ślub z rozsądku

[ala-81]

czy był taki wątek? bo nie mogę odszukać

[kasiulkkaa]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=619&w=39810059&v=2&s=0
Był.

[ala-81]

dziękuję

[ashton]

Wzięło Alę na poważne tematy

[ala-81]

nooo
jeśli my nie bierzemy z miłości to z rozsądku tym bardziej nie

[paola_23]

Nie z miłości?!

[ala-81]

a czy ślub musi być z miłości?

[paola_23]

no wiesz... to takie łapanie za słowa...
sam ślub może i nie...
ale żeby doszło do ślubu, to między dwojgiem ludzi powinna być miłość i
bezgraniczne oddanie itp.

[zosiaczek25]

Alez, oczywiscie, ze niekoniecznie. Znam pare takich, ktore wyszly za maz dla
kasy, zeby nie byc starymi pannami lub bo byly w ciazy...

[ashton]

Cóż, ja ani z wielkiej miłości (zdążyły mi spaść różowe okulary) ani z rozsądku
(bo czyż rozsądne jest brać sobie brzydala bez grosza przy duszy?) ani z obawy
przed byciem starą panną (radzę sobie sama i facet nie jest dla mnie
powietrzem), w ciąży też nie byłam i kto wie może nigdy nie będę.
Ot tak po prostu

[ala-81]

Ashton, cóż za pokrewieństwo dusz
ja też ani z rozsądku ani z wielkiej i szumnej miłości jak w Titanicu czy
Przeminęło z wiaterem

[zosiaczek25]

Faktycznie, jest miedzy wami pokrewienstwo dusz. Nie myslalyscie o tym, zeby sie
pobrac?
Ja tez nie z rozsadku, bo przyrzekanie komus, ze sie bedzie z nim do konca
zycia, chociaz sie nie wie, co los przyniesie, troche jest nierozsadne. Z
powodow finansowych tez nie- nie wiem do dzis, ile on tak na prawde zarabia.
Jedyne, co wiem, to to, ze niedlugo zaczniemy splacac jego kredyt studencki. W
ciazy nie jestem. W zyciu nie wyszlabym za maz, bedac w ciazy- caly czas bym
pewnie myslala, ze facet jest ze mna tylko ze wzgledu na dziecko. Czy to takie
mile uczucie? Wielka i szumna milosc przezylam wczesniej. Zakonczyla sie tez
bardzo szumnie. Ja twierdze, ze pobieramy sie z przeznaczenia. Poznalismy sie
pare lat temu w Finlandii, gdy bylismy tam na wymianie studenckiej- ja z Polski,
on z Niemiec. Zaprzyjaznilismy sie, a nawet zakochalismy, ale nie moglismy byc
razem- obydwoje juz wtedy bylismy w zwiazkach. Potem stracilismy kontakt. Po
jakims czasie znow sie spotkalismy, przez przypadek, a moze tak mialo byc. I od
tamtej pory jestesmy razem...

[ala-81]

Ashton poznałam tutaj, za późno już było

dla mnie "zwyczajna" pewna i bezpieczna miłość jest wazniejsza niż szumne
usniesienia i "kocham cię" co 5 minut. Dlatego kierowałam się bardziej
rozsądkiem w "wyborze" kandydata na męża.
NIe dziwią mnie śluby z rozsądku, bardizej mnie dziwią śluby z pierwszym
chłopakiem jeszcze z czasów liceum - dla mnie to niepojęte
każdy ma inny sposób na ślub

[malinakalina]

He,he,he.................Mnie pary ktore sa ze soba od liceum tez wydawaly sie
dziwne i podejrzane..................
Tylko ze okazalo sie ze Ja jestem taka para Jakos tak wyszlo - zawsze
myslalam ze musimy sie rozstac bo przeciez pary od 18 roku nie przetrwaja
takiej proby czasu, a jedak udalo sie .Mamy 27 lat i chcemy byc razem.

P.S To nie jest moj pierwszy chlopak ( z poprzednim bylam ponad 2 lata )
Ale nie wiem czy to cos zmienia w koncu i tak jestesmy para od liceum..........

[paola_23]

ja wzięłam ślub z "chłopakiem z liceum" a raczej z czasów liceum. On już dawno
zapomniał o szkole a ja byłam dzieciak... Nie żałuję niczego i wierz mi, nawet
gdyby on dawał mi wszystko co ważne: stablilizacje, pewność, opiekę itd. to nie
wyszłabym za niego gdyby nie było miłości i przyjaźni między nami. Wiadomo nasza
miłość tak jak każdy człowiek dojrzewała razem z nami. Najpierw była szaleńcza i
nieodpowiedzialna... a przez te lata zmieniła swe oblicza. trochę dziwię się tym
którzy biorą ślub po kliku miesiącach znajomości. u nas w pewnym momencie gdy
minęło pierwsze zauroczenie, zeszliśmy na ziemię. Z takim szokiem i kryzysem
trzeba sobie dać radę i zrozumieć że miłość owszem ale to nie wszystko! i tak
też było. są tacy ludzie co przez to się rozchodzą, bo dochodzą do wniosku że
nie pasowali jednak do siebie. takie bycie ze sobą jest dobre, bo człowiek
przekonuje się czy to ta właśnie osoba. co będzie nie tylko jak jest dobrze ale
także jak jest źle...

[paola_23]

no już wiem teraz o co Wam chodziło... nikt tu nie mówił o pierwszym zauroczeniu
tylko o miłości. kochać można drugą osobę miłością "normalną", zresztą mamy
chyba inne realia i twardo stąpamy po ziemi... zresztą wole horrory niż
romansidła...

[zosiaczek25]

Mam nadzieje, ze nie rozumiemy horrroru w ten sam sposob. Takie scenki gotuje
moj braciszek swojej zonie. Strach to juz opisywac, a co dopiero przezywac. Za
horror dziekuje, za romansidlo tez. Takie romansidlo juz przezylam. Po roku
sluchania "kocham Cie" co drugie zdanie i juz po oswiadczynach, skonczylo sie
niezbyt romantycznie... Dowiedzialam sie, ze mowil mi to, bo bal sie mnie
skrzywdzic... Coz, za to slyszac, ze mowil mi, ze mnie kocha tylko z litosci,
nie poczulam sie wcale zraniona.

[ashton]

Ja miałam romansidło z horrorem za jednym przysiadem. Pewien pan potrafił
jednego dnia wyznawać mi miłość, a drugiego nie poznawać na ulicy. I tak przez
rok - pewnie dłużej by było, gdybym swojego obecnego Męża nie poznała, zresztą
nawet będąc już z nim nie mogłam sobie wybić tamtego z głowy, o czym obecny Mąż
zresztą doskonale wiedział. Głupia byłam jak but z lewej nogi. Jak mi w końcu
na tamtym przestało zależeć, to zakochałam się szaleńczo w obecnym Mężu, co
chyba jeszcze gorsze było i Bogu dzięki szybko przeszło. Teraz mam spokój.

[ala-81]

też sobie teraz spokojnie żyję bez achów i ochów, jak nie zadzwoni czy nei
napisze to nie umieram z niepewności i szaleństwa, wiem że kocha więc
poczekam

[paola_23]

ale mi się wydaje, że można kogoś szaleńczo kochać i zrobić dla niego wszystko a
jednocześnie stąpać twardo po ziemi. Ja chyba taka jestem. Kocham męża jak
nikogo na świecie, bo zawsze był dla mnie nie mężem ale przyjacielem i zrobił
dla mnie bardzo dużo! jednocześnie staram się tak żyć, że gdybym została sama to
poradziłabym sobie. dlatego skończyłam studia, mam dobrą pracę i stawiam czoło
kolejnym wyzwaniom jakie przygotowuje mi życie. nie jestem landrynkową lalą,
tylko jak już twardą młodą kobietą, która woli męskie towarzystwo... (w sensie
wolę czasem iść z mężem do jego kumpli niż plotkować z koleżankami...)

[paola_23]

ostatnie zdanie mojej wypowiedzi oznaczało jedynie to, że wolę oglądać horrory
aniżeli romanse typu: tytanic czy przeminęło z wiatrem. wolę też facetów, którzy
mają swoje zdanie i umieją je egzekwować. byłam kiedyś z takim jedym co nie
dość, że był nieśmiały na maxa to później sam nic nie mówił tylko mi
przytakiwał... okazało się, że wolę się kłócić jak już niż całe życie słuchać
słodzenia i zgadzania się z moim, nie zawsze słusznym zdaniem.
co do zgotowywania horroru w domu to nie mam z takim czymś do czynienia. i mimo,
że oboje jesteśmy uparci to jakoś się nie pobiliśmy. czasami go ugryzę jak mnie
wkórzy, ale to z miłości...

[paola_23]

rozumiem...
jednak coś chyba czujesz do niego?! zauroczenie minęło ale powinna być miłość.
chyba że tego też nie czujesz?! ja bez miłości nie wzięłabym z nikim ślubu. nie
myślałam o byciu starą panną, bo miałam i mam nadal swoje życie i ludzi wokół
mnie. z rozsądku też nie, bo nie patrzyłam pod tym kątem, mój ukochany mąż jest
dla mnie najprzystojniejszy i najmądrzejszy i to wystarczy. kasy nie mamy wiele
ale da się żyć. w ciąży też nie byłam ale napewno chcemy bardzo oboje mieć
duuuużo dzieci!