Jak wyjaśnić dziecku, że umierasz na raka?

[jola_z_dywit_2006a]

bardzo prosto, "Bozi sie cos po..."

Boze ...

[kpix]

Moja bliska znajoma, mama dwojga malych dzieci (2 i 4,5 roku), mloda kobieta, od
roku walczy ze zlosliwym rakiem. Ma nieprawdopodobna wole walki, ale ten bazyl
ja dobija. Prosze osoby wierzace o chwile modlitwy za nia, to dla niej bardzo
wazne ...

ps.

[kpix]

ta wspaniala dziewczyna od roku prowadzi watek na forum Jandy
gdzie opisuje walke z tym swinstwem

krystynajanda.net/forum/viewtopic.php?t=72998
W internecie istnieje wiele blogow osob z ciezkimi chorobami,
walczacych o normalnosc. Czytajmy o tym, rozmawiajmy o tym,
chodzmy do lekarzy, rzucaj nalogi, zmieniaj diete,
zanim przyjdzie ten ohydny leszcz rak.

[Gość: chichi]

Juz nie przesadzajamy, przez stulecia kobiety umieraly mlodo w
czasie porodow lub w pologu, zostawialy malenkie dzieci, ktorymi
zajmowala sie blizsza lub dalsza rodzina. To nie jest zaden fenomen
naszych czasow, ze mlode kobiety odchodza wczesniej niz dorosna ich
dzieci. Rozne tragedie zdarzaja sie w wielu rodzinach - a to smierc
dziecka, a to smierc rodzica, czesto przewlekla lub nieuleczalna
choroba ktoregos z czlonkow rodziny. To sie nazywa ZYCIE - malo komu
trafia sie miec wszystko gladko i przyjemnie od narodzin po smierc w
wieku 115 lat - cudow nie ma. A psycholodzy z czegos musza zyc wiec
wymyslaja sobie terapie dla dzieci i inne takie. To jest dopiero
szalenstwo naszego stulecia.

[mazunia1]

No cóż Chichi, pewnie w Twojej rodzinie żałoba jeszcze nie
zagościła, skoro piszesz w ten sposób. Oczywiście masz rację, że
śmierć towarzyszy nam zawsze, ale uwierz, przeżywanie umierania i
śmierci bliskiej osoby to bardzo traumatyczne przeżycie, z którym
trudno sobie poradzić, a pomoc psychologicza w takiej sytuacji jeśli
jest skuteczna to nie powinna być krytykowana.

[Gość: Yanka]

Witajcie:-)
Przyłączam się do zdania mazunia1. Mam mocne podstawy. Wprawdzie
moje dzieci są starsze niż opisywane w artykule, ale własnie to
dlatego jest dla nich trudniejsze - bo rozumieją, bo wiedzą czego
się bać... Pozostanie kilkuletnich dzieci w rodzinie - jasne, że
jest tragedią, ale do jakiegoś stopnia łagodzona przez ojca/matkę,
babcie, ciocie. Moja(a właściwie nasza) historia jest nieco inna.
Do niedawna byliśmy z mężem "pupilkami" szpitala im. Kopernika w
Łodzi. Do niedawna, bo w październiku mąż odszedł. Walczyliśmy od
2004 r. Do tej walki osobiście ze swoim problemem dołączyłam się w
2005 r. (wcześniej teść - 2002 [*], teraz matka -2007 ).
Nie wiem, jak długo dane mi będzie być z moimi dziewczynami, ale mam
problem - one zostaną całkiem same. Nie ma dziadków, cioć
(rodzeństwo moje i męża odiziolwało się - sic!). Pomoc
psychologiczna jest ogromnie potrzebna. Zta tylko różnicą, że od
początku dawaliśmy ją sobie sami. Nie było łatwo, jest teraz jeszcze
gorzej. Musimy się przygotowywać po raz drugi. Nawet porządkowanie
dokumentów , to wielki ból! Już teraz załatwiając sprawy związane ze
śmiercią męża muszę je ustawiać tak, jak powinno zostać po moim
odejściu. Robimy to wspólnie - nie ma wyjścia. W tym wszystkim
pocieszające jest to, że mamy na tyle siły ( jak długo jeszcze ?!),
że terapeutyczną siłę mają nasze osobiste rozmowy. Nie korzystaliśmy
z pomocy psychologa, ale przecież ne wszystkim się to udaje.
Rzeczywiście - pomoć psychologa przydałaby się w kontaktach pomiędzy
mną a moimi rodzicami i w drugą stronę także. Reakcją mojej matki na
wieść o moim raku było odrzucenie - zero kontaktu - teraz sama
choruje na raka... Już nie umiem z nia rozmawiać. Byłam u niej
wczoraj i niestety zaszkodziło mi to. Same żale, choć od 17 lat nie
byla w moim domu ( "bo to nie tylko jest mój dom" - jak mówi ). Ale
osoba o wysokim stopniu egoizmu nawet w takiej sytuacji nie jest w
stanie podjąć dialogu. Szkodzi sobie i mnie i tak od wielu lat.
Nigdy nie zaakceptowała mojego męża i teraz niecały miesiąc po jego
śmierci dalej artukułuje te same pretensje. Nie mogę tego zrozumieć,
że nie potrafi przełamać w tej sytuacji swojego, odziedziczonego po
ojcu schematu despotyczno-egoistycznych zachowań. Jedyna do
przyjęcia wersja relacji - to ja - wieczne dziecko elokwentnej
mamusi, wszystko wiedzącej lepiej, dla której to, że buduję dom było
mniej ważne od tego, że kuzyn wstawił nowe drzwi balkonowe.
Jak sobie dać z tym radę ? Może jest wśród nas psycholog, który
pomoże mi to zrozumieć ? Bo od wielu już lat radą na ten problem
było również ograniczenie równiez z mojej strony kontaktów, bowiem
uważałam, że założona przez nas rodzina jest ważniejsza od animozji
mojej matki. I dalej tak uważam, zwlaszcza po wczorajszej wizycie.
Przetrwaliśmy z mężem wiele chwil szczęśliwych i wiele mniej
pomyślnych i teraz, kiedy go już nie ma nie mogę pozwolić na kolejne
spory z rodzicani o to, co kiedyś zrobił, czy powiedział - co im się
nie podobała. Jestem Mu to winna !

[Gość: córka]

Moja mama chorowała 13 lat. Zaczęło się, gdy byłam dzieckiem, umarła rok temu i
chociaż w tym czasie zdążyłam dorosnąć, nadal bardzo ciężko było sobie z tym
poradzić. W ostatnich miesiącach jej choroby bardzo pomogły mi wizyty u psychologa.
W jakim by człowiek nie był wieku, tak trudne doświadczenia jak ciężka choroba i
śmierć będą przeżyciem traumatycznym.
Yanka, zachęcam, idź do psychologa. Oni są od tego, by pomóc, a czemu masz sobie
radzić całkiem sama, jeśli ktoś Ci może pomóc?
Swoją drogą, podziwiam Twoją silę. Przesyłam uśmiech i dobrą energię

[Gość: Yanka]

Dzięki Ci Córko za dobre słowo :-)Od takich ludzi, jak Ty otrzymuję
duzo wsparcia. Przyjaciele mojego męża także wiele mi pomogli, ale -
rzeczywiście pewne rzeczy trzeba zrobić samemu. Inaczej się nie da.
Nie wykluczam spotkania z psychologiem, ale raczej po tym jak
poradzimy sobie ze wszytkimi sprawami rodzinno-finansowymi po
smierci męża. Ogromnie duzo rzeczy trzeba zalatwić, jak się okazuje
( mamy jeszcze nie zakończona budowę domu i "trochę" kredytów . ale
możliwość podzielenia się z kimś tym wszystkim, co we mnie siedzi
zawsze trochę ulży. Nie chce wczorajsza wizytą u matki zatruwać
kruchej równowagi u dzieci, jaka udało się nam uzyskać.
Bądźcie z nami :-)Ja ze swej strony przekazuję wszytkim, którzy tego
potrzebują swoje wsparcie duchowe - dacie radę ! To się uda - w imie
miłości do tej osoby, ktora odeszła kontynuujmy wspólne zamierzenia
i dajmy sobie szansę na radość dotrzymania danego słowa.

[123xx]

Hej Yanka,
wierze, ze dasz rade. Patrz w przyszlosc, chociaz to ciezko.
Zachorowalam 7 lat temu. Moje corki byly juz prawie dosrosle, ale
tylko prawie -16 i 17 lat. Od poczatku rozmawialam z nimi na ten
temat, co sprawialo mi bol, ale myslalam, ze tak bedzie najlepiej.
Rozmowy z nimi podbudowywaly mnie. Wlasciwie razem pokonalysmy
chorobe. Mimo, ze jestem oficjalnie wyleczona ta choroba jest zawsze
z nami. Zmienila nas. Zrzylysmy sie bardzo. Potrafimy docenic chwile
spedzone razem (corki studiuja daleko od domu). Wyrzucilam z mojego
zycia osoby, ktore nie chcialy (moze nie umialy) mi pomoc. Nie
potrzebuje takich przyjaciol. Nie obchodza mnie. Musze dbac o moje
zdrowie moje zycie, mam tylko jedne. Badz egoistka. Czasami bylo
bardzo ciezko, ale warto walczyc.!!!
Pozdrawiam

[Gość: Yanka]

123xx - jak miło, że się odezwałaś :-)Czy dobrze zrozumialam, że
byłas sama w tym czasie z córkami ? Tak, masz rację - dobry egoizm
jest potrzebny. Myślę, że nieprędko pokażę się o rodziców. Mój
ojciec nagle poczuł się górą, choć przez lata obserwowałam jak
ustępował matce. To jego nieznośne "Yes, madame!" na każda głupotę,
którą wypowiedziała matka... Powiedziałam sobie, że mam obowiązek
wobec dziewczyn i męża, a wreszcie i wobec siebie: przetrwać godnie
jak najdłużej, nie dać się rodzince, bo teraz im się uwidziało, jak
opiekuna brakło, swoja politykę ponownie wprowadzić. Nie ma takich
zwierząt! Z córkami rozmawiamy o wszystkim, pomagamy sobie bardzo -
zawsze bylismy taką wspólnotą plemienną, że w ogień za sobą byśmy
wskoczyli. A to oznacza odpowiedzialność zarówno za siebie, jak i za
innych. Moja matka potrafi tylko wymagać - uwagi, opieki, pochwał.
Potrafi nakrzyczeć na ojca, kiedy ją leżącą po operacji obsługiwał.
Nie mogę już na to patrzeć. Mimo wszystko chcę żyć.
Dziękuję!

[aistionnelle]

Właśnie Yanko , zdrowy egoizm jest teraz najważniejszy , rób to na
co masz ochotę , spotykaj się tylko z tymi , których naprawdę
potrzebujesz i chcesz widzieć.Nie zmuszaj się i nie daj wciągać
w "zatargi plemienne ".Często nowotwór jak każda trudna sytuacja
prowadzi do konfliktów , ponieważ odsłania do tej pory utajone
problemy .Myśl o sobie , o córkach , czytaj pogodne książki, ciesz
się chwilą ,koniecznie każdego dnia poświęć kilka chwil na coś
przyjemnego i koniecznie się uśmiechaj , nawet jak bliżej ci do
płaczu .Musisz wierzyć ,że będzie lepiej ,że się uda .Z tą chorobą
wygrywają przede wszystkim ci, którzy są silni i wierzą że mają po
co i dla kogo żyć i jeszcze tyyyyyyyle do zrobienia tutaj:-)
Pozdrawiam bardzo serdecznie A

[Gość: Yanka]

Dzięki za poparcie, choć jae też niestety wiele spraw, na które
wcale nie mam ochoty :-( Ale będę realizować moje pasje - fotografię
i psy. To wszytko robilismy z mężem razem i nie zamierzam Nas
zawieśc. Słucham ulubionej muzyki, dziś robiłam zdjęcia naszemu
szceniaczkowi na pierwszym spacerku - i częto myślę: muszę Mu
opowiedzieć, jak było i wtedy płaczę. Tak mi smutno. rzeglądam
zrobione zdjęcia - i znowu smutek, już Mu nie pokażę... One love One
life.

[Gość: maga]

nawet jak bardzo trudno , warto w obliczu smierci pogodzic sie z
rodzicami , mysle , ze oni beda mogli byc opiekunami Twoich
dzieci , chyba , ze dzieci sa pelnoletnie , a jak nie sa , to
warto , aby trafily do domu dziecka ?byc moze po latach pobytu
trafia na fajna rodzine , zastanow sie , czy w tym wypadku jednak
nie warto pogadac z rodzicami i sie dogadac , smierc zapewne to
cos straszengo , podziwiam Cie zycze wytrwalosci , fakt , ze
piszesz na forum swiadczy o walce , scenaiusz 1 przezyjesz to w
co wierze , albo jak nie oddasz komus , kogo znasz , moze masz
traume , ale jednak mimo traumy dogadaj sie z matka , w koncu Twoje
dzieci to tez jej krew , geny , albo zostaw na pastwe losu w
stylu domu dziecka , sorry za chlod w mojej wypowiedzi , ale
piszesz konkretnie niby ... niby , bo nie rozwiazalas problemow z
rodzicami tak naprawde ? esli naprawde nie masz wsparcia , nAPISZ

[Gość: Yanka]

Fakt - trudno pogodzic się, ale własnie po tam poszłam. I co? Po raz
59. zamiast chociaż zwyklego"jak się czujesz", "kiedy masz kolejną
chemię" itp. usłyszłam ataki na mojego zmałego 3 tygodnie temu męża!
Jak to podobno 20 lat temu nie pozwolił dziecku mówić babci dzień
dobry. Jak to bardzo chciała nam pomóc dobrymi radami jak urządzić
dziecku pokój kiedy( nota bene ) nie była w naszym domu nigdy,
odrzucając zaproszenia, "bo to nie jest tylko twój dom". Dodam, bo
może to Ci umknęło, że sama ma wykrytego raka. W maju miała operację
i mając 80 lat jakoś daje sobie radę, stale pokrzykując na swych
opiekunów. Niestety ona NIE wykazuje woli porozumienia. Nie
potrafiła do mnie choćby zadzwonić, kiedy doooowiedziała się, że mam
raka (jeszcze przed swoją chorobą ). Ja natomiast moglam i było to
przyjmowane jak należna danina będąc świeżo po radioterapii i będąc
na chemii i mając w domu umierającego na raka męża - jeździć do niej
codziennie do szpitala.
No, cóż - jeśli na chłodno, to na chłodno. W obliczu takiej postawy
trudno o czymkolwiek mówić. Rodzice opiekunami moich dzieci nie będą
(80 i 79 lat). Starsza córka jest na szcęście pełnoletnia, młodsza w
przyszłym roku. Nie w tym jest rzecz, ale w postawach.
"Jak mówi stare przysłowie niedźwiedzie - najlepszych przyjaciół
poznajemy w biedzie". Pomocą wszelką, a przede wszystkim duchową i
wsparciem organizacyjnym służyli nam często ludzie, po których
wcześniej nie spodziewałabym się takich gestów. Jestem im
niezmiernie wdzięczna, bo jest to wspaniały dowód na to, że
wszystko, co zdziałał mój mąż, zasady, jakie wyznawał, jak żył, dla
jakich idei się poświęcał - pozostało. Nic nie poszło w próżnię.
Oczywiście są też osoby, które już wcześniej nie potrafiły wychynąc
choć na chwilę ze swego bagienka. Koleżanka męża po fachu, której
pomagał zawodowa i w sprawach rodzinnych (teraz jest adwokatem) -
kiedyś zadzwoniła do niego z prośbą o kolejną pomoć i pyta: "Co masz
taki dziwny głos - masz grypę?". On: " Nie, mam raka". Odpowiedzią
był trzask rzuconej słuchawki. Pewno nie była na pogrzebie, bo i po
co?
Jednak największa pomoc jest w nas samych. Zawsze dużo rozmawialiśmy
z sabą, z dziećmi wyjaśniając sobie swoje zdanie, postawy, decyzje.
Niewiele pozostawało niedomówień. Nie mam dramatycznego poczucia, że
czegoś dobrego nie powiedziałam, nie zdążyłam. To jest dobre i
pomaga.
Na koniec pozwolę sobie zacytować to, co na pogrzbie ojca
powiedziała nasza młodsza córka zabierając głos po wielu
przemawiających osobach:
"(...) Ojciec był człowiekiem wymagającym zarówno wobec siebie, jak
i otoczenia. Jako jedne z wielu wartości przekazał nam
przestrzeganie zasad i szacunek do pracy, czego sam stanowił
najlepszy przykład.
Co jednak może znaczyć dla nas więcej niż najprostsze uczucie, jakim
dzieci darzą rodziców? Odejście osoby, dzięki której przyszłyśmy na
świat powoduje ból. Szczególne znaczenie ma jednak fakt, że nie
będziemy mieć szansy na udowodnienie ojcu, jak wiele nas nauczył.
Mimo tego jego autorytet na zawsze pozostanie wzorem człowieka, do
którego pragniemy dążyć, aby jego wnuki mogły z równą naszej dumą
czuć się dziećmi swoich rodziców. (...)"

In the Name of Love... [*]

PS. Chciałabym jeszcze znaleźć czas na opowiedzenie naszego
niesamowicie jednoczesnego snu ( zdarzenie z września 2004 ), choć
to może być trudne do uwierzenia.

[Gość: Yanka]

Mój (nasz) sen – wrzesień 2004.
Sceneria: nasza miejska okolica, znane najbliższe ulice, plac,
podwórko.
Akcja: siedzimy oboje z mężem na podwórku - nieco zrujnowanym, jakiś
stolik, ławy. Siedzimy przy stoliku naprzeciwko siebie. Rozmawiamy.
Obok trwa jakaś rozbiórka.
Jest poważnie, może smutno. Mieliśmy trochę problemów. Z jego
bratem, teść chorował – umarł. Pewnie o tym rozmawiamy. Nie słyszę,
ale widzę nas. W tle znowu widzę rozbiórkę. Rozmowy raczej się
domyślam. Obraz w głowie skacze, jakby to filmował niewprawny
kamerzysta. Mąż źle się czuje, coś mu ciągle dolega, zaczyna się
choroba, o której jeszcze nie wiemy, czym jest. Poza tym nieco się
pogubił. Ktoś chce to wykorzystać dla siebie. Zaczyna być
niebezpiecznie.
Rozglądam się – rozbiórka za nami zbliża się. Robotnicy pracują
zawzięcie – demontują wielki komin starej łaźni miejskiej.
Rozbierają go OD DOŁU! On tego nie widzi. Komin chwieje się przez
moment – 7 sekund i wszystko się rozsypuje na filmie w zwolnionym
tempie. Cegły osuwają się majestatycznie od dołu – wyższe partie
czekają na swoja kolej. Podnosi się kurz. Patrzę na to jak
zaczarowana. Trudno zrobić ruch, trudno wydobyć głos. Boże. Muszę
coś zrobić! Chwytam wreszcie męża za rękę i zrywam się od stolika,
uciekamy jak najdalej od walącego się z hukiem komina. Goni nas
coraz bardziej słyszalny rumor i straszny tuman kurzu. W głowie
huczy. Czuję dziwny przechodzący moją głowę wibrujący prąd.
Otwieram oczy i dziwię się, że jestem w swoim własnym łóżku. Mąż
leży obok mnie. Tak blisko, że dotykamy się głowami. Obudziliśmy się
jednocześnie. Jednocześnie zadaliśmy sobie to samo pytanie: „Co ci
się śniło?” I już wiemy, że śniło nam się TO SAMO! Te sny były jak
jedno ujęcie filmowane z dwóch kamer z nieco innych, ale bliskich
punktów.
I wiemy, że musimy być razem, bardzo mocno. Przed nami jazda bez
trzymanki.
Tego dnia nie nie poszliśmy do pracy…

[Gość: pysiaa]

mazunia ma racje
mam 32 lata- 6 lat temu po kilkumiesiecznej chorobie operacjach i
rehabilitacji zmarla moja mama:(
nigdy nie poznala mojego syna:(
w tym roku 4 m-ce temu po dwoch dniach w szpitalu na moich oczach
zmarl mój Tata
mam 32 lata i niemam rodziców- TO BOLI !!!!

[Gość: dorota]

[Gość: dorota]

ty to chyba glupim jestes czy co? mi matka zmarla jak niecale 18
mialam i cierpie do tej pory a teraz mam juz 50

nic nie mówić, rozpoznano u mnie czerniaka

[tekameka]

radio i chemio, żyje już 10 lat, łysy, ale żyję. trzeba być twartkim, a nie mietkim. gdy lekarz na moje pytanie odpowiedział: masz pan 3 miesiące życia, adrenalina uderzyła, że nogi sie ugięły, ale się nie poddałem i Klinika UJ w Krakowie (dziękuje Pani Profesor) pomogła w mam nadzieje unicestwieniu tej choroby.
Uważam, że nie należy mówić dziecku prawdy, to tylko powiększy jego stres, a smierć kiedy przyjdzie to bedzie miała lżejszy wpływ na psychikę, niż "przygotowanego na wszystko" dzieciaka. Stąd modlitwa o śmierć nagłą, a nie gnicie miesiącami w łóżku.

[Gość: amazonka]

10 lat temu ...juz 10 lat -mój syn miał wtedy 4 lata. Nigdy nie
wróciła normalność do naszego domu. Tamta data to jak żelazna
kurtyna oddzielająca mnie i moją rodzinę od normalności. To zupełnie
inne życie. Czy lepsze, czy gorsze - nie mnie oceniać inne.

Jak wyjaśnić dziecku, że umierasz na raka?

[dorka254]

To jest bardzo trudny okres dla wszystkich moja mama też odeszła mam
chwile kiedy myślę że mnie po prostu zostawiła. Bardzo ważne jest to
żeby często mówić że się kocha, ważne jest też wsparcie
innych:rodziny,przyjaciół ale i tak nic naprawdę nic nas na to nie
przygotuje!A kto uważa inaczej ten nie stracił nikogo bliskiego.Moja
mama była moim słoneczkiem-to słoneczko zgasło.

[Gość: Agatka]

Trzy tygodnie temu zmarł na raka mój ojciec.Ja,30-letnia baba czuję pustkę i to
obrzydliwą,ale czytając ten artykuł mam wrażenie że brytyjczycy sa naprawdę
dziwnymi ludzmi.Musi sie w domu wydażyć tragedia(smiertelna choroba)żeby ludzie
zauważyli jak bardzo sie potrzebują i kochają.Jakie byłoby ich okazywanie uczuć
gdyby problem ciężkiej choroby kogoś bliskiego ich nie dotyczył?Dzieci nadal by
nie usłyszały opowiastki jak to"dziadek musiał dzwonić po strażaków bo mama
wisiała głową w dół na falbanie od spódniczki",albo na pytanie"kupujemy
stanik?"córka by odburkneła"odwal się mamo"?
Ja nie potrzebowałam tragicznej diagnozy żeby znać opowiastki rodzinne mojego
ojca i żeby nauczyc sie szacunku do niego.
Nie chce żeby ktoś opacznie mnie zrozumiał ale chodzi mi o umiejętność budowania
relacji i więzi w rodzinie kiedy człowiek jest zdrowy,chodzi mi o zachowanie
naszej tożsamości w obrębie naszej rodziny a nie dopiero w obliczu
choroby.Tworzenie"pudełek pamięci"nie jest czymś śmiesznym ale uważam że powinno
takie coś tworzyć samo dziecko bo tylko ono wie najlepiej co w takim pudełku
znaleźć się powinno.to ono wie jaki drobiazg przypomina mu najbardziej jego
mamę,babcię...
Moj mąż nazywa takie coś chomikowaniem(to zbieranie"nieistotnych" drobiazgów)ale
mam w szufladzie zasuszoną szarotke którą moja babcia przywiozła z Zakopanego w
86 roku.
A tak abstrachujac od wszystkiego zdążyłam poznać wykrywalność raka i
"sposoby"jego leczenia,opieszałość i zniechęcenie w obliczu tej
choroby,świadomość ludzką,ale przeraziła mnie niska srednia wieku umierających
kobiet w Wielkiej Brytanii!mam wrażenie że duży odsetek kobiet żyje tam ze
słowami na ustach"mnie to nie dotyczy"i olewaja nawet samokontrolę...jestem
przerażona...

[Gość: Qnegunda]

Wszystkim których dotyka choroba i tym których bliscy chorują współczuję. Tylko
że większość chorób nowotworowych spowodowana jest
w dużym stopniu promieniowaniem radiacyjnym po próbach nuklearnych
gdzie w wielu wypadkach chmura i opad radioaktywny po różnych próbach
nuklearnych kilkukrotnie okrążał ziemię sypiąc opadem, a rozpad połowiczny wielu
pierwiastków radioaktywnych jest dłuższy niż pięćset lat,a prób z bombami
atomowymi na całym świecie była niezliczona ilość,a jak ktoś myśli że po
eksplozji Czarnobyla do atmosfery dostał się tylko radioaktywny jod i nie było
chociażby tylko na terenach naszego kraju opadu pierwiastków; strontu, cezu,i
innych które to właśnie mają największy wpływ na zachorowalność na nowotwory
jest w błędzie i przede wszystkim w pierwszej kolejności należy to dziecku
wytłumaczyć, wytłumaczyć że to właśnie ludzie sami sobie zgotowali taki los,a że
akurat trafiło na nas? mogło trafić na każdego!
Bo każdy z nas jest jednakowo narażony, chociażby tylko spożywając produkty
(ekologiczne) gdzie w naszym kraju nie ma piędzi ziemi
nie "posypanej" pierwiastkiem radioaktywnym bardzo, ale to bardzo zdrowym dla
człowieka. To należy dziecku wytłumaczyć, a reszta się sama wyjaśni !!!

[Gość: marianna]

Moja córka wróci ze szkoły, będę musiała jej powiedzieć, że w nocy
umarła ukochana babcia, moja kochana mama. Prawie dziesięć lat temu
rak piersi. Kilka lat radości, że się udało, rak wcześnie wykryty,
ładnie zoperowany (doskonałe wyniki przez cztery lata, czyli niby
zdrowie jak w banku). Dwa i pół roku temu wykryty przerzut do
wątroby. Dwa lata temu udar mózgu i paraliż (skutek ubiczny
tamoxifenu). Malutkie sukcesy - dzięki rehabilitacji (opłacanej
prywatnie - służna zdrowia uznała, że się nie należy, niech leży
sparaliżowana nieruchomo) mama mogła samodzielnie się poruszać (po
mieszkaniu). Do sierpnia mama jeszcze ćwiczyła, wstawała, czasem coś
dopilnowała w kuchni. Miesiąc temu weszły silne leki przeciwbólowe.
Przez ostatnie dwa dni nawet ich maksymalne dawki zapisane przez
opiekę paliatywną nie niwelowały bólu. Wczoraj wieczorem mamie udało
się spokojnie zasnąć, ból ustał. A potem obudziła się i odeszła, ale
nie było to straszne.

Agato, ja nie mieszkam z rodzicami, ale zawsze starałam się
podtrzymywać więzi. Tata czyta mojej córce książki przez telefon,
codziennie. Młoda wysyłała babci zdjęcia, filmy i rysowane ręcznie
listy, opowiadała co u niej. Odwiedzaliśmy. Babcia wspominała swoje
dzieciństwo, młodość. Nie wiem czy to wystarcza. Dobrze, że moja
mama już odpoczęła. Ale chciałam (ja głupia) aby doczekała - a
chociaż do komunii młodej, a może do jej pierwszej miłości, a może
do jej studiów, jej sukcesów i dorosłych porażek, albo może do jej
dzieci. Moja mama była jeszcze stosunkowo młoda.

Przychodzimy na świat, aby umrzeć. Z każdym dniem umieramy po
trochu. Dlatego mamy wspomnienia, dlatego mamy dzieci, dlatego
staramy się w coś wierzyć. Moja córka pachnie tak moja mama, całuję
ją w czółko i czuję zapach skóry mojej mamy.

Boże, swoją drogą,co za piep#$%^ immersja!!! W świecie wirtualnej
rzeczywistości internetu, muszę wklepać posta na forum aby poczuć
się trochę lepiej. Ale pomaga.

[aistionnelle]

Nie wyjaśniać dziecku ,że ktokolwiek bliski umiera /umrze .Dziecko ,
do 5 roku życia a czasem dłużej nie jest w stanie zrozumieć
nieodwracalności śmierci, będzie tylko zadawać kłopotliwe
pytania.Takie , na które szczera odpowiedź nie zawsze jest
możliwa ,bo jej nie znamy , albo przekracza naszą psychiczną
odporność . Uważam ,że niedopuszczalne jest też opowiadanie mu o
tym co będzie i jak będzie jak mamy /taty nie będzie .Podobnie jak
zmuszanie go do kolekcjonowania rzeczy , pamiątek po bliskiej
osobie .Powoduje to tylko eskalację niepokoju i grozy .Koniecznie
trzeba powiedzieć rodzinie /znajomym , a czasem i lekarzowi , że nie
życzymy sobie by rozmawiali z dzieckiem o naszej chorobie .W
fałszywym poczuciu troski o dziecko gotowi je poinformować o
zbliżającej się tragedii. Zapytani po co to zrobili na ogół nie
potrafią odpowiedzieć . Co można zrobić ? Przebywać i zapewnić taką
możliwość dziecku - jak to możliwe najefektywniej z chorą osobą
(najefektywniej nie oznacza ciągłego siedzenia na głowie i braku
chwili spokoju , którego chory bardzo potrzebuje )Można opowiadać
historie z dzieciństwa , żeby miało co wspominać , można napisać
list , bawić się , opowiadać baśnie i bajki (takie z zakończeniem "i
żyli długo i szczęśliwie ", by dziecko nabrało wiary w to że dobre
rzeczy jeszcze się wydarzą w życiu.Trzeba by dziecko mogło mieć czas
dla siebie , często bez słów rozumie że jest źle , czasem słowa nie
są potrzebne , wystarczy przytulić , wziąć na kolana , zapewnić o
uczuciu , o tym że jest bardzo ważne i że wiemy że sobie da radę w
życiu ,że jest wiele ważnych , mądrych i dobrych osób w rodzinie czy
poza nią , które mu będą pomagać tak jak robią to teraz . I że my
też z nim będziemy , zawsze duchem , sercem i myślami.Trzeba to
robić powoli , umiarkowanie , rozciągnąć w czasie , w przeciwnym
razie dziecku wyczuje nadzwyczajność sytuacji i pojawią się
pytania :czemu mi o tym mówisz ?czemu masz teraz tyle czasu a
wcześniej nie miałeś /miałaś ? itp.Życzę duzo wytrwałosci w walce
wszystkim >A

[maja73]

Marianna,
nie wiem, czy czas i przestrzeń gdzieś się w tej sieci zaginają... nie sądzę,
aby było jakiekolwiek pocieszenie. Jest jak jest. Literki nie powiedzą
"rozumiem", ale tak czuję. Pozdrawiam Cię serdecznie.
Maja

Gość portalu: marianna napisał(a):
> Moja córka pachnie tak moja mama, całuję
> ją w czółko i czuję zapach skóry mojej mamy.

A jak powiedzieć rodzicom??

[Gość: Mia]

jak mam im powiedzieć, że za chwile mnie nie będzie?? może nie mówić wcale??

[Gość: anda555]

Powiedz. Po prostu powiedz. Nie mów, że Cię nie będzie, powiedz, że jesteś chora.
Na następne rozmowy i wiadomości masz jeszcze czas
Nie wiesz tego na pewno, czy odejdziesz i kiedy. Musisz wierzyć, że wyzdrowiejesz.

a ja płączę

[Gość: anna]

nad moją mamą która odeszła, a była jeszcze młodą kobietą.
płaczę nad dziećmi, które straciły swoje mamy
płaczę nad tą straszną chorobą, która zabiera nam bliskich.
Kochani trzymajcie się, wierzcie że bedzie dobrze. nasze dzieci,
nasi rodzice nas potrzebują.

[agata781]

...teraz się zalogowalam:)
Marianno!ja też targowałam się z panem Bogiem o kolejne miesiace dla
ojca,jeszcze miesiac,dwa,trzy,może rok?Targowałam się za każdym razem gdy
siedzialam w pracy,gdy szlam spać.Wydaje się że nic nie wytargowałam ale
nie!Wytargowałam to że ojciec miał siłę do opowiadań o swoim
dzieciństwie,młodości,o nas,o naszym dzieciństwie.
Odnosząc sie do atykułu mam marzenie abyśmy naszą rodzine poznawali nie dopiero
w obliczu tragedii,szybko ale teraz i zawsze kiedy jest tylko okazja.Żebyśmy
chcieli poświęcić wolną chwilę na poznanie samych siebie nawzajem tak,abyśmy(gdy
nas kiedyś zabraknie)mogli wspominać szczęśliwe chwile i powiedzonka tych którzy
odeszli.
Mój tata zawsze mówił"i wówczas sytuacja bedzie zas...a jeśli sam sobie nie
pomożesz,a ojciec(właść.ojczym)był kiedyś ministrantem i pięknie mówił nam"Ojcze
Nasz"po łacinie,znał zresztą całą mszę w łacinie:)

[Gość: marysia.l]

Moja Mama zachorowała kiedy miałam 25 lat. Niby już dorosła byłam, a
jednak dzieckiem swoich rodziców jest się zawsze.
Od 3 lat walczymy- teraz znów nastąpił nawrót choroby- cotygodniowa
chemia, wymioty, łysa głowa, koszmarna słabość, kaszel...
nie sposób sobie z tym poradzić. Czas dzielę na ten przed chorobą i
ten po. Mam dużo starszą siostrę, która kompletnie nie chce/ nie
potrafi pomóc i ojca który też nie chce widzieć problemu. Potrafią
się tylko popłakać. Sprzątanie, gotowanie, wizyty u lekarzy, masaże
Mamy, robienie jej zastrzyków, wstawanie w nocy by podać basen-
wszystko, absolutnie wszystko jest na mojej głowie. Mama jest bardzo
silna, często żartuje, śmieje się. Nawet kiedy przez pół godziny nie
może złapać oddechu, potem twierdzi, że znów jej się udało i że ten
drań tak łatwo z nią nie wygra. Usiłowałam wysłać rodzinę do
jakiegoś psycholga, by ich wzmocnił, a co za tym idzie, by oni
wzmocnili Mamę, ale póki co się nie udało. Mama najbardziej boi się
długiego, bolesnego umierania. Umierania w łóżku, na prochach
otumaniających, bez sił, bez możliwości złapania oddechu. Nie wiem
co zrobię kiedy taki czas nadszedłby. Jak bym jej pomogła...
Biegam do pracy, do męża, do Mamy. Dzielę czas na wszystko płacząc
tylko czasami, bo moje łzy nie załatwią teraz zupełnie nic. Jestem z
nią zawsze w szpitalu, bo widzę, że inaczej lekarze/ pielęgniarki
traktują tych, którzy przychodzą z kimś. Trzy razy zmieniałam pracę,
by móc trafić na szefa, który zrozumie, że kiedy mnie raz na tydzień
przez kilka godzin nie ma w pracy, to nie dlatego, że mam ochotę się
wyspać. Moja Mama nauczyła mnie wszystkiego. Od wiązania
sznurowadeł, poprzez przygotwanie powideł, do mądrego traktowania
życia. Robię co mogę, by była jak najdłużej. Ale rak nie daje nam
chwili oddechu. Jest bardzo źle. Walczymy, ale niknie w oczach.
Chciałabym mieć jeszcze dziecko, by mogło chociaż ją dotknąć, by
mogło mieć zdjęcie z nią, Najważniejszą Kobietą Mojego Życia.
Przeraża mnie czas w którym odejdzie. I przeraża mnie, że nie będę
miała do członków swojej rodziny wystarczająco dużo cierpliwości i
ciepła by, gdy nadejdzie czarny czas, nie zapytać się podczas
głośnych ich płaczów- gdzie byliście kiedy Was Mama/ Żona
potrzebowała? Robię to co mogę dla mojej Mamy. Kiedy umrze, wiem, że
będzie czuła moją wieczną miłość i wiem, że nie będę miała sobie nic
do zarzucenia. Na zawsze z Tobą jestem, Mamo. Gdziekolwiek będziesz.

do marysi

[Gość: dorka254]

Marysiu czytając twój list miałam wrażenie,że piszesz to o mnie.ja
przechodziłam dokładnie tak samo tylko moja mama już
odeszła.Zostawiłam pracę,znajomych,poświęciłam sie opiece nad mamą
jak było trudno ciężko to opisać ale nie żałuję tego naturalnie i
nikomu się nie skarże i nie robię wyrzutów.Najgorsze jest to,że
czasami mam wyrzuty,że może nie zrobiłam wszystkiego,że nieraz mi
puszczały nerwy.Potem jet tak samo ty najbardziej cierpisz ale nikt
do końca nie rozumie twojego bólu.Ja też byłam silna jak była mama
nie płakałam,nie czółam zmęczenia sama nie wiem skąd brałam siły.Jak
mama odeszła odchorowałam wszystko.Niemyśl,że potem będzie
łatwiej.Życzę ci dużo siły i podziwiam cię bo wiem jak wiele robisz.
pozdrawiam dorka265

Do Marysi

[Gość: paola]

Jesteś taka dzielna, podziwiam Cię, rzadko się sptyka takich dobrych
ludzi... Życzę Twojej mamusi wyzdrowienia, zwalczenia tej paskudnej
chporoby. Szkoda, że rodzina tak bardzo się wycofuje - jeszcze Ci
trudniej... Twoja mama ma skarb. pozdrawiam ciepło

Musisz narodzić sie na nowo.

[lulag]

Oddaj życie Jezusowi...w krótkiej ,szczerej modlitwie.. własnymi słowami
,powierz Mu życie,przyznaj że jesteś grzesznikiem i potrzebujesz Jego zbawienia
a On Cię uzdrowi.. To takie proste.Znam kilka osób uzdrowionych z raka, innych
nieuleczalnych chorób ,astmy,tarczycy,migreny ,widziałam jak rosną
ręce,nogi,prostują się kręgosłupy...Bóg jest nieograniczony,zaufaj Mu
tylko.Serdecznie pozdrawiam .

[Gość: marysia.l]

nie, dziękuję. nie chcę narodzić się na nowo. to wspaniale, że znasz
wyleczonych ludzi, ale jeśli będę siły szukać w wierze, to poszukam
jej sama, nie przez forum.
nie powinno się tu nikogo próbować nawracać. siła do walki płynie z
nas, a jeśli to nas jest w wierze- prywatna sprawa każdego.
Wszystkich niewierzących, wierzących, wszystkich którzy walczą-
pozdrawiam.

[lulag]

Masz wybór.Bóg dał ludziom wolna wolę.

[agata781]

Mój ojczym oprocz mnie(pasierbicy)i dwóch moich sióstr miał jeszcze trójkę
swoich dziecii mam wrażenie że było im na rękę że ich ojciec związał sie moją
mamą.To ja i moja starsza siostra chodziłysmy do lekarzy po informacje bo bo
jego dzieci wysiliły się(przez cały okres choroby)do jednej(!)10-minutowej
wizyty w szpitalu.Mój mąż wiózł ojca do szpitala na 48 godzin przed jego
śmiercią,ja zrezygnowałam z urlopu wypoczynkowego żeby móc go brać wtedy kiedy
ojciec będzie nas potrzebowal w domu,a "siostra i bracia"jak coś bylo potrzebne
to mówili że"teraz nie moge bo mi pieczarki wyłażą i muszę rwać"czułam sie
dziwnie bo znałam mojego ojczyma tylko rok i 5 miesięcy a mam wrażenie że
znaczył wiecej dla mnie niż dla swoich dzieci.
Może mi ktoś powiedzieć że może zrobił swoim dzieciom krzywdę czy przykrość,ale
nie!Słyszałam opinie wielu ludzi,znanych mniej lub bardziej i to on opiekował
się dziećmi jak były małe i jak dorastały przewijał je ,cerował spodnie
pomagał.Wzorowy ojciec.
Dlaczego tak sie stało?Brak wyższych uczuć u dzieci?Sama nie wiem...Wiem że
brakuje mi Go jak diabli,wiem że zawsze z moim mężem mogliśmy na niego liczyć,a
teraz go brakuje...

Jak wyjaśnić dziecku, że umierasz na raka?

[Gość: gosc z caribbean]

moja zona jest cancer surviver, jedno jest pewne, rak np piersi nie
musi zabic, to naprawde chodzi o prewencje poprzez czeste badania
mamogram,biopsy jezeli maly gruczpolek, sczegolnie jezlei jest
historia raka w rodzinie,nastepnie radykalne postepowanie moja zona
w ciagu minuty zdecydowala pelna mastectomy obu piersi,cztery lata
temu ,nie miala nawet chemoterapi, co pol roku sie bada , jest
cancer free, kobiety musza sie badac czesto to obnizy ryzyko
zaawansowania, kobiety boja sie utraty kobiecosci , nic bardziej
falszywego, to nie jest to samo co usuniecie penisa u faceta, na
szali jest cos wiecej

Jak wyjaśnić dziecku, że umierasz na raka?

[Gość: niecierpliwy]

moja Mama zmarla 2,5 roku temu. umierala w szpitalu w cierpieniach,
no koniec juz nieprzytomna...bylem przy niej przez tydzien 24 godz
na dobe (miala swoja sale na szczescie. bylo to dla mnie niesamowite
doswiadczenie-towarzyszyc najukochanszej osobie w odejsciu. chociaz
wiedzialem ze nie wyjdzie z tego, choroba byla juz bardzo
zaawansowana, mialem nadzieje ze moze jakis cud sie stanie. czlowiek
w takich chwilach nie potrafi myslec normalnie. nie wiem skad
znalazlem te sile by byc przez tydzien (nie liczac wczesniejszego
okresu w domu) przez dzien i noc, nie spac, oczy mi sie zamykaly,
pilem kawe, red bule ...nie chcialem usnac i zostawic jej samej...
kiedy umierala, trzymalem jej dlon, te jedyna dlon,
najwazniejsza...slyszalem jej ostatni oddech, pamietam to jak dzis.
odchodziala a ja plakalem w duszy, trzymajac jej dlon. polozylem
glowe na jej piersi, ktora juz nie wydala oddechu. zmarla w wieku 47
lat. piekna, pelna planow i marzen. zostawila mnie

od tamtej pory juz nic nie bylo jak kiedys. wiem to takie banalne
stwierdzenie...ale jak wazne. i chociaz mam dzis 27 lat, swiat w
pewien sbosob sie zawalil. i do dzis nie moge sie z tym pogodzic i
nigdy sie nie pogodze.

zrobilem co moglem dla niej bo wiem ze ona tez by to zrobila, moze
nawet wiecej, gdybym to ja umieral.
zycie toczy sie dalej, dla mnie juz nie tak radosne, jakies takie
nijakie, bez marzen, radosci, niepelne...kogos waznego brakuje...

Pamieci mojej Matki...
Syn

do Niecierpliwego

[Gość: ania_ania_ania]

Przeczytalam ze wzruszeniem Twoj list. Moglabym by twoja mama. Mam
teraz 48 lat, syna ktory jest moim najwiekszym szczesciem, wprawdzie
troche mlodszy of Ciebie, bo ma 14 lat. Mam tez dorosla corke,
ktora kocham ogromnie, chociaz kontakt miedzy nami jest troche
trudny (mamy podobne charaktery). Mysle, ze gdybym musiala odejsc i
ich zostawic, chcialabym, zeby umieli byc szczesliwi, radosni, zeby
umieli cieszyc sie zyciem, zeby dobrze przezyli swoje zycie.
Mysle, ze dla Twojej Mamy bylo to swego rodzaju szczesciem, ze mogla
odchodzic trzymajac Cie za reke...
Czas leczy rany, wierz mi. sie. Wspominaj Mame cieplo serdecznie,
szczegolnie wasze wspolne radosne chwile, zabawne zdarzenia z
dziecinstwa. Usmiechaj sie kiedy myslisz o Niej. Jesli umiesz,
pomodl sie za Nia. Mysle, ze Ona chcialaby widziec Cie
usmiechnietego a nie zaplakanego i w depresji. Naucz sie na nowo
cieszyc sie zyciem. Staraj sie dobrze przezyc je. Przekaz swoim
dzieciom to co Ona dala Tobie. Badz dobrym czlowiekiem. Jestes to
Jej winien.

Jak wyjaśnić dziecku, że umierasz na raka?

[Gość: lluulluu]

..Moja Mama umarla ...prawie 2 lata temu...a ja od tamtej pory nie umiem sobie z
tym poradzic...mam 22 lata...a moje zycie bez niej jest calkowicie inne..nigdy
nie mialam z nia dobrego kontaku i moze dlateg obarczam sie ze nic nie zrobilam
zeby byc z nia blizej gdy chorowala...w sumie nawet nie wiedzialam ze choruje na
raka....wiedzialam ze jest chora ale ze to jest tak powazna choroba
....nigdy...dopiero po smierci....nic nie jest takie samo...moja rodzina juz nie
jest taka jak byla...nie umiem zlapac kontaktu z ojcem...nie umiem sobie
poukladac swojego zycia...wszystko robie nie tak jak powinno byc....czuje ze
zamykam sie w swoim swiecie..i popadam w skrajnosci...myslalam zeby udac sie do
psychologa...bo sam sobie z tym nie poradze....rodzina mi nie
pomoze...przyjaciele tak samo.....jej smierc spowodowala ze moj swiat stanął do
gory nogami...i ze byla bardzo wazna osoba w moim zyci...a nigdy tego nie
docenialam....i zawsze myslalm ze jestem dorosla i sobie poradze w kzdej
sytuacji....

[buka222]

Bardzo Ci współczuję. Jedną z rzeczy, z którą najtrudniej sobie w życiu
poradzić jest śmierć rodzica, z którym kontakt był w jakiś sposób utrudniony, a
poczucie straty łączy się z poczuciem ulgi, a zarazem wielkiego żalu o to, że
"to wszystko było nie tak" - i już nic nie można zmienić, nic naprawić... To
ogromne obciążenie psychiczne. Idź do psychologa, to bardzo dobry pomysł.
Wybierz osobę mądrą i z doświadczeniem. W jej towarzystwie spróbuj uporządkować
swoje myśli, wspomnienia i uczucia do Mamy.
Któregoś dnia zrozumiesz, jak bardzo ją kochałaś, i czasem nie lubiłaś, i czasem
rozmijałyście się obie w oczekiwaniach do siebie wzajemnie (jak to z Mamami
bywa), i że to wszystko było normalnie, masz do tego prawo - do miłości mimo
jej błędów, i do niechęci, mimo tego, że "o zmarłych powinno się myśleć tylko
dobrze". To nieprawda - i o zmarłych, i o żywych powinno się myśleć tak, jak
sytuacja tego wymaga. Nie byłaś wyrodną córką, tylko dlatego, że często żyłaś
swoimi sprawami, a Ona odeszła. Wiele córek żyje swoimi sprawami - tyle, że ich
Matki żyją dalej i można od czasu do czasu nawiązać nić porozumienia. Tobie
zostało to odebrane. Tak czasami jest.
Któregoś dnia wybaczysz i sobie, i Mamie, i naprawdę poczujesz, że ona jest
obok. Blisko. W Twoim sercu, i że nie wszystko stracone.
Trzymam kciuki za Ciebie.
Wiem, jak to jest.

Jak wyjaśnić dziecku, że umierasz na raka?

[Gość: ok]

piekny wzruszajacy post , naprawde piekny ,i naprawde ludzki
mimo cierpienia

[agata781]

Zabijają mnie wyrzuty że być może nie zrobiłam wszystkiego...

Jak wyjaśnić dziecku, że umierasz na raka?

[Gość: kominiarz]

Wystarczy powiedziec ze to papierosy sa winne!

Dziecko zrozumie ze płuca to nie komin!