Chyba zostane bez świadkowej:(

[twitti]

Kilka dni temu obrazila sie na mnie moja przyjaciołka... nie wiem czy uda sie
to naprawic, bo ona ma zal o to ze nie mam dla niej czasu, ja do niej tez, ze
nie rozumie ze mam duzo rzeczy na glowie, a i tak staram sie jak moge
wygospodarowac dla niej czas...i tak sie kolo zamyka... Chcialam sie spotkac
i pogadac, ale zostalam olana... i tak w glowie kolacze mi sie miliard złych
mysli, zal na nia... nie wiem czy nadal wyciagac reke do niej, czy sobie
darowac... Boje sie ze jak sie spotkamy, to zamiast sie pogodzic, posypie sie
z obu stron wiele gorzkich słów...smutno tem mi, to bo miala byc moja
swiadkowa nie musicie odpisywac, tak tylko chcialam sie wyzalic..pozdrawiam

[justm]

godzić się, ale już!


ja tak z najbliższą przyjaciółką pokłóciłam się 3-4 lata temu.
i zero kontaktu.
obie miałyśmy do siebie pretensje, obie uzasadnione.
duma dała za wygraną.

[mamma320]

Jak w związku, są lepsze i gorsze chwile, na pewno się wszystko wyjaśni
Jeśli to prawdziwa przyjaźń to będzie ok
Pozdrawiam

[twitti]

Dzieki za pocieszenie!wyslalam jej smsa, zeby sie spotkac, nie odzywa sie...
chyba na razie sobie daruje.. poczekam az emocje opadna.. pozdrawiam

[justm]

pamiętaj, ze ja do kościoła mam 2 kroki, jakby co

[birdka]

nie martw sie!napewno sie uloży!ja dzis też spiełam sie ze swiadkiem-na smierc
i zycie-wiec juz tez świadka nie mam!No cóż-zycie!raz jest lepiej a raz gorzej!
ale prawdziwa przyjażń zawsze da rade! wiec moze schowaj dume do kieszni i
sprobuj raz jeszcze?moze warto....powodzenia

[azanna]

Głowa do góry, na pewno się pogodzicie Ale faktycznie może poczekaj aż opadną
te złe emocje - łatwiej będzie wtedy o rzeczową rozmowę.

[twitti]

Dzieki najlepsze jest to ze kiedys podobnie obrazilam sie na druga
przyjaciolke...co za zawrotnosc losu teraz mam za swoje! z tamta juz dawno
sie pogodzilysmy, ale tez dlugo sie nie widzialysmy! mam nadzieje ze jakos sie
ulozy..

[agnrek]

No to ja mam lepszy problem - zaprosiłam na świadkową moją, jak ją nazywałam,
przyjaciółkę. Dziewczyna ma 27 lat, od zawsze była sama, decyzję o moim ślubie
przyjęła bardzo nieładnie - nie ukrywała i zawiści, i złości i chyba nawet
poczuła się opuszczona. Nie wiem dlaczego, bo to ja zawsze i często nawiązuję z
nią kontakt, proponuję spotkania, wszędzie zapraszam. No to mi się
odwdzięczyła - kiedyś pracowałyśmy w tej samej firmie, komuś tam opowiedziała
wszystkie szczegóły z mojego zycia- za ile dom kupiłam, ile zarabiamy, za ile i
gdzie wesele, jaki mam krój sukni i bardzo wiele szczegółów z mojego życia.
Ktoś mi to powtórzył i delikatnie zwróciłam jej uwagę, mówiąc, żeby uważała, co
komu mówi, bo usłyszałam plotki o mnie. Obraziła się kompletnie, rzuciła
słuchawką, mówiąc, że narazie nie chce się ze mną spotykać i od 3 tygodni się
nie odzywa. Miałam nadzieję, że samna zrezygnuje z bycia moją świadkową,a tu
nagle na mojego maila z pytaniem, jaka jest jej decyzja, odpisała, że nic się
nie zmieniło. No i co teraz ?

[azanna]

Nie pozostaje Ci chyba nic innego jak umówić się z nią i porozmawiać. Skoro ją
właśnie wybrałaś na świadkową to przecież była dla Ciebie ważną osobą, prawda?
Jak z nią szczerze porozmawiasz to na pewno wiele się wyjaśni.

[agnrek]

Problem w tym, że zrobiła mi taki numer nie pierwszy raz. I drugi problem, że
będę musiała jej pewne szczegóły wesela przekazać, jeśli ma być moją świadkową
i już jej nie ufam - znowo jęzor rozpuści wkoło. No i problem trzeci - ONA
PRZECIEŻ NICZEGO ZŁEGO NIE ZROBIŁA.

[twitti]

Dlatego ja jeszcze nikomu nie powiedzialam o naszym slubie, bo wiem ze to
temat, ktory ciezko utrzymac w tajemnicy a o to zeby byla moja swiadkowa
poprosilam ja tak niezobowiazujaco, raczej podkreslilam ze tak po prostu
bedzie cieszyla sie chcialam jeszcze troche poczekac i jej powiedziec, zeby
zrobic niespodzianke.. a teraz juz pewnie po jablkach..

[azanna]

Jeśli to nie jest pierwszy raz to w takim razie rozważ "zdjęcie" jej z funkcji
świadka. Pewnie to jeszcze bardziej zaogni Wasze stosunki, ale z drugiej strony
jak świadkową miałaby być skłócona z Tobą osoba to może zepsuć całą atmosferę.

[agnrek]

Problem w tym, że nie należę do ludzi, którzy wycofują zaproszenie, przez
gardło mi to nie przejdzie. Ona nawet się odchudza specjalnie na mój ślub, za
bardzo przejęła się rolą.

[azanna]

No tak - odwołanie zaproszenia do bycia świadkową nie jest zbyt przyjemne, nie
mówiąc już o tym, że nie jest grzeczne. Ale czasem chyba tak lepiej zrobić niż
się męczyć z osobą, której nie można ufać.
Jeśli jednak tak bardoz przejęła się rolą (o czym też świadczy opowiadanie
wszystkim o Twoim ślubie) to znaczy, że jesteś dla niej ważna. Może faktycznie
spróbuj wydobyć z niej o co jej chodzi. Czasem powody bywają banalne, ale
urastają do bardzo ciężkich sytuacji.

[twitti]

Jak na razie to wyslalam smsa i zero odpowiedzi... i nie wiem czy dzwonic czy
sobie darowac... nie chce sie narzucac...

[twitti]

Ciezko jest sie przyjaznic! u was chyba jest gorzej, bo ty stracilas do niej
zaufanie... my mamy tylko zal do siebie... chyba na twoim miejscu z nia
darowala, bo chyba nie mozesz jej nazwac swoja przyjaciółka..

[lady_of_avalon]

Odczekaj z tydzień i dopiero się odezwij do niej. Jak wam obu emocje opadną..
Bo na razie to mam wrażenie, że tak przeraziłaś się ewentualnym brakiem
świadkowej, że starasz się na siłę z nią pogodzić - po kłótni zawsze lepiej dać
sobie czas )

[agnrek]

Taa, ja czas na opadnięcie emocji dałam i czekam już 3 tygodnie

[twitti]

boje sie ze u nas tez tak bedzie... a nie smuci mnie brak swiadkowej tylko
przyjaciolki..

[justm]

czy faceci też mają takie problemy ?

[twitti]

Nie bo ich swiat jest prosty oni nie zatanawiaja sie na d takimi
rzeczami...

[justm]

a ja co mam zrobić? niby nie świadkowa, ale moja mama uważa, że z racji, że
była to najbliższa przyjaciółka przez całe lata powinnam ją przynajmniej na
ślub zaprosić, mimo totalnego braku kontaktu z nią.
ja i narzeczony uwazamy, że ślub to ostatnie miejsce gdzie chciałabym ją po tak
długim czasie spotkać bo byłoby to krępujące i trudne i dla niej i dla mnie.
nie wiem dla kogo bardziej.
a kontakt zerwany z jej strony.

[twitti]

Jesli nic Cie z nia nie laczy i nie chcesz odnowic znajomosci, to zapraszanie
na slub nie ma sensu... jesli zas chcialabys odnowic wasza przyjazn to mysle ze
spotkanie z nia i zaproszenie na slub jest do tego dobra okazja.. tylko decyzja
nalezy do ciebie a nie do twojej mamy pozrawiam

ps. faceci nie maja takich problemow... oni moga sie spotkac ze starym kuplem
po 10 latach i bez problemu pogadac.. a my wszystko przezywamy, jedna zadra i
koniec przyjazni.. zauwazylyscie to?

[justm]

o tym samym pomyślałyśmy w tym samym momencie

generalnie chciałabym chyba, żeby była i na ślubie i na weselu, ale obie wiemy,
że to do niej powinien należeć pierwszy krok.
i ona wie o tym doskonale, obiecywała, ze zadzwoni...
a przyjaźń skończyła się tak, że zawsze z jej strony - podobnie jak u angrek-
obietnice kontaktu, które finalnie ja realizowałam.
i na stym stanęło, że teraz ja poczekam aż ona faktycznie się odezwie pierwsza
a lata mijają.
dla mnie to oczywiste było wtedy - że nie jest dla niej ta przyjaźń tak cenna
jak dla mnie....

[twitti]

Ja mialam podobnie z ta druga kolezanka... obrazilam sie na nia o jakas
glupote, ale nie powiedzialam jej o tym.. jakos tak po prostu odsuwalam sie
coraz bardziej i tez mowilam ze sie spotkamy ale nie dzwonilam. Bardzo
chcialam zadzwonic, ale potem z czasem bylo coraz trudniej i trudnie i w kocu
tak 2 lata sie nie widzialysmy.. z czasem zalowalam ze tak postapilam (tez
czulam ze nie ma dla mnie czasu). Az w koncu ja spotkalam... wymienilysmy sie
telefonami.. ona do mnie zadzwonila.. zrobilo mi sie podwojnie glupio... teraz
po woli odbudowujemy znow przyjazn... ale nie wiem czy kiedykolwiek bedzie to
to samo...
NO wlasnie, a teraz ta druga przyjaciolka obrazila sie na mnie o to samo...
tylko ze ja nie czuje ze malo jej uwagi poswiecalam... po prostu duzo ostatnio
mialam na glowie, a akurat jej urodizny wypadly... i teraz zapowiada sie ze ona
zrobi to co ja...

[justm]

ano właśnie. tylko ja nie chcę już do niej dzwonić.
a już na pewno nie po to, żeby ją poinformowac o ślubie...
dziwnie bym się czuła. nie wiedziałabym co dalej.

do twojej przyjaciółki - skoro wiesz jakie błędy popełniasz - po porstu powiedz
jej / napisz co czujesz. przeproś. i już.

[twitti]

tzn. w tym przypadku to wlasnie nie wiem czy popełniam jakis blad... poprzednia
ja sie zawiodlam na innej przyjaciolce tak jak ta teraz na mnie.. wiec wiem
raczej jak ona sie czuje bo ja sie kiedys tak czulam.. tylko ze ona mi nie
odpisuje... nie wiem moze poczekam tydzien, moze dwa i zadzwonie, moze nie
rzuci sluchawki...

[twitti]

Ty chyba zamknelas juz rozdzial ze swoja przyjaciolka wiec nie widze juz
poowodu zeby znow go otwierac... jeszcze na slubie wrocily by wspomnienia moze
zal... jesli juz zapraszac to duzo wczesniej, zeby moc sie wiele razy spotkac..
ale w Twoim przypadku to chyba juz nie ma sensu.

[azanna]

Do Justm - Twoja sytuacja przypomina mi moją przyjaciółkę. Miała najlepszą
przyjaciółkę przez wiele lat, a potem różne błahostki je poróżniły. I kontakt
się urwał. Nie dostała nawet od niej zawiadomienia o ślubie, nie mówiąc już o
zaproszeniu. Ale poszła na uroczystość w kościele, ze względu na stare czasy. I
skończyło się tak, że przy składaniu życzeń obydwie padły sobie w objęcia i
zaczęły płakać. Sytuacja była dośc żenująca dla wszystkich. Przyjaźni odzyskać
się nie dało, ale mają teraz całkiem dobre kontakty.
Jaki z tego morał? - chyba taki, że tego typu rzeczy najlepiej załatwiać przed
ślubem niż w takim momencie się godzić.

[twitti]

Dlatego mam problem czy sprobowac dzwonic do niej jeszcze raz... czy dopiero za
pare miesiecy pojechac do niej po prostu z zaproszeniem... najbardziej mnie
wkurza to ze jak niby nie mam czasu - 3 tygodnie nie moglysmy sie zgrac zeby
sie spotakc bo cos raz mi raz jej wypadalo, a to ona juz nie pierwszy raz mi
nie odpisuje... i to mnie wkurza i utrudnia wyciagniecie reki.. bo jak znow ja
odrzuci...

[justm]

azanna - tak właśnie sądzę, że ślub jest najgorszym miejscem na pierwsze
spotkanie.
z drugiej strony nadzieja na kontakt we mnie ciągle tkwi. zwłaszcza, że
ostatnio rzekomo już miała dzwonić - wiem to od naszej przyjaciółki wspólnej,
ale stwierdziła, że nie wiedziałaby co powiedzieć.
cóż. do ślubu jeszcze kilka mscy. moze ona się zdobędzie. a może ja.
nie wiem, ale ze wg na to, ze było między nami tak wiele wspólnych, trudnyuch i
łatwych rpzeżyć gryżę się z decyzją....
chociaż o takiej przyjazni nie ma już mowy.

[twitti]

Lal wlasnie sie umowila ze mna rany, tylko zeby nas nie ponioslo i zebysmy
nei wykrzyczaly sobie wszystkiego co zle! trzymajcie kciuki!

[azanna]

Tak sobie myślę na podstawie tego wątku i Bojrekownej, że rola świadkowej dla
samotnej dziewczyny może być bardzo trudna. Takie osoby przeżywają swoją
nienajlepszą sytuację uczuciową, a tu cały czas są zaangażowane w organizację
czyjegoś ślubu. Niezależnie od tego jak bardzo lubię przyszłą Pannę Młodą to na
pewno je to trochę boli. Oglądając sukienki pewnie w ich głowach rodzi się
pytanie - czy kiedyś sama taką założę i to musi być bolesne. To tak jakby ktoś
ciągle dotykał bolącego je miejsca.
Pamiętam, że gdy moja przyjaciółka wychodziła za mąż powiedziałam jej - zgodnie
z prawdą -"wyglądasz prześlicznie", a ona na to uśmiechnęła się i
odpowiedziała "Ty też będziesz kiedyś prześliczną Panną Młodą". Było to
niesamowicie miłe. I bardzo mi wtedy potrzebne.
Tak więc Panny Młode może nie koncetrujmy się tylko na sobie i swoim ślubie
tylko okazujmy więcej wyrozumiałości naszym samotnym przyjaciółkom.

[justm]

eee. jak to najbliższa przyjaciółka to do glowy nie przyszlo mi jej zazdrościć.
cieszyłam się jak głupia i ryczałam jak głupia, bo jej ślub oznaczał wyjazd z
kraju. na stałe, niestety.

[twitti]

cos w tym jest, bo tak na prawde kazda kobieta marzy o spotkaniu swojej polowki
i o cudownym slubie. i uwazam ze troche moze zazdroscic, ale pod warunkeim ze
jest to w granicach rozsadku

[azanna]

Są różne rodzaje zazdrości - zadrość "ja tez bym tak chciała" połączona z
radością z czyjegoś szcześcia oraz "ja bym tez tak chciała, ale nie mam, a ona
ma i to powoduje moją niechęć do niej".

Zazdrość pierwszego rodzaju jest motywująca - bo odchodząc już od tematów
ślubnych gdy podziwamy kogoś i jego wiedzę, umiejętności i chcemy być podobni
do tej osoby to sprawia, że sami się doskonalimy.
Poza tym nie ma nic złego w takim rodzaju zazdrości - ja na przykład często
mówię do mojego narzeczonego widząc małe dziecko "ja też chcę takie" - i to nie
znaczy, że mam jakieś złe emocje w stosunku do tego dziecka lub matki, wprost
przeciwnie.

Natomiast drugi rodzaj jest destrukcyjny, to chyba jasne.
Mam nadzieję, że Wasze świadkowe nie podchodzą pod ten drugi rodzaj.

[a1ma]

Ja kierując się delikatnością uczuć nie mówię o moim ślubie z dobrą kolezanką,
która przeżyła najpierw odwołanie ślubu na kilka miesięcy przed planowaną datą,
a później bolesne rozstanie. Mimo, że jesteśmy ze sobą blisko, nie powiedziałam
jej od razu, że się zaręczyłam - bałam się, że sprawię jej tym przykrość,
wywołam falę przykrych wspomnień.
Ale z drugiej strony - nie chciałabym takiej osoby na świadka. Obie czułybyśmy
się źle, ona - bo wciąż myślałaby "mnie to ominęło, dlaczego?", ja - bo troska
o jej uczucia nie pozwalałby mi cieszyć się w pełni moim szczęściem. To jest
jak jedzenie w obecności głodnego, paskudne uczucie. Daltego należy dobrze się
zastanowić, kogo wybieramy na świadka.

[ecri_77]

Witaj!
Czytając Twój post przypomniał mi sie mój slub i wszytkie kłopoty związane z
tzw. "przyjaciółką" która była świadkową.
Nie miała czasu na spotkanie celem omówienia szczegółów, o wieczorze panieńskim
mogłam zapomniec bo akurat dowiedziała się o swojej ciąży, po podpisaniu aktu
ślubu na moją zaskoczoną mine widokiem jej sukienki oznajmiła że w takim
układzie ona może opuścic "tą" impreze a ja mam sie martwic, Slub wesele i jej
nadąsana mina- na zdjecia z własnego slubu, wesela nie moge patrzeć!!, co
najlepsze chwile później sama wychodziła za mąż i nie otrzymałam nawet
zaproszenia na slub!!!
Moim zdaniem jeśli juz na tym etapie "przyjaciółka" nie wykazuje
zainteresowania twoim najwazniejszym dniem w Zyciu podaruj sobie taka
świadkową. Oszczedzisz sobie mnóstwa przykrości, niemiłych pomimo wszytko
wspomnień i bedziesz długo długo zadawac sobie pytanie po co Ci
taka "przyjaciólka-swiadkowa"
Czasem warto uciąc taką znajomość i psedo przyjaźń niż ciągnąc na siłe.
Powodzenia i jak najmilszych wspomnień z dnia własnego slubu )))))

[twitti]

o rany! straszne te wasze "przyjaciolki".. bo chyba nawet ich tak nazwac nie
mozna! ja na slub chce nawet zaprosic dalsze kolezanki, ale zeby przyjaciolki
nie zaprosic.. smutne to! ja dzis sie spotkalam z moja i chyba jest juz
dobrze jakos obylo sie bez zalow i nerwow poprostu gadalysmy jakby sie nic
w ogole nie stalo a ja postaram sie teraz troche wiecej jej czasu poswiecac
tak sie zastanawiam tylko kiedy jej powiedziec o slubie bo jak na razie
wiedza o tym tylko nasi rodzice i kolezanka z pracy, ktora przychaczyla mnie
na forumowaniu z Wami nie chce za wczesnie bo jeszcze do wrzesnia duzo czasu -
myslalam o kwietniu... Ale co jesli zaplanuje sobie wakacje na wrzesien jak
myslicie kiedy poprosic ja o swiadkowanie - tak juz oficjalnie?

[justm]

ja już prosiłam, ale moja mieszka poza polską.