protokoł i depresja

[gwiazdeczka79]

Czy depresja to choroba psychiczna?Czy mówić księdzu,że w najbliższej
rodzinie wystąpił przypadek depresji?Dodam jeszcze,że mój narzeczony wie o
tym!

[maraxela]

tu chodzi chyba o to czy ty bylas badz jestes chora,a nie o wywiad rodzinny
depresja raczej nie dziedziczy sie genetycznie co najwyzej wystepowac moze
wieksza sklonnosc rodzinna bez przesady.

[ashton]

To i w protokole ślubnym jest pytanie o depresję? Kurcze, nas to ominęło i całe
szczęście...

[maraxela]

depresja jest choroba ,ktora nalezy leczyc.Ale dotyka co 3 czlowieka predzej
czy pozniej,jesyt juz swego rodzaju choroba cywilizacyjna.Jezli ty chorujesz to
powiedz a nie wiem jak to jest z rodzina

[gwiazdeczka79]

Ja na szczęście nie choruję,a w protokole jest pytanie o choroby psychiczne w
rodzinie,więc nie wiem czy depresja jest choroba psychiczną czy nie...

[ashton]

Niech się jakiś spec wypowie - ja wolę mówić o depresji "zaburzenie
psychiczne", ale może to faktycznie choroba?

[maraxela]

depresja jest choroba.kazda ksiazka w sumie definiuje to inaczej
jadna"zaburzenie" inna "choroba" wspomnij o tym ksiedzu,co ci szkodzi normalna
sprawa

JEST

[bystra_26]

już odpisywałam gdzie indziej

depresja jest choroba psychiczną, trzeba podać

przy wszystkich procesach o unieważnienie małżeństwa protokół jest pierwszą
rzecza, którą się sprawdza... liczy się papier... jak jedna strona wiedziała o
bezpłodności/występowaniu depresji w rodzinie drugiej, ale w protokole tego nie
ma, to na 90% zostanie to uznane za zatajone i strona, która nieuczciwie chce
unieważnić małżeństwo, może to zrobić - chyba, że znajdą się wiarygodni
świadkowie, o co często trudno

w protokole jest o to pytanie, żeby decydując się na małżeństwo wziąć tez pod
rozwagę pewne ryzyko - że u partnera może za lat 20 pojawić się taka czy inna
poważna choroba (o przypadkach raka czy stwardnienia rozsianego itp. w rodzinie
tez trzeba poinformować) i czy wiedząc o tym ryzyku chcemy z nim spędzić życie,
na dobre i na złe

[kasiulkkaa]

czy inna
> poważna choroba (o przypadkach raka czy stwardnienia rozsianego itp. w
rodzinie
>
> tez trzeba poinformować) i czy wiedząc o tym ryzyku chcemy z nim spędzić
życie,
Powinno się jeszcze podawać informację o otyłości w rodzinie. W końcu wczesniej
czy poźniej moze się pojawić. Jakieś 40% par nigdy nie wzięłoby ślubu
koscielnego.

[dagps]

ja wole pozostac przy okresleniu zaburzenie psychiczne

[bystra_26]

dlaczefo by nie wzięło? choroby w rodzinie to nie przeszkody do zawarcia
małżeństwa, ale te pytania mają tę jeszcze zaletę, że zbyt zakochanych
sprowadzają do rzeczywistości - małżeństwo jest na zawsze, a przyszłość jest
nieprzewidziana

[katia.seitz]

Przypadki raka w rodzinie to zdarzają się chyba u 90 % z nas...Depresja w takiej
lub innej formie pewnie w co drugiej rodzinie Tak więc nie przesadzałabym z
tą niezbędnością zrobienia rodzinnego wywiadu lekarskiego u przyszłego męża.
Zwlaszcza, że "przyszłość jest nieprzewidziana". Ważne, aby umieć tą
nieprzewidzianą przyszłość zaakceptować.

[ashton]

Tylko są ludzie, którym łatwiej jest zaakceptować raka niż depresję... ale to
już temat na inne forum.

[bystra_26]

ale o stanach maniakalno-depresyjnych czy schizofrenii w bliższej rodzinie
przyszłego męża chciałbym wiedzieć przed zapadnięciem klamki

[andziashea]

Jak krótko rzeba się znać, żeby nie wiedzieć?!

[andziashea]

*trzeba

[lacitadelle]

no cóż, ja słyszałam o przypadku, kiedy facet z chorobą psychiczną miał
kilkuletnie okresy poprawy i właśnie w takim okresie rodzina postanowiła go
uszczęśliwić (czyt. pozbyć się ciężaru) i pozwoliła na małżeństwo nie mówiąc o
chorobie jego żonie (on też nie powiedział, bo bał się, że się nie zgodzi).

Znali się ok 2 lat chyba.

[k.mat]

nie ma sensu spierać się o nazewnictwo zaburzenie/choroba, w pismach naukowych
występują one wymiennie. Depresja jest chorobą i to poważną, którą trzeba
leczyć. Nie można jednak mylić klinicznej depresji z chwilowym obniżonym
nastrojem, który może się zdarzyć każdemu. Depresja kliniczna nie jest jednak
tak częsta, jak ktoś tu napisał. Przypadek depresji u rodzica zwiększa szanse
wystąpienia depresji u dziecka (dorosłego), jeśli w 2 pokoleniach wstecz była
depresja to prawdopodobnie wystąpi też w trzecim pokoleniu czyli u wnuka.
Obecnie jesnak nie jest to duży problem, należy zgłosić się do lekarza lub/i
terapeuty i skonsultować możliwości profilaktyki i ewentualnego leczenia. Tylko
nie proponuję lekarza internisty bo zapewne niewiele pomoże, warto iść do
psychiatry (np tego co leczy os z rodziny) i nie bać się!!!

[zaczarowana13]

Jak juz dyskutujemy o chorobach/zaburzeniach psychicznych moze i ja sie doradze.
Zaraz po moich narodzinach moja mama miala powazna depresje poporodowa,leczy
sie do dzis...Nigdy jednak nie uwarzalam tego za chorobe psychiczna choc wiem
ze tak jest...Powiem szczerze boje sie niezmiernie tego protokolu i tego
pytania...Wszyscy wiedza o stanie mojej mamy,mimo iz sie wciaz leczy jest
normalna kobieta!Wkurza mnie to ze ksiadz zapyta o choroby psychiczne w
rodzinie a ja mimo iz nie uwarzam mojej mamy za chora osobe bede musiala ja
wymienic.Narzeczony oczywiscie wie o wszystkim...tylko chyba ja poczuwam sie
wciaz do winy za chorobe mojej mamy...w koncu gdyby nie ja...Ciezko to
wytlumaczyc...Wedlug mnie takie pytania sa niepotrzebne,przeciez wiadomo ze
narzeczony czy narzeczona o tym wie to po co sie upokarzac i mowic to przy
ksiedzu,ktory oczywiscie tez wie bo jest naszym proboszczem...Ach...

[lacitadelle]

> Nigdy jednak nie uwarzalam tego za chorobe psychiczna choc wiem
> ze tak jest...

hmm, jedna półkula uważa to za chorobę, a druga nie?

pytanie w protokole jest potrzebne. Może będzie to dla Ciebie dobrą okazją, żeby
w końcu zmierzyć się z tym problemem?

[zaczarowana13]

nie zrozumialas mnie...wiem ze moja mama jest chora problem w tym ze ja nie
chce o tym mowic bo czuje sie winna tej choroby.Wykluczylam to z mojej
podwiadomosci i nie biore pod uwage tego ze ktos mi mowi ze moja mama jest
chora czy cos...Nie jestem psychologiem czy psychiatra i nie wiem jak to
okreslic...Wiem ze mam problem,czuje jednak ze jestem coraz blizej jego
rozwiazania bo juz nie krepuje sie mowic o tym jak kiedys...

[ashton]

Może jak dojdzie do takiego pytania powiedz po prostu "depresja"? Księdzu
powinno to wystarczyć, księżysko może zadawać pytania pomocnicze... ale cóż,
trzeba zjeść tę żabę. Na wątpliwe pocieszenie powiem, że u mnie tego pytania
zwyczajnie nie było, nie wiem jakim cudem, może ksiądz widząc nasze rozchachane
gęby stwierdził (błędnie) że takich problemów to u nas nie ma?

[talula19]

A co z chorobami narzeczonych? tych psychicznych i somatycznych? Jest w protokole pytanie..coś w stylu, czy znamy/jesteśmy pewni stanu naszego zdrowia? To dość dziwne pytanie...powiedzmy, że jesteśmy, to jest odpowiedź na tak postawione pytanie, a w tym pytaniu nic nie ma o podawaniu chorób. Podobnie z pytaniem o planowanie rodziny.. No, jeśli ktoś palnuje rodzinę, to raczej w zgodzie z etyką KK (pomijam in vitro itp.,), ale w tym pytaniu nie ma mowy o pożycie tej pary w sytuacji, gdy nie planuje w danym momencie dziecka.
Czy ktoś może się wypowiedzieć w tej sprawie?

planowanie rodziny itp.

[bystra_26]

Małżeństwo jest nieważne na dzień dobry, jesli jest zawarte z intencją nie
posiadania dzieci. Wystarczy, że w przyszłości chcecie mieć dzieci, ale to Wy
określacie, kiedy to nastąpi i ile ich będzie. Radzę poczytać encyklikę JPII
Humane Vitae - Kościół mówi, że by mieć tyle dzieci, na ile nam pozwalają nasze
warunki - tez zdrowotne i psychiczne, ale nie być egoistami, którzy wola
najpierw drugi samochód niz dziecko (jeśli uważają, że maja ograniczenia
finansowe stojące na przeszkodzie powiększaniu rodziny).

Poza tym psycholodzy mówią, że pierwsze dziecko powinno sie pojawić nie
wczęsniej niż po 2 latach małżeństwa (życia na co dzień razem) ale tez nie
później niż przed końcem piątego roku, ponieważ wówczas zycie we dwoje jest już
tak zabetonowane, że pojawiające się dziecko ma często rangę katastrofy
życiowej.

Natomiast co do stanu zdrowia małżonków - tu wchodzi właśnie bezpłodność i inne
przewlekłe choroby mogące utrudniać wspólne życie, nie takie drobiazgi jak np.
leczona niedoczynność tarczycy.

[talula19]

Chyba mało precyzyjnie zadałam pytanie, zaraz do tego wrócę, bo to, co piszesz mnie zaciekawiło, co masz na myśli, mówiąc, że psycholodzy tak mówią? to o latach przed dzieckiem... możesz mnie odesłać do źródła? Nie spotkałam się z czymś takim, w psychologii jest tak, że wszystko zależy od człowieka/pary i innych czynników np. jak długo para zna się przed ślubem itd.itp., ale takie sztywne trzymanie się przedziałów czasowych jest sztuczne i żaden psycholog nie daje takiej recepty na życie.
W tym co napisałam poprzednio chodziło mi o nieprecyzyjność pytań w protokole, pytania tak sformułowane pozwalają na równie lakoniczne opdowiedzi:
np. Czy narzeczony/a nie ma wątpliwości co do stanu swojego zdrowia?
Jeśli ktoś odpowie na to pytanie "tak", to nie znaczy, że jest zdrowy, tylko że zna stan swojego zdrowia, prawda?

"Natomiast co do stanu zdrowia małżonków - tu wchodzi właśnie bezpłodność i inne
przewlekłe choroby mogące utrudniać wspólne życie, nie takie drobiazgi jak np.
leczona niedoczynność tarczycy."

No właśnie, czy jeśli ktoś jest chory przewlekle, jak to wygląda z perspektywy KK i spisywania protokołu?

Pozdrawiam

kiedy pierwsze dziecko cd.

[bystra_26]

Stwierdzenie o optymalności pojawienia się pierwszego dziecka między 2 a końcem
5tego roku małżeństwa usłyszałam od przyjaciółki mojej koleżanki, mgr
psychologii pracujacej w zawodzie. Jak dla mnie ma to ręce i nogi.

Pierwsze dwa lata wspólnego życia są czasem docierania się, ustalania
wspólnych, nowych standartów życia, trochę walki, bo u każdego z małżonków w
domu rodzinnym trochę inaczej wyglądała organizacja codziennego życia. Dziecko
powinno pojawić się, jak już w tych podstawowych codziennych kwestiach
ustabilizuje sie kompromis i wprowadzi się go w życie - zarządzanie pieniędzmi,
podział obowiązków domowych, częstotliwość sprzątania, standard zakupów (znam
parę, gdzie on preferował drogie jedzenie, a chemię gosp. najtańszą, a ona
odwrotnie -

[talula19]

To, co piszesz ma sens, ale... wyznaczanie sztywnych przedziałów czasowych już nie, wszystko załeży od danej pary i ich sytuacji, może w tym przypadku była to rada dla konkretnej pary. Sama wkrótce będę absolwentką psychologii i nigdy bym takiej rady nie udzielała jako uniwersalnej, nota bene psycholog w ogóle rad nie powinien udzielać, a jeśli to stwiedzenie jest poparte badaniami...to tu się kłania statystyka
A swoją drogą, gdzie tu wola Boża?
Pozdrawiam i dziękuję za odpowiedź

wola Boża

[bystra_26]

Czym jest? Nieszczęsliwymi wypadkami lub wydarzeniami krzyżującymi nam plany?

Przecież Bóg nie jest złośliwy.

Skoro On dał nam rozum i możliwość poznawania świata, w tym ludzkiej płodności,
to mamy z tego korzystać. Czyli możemy zaplanować, kiedy i ile chcemy mieć dzieci.
Wierzący nie zdają się na przypadek, ale na Boga.

[arwen8]

zaczarowana13 napisała:

> wiem ze moja mama jest chora problem w tym ze ja nie
> chce o tym mowic bo czuje sie winna tej choroby

Ale to nie jest w żadnym razie Twoja wina. Poród wywołał u Twojej mamy
depresję, której korzenie tak naprawdę tkwią w jej wczesnym dzieciństwie. Czy
mama była u psychologa i czy udało jej się omówić temat dzieciństwa z
psychologiem? Wbrew pozorom, jest to najważniejszy temat, a jednak większość
psychologów boi się nim zająć. To, że Twoja mama nadal jest chora świadczy o
tym, że nie spotkała empatycznego psychologa, który chciałby ją wysłuchać i
zrozumieć.

Jak dużo Ty sama wiesz o dzieciństwie swojej mamy?

[lacitadelle]

zrozumiałam Cię bardzo dobrze i dlatego napisałam, że chyba czas najwyższy, żeby
rozwiązać ten problem, a nie go omijać i to jest dobra do tego okazja - jak
widać pytania na protokole mogą się przydać i w takim celu.

Nie chcę Ci nic pisać, bo psychologiem nie jestem i bardzo nie lubię, jak się
ludzie na forum wymądrzają na tematy, o których nie mają pojęcia.

Jeżeli rzeczywiście sama nie potrafisz sobie z tym poradzić, poszukaj pomocy u
specjalisty. Bo takie omijanie problemów nie prowadzi do niczego dobrego.

narzeczona 13!

[gwiazdeczka79]

Jestem w bardzo podobnej sytuacji!

[zaczarowana13]

Czyli rozumiesz jak mi bedzie ciezko mowic o chorobie mojej mamy...
Ciesze sie jednak ze nie ukrywalam tego przed narzeczonym,na pewno byloby mi
trudniej gdyby on nic nie wiedzial...Obawiam sie tylko ksiedze i tych jego
pytan "pomocniczych"...Ach...chcialabym miec to juz za soba...

[gwiazdeczka79]

Nie wiem czy powiem o tym księdzu,w końcu niewiadomo do końca czy to choroba,a
w tym pytaniu chodzi chyba o bardziej powazne choroby psychiczne,zreszta skoro
mój narzeczony wie o wszystkim...

[zaczarowana13]

Ja klamac czy tez ukrywac nie bede...u mojej mamy to juz nie jest
depresja,tylko choroba...tak zdiagnozowal lekarz wiec nie moge ukrywac faktow.

[krzysia2]

Nie bede sie wypowiadać o protokole, bo mam to jeszcze przed sobą. Natomiast w
wątku tym pojawil sie problem rozróżnienia między chorobą psychiczną a
zaburzeniem psychicznym. Studiuję na ostatnim roku psychologii i na studiach
uczą nas, że różnica polega na tym, że choroba zawsze pozostawia jakieś
ubytki, nawet w przypadku wyzdrowienia nie jest mozliwy całkowity powrót do
stanu przedchorobowego. Natomiast w przypadku zaburzenia jest to
możliwe.Niestety w praktyce sprowadza się to do tego, że łatwo o błąd w
diagnozie. Daltego przeważnie najpierw diagnozuje się zaburzenie, a dopiero gdy
po jakimś czasie widać, że nawet w okresie remisji (bądź powrotu do zdrowia)
pozostały skutki uboczne, zmienia się diagnozę na chorobę.
Tobie radziłabym po prostu powiedzieć księdzu, że mama cierpi na depresję i nie
wdawać się w szczegóły.

[zaczarowana13]

W przypadku mojej mamy wystapil skutki uboczne,caly czas sie leczy i jest pod
katrola lekarza.Znam kilka przypadkow choroby psychicznej(wsrod znajomych)moja
mama przy nich jest po prostu zdrowa kobieta dlatego strasznie mi ciezko
zaliczyc ja do psychicznie chorych jak wogole nie widac w niej choroby!No ale
coz...skoro lekarz zaliczyl mamy dolegliwosci do choroby musze powiedziec o tym
przy spisywaniu protokolu,wyjscia innego nie mam.

[arwen8]

zaczarowana13 napisała:

> coz...skoro lekarz zaliczyl mamy dolegliwosci do choroby

Cóż za bezgraniczne, bezwzględne zaufanie do lekarzy, i wiara w ich
nieomylność. Dlaczego więc Twoja mama leczy się już niemal całe życie, a
poprawa nadal nie nastąpiła? Może warto poszukac innego lekarza? Może takiego,
który zamiast przepisywać farmaceutyki będzie chciał uważnie wysłychać tego, co
Twoja mama ma do powiedzenia? Może jak dotąd nikt jeszcze jej o to nie zapytał?

[zaczarowana13]

Mama sie leczy...raz w miesiacu jakis zastrzyk...normalnie funkcjonuje,depresje
ma bardzo zadko...chyba jak kazdy...Nie narzeka wiec moze dlatego nie zmieniamy
lekarza...Mama ogolnie czuje sie dobrze wiec...

[arwen8]

zaczarowana13 napisała:

> Mama ogolnie czuje sie dobrze wiec...

Więc prawdziwy problem nadal pozostaje nierozwiązany, jedynie "uśpiony"
zastrzykami... I wszystkim to odpowiada...

Tylko czemu, w takim razie masz poczucie winy?

[zaczarowana13]

Poczucie winy mam i chyba tak zostanie...ale to tylko wina sytuacji w domu po
moich narodzinach(dluga historia)Jestem bardzo wrazliwa osoba i wiecznie kiedy
mama nie miala dobrych dni czulam sie temu winna...Bo gdyby nie ciezki porod ze
mna moze by jej zycie wygladalo inaczej...Oczywiscie mama nigdy mi nie dala
odczuc ze jestem winna,bron Boze!Mam poprostu skaze z dziecinstwa a takich
rzeczy sie nie zapomomina niestety...

[zaczarowana13]

Zaczelo sie od protokolu a skonczylo sie na dziecinstwie
Tak wiec ide twardo do ksiezunia i mowie co trzeba...Wierze ze bedzie dobrze bo
czemu mialoby byc inaczej?Pozdrawiam serdecznie i zycze powodzenie w trakcie
spisywania protokoluMnie to czeka za ok miesiac

[arwen8]

zaczarowana13 napisała:

> Mam poprostu skaze z dziecinstwa a takich
> rzeczy sie nie zapomomina niestety...

To prawda, nie zapomina się. Wysłałam maila.

[memphis90]

Pewnie dlatego, ze depresja jest chorobą polegajacą na zaburzeniu
neuroprzekaźników w mózgu, a nie tylko "nieszczęśliwym dzieciństwie"... Nie
słyszałam, zeby ktoś wyleczył depresję (jako chorobę, a nie okresowy spadek
nastroju) tylko psychoterapią.

[arwen8]

memphis90 napisała:

> Nie słyszałam, zeby ktoś wyleczył depresję (jako chorobę, a nie okresowy
> spadek nastroju) tylko psychoterapią.

Taki przykład akurat nie jest najlepszy. To, że Ty osobiście o tym nie
słyszałaś, nie czytałaś, a tym bardziej nie miałaś osobiście do czynienia z
wyleczonymi w ten sposób osobami, wcale nie znaczy, że takie skuteczne
wyleczenia nie zdarzają się.

[memphis90]

No, masz racje, może akurat ja nie słyszałam (tzn. mówię o takich klinicznych
przypadkach, kiedy depresja nie jest wynikiem np. śmierci małżonka albo zespołem
stresu pourazowego, a pojawia sie niezaleznie od sytuacji życiowej). Ale słysze,
co mówią psychiatrzy i co im odpowiadaja psycholodzy. Jedni wiecznie walcza z
drugimi- nie wiem zupełnie dlaczego. Nie podoba mi się negowanie podłoża
fizjologicznego depresji i "zwalanie" całej winy na tajemnicze stresy z dzieciństwa.

[ashton]

Memphis, masz rację co do wojny psychologów z psychiatrami. Nie wdając się w
szczegóły, bo to nie to forum mam do czynienia z przedstawicielami obu tych
nacji - przypominają mi się czasy szkolne, kiedy to każdy nauczyciel uważał że
jego przedmiot jest najważniejszy. Nie da się wyjść z depresji ani tylko
lekami, ani samą psychoterapią...

[arwen8]

memphis90 napisała:

> kiedy depresja nie jest wynikiem np. śmierci małżonka albo zespołem
> stresu pourazowego, a pojawia sie niezaleznie od sytuacji życiowej

Z powietrza pewnie...

[k.mat]

depresja to nie grypa i tak się nie przenosi...
jestspowodowane wieloma fizjologicznymi aspektami, między innymi zaburzeniami
neuroprzekaźników. Zgadzam się w pełni z przedmówczyniami, że najlepiej
połączyć leczenie farmakologiczne z terapią. Jak robiono porównania między
grupą pacjętów prowadzonych tylko terapią z tymi prowadzonymi tylko lekami nie
było między nimi różnicy między stopniem poprawy. Czyli statystycznie (u
każdego może być różnie) nie miało to większego znaczenia. Oczywiście każdy ma
inny zestaw objawów i inne ich nasilenie więc stosuje się różne metody.
Najskuteczniejsze jest jednak połączenie metod.
Ja traktuję depresję jako chorobę somatyczną, a doszukiwanie się czegoś w
dzieciństwie nie przekonuje mnie, bo moda na Freuda minęła daaawno temu i już
na szczęście nie wszystko się tak tłumaczy.
Dodam, że mówię to z punktu widzenia psychologa.

[arwen8]

k.mat napisała:

> Ja traktuję depresję jako chorobę somatyczną, a doszukiwanie się czegoś w
> dzieciństwie nie przekonuje mnie, bo moda na Freuda minęła daaawno temu

Teorie Freuda wyrządziły więcej krzywdy niż naprawdę pomogły
komukolwiek. "Doszukiwanie się czegoś w dzieciństwie" jest niezbędne dla
naszego normalnego funkcjonowania w życiu dorosłym. Szkoda tylko, że jako
(podobno) psycholog nie wiesz, czego dokładnie należy "doszukiwać się" w
dzieciństwie i o co w ogóle z tym "doszukiwaniem się" chodzi.

[k.mat]

wiem o co może Ci chodzić ale dzieciństwo nie ma wiele wspólnego z depresją

to "podobno" nie było potrzebne ani miłe

[arwen8]

k.mat napisała:

> wiem o co może Ci chodzić ale dzieciństwo nie ma wiele wspólnego z depresją
> to "podobno" nie było potrzebne ani miłe

A jednak było bardzo potrzebne.

Twierdząc, że "dzieciństwo nie ma wiele wspólnego z depresją", niestety dajesz
świadectwo miernego przygotowania do swojego "zawodu". Nie wykluczone, że nie
rozliczyłaś się z własnym dzieciństwem i chronisz swoich rodziców.
Wielu "psychologów" ma podobny problem. Niestety tacy moga jedynie szkodzić
swoim klientom.

Zastanów się, dlaczego tak stanowczo twierdzisz, że "dzieciństwo nie ma wiele
wspólnego z depresją". Odpowiedź masz w sobie. Czego się tak bardzo boisz ze
swojego własnego dzieciństwa, że odrzucasz znaczenie jego wpływu na Twoje
dorosłe życie?

... o których NIE WIE nażeczony/a !

[pikorpikor]

Ksiądz pyta czy są jakieś ciężkie choroby o których NIE WIE narzeczony/a a nie
czy występują w ogóle!

[katia.seitz]

dokładnie skoro narzeczony jest świadomy występowania w rodzinie tych
zaburzeń/chorób, to nie jest to sprawa do protokołu...zresztą, dość
prawdopodobne, że ksiądz w ogóle tego pytania nie zada. nas na przykład nie
pytał.u wielu moich znajomych było podobnie-ksiądz zadawał tylko "główne"
pytania z protokołu, a tego rodzaju sprawy pomijał.

nas pytał dzisiaj czy nie wystepowaly

[gioseppe]

w rodzinie narzeczonej/go

ale spoko, nie ma sie czego bac
kilkanascie pytan i po sprawie
gorzej jesli mieszka sie razem

[langolier_maximus]

lo matko...to napisz ze nie bylo chorób psychicznych i koniec.Protokół nie ma o
ile sie nie myle mocy prawnej to jeden z wielu bzdurnych papierków koniecznych
do uzyskania slubu.nie musisz o wszystkich mowić ksiedzu, kim on dla ciebie
jest???Terapeuta?

znaczenie protokołu

[bystra_26]

Protokół ma znaczenie. Jak spisując się go wyjdzie, że są przeszkody typu inne
śluby, trwała impotencja czy zamiar nieposiadania dzieci, to Kościół nie
pozwoli zawrzeć małżeństwa, bo te przyczyny czynią je nieważnym według prawa
kościelnego.

Dodatkowo - przy jakichkolwiek wątpliwościach co do ważności małżeństwa albo
próbie go unieważnienia, pierwszą rzeczą, którą się sprawdza jest własnie
protokół - zwłaszcza w kwestii zatajenia istotnych informacji mogących mieć
wpływ na świadomość osoby niepoinformowanej, a zawierającej małżeństwo z osobą,
która te dane (np. własną chorobę alkoholową) zataiła.

[langolier_maximus]

ale w sadzie przy sprawie rozwodowej tez sie patrzy?wlasnie..hm
bo rozwodow koscielnych to ponoc nie ma-tak mowili na naukach (choc ja wiem ze
sa..zagmatwane).A ludzie sie rozwodzą..glownie na drodze sadowej bardziej niz
koscielnej.Z USC bierze sie kwitek o braku przeciwwskazan ze wzgledow prawnych w
Polsce-czyli,ze narzeczeni nie pozostaja juz w zwiazku malżeńskim.

[gioseppe]

wydaje mi sie ze w sadzie wlasnie sie na to patrzy.

a rozwod koscielny jest
choc rzadko stosowany

[bystra_26]

W Kościele Katolickim nie ma rozwodwó, jest jednak możliwe uniewaznienie
małżeństwa, czyli stwierdzenie, że w momencie jego zawierania istniały
okoliczności, które czyniły je nieważnym.

[gioseppe]

bystra_26 napisała:

> W Kościele Katolickim nie ma rozwodwó, jest jednak możliwe uniewaznienie
> małżeństwa, czyli stwierdzenie, że w momencie jego zawierania istniały
> okoliczności, które czyniły je nieważnym.

dokładnie o to mi chodzilo
zle to ubralam w slowa

[arwen8]

kobieta.gazeta.pl/wysokie-obcasy/1,53580,3992486.html?as=1&ias=3&startsz=x