Wątek surrealistyczy - sequel

[aric]

Najnowsze doniesienia z wojny. Jeże wspierane przez naloty dywanowe kur
posuwają się szybko do przodu. Są niumyte, głodne i zmeczone. Kopią nory pod
psami, ziemia się zapada, a bezsilne psy oddają ostatnie tchnienie pływając w
kurzych jajach. Z ostatniej chwili, zobyto przyczółek we parku Poniatowskiego.
Nadciąga także zaopatrzenie. Tłumy jeży z jabłkami na kolcach i zamaskowane
liścmi bieżą na pomoc. Ależ maja przewagę, jakie zorganizowanie. Jednak zwiady
kuże doniosły, że po stronie psów stają wiewiórki, bombardujące żołedziami z
koron drzew. Będzie ciężko.

[aric]

W takim razie przepraszam za śmiałość i proszę o niepisywanie na łamach tego
wątku, który niefortunnie założyłem, moje sprawozdanie z wojny zostało
przeniesione na własne miejsce.
Jeżcze raz sorry.
aric

[aard]

Wiesz, że nie ma za co, Przyjacielu. Chętnie będę pisywał na obydwu wątkach, do
czego i Ciebie zachęcam. Przecież do zakończenia kampanii jeszcze daleka droga.
A potem dopiero się zacznie, jak dojdzie polityka...
aA
Rd

[aard]

Dwie rzeczy są niemal pewne. Po pierwsze do walki lada moment włączą się lisy -
nie wiadomo tylko po której stronie.
Po wtóre do walki nie włączą się susły. Jak zwykle prześpią najciekawsze.

Z frontu raportował kapral-kapłon
aA
Rd

[aric]

Tak więc widzę, że jednak zainteresowanie poczynaniami jest przeogromne. Tak,
już wiemy, lisy nadciągnęły z południa. Staną po stronie psów, gdyż ich
spokrewnienie jest widoczne. Są chytre i rude jak wiewiórki. Wspomogą
wycofujace się psy. Jeże wymysliły natomiast nową formację bojową nazywaną
kulokolczaste maszyny bojowe. Ogólnie bedzie to wyglądać w następujący sposób.
Cytuję autora:
Zrobi jeż zeza
Wyszczerzy swe ząbki
Otoczy się kocem
I jako kula potoczy.
Koce w ostatniej chwili mają zostać zrzucone, ukazując śmiercionoscią maszynę.

[aard]

Najnowsza korespondencja: Psy przeszły do kontrataku. Wsparte na skrzydle przez
wściekłe lisy uderzyły z furią na główną formację jeży.

Jeże się bardzo zjeżyły
i kurczą się kur siły.

Wygląda na to, że psom kontratak ten zda się na więcej niż na budę. Będziemy
państwa informować na bieżąco.

Wasz z linii frontu
aA
Rd

[aric]

Teraz to widzę. Na balkonie pojawiły się dwie znajome, ale już bardzo zmęczone
kury. Doniosły, że nowa formacja nie zdała egzaminu. Chytre lisy zaczęły sikać
na toczące się kule i wypaliły oczy biednym jeżom. Amoniak to paskudna broń,
skomentował jeż szczerbol, nie spodziewaliśmy się ataku chemicznego. Coś z tym
trzeba zrobić. Wysłaliśmy kury na zwiad, a na razie przyczaimy sie trochę w
norach i poprosimy krety o wywęszenie co i jak.
Dowódca Hord Jeżowych Jeż aric.

Ps.
aard,
Ja trzymam stronę jeży,jak z toba. Jesteśmy przyjaciółmi czy wrogami,
oczywiście tylko w tym wątku?

[aard]

> aard,
> Ja trzymam stronę jeży,jak z toba. Jesteśmy przyjaciółmi czy wrogami,
> oczywiście tylko w tym wątku?

Ja jestem bezstronnym korespondentem (takim, który zawsze najłatwiej obrywa od
obydwu stron)
aA
Rd

[aric]

Unik. Ok. Krety wywęszyły. Okazało się, że psy mają nowy plan, wspierany bronią
chemiczną. Najpierw amoniakowy atak, potem szturm psów. Widać, że rosną w siłę.
Jeże ciągle myślą. Kury sa przerażone. Cóż mają począć. Do kogo sie udać. Jaka
broń wymyslić. Zagłada tuż tuż. Już czuć amoniak. Będzie ciężko.

[aard]

W tej chwili jeże okopały się w kretowiskach, a krety zeszły do podziemia by
organizować Ruch Wyporu. Kiedy już dostaną się na tyłki wrogą wyprą do góry
masy ziemi i zasypią wraża psią armię w niekończącej się hałdzie.

My też państwa zasypiemy - wiadomościami na ten temat w odpowiednim czasie. A
teraz przerwa na reklamę, proszę zostać z nami.

"Kieeeeedy byłem....
Kieeeeedy byłem małym chłopcem, hej!
Zawsze chciałem...
Bardzo chciałem zdrowe nogi mieć!
No i odkąd mam implanty,
Wszystko gładko idzie mi, że hej!"
"Najnowszy hit Adidasa. Naturalnie wyglądające protezy model 'Korzeniowski 001'
z wbudowanymi systemami FCC, AGD, FCV, BBU i ABC. Na życzenie klienta możemy
pokryć protezę sztucznie wytworzoną skórą opartą na próbce pobranej od klienta.
Do kupienia w każdym firmowym sklepie Adidasa na terenie całego kraju."
"Adidas. Where do you want to go today?"

[vladip]

pójdźcie o dziatki pójdźcie wszystkie razem
za miasto pod słup na wzgórek
tam za.. siedmioma górami za siedmioma lasami...
chomiki szykują się na wojnę, wojnę straszliwą, bez pardonu bez brania jeńców ale
ze słuchaniem jęków
wojnę chomiczną w której wszystkie szkodliwe chomikalia zachomikowane na czarną i
białą godzinę użyte będą
i kiedy chomiki gotowe będą tedy ruszą ławą i nic ich nie powstrzyma
kury wykurzą
lisy zaliśą
psy zepsują
jeże ujeżą
ecce chomik chciało by się powiedzieć
pzdr
vladip

[aard]

Psy opanowały już przyczółki w kretowiskach! Wygląda na to, że jeży nic już
poza jakąś deus ex machiną uratować nie może. Nawet hałde kłety jakby już cołaz
mniej widzą szans na wygłaną. Złesztą dla nich niewidzenie to nic nowego.

Ale cóż to?! Proszę Państwa, niesamowite. Na pole bitwy wgalopował Biały Koń!
Rozgląda się nerwowo i rozpytuje walczące strony o Andersa, czyżby Mąż
Opatrznościowy jeży?!

Jest jeszcze jeszcze coś. Jak donosi nasz mozambicki korespondent, jeżom w
suqrs spieszą jeżozwierze na uzbrojonych po zęby brygantynach. Ponoć już są na
Jasieniu i lada chwila należy się spodziewać inwazji przez studzienki
kanalizacyjne w Alei Mickiewicza. Czekajmy zatem w napięciu na dalszy rozwój
wypadków.

aA
Rd

[aric]

Tak, widać jeżozwierze bratające się ze zdziesiątkowanymi jeżami, wiele
rannych, oślepionych lisim amoniakiem zwija się konwulsjach, także kury sie
grupują na okolicznej kładce przy Żeromskiego. Coś się dzieje, coś niebywałego.
Tak, nadciąga drób ze wszech stron. Kładka ledwo wytrzymuje nacisk siedzących
kaczek, gęsi i indyków, niektóre muszą niestety fruwać, wyglada to na niezły
chaos. I pojawił się Biały Koń, on chce aby nastał pokój, nie, drób bedzie
walczył do końca. Ruszyło ptacto. Pierwsz kaczki i gesi. Stają równo
toksycznymi kupami, które stworzyły trawiąc radioaktywną paszę. To jest co
niesamowitego. Poszły jeże po betoni, wspierane przez jeżozwieże. Tupią
niemiłosiernie.

[aard]

Psy naciskane niemiłosiernie skupiły się przy kuchni polowej i czekają na
posiłki. Odgryzają się i odszczekują dosłownie resztką sił! Lisy, jak to lisy,
zdradliwie przeszły na stronę wroga. Ptactwo domowe walczy po prostu odlotowo!
Właściwie nawet wiewiórki nie mają szans. Cała nadzieja psów w tym ,że już za
miesiąc nadciągnie odsiecz ze strony żółwi...

Z wojennego studia mówił do państwa
aA
Rd

[aric]

Tak żółwie to potęga. Są twarde. Może nadciągnie Gamera, ich superpotwór.
Tak czy inaczej, podsumujmy.
Ptactwo bombarduje, lisy zmieniły stronę. Jeże ponownie w natarciu wspierane
przez jeżozwierze. Ogólnie coś mi się zdaje, że psy czeka pieski los.
Jak doniosły jednak kury. Coś się zdarzy, bo pewna grupa psów udała się z tajną
delegacją do łódzkiego zoo. To może przesądzić sprawę. Psy okazały się nie
honorowe. Mamy tylko nadzieje, że duże zwierzaki odmówią mieszania się w ten
konfilkt na tle rasowo-gatunkowym. Jeszcze jedno, poszła plotka, że do tej
pory, bezstronne koty szpiegują dla obu stron, bo nie mogą się zdecydować, co
dla nich lepsze.

[aard]

Delegacja psów wróciła z zoo z kwiatkiem. Czyżby spotkały przy okazji psa
ogrodnika i stąd ten podarunek? W każdym razie wydaje się, że coś załatwiły, bo
wyraźnie grają na zwłokę i odwlekają walkę myszkując po zamrozkach. Ma się
wrażenie, ze armia jeżowa już właściwie wycina lub raczej wygryza w pień
niedobitki, ale coś wisi w powietrzu i nie chodzi to o odór bomardowań
drobiowych...

Z miejsca konfliktu Wasz
aA
Rd

[aard]

Proszę państwa, semsacja!!
Prorocze słowa wypowiedziałem z tym wygryzaniem w pień! Na odsiecz psom i ich
soujusznikom ciągną bobry!!

Opuściły swe żeremie w Nerze
i zamierzają uderzyć na jeże!
Już prowadzą też roboty umocnieniowe w okolicy kortów MKT i przygotowują psom
okop, z którego będą prowodzone kolejne ataki, zapewne pod wodzą Wilekiego Psa
Baskerville'ów.
Będę Państwa na bieżąco informował,
aA
Rd

[aric]

Przebudzony z snu zimowego przez dwie kury z balkonu wiem już wszystko. Bobry
okopały psy, odnajdując przy okazji kilka posadzonych tam kiedyś ziemniaków,
starczyło dla wszystkich, psy się przyczaiły, po porannej kolacji i wyczekują.
Słyszałem także, że rowem melioracyjnym puszczono wodę i teraz mamy fosę. Czyli
jeże wspierane przez drób będą musiały rozpocząć oblężenie. Obecnie jak donoszą
kury jest raczej spokojnie. Tylko jek długo? Z ostatniej chwili, pies
Baskervillów będzie dowodził obroną kortów.

[aard]

Koci szpiedzy donoszą, że o świcie rozpoczęło się oblężenie. Jeże bombardują
okop w okolicy kortów przy pomocy najnowszej, straszliwej machiny wojennej.
Jest to tak zwana katapulta bombardująco-desantwa. Wygląda to tak, ze do
katapulty wkłada się jeża całego umazanego w ptasie guano, tak, że go w ogóle
nie widać. Taką zabójczą pigułę wstrzeliwuje się do obozu wroga i tam (jako że
nikt się do niego nie zbliży) jeż może spokojnie rozpocząć działanie
dywersyjne. Nasi infomatorzy nie podają, jak wiele jeży ruszyło już w bój i ile
z nich przeżyło lot, ale wygląda na to, że psy powinnny się strzec tej broni,
jak istoty o wyjątkowo czyłum węchu.
Dodatkowo grozę sytuacji wzmaga fakt, że kaczki i gęsi rozpoczęły już naloty
nad okop i -psom od samego początku jest bardzo gorąco.
będziemy Państwa informować o wszystkim na bieżąco. Z fosy wokół bobrowego
okopu nadawał Wasz korespondent
obsrAARD

[aric]

Dzieje się, że tak ujmę to, pieska krzywda. Nawet bobry nie wiedzą co jest grane
i żałują, że się wbobrowały w tę wojnę. Ostatnią szansą dla psów jest wysłanie
swojego psa komandosa Cywila na głębokie tyły w celu pogonienia kota żółwiom. Te
się strasznie żółwią. Ponadto ma on za zadanie rozesłać wieści po głebokich
zapleczach i nawoływać psy do walki. Podobno jak doniosły moje dwie
zaprzyjaźnione kury, ma on dotrzeć aż pod Pabianice. Jeże nadal bąbardują, a ich
cuchnące kolce poprosu zabijają, a conajmniej usypiają wyćieńczone psy.
Czyć te jeże litości nie mają?

[aard]

Jeże najwyraźniej postanowiły zniszczyć wroga ze szczętem. Pajnowsze
doniesienia mówią, że pojmały psa Cywila! Pies "cywil" okazał się przebranym
po(m)rucznikiem kontrwywiadu i obecnie siedzi za kretkami studzienki
kanalizacyjnej w opanowanej przez jeże części miasta na północ od Alei
Mickiewicza.
Być może zainteresują państwa reakcje ludzi na całą sytuację. Otóż te bałwany
niczego nie zauważają!! Dalej spokojnie grają w tenisa, jakby cała walka
przebigała w innej, równoległej rzeczywistości. Oczywiście nasi Słuchacze i
Czytelnicy nie zbliżają się do regionu działań wojennych, bo są ludźmi
rozsądnymi.
Wracajmy jednak do wydarzeń w parq. Oto psy próbują się odgryzać. Wyprowadziły
kontratak i uderzają prawdziwą szpicą w kierynku słabszego skrzydła oblegającej
armii jeży. Przebijają się! Chyba uda im się przedostać i przełamać oblężenie!
Cóż za walka! Pazur przy kolcu, kieł przy skrzydle, bobrowy ogon przy dziobie!
Naprawdę uderzyły jak pies na jeża.
Po krótkiej przerwie znów się z Państwem połączymy.
aA
Rd

[aric]

Tak jest, to może być przełomowy moment, nawet kulawe psy dalej gryzą. Jeże są
zdziwione, młode są, a co młode to zawsze zdziwione. Kocioł. Tak dziwne, że
ludzie ich nie zauważają. Ale kto ich może zauważyć, chociaż są widoczne, ale
jednak niewidoczne. Nastąpiło przełanie i bobry zamiatając ogonami biedna
ciałka poległych po obu stronach torują drogę wściekłym bestiom prowadzonym
prze maszyny bojowe w postaci pidli dosiadających bulteriery. Jożom pozostaje
jedynie odwrót, i przegrupowanie. Ich szranki puściły, krety muszą kopać więcej
wilczych dołów, najdziwniejsze jest to, że potrafią się przekopać przez asfalt.
Czasem nie widzą gdzie kopią, chyba że trafią na linie wysokiego napięcia,
wtedy są kopane. Ale cóż, krew i pożoga. Sądzę, że już niedługo sytuacja się
wyklaruje.
Dowódca Hord Jeżowych
Jeż aricojeż

[aard]

Klar na sytuacji przebiegł w sposób dość zaskaqjący. Oto bowiem przez ponad
tydzień nic się nie działo. Walka ustała, mało tego - życie ustało. Zaden pies
nie szczeknął, żaden jeż nie tupnął w gniewie. I dlaczego? Tego nikt nie wie.
Dość powiedzieć, że psom sierść zjeżona na karkach zastygła, a jeże nie mogły
się nawet tym pieskim żarciem, które jeszcze miały w chlebakach, uraczyć, bo
zamarły jako żona Lota, która powinna się nazywać żoną Nie-Lota, bo
rzeczywiście nieruchawa jakaś, jak słup co jest mu solą i szpicem w oko.
Ale dość poetyckich porownań. Pora wrócić na łono kampanii, jako i ona nagle
znów się w (ruchome) przyoblekła ciało.
Jeże przegrywają...
aA
Rd

[aric]

No cóż, co do przegranej jeży to bym sie wstrzymał. Prwadą jest, że żółwie
przez ten czas dotrarły na miejsce swoim żółwim krokiem i robią specjalne mury
skorupowe, osłaniając tym samym wyliniałe już psy. Jeż po krótkim śnie w cieniu
kładki, zostały zbudzone przez dwie znajome kury i teraz świecą oczkami, w
poszukiwaniu wyścia z sytuacji. Lisy już dawno przchytrzyły samych siebie i
odeszły w niepanięć, zostawiaja tylko slady swoich toksycznych odchdów
płynnych. Drób jednak został, choćiaż zdziesiatkowany. Trwa narada i obmyslanie
strategi, która pozwoli na zniwelowanie skorupowego fortu. Jak doniósł kot z za
lini frontu, zwierzaki z zoo odmówiły udziału w tej wojnie tłumacząc się swoją
egzotycznością. Teraz trzeba tylko czekać na przegrupowanie i atak.

[aard]

Rzeczywiście - egzotyka zwierząt zoologicznych utrudnia im rozeznanie się w
sytuacji, zatem wolą się nie angażować. Sprzeciw zgłosiły tylko jeżozwierze,
które postanowiły wesprzeć swych kuzynów pomocą humanitarną (zrzuty jabłek i
młodych myszy na tereny zajmowane przez armię jeżową), same nie mogąc wziąć
udziału w wojnie ze względu na brak możliwości opuszczenia terenu zoo. Kto by
się tego spodziewał po akcji psów? Nie dość, że nie pozyskały sojuszników, to
jeszcze naraiły ich swym adwersarzom. No, ale cóż, kto pazurem wojuje, od kolca
ginie i psia krew się pewnie znów niedługo poleje. Być może w kwestii
aprowizacji nada się też zupa żółwiowa, bo przy szturmie jeży, fortyfikacyjne
żólwie będą miały gorąco i właściwie można powiedzić, że są już ugotowane.
Będziemy Państwa zresztą na bieżąco informawać.
Wasz Wojenny Korespondent z Gorącego Parq Poniatowskiego
aA
Rd

[aard]

Rzeczywiście - egzotyka zwierząt zoologicznych utrudnia im rozeznanie się w
sytuacji, zatem wolą się nie angażować. Sprzeciw zgłosiły tylko jeżozwierze,
które postanowiły wesprzeć swych kuzynów pomocą humanitarną (zrzuty jabłek i
młodych myszy na tereny zajmowane przez armię jeżową), same nie mogąc wziąć
udziału w wojnie ze względu na brak możliwości opuszczenia terenu zoo. Kto by
się tego spodziewał po akcji psów? Nie dość, że nie pozyskały sojuszników, to
jeszcze naraiły ich swym adwersarzom. No, ale cóż, kto pazurem wojuje, od kolca
ginie i psia krew się pewnie znów niedługo poleje. Być może w kwestii
aprowizacji nada się też zupa żółwiowa, bo przy szturmie jeży, fortyfikacyjne
żólwie będą miały gorąco i właściwie można powiedzić, że są już ugotowane.
Będziemy Państwa zresztą na bieżąco informawać.
Wasz Wojenny Korespondent z Gorącego Parq Poniatowskiego
aA
Rd

[aric]

Właśnie otrzymałem doniesienie od zaprzyjaźnionych kur, lekko wyliniałych
notabene, że koty zdobyły plany ataku psów na jeży. Mam przed sobą także plan
sytuacyjny z pola walki i nie napawa mnie on optymizmem. Zgrupowanie jeży przy
kładce nie jest rzeczą naturalną, gdyż wogóle zgrupowania jeży nie leż w ich
naturze, ale skoro takie zgrupowanie zaistniało to czym prędzej należy się
rozgrupować. Jeż postanowiły zaatakować z prawej flanki, gdyż dowiedziały się,
że główna kwatera psów znajduje się w kościele przy Radwańkej. Kościół został
otoczony fosą i zamurowany żółwiami. Potrzebny jest atak symulacyjny, powiązany
ze zmyłkowym. Lada moment przyjdą wieści z podziemia. Krety dyskretnie się
potkopują i węszą noskami wystawionymi znad kopców. Jeszcze godzinka i już
będzie wiadomo, jak potoczą się dzieje wojny, czy będzie to ostateczna potyczka
czy też nie.
Dowódca Hord Jeżowych
aric

[Gość: aard]

Godzinka minęła, a my nadal stoimy w obliczu wielkiego znaq zapytania. Czy jeże
uderzą? Czy psy odpowiedzą kontruderzeniem? Czy krety przewidzą rozwój
wydarzeń? Czy może psy coś zwąchają? Czy zaskorupiała żółwiami psia twierdza
padnie, czy też jeże zatuptają w odwrocie? Czekamy na najnowsze doniesienia, o
których po bloq reklamowym.
aA
Rd

[aric]

Krety powróciły, już wszystko jest wiadome. Jeże mają gotowy plan natarcia.
Pierwsze polecą kaczi i gęsi, niskim lotem po torach tramwajowych wzdłóż Al.
Politechniki do Radwańskiej, tam zakręcą w prawo i następnie lotem pionowym
wzdłóż wieżowca, przyczają się na dachu tego akademika. Kury będą wspierały
jeże we frontalnym ataku, jednak zanim to nastapi, indyki z drepczącymi jeżami
udadzą się cichcem na i zamarkuja atak z prawego skrzydła. Gdy bezpańskie psy
zajmą sie markowanym atakiem, z elementami markowego wina, marki Czar
Teściowej, jeże udeżą. Wspierane nalotami zaczepnymi ze strony juz mocno
wyliniałych kur. Krety maja natomiast za zadanie, podkopanie żółwi, co ma
spowodować osunięcie się ich do fosy, zbudowanej ongiś przez bobry i
umożliwienie przemarszu przez fosę jeżom. Niebezpieczeństwo zalania norek
krecich jest ogromne, ale sierżant Kretpolski, zgodził sie na to ryzyko.

[aard]

Sensacja z ostatniej chwili!
Żółwie na kolanach! A właściwie w fosie! Osunęły się do fos bobrowych
pokopanych przez krety. Wszystko przebiegło zgodnie z jeżowym planem. Drób
właśnie rozpocząła natarcie z dachu akademika. Przed chwilą psy z kulawą nogą
dały się nabrać na markowany atak i w ten sposób już główna armia jeży ma
otwartą drogę do kościoła. Żółwie psy wieszają na swoich sojusznikach, że tak
ich wpuścili do wody. Tymczasem hordy jeżowe uderzają. Przełamują opór na obu
skrzydłach wspierane skrzydlatymi nalotami koszącymi i srającymi z kierunku
południowo-zachodniego. Portal kościoła wzięty. Nawa główna też. Psy zwęszyły,
co się się swięci i salwują się ucieczką przez prezbiterium. Ale cóż to? I ta
droga odcięta, oto zamarkowany atak przełamał pseudo-obronę i jeże są też i na
tyłach wroga. Wygląda na to, że w kościele odbędą się dożynki! Psy wyją na
wieży, a dzwon bije na trwogę, ale komu...?

Z okopow wzdłuż ulicy Radwańskiej donosił
aA
Rd

[aric]

A dzwon bił i bił. Ostatni bastion padł. Nie było wsparcia z żadnej strony.
Psy, które przeżyły, nie chciały żyć, bo pieski los nie jest niebieski. Jednak
wpojony od małego jeżyka jeżoitaryzm nie pozwala na dobijanie jeńców, więc psy
niestety muszą sie pogodzić z losem kulawych psów. Wiele poległo po obu
stronach i wiele pieśni biędzie śpiewanych o tej wojnie. Ale cóż to, wreszcie
widzimy dowódcę, sam pies Baskerwilów z białymi majtkami na patyku zmierza w
stonę najliczniejszej grupy jeży. Cóż oznaczaja te powiewające, na skutek
przeciągu w kościele, majty?

[aard]

Tak jest, proszę państwa, psy się poddały!! Ich dowódca, stary Pies
Baskerville'ów złożył insygnia swej władzy - różową obrożę i złoty monokl u
stóp Dowódcy Hord Jeżowych i smętnie powiewa zawieszonymi na ogonie
brudnobiałymi majtkami. Właściwie to... on jest zadowolony! Tak, przecież u psa
machanie ogonem oznacza radość! coś niesamowitego, proszę państwa, tego się nie
spodziewaliśmy! Zdrada, a przynajmniej defetyzm były udziałem psiego lidera.
Czy teraz czeka go pieskie życie wśród pobratymców? I co z Psem Cywilem-agentem
wywiadu?
Z wieży zdobytego kościła relacjonował dla Państwa
aA
Rd

[aric]

Po kilkikodzinnej naradzie jeże postanowiły, że nie wyciągną konsekwencji z
tego co uczyniły wśiekłe psy wojny. Park Poniatowskiego zostanie
zdemilitaryzowany i podzielony na strefy okupacyjne, a porządku będą pilnować
ochotnicze hufce jeżowe. Psy odbudują kościół i zostaną na tych terenach, z
możliwością szwędania się po kszakach bez żadnych zobowiązań. Żółwie zostały
desłane do żółwiego landu i żółwim krokiem odeszły w niepamięć. Pies
Baskerwilów za swoje lizustwo został wygnany na drugą stronę Al. Politechniki i
ma dożywotno sie szwendać po gmachach Polibudy. Wiewiórki zostały obdarowane
koronami drzew, bez możliwości zejścia na ziemię, bez odpowiedniej przepustki.
Żołędzie mają dostarczać, tylko wyznaczone osobniki. Cały drób wrócił do
zagród, tylko dwie znajome kury pozostały na miejscu, jako satelitarny system
obserwacyjny. Pies Cywil zaginął, a jeże poprosiły kota-grzmota o odnalezienie
go i doprowadzenie do Dowódcy Hord Jeżowych w celu sądu za zbrodnie wojenne i
podżeganie do walki.

[Gość: aard]

I żyli długo i szczęśliwie w podzielonym świecie. Amen.
aA
Rd

[aric]

Amen i chwała poległym.

[aard]

aric napisał:

> Amen i chwała poległym.

Tak jest: Gloria victis i reqiuescat in pace.
aA
Rd

Walka z czterema - catat z Przygód Johna

[aric]

To powiedziawszy John przyjął pozycję do walki. Jął wyczekiwać. Pierwsza
ruszyła Chinka Tsing. Prawie dosięgła nogą Johna, lecz tylko prawie. Umiała
machać nogami jak helikopter, a John machną tylko raz i zabił. Skośnooka dziwka
padła z ukręconą głową. John zaśmiał się szyderczo i jął wyczekiwać ponownie.
Druga ruszyła Blondyna Tleniona. Miała ostre odejście, ale John i tym razem nie
zawiedzie czytelników. Zrobił krok, przywalił z bandolia i utłukł na śmierć
wywlekając jej flaki na zewnątrz szponami orła. To widząc Indianka Zielona
Firanka i Murzynka Karmen rzuciły się na Johna jednocześnie. John walnął
szpagat w ostatniej chwili i pękły mu spodnie. Przy tym z wysiłku pryknął, aż
się zadymiło. Mordercze dziwy spadły koło Johna i momentalnie zatkały nosy
odcinając sobie dopływ tlenu i ograniczając ruchy. John wspaniale wykorzystał
sytuacją. Najpierw błyskawicznie wstał, następnie posługując się stylem
pijanego człowieka zatoczył kilka kółek wokół kurew i koncentrując się
odpowiednio wyrwał Murzynce Karmen głowę z kawałkiem kręgosłupa. To był piękny
widok. John odrzucił kawałek Czarnuszki w róg sali i zajął się Indianką Zieloną
Firanką. Pierwsze co zrobił, to przyjął pozycję żurawia i jął wyczekiwać po raz
trzeci. Ostatnia z walecznych trochę oprzytomniała i była gotowa na śmierć.
Poruszała się powoli, była także całkiem ładna, cycki, tyłeczek i reszta były
doskonałe. John pewnie by pospółkował z wrogiem, ale teraz musiał o tym
zapomnieć. Zabicie Zielonej Firanki było pryszczem. John wyskoczył w górę,
zrobił trzy salta, śrubę i przeleciał na wysokości pięciu metrów odległość
dwunastu metrów, zawrócił w powietrzu i zawisł nad głową Indianki Zielonej
Firanki. Spadł na nią z góry wgniatając w parkiet. Krew siknęła.
- Chińscy karatecy to mogą mi na puklerz skoczyć. -powiedział z dumą John.

[Gość: madzia]

:)

Madziu...

[aard]

Madziu, dołóż coś od siebie...
aA
Rd

PS. Usmiech masz uroczy :-)

[Gość: madzia]

dzięki, ale nie dorównuję Wam talentem;)

[aard]

Tego nie wiemy, dopóki go nie zaprezentujesz. Poza tym może przwyższasz nas
zapałem?
aA
Rd

[aard]

aard napisał(a):

> Tego nie wiemy, dopóki go nie zaprezentujesz. Poza tym może przwyższasz nas
> zapałem?

Z tym zapałem to najwyraźniej przesadziłem...
aA
Rd

Aard do ciebie

[aric]

Mam pewną koncepję. Może jak zakończymy tą wojnę to sklecimy to w opowiadanie?

[aard]

No właśnie jestem jak najbardziej za!!
Ale co to zanczy "zakończymy"? Chcesz przerwać pisanie, czy wprost przeciwnie -
dokończyć je? I jak, tutaj, czy "głowa do głowy" (tete-a-tete)?
W każdym przypadku jest jedno "ale" dziś wieczorem wyjeżdżam i będę w Łodzi
dopiero 22 lipca. Po tym terminie jestem gotów do współpracy w zaproponowanej
formie. Tylko jaka ona będzie...?
aA
Rd

PS. Opinię nt. Twoich opowiadań mogę wpisać tutaj, czy chcesz na pocztę?

[aric]

Kurde, ale masz fajnie. Wpisz gdzie ci wygodniej, jeżeli oczywiście nie bedzie
zbyt obciachowa.)))))
Nie chcę kończyć, zachowam ją na twardym. Jak powrócisz to zobaczymy. Ja dzisiaj
jestem do 16 przy komputerze, więc spokojnie można to ciągnąć.
Niezłą mam prace. Haha

[aard]

aric napisał(a):

> Kurde, ale masz fajnie. Wpisz gdzie ci wygodniej, jeżeli oczywiście nie bedzie
> zbyt obciachowa.)))))
> Nie chcę kończyć, zachowam ją na twardym. Jak powrócisz to zobaczymy. Ja dzisia
> j
> jestem do 16 przy komputerze, więc spokojnie można to ciągnąć.
> Niezłą mam prace. Haha

Hmmm... Ja z kolei jestem dzisiaj do 16 przy komputerze. I dla odmiany też w
pracy :-))) Ciągnijmy zatem. A na twardym to i ja zachowam (już zachowałem). Ale
żeby zrobić z tego opowiadanko, to trzeba by wygładzić i uładzić, więc chyba
jednak oko w oko. Tak czy owak, jak wrócę to się odezwę i może się jakoś umówimy.
A póki co czekam na Twój ruch.
aA
Rd

Na priva lepiej nie

[aric]

Coś mi się wali z pocztą. Lepiej nie wysyłaj. Wiślę na twojego priva mój adres
firmowy.

[aric]

Sorry kurde, zapomniałem, że masz mój adres. Jestem niewyspany i w głowie mi się
mąci.

[aard]

Aric, przepraszam Cię, ale Twój adres niechcący usunąłem i przed chwilą
dosłownie wysłałem Ci na pocztę "gazety". Nie mam za bardzo możliwości pisać
jeszcze raz - spróbuj odebrać.

Pozdrawiam jak najbrdziej,
aA
Rd

PS. Wyślij mi, proszę adres firmowy raz jeszcze.

Odebrałem

[aric]

Dzięki. Odebrałem. Wysłałem na twój adres z gazety, z firmowego.

aard co z tobą

[aric]

Czekam, ja byłem ostatni. 9:45.

[Gość: aard]

Sorki - ma chwilowo pilną robotę. Za jakąś godzinkę skończę. pozdro,
aA
Rd

Co by podtrzymać temat

[aric]

Aard wyjechał, a obiecałem mu dodtrzymać wątek. Więc czasami wpiszę coś co
stworzyłem, by wątek trochę w czołówce pobył.
Ironia bytu
Ucieczka z klatki była dla niego jedynym pocieszeniem jakie miał. Siedział tam
tak długo, żę nie pamiętał jak wygląda zwykła asfaltowa ulica. Dawno temu, gdy
przechadzał się po okolicy, widząc ogrom otaczającego go świata, zapragnął
znaleźć się w tak małym pomieszczeniu, aby jego ruchy zamknęły się w jednym
metrze sześciennym. Ponieważ miał klaustrofobię, wybrał klatkę. Zamknął się w
niej i czekał całe lata, aż okazało się, żę znów zapragnął przechadzać się po
bezkresnych przestrzeniach. Teraz czekał, aż klatka się otworzy, a on stanie na
nogach, by móc pójść przed siebie. I tak się stało. Klatka otworzyła się, a on
z niej wypadł, gdyż ciężko było mu ustać na własnych nogach. I tutaj popełnił
błąd. Jego mięśnie zanikły, zerce zarosło tłuszczem, a kości się odwapniły.
Upadając z wysokości 10 centymetrówzłamał sobie obojczyk, próba stanięcia na
nogach skończyła się na skręceniu obu kostek, a wysiłem fizyczny, jakiego
dopuścił się w trakcie uwalniania się z klatki doprowadził do takiej zadyszki,
że serce przestało bić. Pozostał tylko wzrok i przetwarzający obrazy mózg. Oczy
i jego umysł wykonały teraz najważniejszą pracę w jego życiu. Zarejestrowały
własną śmierć. Ostatnie co zobaczył, to promyk słońca przebijający się przez
dziurkę od klucza w pobliskich drzwaich. Gdy siedział w klatce nie mógł go
dojrzeć. Teraz natomiast nasuwała mu się tylko jedna myśl. Warto umierać wolnym
i niewiele do szczęścia potrzeba. Jakież życie jest popieprzone, że promyk
słońca podczas ostatniego oddechu jest tym, co daje nam radość życia.
pzdr
aric

[aard]

Uff, to jest niesamowite. Ty masz naprawdę talent, drogi Jeżu. Jestem pod
(lekko) ponurym wrażeniem. Sorki, że wcześniej nie skomentowałem, jakoś mi
fakt, że powinienem to zrobić (bo przeczytałem od razu) umknął w natłoku
forumowych nowiści po powrocie.

Pozdrawiam,
aA
Rd

A ja będę pisać dalej

[aric]

Be tytułu
Pewnego, snieżnego popołudnia, 17 lipca stałem sam na przystanku. Nie upłynęło
7 minut jak podjechał pojazd, lecz nie był to autobus lecz zwyczajna
śmieciarka. Potem długo się zastanawiałem, czy mam skorzystać z propozycji
dwóch panów w lekko śmierdzących fartuszkach i ogrodniczkach koloru brudnej
pomarańczy. Jednak było w nich coś takiego, że trudno było im się oprzeć. Stali
tak i usmiechali się do mnie machając przyjaźnie swoimi brudnymi łapkami.
Przestałem się opierać i skorzystałem wreszcie z ich zaproszenia. Wsiadłem do
tyłu, nie wiedząc czemu, i w niedługim czasie zacząłem byc miażdżony przez
ogromny walec, przeznaczony do zgniatania niepotrzebnych odpadków. Zobaczyłem
podczas dokonywania mojego żywota resztki ciał innych, którzy też skorzystali z
zaproszenia śmieciarzy. To był ten właśnie koniec, który był mi przeznaczony.
Nagle zacząłem sobie uświadamiać, że resztki ciał, które widzę wokół siebie to
nie kilkadziesiąt różnych, a jedno powtarzające się ciało w kilkudziesięciu
egrempalżach. Przypatrywałem się i przypatrywałem, tracąc poszczególne części
ciała i zaczynałem się domyślać, co lub kogo właśnie widzę. To byłem ja sam.
Wpadłem w ciąg wydarzeń, który doprowadzał do tego, żę konczyłem w taki, a nie
inny sposób. I właśnie gdy miałem już odejść z tego świata i przeżyć po raz
kolejny to wydarzenie, uśwaidomiłe sobie co następuje. Uświadomiłem sobie, że
pewne sprawy do siebie wcale nie pasują. I olśniło mnie. Może właśnie to jest
problem. Znalazłem się w miejscu, w którym znaleźć się nie powinienem.
Śmieciarki nie jeżdzą po poudniu, a 17 lipca śnieg nigdy w życiu spaść nie
powinien. Ta myśl dotarła w samą porę. Gdy moja świadomość jeszcze nie została
zmiażdżona. I już myslałem, że odkryłem tejemnicę, ale cóż, pomyliłem się. I
tak sobie stałem pewnego, śnieżnego popołudnia, 17 lipca na przystanku.

Pozdrawaia, znajdujący się w dole egzystencjalnym, aric.

[Gość: madzia]

pisz pisz... może to Ci poprawi nastrój:) don't worry be happy;)

[aard]

To nie jet temat nowy, ale podany bardzo atrakcyjnie i smakowicie. Znów mi się
bardzo podobał. Proponuję Ci zajrzeć na Forum GW Kultura>SF&Fantasy, możesz
zamieścić swoje opowiadania (i liczyć na fachową krytykę) i poczytać cudze.
pozdro,
aA
Rd

No i ostatni przed łikendem

[aric]

Trzy dni i trzy noce leżałem na wznak. Moje mysli wędrowały bardzo daleko.
Chociaż moje oczy mogły dojrzeć jedynie sufit nade mną, to mój wzrok sięgał
znacznie dalej. Patrzyłem na zielone wzgórza, bezkresne łąki i otaczającą je
nostalgię, którą chcaiłbym się stać. Stać się doskonałością, bez jakichkolwiek
niepotrzebnych myśli. Stać się melancholią, biernością. Zawsze pragnąłem nic
nie robić tylko trwać. I może bym to osiągnął, gdyby nie ten cholerny sufit, z
którego ciągle odpada tynk, prusząc w moje zaspane oczy.

Mam nadzieję, żę mi przejdzie, bo zaczynam chyba smucić.
pzdr
aric

Już mi lepiej

[aric]

I nie mam dołu. Żyje się pieknie, słońce nie świeci, a ptaszki nie śpeiwają, bo
pada deszcz i sopbie skrzydełka pomoczyły.
Ale tuż tuż rozpogodzenia i słonko juz zagląda do podziemi kościoła.
Co by wątek nie zaginął.
aric

Odświeżam

[aric]

Grywałem kiedyś w szach z pewnym osobnikiem. Mój przciwnik był długości siedmiu
metrów. Jego przekrój ciała wynosił kilkanaście centymetrów kwadratowych, a
wszystko co mógł wydobyć ze swojej ślizgiej paszczy z długim jezykiem, to syk.
Syczał, a ja przesuwałem jego figury. Każdy syk oznaczał coś innego. Nie wiem
skąd znałem jego język, ale rozumiałem gdy syczał: przsuń piona z H3 na H4, czy
mówił, przepraszam syczał: szach królowi. Był wężem, więc cóż mógłbym od niego
wymagać poza syczeniem. Syczał i syczał, a ja poruszłem wszystkimi figurami na
szachownicy. Czasm gdy był zagrożony syczał inaqczej. Wtedy nie mogłem go
zrozumieć. Rozumiałem tylko syki odnoszące się do szachów. Cóż, ogrywał mnie
zawsze. Tylko chwilami miewałem przewagę. Wtedy szyczał tak paskudnie, że
pragnąłem przegrywać. Ale zdarzył się cód. Przy 64 partii pokonałem go.
Postanowiłem przemóc moją wielką niechęć do słuchania przeraźliwych syków. I
wygrałem ostatnią z partii, które mielismy rozegrać. To było radosne
wydarzenia. Wygrałem pierwszy raz z wężemi. A ten gdy przegrał, syczał tak i
syczał aż mu zabrakło tchu. Jego język z rozdwojonym koncem zaczął wysychać i
po kilku minutach odpadł. Oczy ze złości zaszły mu mgłą i wyparowały. Pozostały
tylko dziórki z lekkimi oparami wydobywajacymi się z głębi. Ja patrzyłem, a on
ciągle syczał. Nagle zaczął pękać. Pękał aż się rozpadł. Jego kawałeczki
zaczęły zmieniać się w proch. Proch przobraził się w dym, dym rozpłynął się w
powietrzu. Tylko zapach siarki unosił się wokół mnie. Odetchnąłem. Połowa drogi
była za mną. Ale moja mała radość trwała krótko. Usłyszałem jakiś odgłos, a
następnie naprzeciw mnie pojawił się gołąbek w kolorze bieli i zaczął gruchać.
Rozumiałem jego gruchanie, podobnie jak syk jego poprzednika.
- No gołąbku. - Powiedziałem. - Do roboty.
Rozstawiłem piony. Gołąbek zagruchał. Ruszyłem jego białego piona dwa pola w
przód.
I tak zaczęła się pierwsza z 64 parti. Gdy tylko wygram jedną z nich, będę mógł
opuścić te dziwne pośmiertne światy i spotkać sie z rodziną. Bardzo tęskniłem
do życia i to stanowiło najwiekszą motywacje z możliwych.

pzdr
aric

Jeszcze surrealistyczna sequela nie zginęła...

[aard]

póki my piszemy!
aARd wrócił i zabiera się (powoli) do roboty. Niech się jeże strzegą, a psy
strzygą. Wkrótce potraktujemy je po równi strzygą i Bronią. I Kasią. Niech nie
grymaszą.
Póki co wzywa Arica!. Aric- tu Ziemia, zgłoś się!.
aA
Rd

[aric]

Jestem jestem, lekko obolały po wczorajszych wyczynach. Czekam na kontynłację.
Mój ostatni post z wojny to 11-07-02 godz. 15:10.
Witamy po urlopie. Były szusy na szczytach, teraz na forum aard nas zaszczyca.

Szlus z szusami

[aard]

Z tymi szusami to bym nie przesadzał, choć aliteracyjny qnszt dostrzegam. Ale
trochę lodowca połoiłem i 3606 n.p.m. zaliczyłem. Zrobię chyba z tego wątek,
ale nie wiem czy dzis, bo robota (sz)czeka.
Pozdro i doKontynuacji Działań Woj.
aA
Rd

[aard]

aric napisał:

> Jestem jestem, lekko obolały po wczorajszych wyczynach.

jakie wyczyny? FC KFŁ?
aA
Rd

Przejdź na Sport

[aric]

a zobaczysz.

Cholerny protokół!!!

[aard]

Najpierw nie wysyła wcale, a potem dwa razy! Przepraszam za powtórzenie w
opowiadaniu.
aA
Rd

Wiesz co mi się nasunęło na myśl...

[aric]

Po tym jak napisałeś o dożynkach. Chciałem dopisać, że właśnie wdedy obudziła
mnie żona mówiąc: do pracy kochanie czas wstawać, do koscioła możesz iść w
niedzielę, ale przecież jesteś niewieżący, i przestań tak rękoma machać.

[aard]

I że niby wszytko to Ole Lukoje? W zasadzie czemu nie? NIe będzie to co prawda
oryginalne zakończenie, ale za to honorowe i zgrabne, bo już kawałek
zabrnęliśmy... Kto wie, może najlepiej się obudzić? A może jednak udekorujemy
jeże w laur Wiktorii?
W każdym razie Twój ruch.
aA
Rd

[aric]

Stawię się do wpisu o jedenastej. Muszę optacować jakiś koncept.

Jutro pracujemy nad prequelem. (no txt)

[Gość: aard]

[aard]

Co by nie spadło, bo jeszcze nie zdążyłem skopiować...
aA
Rd

Aardzie, a jak ci się podobały

[aric]

Moje wypociny dla podtrzymania wątku, pod twoją nieobecność?

[aard]

Dopisałem w odpowiednich miejscach moje zdanie...
aA
Rd

A skoro Ci się podobały to dorzucę coś jeszcze

[aric]

Byłem kleptomanem, byłem rozwiązły. Nie przywiązywałem wagi do tego, że mój
organizm nie może wytrzymać naporu nagromadzających się myśli w moim umysle.
Kradnij, bież co ci się należy i nie myśl o innych. Mój egoizm był tak dalece
posunięty, że kobieta była tylko otworem otoczonym przez ciało. Rozwiązłość i
egoizm doprowadziły do spostrzeżeń związanych z egzystencją. Czy to ja rządzę
otaczającym mnie światem? Myslałem i myslałem, aż wymysliłem, że dostałem
świra. A co jak ktoś dostaje świra? Dwa wyjścia z sytuacji. Samozagładam, albo
zagłada dla innych. Umierać nie chciałem, więdz wybrałem drugie wyjście z
sytuacji. Chęć niesienia innym ulgi w ich cierpieniach związanych z problemami
otaczającego ich świata stała się obsesją. I tak to trwało. Zmniejszałem
populację na Ziemii i doprowadziłem do tego, że zostało ich tak niewielu, iż
mogłem nimi kierować i zniewolić. To było apogeum mojego celu. Ale coś nie
dawało mi spokoju. Gdy tylko wyłączyłem żelazko, znalazłem się w ciasnym pokoju
z wyprasowaną koszulą w reku. Czas do pracy. Fajnie jest być megalomanem
pracującycm w zakładzi dla umysłowo chorych.

Chore

[aard]

Ale takie właśnie miało być, co? Sam nie wiem, czy znajomość z Tobą nie jest
aby niebezpieczna...

aA
Rd

PS. Bomba

A propos chorego, to dodam jeszcze coś

[aric]

Mężczyzna wyłonił się z ciemności, niczym letnia bryza, zalewająca nagle
miasto. Stąpał lekko, bezszelestnie, przesuwając nogi kolejno w przód. W pewnej
chwili przystanął. Wyjął paczkę papierosów i zapalił jednego z nich. Błysnął
niewielki ogień z zapalniczki, oświatlając przez chwilę jego, jakby wyciętą z
komiksu twarz. Dobry obserwator jednak zauważyłby, żę jego twarz nosie wiele
śladów przeszłości, którą była często nękana. Gdy płomień zgasł, ciemność wokół
niego rozpraszał jedynie żarzący się ogarek w malejącym z każdym zaciągniećiem
się papierosie.
Mężczyzna wyraźnie na kogoś czekał. Był to jego dzień czhwały. Długo czekał, by
odzyskać to co niegdyś utracił, swoje Ja. Swoją osobowość, która została mu
odebrana dawno temu. Od tego czasu stał się bezkształtną powłoką ze skórą
ograniczającą jego bezkształt, a uformowaną w ciało, które oglądali mijający go
ludzie. Dlaczego utracił swoje Ja? Nie sprawdził się? Nie podołał sytuacji.
Problemy z kobietą, która była tak niezwykła, że potrafiła zmienić ciało stałe
w lotne, a uczucia usuwać z umysłu bez mrugnięcia powieką. Gdy ów nieszczęsny
mężczyzna poznał ową niezwykła kobietę, nie spodziwał się wcale takiego obrotu
spraw, jakiego doświadczył. Został zmiażdżony psychicznie i nie mógł się przez
długi czas pozbierać. Gdy zostawiła go wysysając mu całkowicie jego własną
wolę, leżał na dywanie bez jakiejkolwiek szaty, a jego skóra była sucha i
zupełnie biała. Prawie nie oddychał, nie mógł ruszyć palcem, ani u nogi, ani u
ręki. Jedyne na co się zdobył drgnięcie lewej brwi. Przez chwilę do jego
umysłu, poprzez zwężone źrenice, dotarł promień słoneczniego światła. To
pozwoliło, by coś powstało z niczego i zrodziło reakcję łańcuchową, prowadząc
do pełnej regeneracji umysłu. Mężczyzna ów stał się znów pełnosprawny i mógł
rozpocząć żmudną drogę, którą zakończył właśnie w tej chwili, paląc coraz
krótszego papierosa. Jego droga do chwili obecnej była jednym wielkim stosem
nieprzyjemnych doświadczeń. Poszukiwania owej okiety, oprucz tego, że stały się
celem i koniecznością działania w jego życiu, obfitowały również w tak smutne i
tragiczne wydarzenia, że jego twarz musiała wyglądać właśnie tak, jak w tej
chwili wyglądała. Lata poszukiwań, hektolitry kawy, tony tytoniu i niezliczone
ilości pustych butelek po różnorodnych alkoholach, wyznaczały czas i stały się
spuścizną okresu poszukiwań, który zakończył się wreszcie sukcesem.
Mężczyzna skończył palić i wyrzucił papierosa, kilka metrów przed siebie,
zrobił następnie trzy kroki, przy trzecim dosięgnął peta. Przy następnym
sięgnął do wewnętrznej kieszeni prochowca i dobył pistoletu. Wiedział, że jego
cel za kilka sekund wyłoni sie zza rogu kamienicy. Szedł na spotkanie swojej
ofiary, pewny, że to ta, która kiedyś go pokonała, dokona żywota właśnie z jego
ręki. I nie zawiódł się, oddał strzał prosto między oczy, gdy tylko ujrzał
dobrz znaną twarz swojej dawnej pogromczyni. Kobieta trafiona w centralny
ośrodek mózgowy znieruchomiała, powoli na sztywnych nogach usiadła całym
ciężarem swojego ciała. Ziemia lekko zadrżała, a mężczyzna poczół nagle
niokiełznaną satysfakcję z tego co uczynił.
Jednak satysfakcja ta nie była tym czym powinna. Nagle mężczyna zgasił uśmiech
na swojej twarzy. Opuścił pistolet, trzymając go lufą w kierunku ziemi.
Zadowolenie przechodziło w smutek, a smutek dał mu bodziec do myślenia. Jakież
smutne i okropne było jego życie. Lata, które spędził by odzyskać swoje Ja ,
stały się czasem straconym. Gdy jego Ja trafiło wreszcie do jego umysłu
powiedziało mu, że w życiu nie jest ważne dążenie do celu, lecz radość z tego
co nas otacza, a przeszłość nie istnieje.

Aric, mała prośba

[aard]

Wygląda na to, że cel dla którego został powołany "WS-sequel" wygasł. Wojna
zakończona, opowiadanie w fazie przedstępnej - też. Może zatem (jeśli nie
sprawi Ci to zbytniej różnicy) wrzucałbyś swoje opowiadanka na
surreal "bazowy"? Walczymy o złotą patelnię...
aA
Rd

PS. Dwie kawy i dwie wuzetki, coś jeszcze?

[aric]

Ok. Przerzucę je. Wszystkie? Czy tylko te nowe?

[aard]

Mój Drogi!
One już tam są! W postaci linków, oczywiście. Nie powtarzajmy się. chodziło mi
tylko o to, że ten wątek powstał dla pewnegocelu, który (mam wrażenie) wygasł,
a tamten jest uniwersalny i (;-p) wieczny...
aA
Rd

Za późno.

[aric]

Pochopność to moja specjalność.

Up do poczytania (nt)

[aric]

[Gość: Sala]

Sali dali
viado -mosc
jeli - za - wje -ta
to
b l a d z
Sali Dali
Sali to co najdrozsze w niebezpieczenstwie
SALVADORE