Reakcja waszych rodziców na...

[liste_k]

Cześć,
JAk w temacie, jaka była reakcja waszych kochanych rodziców na to, że
zamieszkaliście razem przed ślubem?
Bo ja i mój A. chcielibyśmy, ale ja właśnie... Boję się reakcji, zwłaszcza,
że mama za wcześnie owdowiała, ale nie istotne.
Jak, w jaki sposób oświeciliście swoich rodziców o tym fakcie?
Poradźcie mi coś, bo chyba oszaleję.

Iwona

[minerwamcg]

U nas sprawa była o tyle prostsza, że jesteśmy z dwóch odległych miast. A więc
jak ktoś do kogoś przyjechał, to siłą faktu musiał u niego zamieszkać. I
te "siły faktu" wydłużały się coraz bardziej, najpierw parę tygodni tu, potem
wspólne wakacje, potem parę miesięcy tam... (mój najmilszy ma pracę, którą może
wykonywać gdziekolwiek, a ja dość długo byłam na L4). I tak pomieszkując to tu
to tam dobrnęliśmy do ślubu. Mama na początku marudziła, potem tylko
wzdychała "zalegalizujcież to jakoś", ale jak widziała przygotowania do ślubu,
to przestawała wzdychać.
Fakt faktem, że narzeczonymi byliśmy dość krótko. Rok i sześć tygodni ))

[ilekobietamalat]

moja mamusia by mnie chyba zamordowala. z reszta nie chce sie narazie nad tym
zastanawiac. bo nie bardzo mamy gdzie zamieszkac razem. poza tym jak pomysle
sobie ze mialabym opuscic moj kochany domek, mojego kochanego kota, i moje
kochane pieski.. jeszcze do tego nie dojrzalam

[myszka2306]

my mamy ten sam problem. pochodzę z domu, w którym wiele rzeczy nie
wypada.znamy się juz 5 lat, za kilka miesięcy bierzemy ślub,a ja nie mogę iść
do niego na noc.BO TAK NIE WYPADA.poradźcie co mamy zrobić

[misiaczyca1]

myszka2306 napisała:

> my mamy ten sam problem. pochodzę z domu, w którym wiele rzeczy nie
> wypada.znamy się juz 5 lat, za kilka miesięcy bierzemy ślub,a ja nie mogę iść
> do niego na noc.BO TAK NIE WYPADA.poradźcie co mamy zrobić

mam nadzieje,ze to żart.jak napiszesz,ze żart to zaczne sie smiać.a narazie to
jest mi Ciebie żal.Ile masz lat jęzeli można wiedzieć a Ty nie obawiasz sie
przyznać.Wszystko zalezy od wieku.Jak masz 17 to rozumiem reakcje rodziców.

[joasia84]

Wiesz co umnie czy bym miała 17 czy 37 reakcja pewnie byłaby podobna. No
wiadomo, że gwałtowniejsza w wieku 17 lat.

[ilekobietamalat]

misiaczyca1 napisała:
> mam nadzieje,ze to żart.jak napiszesz,ze żart to zaczne sie smiać.a narazie
to
> jest mi Ciebie żal.Ile masz lat jęzeli można wiedzieć a Ty nie obawiasz sie
> przyznać.Wszystko zalezy od wieku.Jak masz 17 to rozumiem reakcje rodziców.

zdziwilabys sie. sa ludzie ktorzy maja z domu wyniesione pewne tradycje i
zasady.
i zaloze sie ze pierwsza reakcja mojej matki byla by kompletnym atakiem zlosci,
i skonczylo by sie pozadna awantura, niewazne czy mialabym 17 lat czy 40

????????????

[misiaczyca1]

a jak zareagowali Wasi rodzice na ślub w takiej sytuacji.Wiedza wogóle??Po
ślubie bedziecie mieszkać z rodzicami którzy beda Was kontrolowac typu spanie
przy otwartych drzwiach,wakacje razem z nimi i zadnej antykoncepcji bo ma byc
po Bozemu?
Prosze napiszcie mi.Całkiem powaznie do tego podchodze(...) i wydaje mi sie,ze
przez najblizszy czas stanie sie to mój ulubiony post.

[joasia84]

Ślub to nie mieszkanie bez ślubu. Normalnie zareagowali

misiaczyca1 napisała:
> ślubie bedziecie mieszkać z rodzicami którzy beda Was kontrolowac typu spanie
> przy otwartych drzwiach,wakacje razem z nimi i zadnej antykoncepcji bo ma byc
> po Bozemu?

to wobec tego nie rozumiesz co to ślub!!

zapomniałam dodać w ujęciu tradycyjnym!

[joasia84]

[ilekobietamalat]

no zdziwilabys sie, bo moja matka jest niewierzaca, za brak antykoncepcji by
mnie zabila. ale ma takie a nie inne podejscie do zycia, i uwaza ze mieszkanie
z facetem przed slubem(mowie o dluzszym czasie do slubu) jest niefajne. tak ma
i juz. w pewnym sensie z reszta zgadzam sie z nia.

[caysee]

Misiaczyca,
Roznych ludzie maja rodzicow, niektorzy mniej, a niektorzy bardziej
staroswieckich. To, ze ktos ma rodzicow, ktorzy trzymaja sie zasad
praktykowanych przez ostatnie kilkaset lat, nie znaczy, ze nalezy sie z nich
nabijac.

A poza tym: na jakim ty swiecie zyjesz?! Znaczna wiekszosc moich znajomych
spotykala sie z niechecia gdy szlo o wspolne mieszkanie z chlopakiem przed
slubem, czesc miala nawet wieksze awantury, obrazanie sie i to w wieku
dwudziestuparu lat. Czyzby twoje srodowisko mialo tak "wyzwolonych" rodzicow,
zebys nie miala podobnych przykladow z zycia wzietych?

[kasia]

ja mialam spokoj z moimi rodzicami pozwolili mi sie wyprowadzic zaraz po zareczynach.. i w sumie sami chcieli tak bylo im i mi wygodnie mialam wtedy 20 lat.. natomiast moi przyszli tesciowe do dzisiaj nie moga sie z tym pogodzic.. "jestem w gosciach" juz od 2 lat bo przeciez przez gardlo im nie przejdzie ze mieszkamy razem.. a moj M wcale nie ma 20 lat tylko 10 wiecej.. wiec to chyba wlasnie od rodzicow zalezy ale czasami mozna im sie postawic.. jesli ma sie gdzie mieszkac i nie jest sie na utrzymaniu rodzicow to mozna postawic sprawe jasno.. a jak rodzice utrzymuja no to trudno kto ma kase ten decyduje..

[joasia.wl]

Ja poprostu powiedziałam rodzicom, że chcmy już zamieszkać razem i że najbliższy weekend mamy wolny, więc może już bym się przeprowadziła. Mama poprała (woli żebyśmy mieszkali razem, niż żebym nocowała 3 dni w domu i 3 u narzeczonego na zmiane - tak było). tata pomogł w przeprowadzce, a ja do dziś jeste zaskoczona taką reakcją rodziców, też miałam obawy.
Ciężko mi coś radzic, bo nie znam Twojej mamy ani jej przekonań. Moim zdaniem najlepiej mówić wprost i szczerze powiedzieć czemu chcecie już razem zamieszkać.
pozdrawiam

[twitti]

U mnie bylo ciezko! rodzice- zwlaszcza mama nie chciala zebym mieszkala z
nazeczonym (i jego mama) przed slubem!nazeczony mi sie oswiadczyl i to byl
pretekst dla mnie ze moge zaczac "forsowac zamek" zaczelam przebakiwac o tym
ponad 1,5 roku wczesniej! pozniej tak z rok-pol roku wczesniej wymyslilam date
wyprowadzki - zeby mieli czas z tym sie pogodzic! i tak im blizej bylo tym
czescie o ym przypominalam! az chyba 4 sierpnia spakawalam rzeczy i sie
wyprowadzilam! a najlepsze w tym wszystkim bylo to ze rodzice ktorzzy bardzo
tego nie chcieli jeszcze mi sie pomogli wyprowadzic pozdrawiam

łłłłłoooo matko!!!!

[martyna1985]

Ja po prostu powiedzialam, ze jak wyjadę na studia (50km od domu) to będę
mieszkała z M. Nikogo o nic nie pytałam, nie bałam czy mama na mnie się rzuci
czy zabroni. A mialam wtedy 19 (!!!) lat. Tzn juz wczesniej ja informowalam, ze
zamierzamy ze soba zamieszkac. Dla mnie to troche dziwne, ze mam zabrania 24
czy 30 letniej corce zamieszkac przed slubem z facetem. Choc mam takie
kolezanki. A co za roznica czy zrobia to u niego u niej czy na parkingu, bo
chyba o to glownie chodzi. A NIE WYPADA, jak jedna z dziewczyn napisala to
oszukiwac rodzicow, ze sie ze soba nie spi przed slubem.

[twitti]

wiesz co, jakbys miala innych rodizcow to bys innych rodzicow to bys inaczej
myslala!nikt nie chce przeciez robic krzywdy rodzicom i nikt nie chce cale
zycie byc od nich zaleznym! ale tez nie dla kazdego wyprowadzenie sie jest
prosta sprawa! dla mnie ttez nie bylo to proste! moze niktorzy sa po prostu
blisko ze soba!nie ma to nic wspolnego z tym czy rodzice puszcza czy nie!
rodzice przeciez nie moga nas na sile trzymac!

[martyna1985]

To tez wlasnie, dlatego nie rozumiem jak dorosla osoba moze blokowac sie, bo
rodzice sie obraza czy maja inne zdanie itd itd.

[ilekobietamalat]

no nie wiem jak ty droga martyno ale ja sie licze ze zdaniem mojej mamy. i nie
moze mnie zmusic na sile czy zabronic, ale ja tez nie mam ochoty sprawiac jej
przykrosci,czy klocic sie.
poza tym mieszkanie w domu rodzinnym jest calkiem przyjemne, i nie mam ochoty
na sile, wbrew wszystkiemu sie wyprowadzac.. z reszta jak juz chyba wczesniej
wspominalam nie do konca mamy gdzie, wiec moze dlatego taka a nie inna moja
postawa

[orangewhatever]

ok, ja też się liczę ze zdaniem mamy, ale jeśli w jakiejś sprawie mam inne
poglądy, to stawiam na swoim.
co innego jest się z kimś liczyć, a co innego bezmyślnie ulegać.
nie rozumiem, jak może mama czy tata zabronić czegoś dwudziestoparoletniej
osobie.
to niepoważne.
każdy ma prawdo do własnego zdania, można szanować czyjeś poglądy, ale się z
nimi nie zgadzać.
po pierwsze - myśleć.

[ilekobietamalat]

nie zauwazylam zebym cos radzila
kazda mama jest inna, i kazdy tatus tym bardziej.
napisalam juz ze ani mamusia ani tatus zabronic mi nie moga, ale na sile tez
nie mam ochoty nic robic. kazdy ma jakis czas na dojrzewanie do pewnych spraw..
dlaczego nie mialabym im tego czasu tez dawac.
rozmawianie o tym jak powinno sie informowac rodzicow jest bez sensu.
rozumiem ze poniewaz nie chce psuc moich stosunkow z mama(ktora z reszta jest
moja droba przyjaciolka), wyprowadzaniem sie za wszelka cene,juz natychmiast,
to jestem nie myslaca? ciekawe

[orangewhatever]

wiadomo, że to jest indywidualna decyzja każdego z nas.
ale śmieszne jest, kiedy dwudziestoparoletnia osoba mówi, że się nie
wyprowadzi, bo mamusia/tatuś nie pozwalają, bo uważają, że tak nie wypada.
w tym wieku chyba ma się już prawo do decydowania o sobie?

Ty masz akurat komfortową sytuację, bo, jak sama piszesz, przyjaźnisz się z
mamą. ale tak dobre stosunki z rodzicami nie zdarzają się często. swoją drogą -
trochę nie rozumiem tej sytuacji, jak mama - przyjaciółka może sobie popsuć
stosunki z córką przez jej osobistą decyzję?

wiesz - moi rodzice byli bardzo przeciwni mojej wyprowadzce i zamieszkaniu z
facetem, tym bardziej, że ja w ogóle nie zamierzam się pobierać, więc ślub to w
moim przypadku nie jest "kwestia czasu". jednak nikt mi niczego nie zabraniał,
uznali, że to moja decyzja i moja odpowiedzialność.

martwi mnie i przeraża, że niektórzy rodzice stosują wobec dzieci szantaż
emocjonalny - chcesz się wyprowadzić, na pewno mnie nie kochasz, chcesz się
wyprowadzić - więcej nie wracaj, chcesz się wyprwadzić - a co ludzie powiedzą,
jak ja będę wyglądać!
i dzieci temu ulegają. to nazywam bezmyślnością.

i jeszcze jedno.

[orangewhatever]

to bardzo dobrze, że nie chcesz się wyprowadzać, ale pomyśl sobie - co ma
zrobić osoba, która bardzo chce już wyjść z domu rodzinnego, a miałaby postąpić
tak, jak Ty radzisz?
lepiej, żeby mama była zadowolona, żeby nie było kłótni, natomiast dziewczyna
ma być smutna, nieszczęśliwa, byleby tylko stosunki w domu były ok?
to chore...

zgadzam sie z orangewhatever

[martyna1985]

Jak najbardziej. jakbym tak miała patrzec na to, czy mojej mamie się coś podoba
czy nie (tez jest moja przyjaciolka), to: nie miałabym kolczyka w pępku i
nosie, dawno siedziałabym w Niemczech, poszłabym na germanistyke a nie
informatyke, i wiele wiele innych rzeczy. Zyj własnym zyciem.
A poza tym to temat dotyczy osob już zdecydowanych na wyprowadzke, ale nie
umiejacych powiadomic o tym rodzicow.

[agatha111]

Ja powiedziałam, że się wyprowadzam. No i nie było gadania. W końcu jesteśmy
dorośli i nie potrzebowaliśmy niczyjej zgody.

[rozmowy_kontrolowane]

Poznaliśmy się w listopadzie 2004, zaręczyliśmy w maju 2005, w październiku
zamieszkaliśmy ze sobą (ja się przeniosłam do niego), pobieramy się 24 czerwca.
Rodzice nie protestowali

[twitti]

tu nie chodzi o to czy zabraniaja... bo latwiej sie wyprowadzic gdy rodzice
tylko zabraniaja np. z powodow moralnych.. trudniej gdy rodzice sa bardzo
przywiazani do corki lub syna.. wiesz wtedy ze bedzie ich to bolala-jak kazdego
gdy musi "oddac dziecko".. nie wiem czy wiecie o co mi chodzi! dlatego ja moich
rodzicow przygotowalam do tej decyzji i dzieki temu pogodzili sie z tym i chyba
zobaczyli jak mi na tym zalezy! latwiej sie jest spakowac i po prostu
wyprowadzic! z reszta czy wam nie bylo trudno sie wyprowadzic? mi na poczatku w
cale nie bylo tak latwo!troszke sie jednak teskni!zobaczymy jak my bedizemy
reagowac jak nasze dzieci beda sie kiedys wyprowadzac! pewnie te osoby ktore
tak latwo wyfrunely z gniazdka nie raz beda bardziej wrazliwe na swoje dzieci
_pozdrawiam

[martyna1985]

jasne, ze licze się ze zdaniem mojej mamy, ale ona z reguły na prawie wszystko
mi pozwala. Troszkę miała obiekcje co do naszego ślubu, który początkowo miał
się odbyc w tym roku, stwierdzając, że jednak jestem jeszcze troszke za młoda,
no to przesuneliśmy na przyszły rok
A z wyprowadzeniem sie było mi łatwo, w końcu wyjezdzalam na studia. Pozdrawiam

[kasiababik]

twitti masz rację ciężko jest się wyprowadzić, u mnie też mama się zasmuciła
jak powiedziałam, że chcemy zamieszkać razem przed ślubem, tyle że u mnie był
argument jeden że mieszkamy daleko a tak ja może na miejscu znajdę pracę (ehh
nie znalazłam) i będzie nam łatwiej bez weekendowych podróży, taniej, Nie
protestowali, ale tesknić to się strasznie tęskni. Moja mama nawet zaczęła
trochę korzystać z GG siostry (a tak bała się kompa) byle trochę pogadać a
tak pozostaje telefon

[ilekobietamalat]

no tak, czyli te ktore najglosniej krzycza ze to nie problem, mialy po prostu
wymowke. ja nie mam wymowki bo studiuje i pracowalam(chwilo juz nie) w
warszawie, a mieszkam w komorowie,czyli taka urocza miejscowoscia pod warszawa.
w sumie to fajnie ze narazie sie nie wyprowadzam;D

[kasiababik]

ja nie krzycze, że to nie problem. Moja rodzina jest religijna i bałam się ich
reakcji na to że chce zamieszkać przed ślubem z T., też mieszkałam w okolicach
Wawy, do pracy i nas studia dojeżdzałam, ale Wawa a Krak to jest 300 km
różnicy, to jest 400-600 zł różnicy na dojazdach, a teraz przez to że nie mam
pracy a możliwe że może znajdę u siebie wracam do rodziców i znowu 300 km, i
kasa a ślub niedługo

[kajaja2]

my po pol roku znajomosci zamieszkalismy razem wyjechalismy razem na studia.po
prostu powiedzielismy ze nie chcemy z obcymi osobami mieszkac bo to nigdy nie
wiadomo kto trafi sie i postawilismy poprostu przed faktem dokonanym. i tak juz
mieszkamy 5lat i juz sie pracuje i sie jest 1,5 roku po slubie

[kasiababik]

kajaja2 napisała:

> my po pol roku znajomosci zamieszkalismy razem wyjechalismy razem na
studia.po
> prostu powiedzielismy ze nie chcemy z obcymi osobami mieszkac bo to nigdy nie
> wiadomo kto trafi sie i postawilismy poprostu przed faktem dokonanym.

święte słowa, wiem coś o tym mieszkamy w "studenckim" mieszkaniu i oboje mamy
serdecznie dość. Mój T. nawet mówi że zazdrości mi, że wyjeżdzam, ale mam
nadzieję że niedługo do mnie dołączy

[nionczka]

U mnie bez problemu. Ale moj chlopak jest zagraniczny wiec niezaleznie od tego
w jakim kraju bylismy, zawswze mieszkalismy razem. Potem powiedzialam, ze
wyjezdzam i juz. Nikt nam nic nie sugerowal ani niczego od nas nie wymagal. Ale
tez faktem jest, ze mamy bardzo tolerancyjnych rodziców. Moja tesciowa uwaza,
ze w zlym tonie jest pytac doroslych ludzi czy zamierzaja brac slub, kiedy
dziecko, etc. Bo to nasza sprawa. Wiec nasze zycie jest bardzo spokojne. Nie
mielismy zamiaru brac slubu, ale wiadomosc nikogo nie zaskoczyla. Ucieszyli
sie, ze bedzie impreza i tyle.

Postaw sprawe jasno, mów rodzicom czego chcesz i ze nie jestes juz nastolatka.

[jeszcze_panna]

Poprostu powiedz mamie ze wyprowadzasz sie, w koncu juz jesteś na tyle dorosła
że sama o sobie decydujesz, pewnie na początku bedzie wielka obraza-ale z
czasem jej przejdzie. sorry ale nie rozumiem tego nie wazne czy ma lat 17 czy
23 jezeli chcesz wyprowadzic sie to twoja decyzja-chyba jestes swiadoma co
robisz- a ze rodzina coś tam- to nie mozna całe zycie patrzeć co inni powiedzą.
Troche odwagi w życiu!!!

[liste_k]

Z góry wielkie dzięki za tak ogromną ilośc odpowiedzi.
Wczoraj miałam małe spięcie, bo mama się dowiedziała, że planuję wybyć z domu.
Oczywiście nie obyło się bez słów krytyki i słów naprawde bolących. Im więcej
tego typu zdarzeń, tym bardziej się chce wyprowadzić.
Pozdrawiam

p.s Mam 25 lat i takie historie w domu... Można dostać obłędu

[ilekobietamalat]

no jesli dowiedziala sie nie od ciebie to sie nie dziwie w sumie takiej
reakcji..
tak czy inaczej musi przywyknac. dobrze ze juz wie

[liste_k]

Generalnie już znacznie wczesniej przebakiwaliśmy o wspólnym zamieszkaniu, że
coraz więcej par tak robi...
Normalnie wariatkowo mi sie kłania

[ilekobietamalat]

nie no az tak zle napewno nie jest
jestes jedynaczka?

[liste_k]

Można tak powiedzieć. Mam starszą siostrę, juz mężatkę. Od dłuższego czasu
żylismy jakby we trójkę - ja i rodzice. Zawsze, wszędzie bylismy tylko my.
Traktowali mnie jak jedynaczkę. Teraz jest nas dwie. Myślę, gdyby tata żył to
sprawy potoczyłyby sie inaczej. A tak... mam trudny orzech do zgryzienia

[ilekobietamalat]

no to rzeczywiscie..
ale napewno powoli sie wszystko ulozy w koncu mama tez kiedys sie napewno
wyprowadzala z domu, i w koncu cie zrozumie;D

[jeszcze_panna]

u mnie też było: no jak tooooo? ukochana córa wyprowadza sie , odpowiedz była
NIE NIE NIE! po tygodniu mamuśka jezdziła ze mną kupowała gary, firanki
itp )) a teraz śle nam obiadki (ps.pyszne) Pierwsza rekacaj to jest poprostu
SZOK )) hihihi ale mija!

[minerwamcg]

Dziewczyny, czytam Wasze posty i odnoszę wrażenie, że Wy się do całej tej
sprawy zabieracie od drugiego końca. Chciałybyście, żeby Wasi rodzice
zaakceptowali fakt, że współżyjecie ze swoimi chłopakami, udzielili wam na to
zezwolenia, i pewnie jeszcze żeby wzięli za was w tej sprawie odpowiedzialność.
A tymczasem - seks jest dla DOROSŁYCH. A DOROŚLI ludzie na to, co robią,
zezwolenia rodziców nie potrzebują i sami za to odpowiadają. Zwłaszcza w takich
sprawach. To są WASZE (intymne w dodatku) sprawy, nie Waszych rodziców - i
tutaj, jakkolwiek byście ich kochały, oni nie mają nic do powiedzenia. Albo
przyjmują do wiadomości fakt, że ich córka dorosła, albo - mają problem. Oni,
nie wy.
Żeby móc stworzyć z facetem odpowiedzialny, dojrzały związek (bo chyba o to wam
chodzi?) trzeba przestać być malutką córeczką mamusi i tatusia. Tymczasem mam
wrażenie, że chciałybyście zjeść ciastko i mieć je w dalszym ciągu. Być
dorosłe, a zarazem bezpieczne pod rodzicielskimi skrzydłami.
A tak się nie da. Wiążąc się z kimś na stałe tworzycie odrębny byt, o wiele
bardziej jesteście rodziną dla siebie nawzajem, niż dla rodzin, z których
wyszłyście. I układy z rodzicami musicie nawiązać nowe, na nowych prawach -
inaczej rodzice albo teściowie rzeczywiście będą wam zaglądać do garnków i
sypialni, wychowywać wasze dzieci, układać wam życie po swojemu.

[ilekobietamalat]

no piekny wyklad,ale nie moge sie zgodzic. nie powiem,ze fajnie by bylo jesc
ciastka i miec je caly czas no ale da sie zrobic cos pomiedzy. przeciez, moge
przecierpiec troche az rodzina sie przyzwyczai do mysli ze sie wyprowadzam, a
dopiero potem sie wyprowadzic. i to wcale nie znaczy, ze mama bedzie mi potem
zagladac do garnkow i sie we wszystko wtracac, bo wiem ze nie potrafilaby. ten
typ tak ma ze tak nei robi
potrzebuje akceptacji mamy w wielu sprawach, i wcale mi to nie pzeszkadza w
prowadzeniu normalnego zycia. przystalam na takie zastady juz dawno, i jak juz
wczesniej wspominalam,to wcale nie znaczy ze jestem uzalezniona od rodziny.
przyjmowanie zalozen ze to oni maja problem jesli im sie to podoba a nie
my,jest troche dziwne, nie wiem jak mialabym byc szczesliwa mieszkajac z moim
K. gdybym wiedziala ze moja matka siedzi w domu i bardzo zle sobie z tym radzi.
oczywiscie wszystko ma swoje granice,ale ja wolalabym zeby bylo dobrze dla
wszystkich. a nie tylko dla mnie.
a sprawa seksu to odrobine odbiega od glownego problemu chyba..
bo przynajmniej moja mamusia nie ma problemu ze sypiam z facetem.

[azanna]

Nie mogłabym się bardziej z Tobą zgodzić Minerwa Ale weź pod uwagę fakt, że
to wyzwalanie się spod skydeł rodziców to proces i chyba właśnie o tym piszą
dziewczyny - że nie da się tego zrobić z dnia na dzień. Ja uważam, że
wyprowadziłam się od rodziców późno, bo miałam 26 czy 27 lat. Ale nigdy nie
było mi smutno z tego powowdu, nie miałam ani jednej chwili żalu za straconą
pozycją córeczki - aż samą mnie to dziwi, bo więkkszość moich znajomych po
wyprowadzce od rodziców czasem bywało smutno z tego powodu. Ja po prostu byłam
w pełni gotowa na ten krok.
Gdy poznałam swojego narzeczonego to też nie od razu jego zdanie było
najważniejsze - i myślę, że to naturalne, bo jak facet, którego się zna 2-3
miesiące może byc na pierwszym miejscu w hierarchii? A teraz...widzę jak bardzo
się zmieniłam. Zdanie rodziców nadal jest dla mnie ważne, ale gdy
postanowiliśmy coś z moim narzeczonym to rodzice nie są w stanie zmienić tej
decyzji. Czasem patrzę na siebie z boku i dziwię się zmianom jakie we mnie
zaszły. Ale trzeba było do tego kilku lat. Co ciekawe mam niestety sporo
problemów z rodzicami, bo to im ciąglę trudno zaakceptować fakt, że jestem
całkiem dorosła i mogą mi radzić, ale nie wymagać. To czasem jest bardzo
trudne, bo powoduje scysje, ale wierzę, że w końcu pogodzą się z sytuacją.
Myślę, że ten wątek jest właśnie o tym - dziewczyny są w różnych punktach
procesu wyzwalania się spod opienkuńczych skrzydeł rodziców i wierzę, że u
wszystkich ten proces przebiegnie pomyślnie.

[osia00]

My podczas studiow zamieszkalismy razem, ale nie odwazylam sie powiedziec
rodzicom ze mieszkamy razem, a ze mnie nie odwiedzali bo daleko to sie nie
dowiedzieli chcoc sie domyslali. Oficjalnie zamieszkalismy dopiero kiedy
wyjechalismy na studia za granice na ostatnie dwa lata, bo powiedzialam ze nie
bedzie nas stac na wynajmowanie dwoch pokoji tym bardziej za w porownaniu z
polskim akademikiem cena pokoju w Danii byla 10x wyzsza. A po studiach bylo
oczywiste ze zamieszkamy razem, poniewaz zadne z nas nie wracalo do rodzinnego
miasta (brak perspektyw na prace)
Zeby nie tenwyjazd to pewnie nigdy mama by nie zaakceptowala bezbolesnie
naszego mieszkania przed slubem. Ona uwaza ze "...dziewczynki nie powinny
odwiedzać chłopców w ich domach, a co dopiero mieszkac..."

[monia816]

Zmoim narzeczonym zanmyu sie zaledwi od 6 miesiecy, a po 2 miesiącha
zamieszkalismy razem ze wzgledów praktycznych. Kazde z nas ma swoje mieszkanie,
ale jazda tam i z powrotem z reklamowkami, gdzie kazdy z nas, długo pracuje,
była bardzo męczaca. Ponadto mamy juz po 30 lat i im człowiek starszy tym
szybciej podejmuje pewne decyzje, to kwetsia doświadczenia.
Ponadto ja juz odkad zaczełam studiowac, to mieszkałam poza domem rodzinnym.
Rodziców mam nadopiekunczych, ale sobie ich wychowwałam. Teraz przyjezdzdaj do
nas z plackami i smakołykami, ale nie przeszkadza im to, ze mieszkamy razem.
Wiedza, ze jestem dorosła i wiem co robie. Kwestia zaufania. I choc mieskzaj w
malym miasteczku, nie widzą nic zdroznego wmieszkaniu przed slubem. Moja mama
powtarza, ze czasy sie zmieniły i to normalne. Buzka dla wszytskich
forumowiczek!!

[monia816]

sorry za błędy

[magdunia_86]

witajcie
Ja mam 20 lat i od kilku miesiecy mieszkam z chlopakiem , a to dlatego ze
wyjechalismy razem do Anglii. A w polsce mysle ze tez by nie bylo problemu z
zamieszkaniem razem.Wspolne mieszkanie pozwala sie bardziej poznac przynajmniej
w moim przypadku tak było.

Dziwny problem

[drusia]

Niunia, skoro wychodzisz za mąż, to przypuszczam, że jesteś pełnoletnia. Skoro
jesteś pełnoletnia, to o ile nie zamieszkasz z narzeczonym w domu rodziców, nie
jest to ich sprawą.
Reakcje mogą być oczywiście różne, ale inny sposób, to oszustwo. A głupio od
oszustwa zaczynać nowe życie, nie?