( zakładów
wychowawczych, poprawczaków, placówek pracujących z młodocianymi narkomanami,
alkoholikami, przestępcami, chorymi psychicznie) i taka młodzież trafia do
domów dziecka także - razem z dzieciakami, które wymagają pomocy ze względu na
kryzys w rodzinie, wagary. O opłakanych skutkach dla tych dzieciaków z
interwencji nie muszę chyba dodawać.Pomyśl, że Twoje dziecko za wagary trafia
do domu dziecka (bo za wagary dzieci trafiają do takich placówek) i mieszka w
jednym pokoju z ćpunem, i dwójką chłopaków po wielokrotnych rozbojach i
kradzieżach... ale wracając do meritum - niestety, pieniądze wydawane przez
opiekę społeczną w dużej części trafiają nie tam gdzie trzeba - ja twierdzę, że
w Polsce powinno się otwierać zdecydowanie więcej placówek specjalistycznych
powołanych do pracy z grupami młodzieży o której wspomniałam wyżej. Rodzinne
domy dziecka jak najbardziej tylko kto będzie zajmował się "trudnymi
przypadkami"? Pasjonaci? Na krótką metę być może ale systemu pomocy nie można
opierać tylko na pasjonatach , potrzeba specjalistów, lekarzy, psychologów,
pedagogów a to niestety kosztuje. Ja jestem pesymistką i przypuszczam, że ze
względów finansowych pozamyka się zdecydowaną większość placówek pomocy
dzieciom mówiąc ludziom, że rodzinne domy dziecka będą w stanie zapewnić pomoc
wszystkim, a nie będą one kosztować tyle ile placówki instytucjonalne. Ale
skutek będzie taki, że zdecydowana większość trudnej młodzieży wróci na ulice i
będzie poza wszelką kontrolą. O pomocy dla niej nie wspomnę.

porozmawiajmy poważnie

[Gość: kubapowiatowy]

Z tego wszystkiego wynika, że sprawa wymaga dokładnego, przekrojowego zbadania
i przedstawienia opinii czegoś w rodzaju (bardzo szeroko rozumianego) „raportu
o stanie oświaty” w naszym mieście czy regionie oraz planu odpowiednich
strategii.
Ja bardzo przepraszam, ale czy ktoś kiedyś spotkał się z podobnym opracowaniem?
Jeżeli tak, to gdzie można go znaleźć?