boze cialo

[Gość: eeeee]

czy ktos moglby mi napisac kiedy sa jakies glowne uroczystosci zwiazane z tym
swietem? i gdzie?
chodzi mi o ktorej i gdzie sie zaczybna oprocesja (na wawelu??) czy jak?


sorry za moja ignoerancje w tym temacie :)

[swarozyc]

O boze(cialo)! znowuz zwarte i slepo posluszne, czarne szeregi
SS (sluzba sprawie)rozleja sie po krakowie bezczeszczac pamiec
wiary przodkow. To bedzie czarny marsz poswiecony zygotom
nienarodzonym a cudownie znajdowanym na smietnikach i w lasach.
Cisi w godnosci - idac jednoczesnie - znosic beda upokorzenie
wywolane glodem, bezrobociem i kolorowymi tygodnikami dla kobiet.
Policja bedzie pilnowac aby gawiedz miejska nie dokarmiala
uczestnikow marszu, wszak cierpienie uszlachetnia, a policja
ostatnio tez z narodem...jak kosciol kat.

[luckystrike]

a jak tam przygotowania do święta Kupały "ostojo wiary przodków"

[swarozyc]

a dziekuje. Ida pelna para...

COŚ CHYBA ZAPOMNIAŁEŚ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: Herbert]

Dobrze pamiętam te czasy

[swarozyc]

Kupajło. Bóg letniego słońca. Iwan Neczuj-Łewycki tłumaczy jego nazwę
tak: "Jasne letnie moce niebieskie, słońce, błyskawica i grom wspólnymi siłami
jak gdyby kąpią ziemię, darząc ją największą w czasie święta Kupajły siłą
płodną, a może i tak, że w święto Kupajły ludzie kąpali się w wodzie, wierząc w
jej cudowną moc"11.
Inni badacze przypuszczają, że nazwa ta jest bliska łacińskiej Cupido -
Kupidyn, która znaczeniem swym zbliża się do
indoeuropejskiego "kipieć", "pałać", "namiętnie pragnąć". Kupalne ognisko
zapalano "żywym ogniem" pozyskiwanym przez tarcie o siebie dwóch kawałków
drewna i było symbolem niebieskiego ognia słonecznego, który rozpala miłość w
sercach chłopców i dziewcząt, tworzy z nich pary w tę czarowną noc. W Latopisie
hustyńskim mamy objaśnienie, że "Kupało to bóg obfitości jak u Hellenów Ceres".
Bogini Ceres u Etrusków, a później u Greków i Rzymian uważana była za boginię
zaślubin, macierzyństwa, woli niebios. Żeńskie bóstwo Kupała jest tożsame z
małoazjatycką Kybele, boginią miłości i Matką Bogów. Wszystkie obrzędy
kupalnego święta są u tych narodów identyczne.
Posągów Kupale, jak się zdaje, nie stawiano, uważając, że jest ona nie tyle
bóstwem, ile osobistością, uczestnikiem świątkowego rytuału obrzędowego ku czci
letniego przesilenia dnia z nocą. Kupajłem zwano kukłę słomianą specjalnie
zrobioną przez młodzież na to święto. Prócz Kupajły robiono jeszcze kukłę
Marzeny: lalkę z mioteł, gałęzi itp., przybraną kwiatami i wstążkami. Zdaniem
Iwana Neczuja-Łewyckiego Kupajło i Marzena - to dwa bóstwa odpowiadające dwóm
żywiołom: ogniowi i wodzie (Słońcu i Chmurze). Takie wyjaśnienie rzeczy wydaje
się całkiem przekonywające, o ile dotyczy tylko letniego
solstitium. "Słoneczną" kukłę robi się ze słomy (por. sołn-ce i soł-oma), a
Chmurze poświęca się kukłę Marzeny (por. Mar-ena i Ch-mar-a). Słońce utożsamia
się z niebieskim ogniem, Chmurę z niebieską wilgocią.
Przed takimi "idolami" stawiano stół z różnymi potrawami, obok pałał święcony
ogień, wokół którego młodzieńcy i dziewczęta weseląc się, tańcząc i śpiewając
świętowali prażnik. Na jego zakończenie Marzenę topi się w rzece, czasem to
samo robi się z Kupajłem. Dzisiaj relikty dawnych obrzędów są tak dalece
poplątane, że nie zawsze rozumiemy ich sens. Gdyby iść za logiką objaśnionych
wyżej symboli, to męskim początkiem jawi się tu Kupajło (niebieski ogień), a
żeńskim - Marzena (żywioł wody). W obrzędach ustalono, że Marzenę przygotowują
dziewczęta, o nią toczy się walka na niby między chłopcami a dziewczętami,
chłopcy często wykradają kukłę i rozrywają ją, a gałązki z Marzeny dziewczęta
zabierają ze sobą, żeby rozrzucić je po ogrodzie dla pobudzenia płodności.
Niezależnie od tego dziewczęta szybko sporządzają nową Marzenę, którą jednak
topią w rzeczce, w ten sposób zwracając ją wodnemu żywiołowi. Kupajłę zaś
oddają ogniowi. Gdzieniegdzie zamiast kukły ze słomy robią koło omotane słomą,
zapalają je i toczą z góry do rzeczki. Koło ogniste oznacza bezsprzecznie
Słońce - ogień niebieski. O ile zmianę pór roku wyobrażali sobie nasi
przodkowie jako zmagania Zimy z Latem, a ubytek siły Słońca i Gromu - jako
cierpienia tych bogów kończące się śmiercią, to staje się oczywiste, że wiara
chrześcijańska zapożyczyła swą filozofię właśnie z pogaństwa. Po śmierci
następuje zmartwychwstanie - na wiosnę znów ożywa przyroda, a z nią jaśni
bogowie słoneczni.
Jaryło. Z istoty swej bóstwo to bliskie Kupajle, jeno działające wiosną. Bóg
miłości i namiętności, wiosennego rozkwitu przyrody. Jaryłę uważa się za symbol
płodności. Nazwa jego ma w sobie rdzeń Jar (Jary) - co znaczy silny, zawzięty,
namiętny, gniewny. To męski symbol zapładniającej siły. Pierwsze święto Jaryły
wyznaczano na wiosnę, kiedy on się budzi, w lecie natomiast odbywał się
symboliczny pogrzeb Jaryły, znany także pod nazwą: pogrzeb Kostrubońka; kobiety
wśród żartów chowają kukłę Jaryły (Kostruba), który już wszystko zapłodnił i
zamiera na zimę, by obudzić się znowu na wiosnę. Ten obrzęd oznaczał zamieranie
słonecznej siły, bo po Kupajle "Słońce powraca na zimę".
O Jaryle brak pewnych wiadomości. Wiadomo, że przygotowaniem jego kukły
zajmowały się młode żonki, przy czym szczególną uwagę zwracano na jego
dzieciorodny organ. Jedynie z przekazów dawnych podróżników dowiadujemy się, że
posąg Jaryły stał w pobliżu miasta Kostromy (nazwa współbrzmiąca z Kostrubą).
Na Białorusi na wiosnę oprowadzano Jaryłę - przystojnego młodzieńca z wieńcem
na głowie, strojnego w jasne, uroczyste szaty.
U innych Słowian identyczny z Jaryłą był Jarowit, u Greków i Rzymian - Dionizos
i Bachus. Święto Jaryły przypomina kupalne także w tym, że w czasie jego
obchodzenia młodzieńcy podobnie wykradali dziewczęta na swe żony. Otóż Jaryło i
Kostrubońko uosabiali triumf życia nad śmiercią. Bogowie ci zamierali na zimę i
budzili się (zmartwychwstawali) na wiosnę.

Halina Lozko "Rodzima wiara ukrainska"

"Czekamy na ciebie czerwona zarazo
Byś wyzwoliła nas od czarnej śmierci.."