Mamusiu, zabierz mnie z tych kolonii

[Gość: gość]

Oj tak... Rodzice z przerostem ambicji to zmora nie tylko dla ich
dzieci, ale również dla innych rodziców i ich dzieci... Nie mówiąc
już o nauczycielach i wychowawcach ;)

Ach Ci współcześni pseudo-rodzice...

[Gość: szyderca]

Tacy już są tzw "pseudo-współcześni rodzice" ... własne dzieci "programują" czy też "chodują" a nie wychowują... wysyłają na jakieś szkolenia czy kolonie i nie zastanawiają się czy dziecko tego chce... BO LICZĄ SIĘ PATENTY I CERTYFIKATY hahaha... dobrze, że w lepszych przedszkołach organizuje się różne terapie z rodzicami i przypomina się im, że dziecko musi się przede wszystkim rozwijać EMOCJONALNIE

[Gość: ktosia]

Nie wiem czy tylko wspolczesni...
Ja sporo lat temu (naprwade sporo) zostalam wyslana "na zagle". O
ambicje nie chodzilo bo i tak bylam za mala na patent. Moze rodzice
chcieli mnie zarazic bakcylem? Koszmar to malo powiedziane. Bylam
mlodsza o 3 lata od najmlodszej z dziewczyn, w dotatku ogolnie lekko
apoleczna... Nie umialam plywac, balam sie wody i mialam lek
przestrzeni... (Prosze sobie wyobrazic dziecko w optymiscie na
srodku jeziora, ktore ma tylko jedna mysl: swiadomosc obecnosci wody
POD soba i dosc nieuswiadamiany brak pojecia jak wrocic do brzegu).
Dochodzilo do tego jeszcze kilka problemow typu socjalno-bytowego.
Przezylam. Do rodzicow zalu nie mam, bo wiem, ze zrobili to z
nieswiadomosci. Jakies pozytywy? Pewnie znalazly by sie, mniej
przejmuje sie swoimi emocjami ;). A, i po latach jednak zaczelam
plywac na zaglach, choc stanowczo wole kajakarstwo.
Wnioski? Zadnych, ot tak chcialam sie wyzalic...

[Gość: MM]

w sumie fajny pozytywny komentarz :-)

[Gość: Villemo]

Doskonale to rozumiem... W wieku 8 lat rodzice po raz pierwszy wysłali mnie na
3-tygodniowe kolonie nad morze. Duży zakład pracy z mojej miejscowosci miał swój
ośrodek wypoczynkowy w jednym z nadmorskich 'kurutów'. Kolonie były olbrzymie,
odbywały się w systemie turnusowym (na ogół było ich 3), a na każdy z nich
składało się około 10 kilunastoosobowych grup dzieci i młodzieży w wieku
szkolnym. Jako że byłam jedynaczką bardzo przywiązaną do rodziców, i dzieckiem
dość ekscentrycznym, zniosłam tę pierwszą w życiu rozłąkę bardzo ciężko. Dodając
do tego fakt, że moją grupą opiekowała się osoba kompletnie nieodpowiedzialna,
która sprowadziła sobie 'na krzywy ryj' 2 koleżanki, waletujące w jej pokoju. Na
dodatek panie te, kradły dzieciom jedzenie z talerzy, bo szkoda im było
pieniędzy na zakup posiłków, a moja koleżanka z pokoju okazała się pospolitą
złodziejką i doszczętnie obrobiła wszystkie mieszkanki domku. Czemu, oczywiście,
wiary nie dawała moja mama, która zwyczajnie myślała, że histeryzuję...
Podsumowując: z wakacji wróciłam z przekonaniem, że kolonie są najgorszą karą za
grzechy, na dodatek chuda jak nieszczęście (w końcu przez 3 tygodnie nie
dojadałam). Na następny tego typu wyjazd dałam się namówić dopiero 4 lata
później(po 6. klasie podstawówki), kiedy to, siłą rzeczy, byłam już nieco
dojrzalsza i bawiłam się znakomicie. Tak więc, z doświadczenia wiem, że każde
dziecko w innym wieku dorasta do tego rodzaju wyjazdów i że nie należy się z
takimi decyzjami spieszyć. Jeżeli jednak uważamy, że dziecku potrzebna będzie
taka lekcja samodzielności, dopilnujmy tego, żeby pojechały z nim jakieś znajome
dzieci/rodzeństwo/znajomy opiekun, dzwońmy do niego, czy piszmy listy, żeby nie
czuło się bardzo samotne.

[Gość: trip]

a mnie poslali na zimowisko..mimo ze zawsze powtarzalem ze nie lubie sniegu..w
efekcie razem z drugim takim mardym 7 latkiem ruszylismy pewnego wieczoru przez
zamarzniete jezioro i las do domu... nie musze dodawac chyba ze to ostanie w
moim zyciu zimowisko bylo:)) a zimy dalej nie znosze...

[Gość: Efermeryda]

Ja na zimowisku poznałam, co to jest tzw. kocówa. Nigdy wcześniej i
nigdy później nie dostałam takiego manta, jak właśnie na tym
wyjeździe. Wróciłam z zapaleniem płuc i nigdy już później nie
pojechałam na zimowisko. Ale na kolonie chętnie. Pamiętam tylko, że
oprawczyniami były moje "koleżanki", którym przeszkadzał chyba sam
fakt mojego istnienia. To dziwne, bo przez kilka dni po przyjeździe
mnie lubiły, a potem dręczyły (dziś pewnie każda z nich dostałaby
kuratora). Przez tydzień biły mnie po nocach zwiniętym mokrym
ręcznikiem i wyzywały od kurew, mimo że miały po 11, góra 12 lat.
Jedna była nawet uczennicą szkoły baletowej. Potem się okazało, że
trafiłam na obóz z dziećmi z patologicznych rodzin (Warszawa-Praga-
Ząbkowska i te klimaty). Zimowisko załatwiła mi ciocia pracująca w
kuratorium, byłam na doczepkę jako dziecko nauczycielskie, a ta
panna od baletu pochodziła z bardzo dobrej rodziny, tyle że bardzo
spodobało jej się towarzystwo zdegenerowanych panienek ze starej
Pragi. To było jedno wielkie nieporozumienie. Dodajmy do tego plucie
do mojego talerza, wylewanie na mnie "przypadkiem" zupy, kopanie w
kącie, jak nikt nie widzi, wyzwiska, zamykanie w szafie itp. I żeby
było śmieszniej: na tym samym zimowisku była wychowawczynią moja
siostra cioteczna (studentka pedagogiki), która o wszystkim
dowiedziała się dopiero po zakończeniu tych niezapomnianych zimowych
ferii. Podobne przejścia miała moja siostra przyrodnia, ale na
koloniach letnich, określonych mianem "sportowe", na które trafiły
dzieci z różnych sekcji sportowych, z całej Warszawy. Siostra nic
nie trenowała i nie trenuje do dziś, a ojciec musiał gnać po nią na
drugi koniec Polski już po 3 dniach jej pobytu w tym "uroczym"
miejscu. Nie pomogło nawet to, że na ten wypad pojechała z koleżanką
z klasy. Przeszła małe piekiełko. Wydawałoby się, że większość osób
wysyłanych na tego typu turnusy jest zadowolona, a ja tu na forum, w
co drugim wpisie doczytałam się, że kolonie były nieprzyjemnym
doświadczeniem, którego nie chciałoby się powtórzyć.

[Gość: domowe przedszkole]

Dla odmiany napisze, ze nigdy nie bylam na zadnych koloniach. Nie domagalam sie, rodzice nie wyslali, wiele nie stracilam wnioskujac po tym co tu opisujecie.

Mamusiu, zabierz mnie z tych kolonii

[animation_life]

Ja też doświadczenia z pierwszej i jedynej kolonii mam kiepskie, ale i kiepskie
czasy wtedy były: pierwszy wyjazd nad morze nauczycielką, która pojęcia nie
miała, że bladego dziecka nie wystawia się na słońce (co też zrobiła pierwszego
dnia). Tak więc przez resztę kolonii leżałam na brzuchu w łóżku okładana
maślanką i smarowana nieszczęsnym kremem nivea.
Mimo tego uważam, że każde dziecko powinno się wysyłać na takie wypady, które
teraz są świetną zabawą, dzieciakom sprawdzają autobusy, wysyłają kontrole do
kuchni, i cała reszta tej szopki. Są bezpieczne i ciągle, mimo rozłąki, wciąż
pod telefonem.
Jak ja byłam na kolonii, list do mamy szedł 4 dni...
ALe to na kolonii dziecko nauczy się współżyć z innymi dziećmi, zauważy że nie
jest tylko ono, i że nie jest najważniejsze na świecie. Zauważy, że są tacy
którym trzeba pomóc, że są tacy, którzy nie mają xboxów, psp, komptrów i świat
się dla nich nie skończył. Zobaczy, że są inne ciuchy niż adidasa czy pumy i też
można w nich chodzić. Nauczy się posprzątać po sobie, ścielić łóżko, myć zęby -
bo wszyscy to będą robić i ono też będzie musiało....

Rodzice powinni trzymać rękę na pulsie, ale niestety najczęściej przesadzają -
popadają ze skrajności w skrajność. Albo wysyłają hydrofoba na wakacje
żeglarskie, albo nie wysyłają, bo za dużo tam obcych ludzi, a "moje dzieciątko"
musi mieć szczególne traktowanie hehe...

Zuchy i harcerstwo

[Gość: fichtel1]

Moje dzieci zaczely od zuchow. Bylo mnostwo zbiorek oraz rajdow
zanim pojechali na oboz.
Odpadl problem aspolecznosci moich pociech bo jechaly w ramach
ukochanego zastepu i druhny.

Obecnie sami wybieraja obozy/kolonie na ktore chca jechac.

Moj syn przywiozl z obozu LARP'a opowiesc o chlopcu z Warszawy
ktorego rodzice chca wychowac na zwyciezce posylajac go na obozy
survivalu albo LARP'a a chlopak ze strachu moczyl sie w nocy.

Kolonie dawniej i dziś

[affera123]

Biorąc pod uwagę takie standardowe imprezy kolonijne, bez jakichś
dodatkowych atrakcji typu survival itp., powiem tak: dawniej mimo
komuny i wynikających z tego ograniczeń organizatorzy mieli większą
pasję i lepsze pomysły odnośnie organizacji takich wyjazdów. Dziś
chodzi chyba głównie o zbicie kasy - szybko, bez zbędnych
komplikacji i jak najmniejszymi nakładami. Stąd, pojawiające się co
roku doniesienia o tzw. dzikich obozach, koloniach i o kiepskich
warunkach, odkąd działalnością tą zajęły się biura podróży. W
przypadku zakładów pracy było to tak, że jednak chodziło o dzieci
personelu danej firmy, zatem organizatorzy nie mogli sobie pozwolić
na prowizorki i niedociągnięcia, a na mur-beton kontrola z Sanepidu
korygowała ewentualne błędy i była po prostu nieunikniona. Była też,
potrzebna w przypadku takich spędów, dyscyplina i zajęcia
obowiązkowe, a nie tylko wylegiwanie się od rana do wieczora i
samowolka. A i tak było fajnie. Do tego stopnia, że nawet kolonie w
Kaliszu (a to przecież bądź co bądź miasto) wspominam przyjemnie,
choć mieszkaliśmy w szkole podstawowej, po 11 osób w sali plus
wychowawczyni. Po prostu ciekawie zorganizowano nam czas. Jeśli
organizator nie ma chęci i pomysłu, to nawet pobyt w górach czy nad
jeziorami może być nudny i nieudany.

[Gość: mamuka]

Mój brat w latach 70-tych zezarł na koloniach trującego grzyba(chyba
nie był to muchomor),bo chciał wrócić do domu.Wylądował w
szpitalu,kolonie się skończyły dla niego na zawsze.
W sumie mam na podorędziu z kilkanaście opowieści kolonijnych,od
rodziny(jestem z wielodzietnej),znajomych i od bratowej -
nauczycielki wiem,że kolonie często są koszmarem dla jednej
(wychowawców) i drugiej(dzieci)strony.Płaczące czy kradnące dzieci
to niewielki problem w porownaniu z uciekającymi przez całą
Polskę,wspinającymi się po dachach albo kupujacymi alkohol.
Ja byłam na koloniach w wieku 10lat, lata 80-te,Góry
Sowie.Krótko:NEVER AGAIN!

Patent żeglarski

[Gość: mamuka]

Mam żeglujące dziecię,w klubie i z tego co wiem Polski Związek
Żeglarski wydaje patent żeglarza jachtowego(1y podstawowy stopień
żeglarski) dopiero po ukończeniu 12r.ż i po egzaminie teoretycznym i
manewrowym.Chyba że czegoś nie wiem.

Mamusiu, zabierz mnie z tych kolonii

[eliot3]

A moi rodzice uważali, ze najlepsze wakacje spędza się razem. W związku z czym
całe dwa miesiące wakacji to był domek nad rzeką na skraju puszczy na Mazurach.
Wspaniale, tylko że jednak byłem dzieckiem i chciałem jak koledzy z klasy jechać
na kolonie albo obóz harcerski! Jak ja im zazdrościłem, choć teraz wiem, że obóz
to tylko dwa tygodnie i jak piszecie, bardzo mogło być różnie. Ale jednak,
deficyt pozostał mi do dziś i nie miałem chyba jednych wakacji, żebym je spędził
siedząc w jakimś domku czy kurorcie. Jakoś tak mi się zaprogramowało, że trzeba
gdzieś jechać, żeglować, coś aktywnego robić. Wszystko przez to, że nie
pojechałem sobie na jedne kolonie:) do dziś zazdroszczę tym moim kolegom, którzy
pewnie mieli głupią wychowawczynie, nie dojadali i byc może się moczyli w nocy:)

Mamusiu, zabierz mnie z tych kolonii

[Gość: gosc]

nienawidze duzej wody i zawsze nienawidzilam, mimo to, bylam jako
dziecie regularnie wysylana na obozy zeglarskie przez mojego
tatusia, ktory uwielbial zagle - to byl koszmar ! no i taki
szczegolik: nie umiem plywac - jak udalo mi sie moja nieumiejetnosc
plywania ukryc i do tego te obozy przezyc - nie wiem do dzisiaj... w
kazdym razie jeziora, morza i rzeki podziwiam z brzegu i w
zupelnosci mi to wystarcza!

[Gość: mamuka]

Aha!Porada dla rodziców:
Po powrocie dzieci koniecznie sprawdzić glowy i profilaktycznie
owszawić i odkleszczyć.Zadna wychowaczyni czy pielęgniarka na koloni
nie zada sobie trudu walki z wszami.Mój mlodszy brat przywiózł, moja
siostrzenica przywiozła.A moja 8-letnia corka przywiozła wulgaryzmy
z religijnego obozu, gdzie ponoć miało być koszer.

Mamusiu, zabierz mnie z tych kolonii

[monita01]

Witam,

Ja, mimo iz bylam bardzo bardzo niesmialym dzieckiem, na piewrsze
kolonie zostalam wyslana w wieku 8 lat, ale moi rodzice zrobili to
dosc madrze, gdyz pojechalam z grupa taneczna do ktorej wtedy
nalezalam, grupa byla osiedlowa, wiec bylo tam tez duzo kolezanek i
kolegow ze szkoly/podworka, itp. Ogolnie rzecz biorac - nowe
miejsce, ale znane twarze, wiec czulam sie bezpiecznie, aczkolwiek
pamietam, ze bardzo tesknilam za rodzicami.... jednak nie popsulo mi
to dobrej zabawy. Potem tylko mama smiala sie, ze wszytskie rajstopy
(to byla zima) przywiozlam sztywne, mimo iz ja upieralam sie, ze je
pralam;) Od tamtej pory co roku wyjezdzalam na kolonie i zimowiska i
uwazam, ze nie ma nic lepszego! Oczywiscie kolonie/obozy musza byc
odpowiednio dobrane i dobrzez sprawdzone przez rodzicow. Uwazam, ze
takie organizowane nie przez biura podrozy, ale np. przez harcerzy,
szkoly publiczne czy jezykowe, czy inne "kolka zainteresowan" sa
lepsze i ciekawsze.

[on-na]

Moja maam jako dziecię została w latach 50tych wysłana na zimowisko przez moją
babcię a jej mamę. Dumną, że mimo statusu samotnej matki (wdowa)jakoś sobie daje
radę i może zapewnić swojemu dziecku zwiedzanie nowego kawałka świata, świeże
powietrze, no i frajdę w postaci nauki jazdy na anrtach.
No i krewa, mama okazała się anty taentem sportowym, narty jej nie kręciły, a w
dodatku okazało się, że ma lęk przestrzeni i wspinaczek górskich zwyczajnie się
boi. No i tęskniła przeokropnie...
A mimo to zafundowała mi taką samą traumę, kiedy miałam 9 lat. Nie cierpiałam
kolonijnego jedzenia, schudłam tam okropnie, cały czas miałam spakowaną torbę i
nie wyciągałam z niej ani jednego czystego ciucha, przekonana, że ktoś po mnie
przyjedzie (wysyłałam dziesiątki rozpaczliwych kartek i listów) a nikt z
wychowawców nie zwrócił uwagi, że nieustannie chodzę w tej samej spódniczce i
tym samym podkoszulku. W dodatku sala w szkolnej klasie,naście dziewczynek w
moim wieku, zero intymności!
Mimo negatywnych wrażeń rodzice (właściwie to była mamina decyzja)
"uszczęśliwili" mnie koloniami jeszcze 2krotnie, przy czym ostatnie były w
Kraśniku Fabrycznym - a to ci atrakcja :-(

ALE BEŁKOT

[Gość: Kasia]

ja swoją córeczkę wysłałam w zeszłym roku na kolonię dla maluszków.
Jestem niesamowicie zaskoczona, dziecko wróciło o wiele bardziej
samodzielne. Miało wspaniałą opiekę, kadra rozumiała potrzeby dzieci
i w razie spadku nastroju maluszka, natychmiast reagowała. Młoda,
cudowna ekipa. Nic tylko chwalić, chwalić i chwalić. Polecam
wszytskim "Babcie Maline" z Tour clubu.

[Gość: babciapedagog]

Wspolczuje Twojemu dziecku, ze tak niesamodzielnie wychowane i ze
obcy ucza je zasad zycia. Koszmar.

Kolonie

[Gość: Agata R.]

Ja na pierwsze kolonie pojechałam mając 7 lat. Pamiętam, że to była
miejscowość Świder, a "sponsor" to zakłady "Wedla" (Wtedy się chyba
nazywali "22 Lipca" czy jakoś tak na socjalistyczną nutę). Pamiętam
ogromne sale, w których spało po 20 dzieci i niezbyt miłą
wychowawczynię, która mnie ukarała za nocne gadanie z koleżanką z
łóżka obok, wyrzuceniem za drzwi "sypialni", zupełnie jak w szkole.
Dopiero dyrektorka kolonii ujrzawszy mnie w środku nocy na
korytarzu, odprowadziła do łóżka. Byłam wtedy najmłodsza w grupie (w
zasadzie tak małe dzieci nie jeździły na kolonie, barierą było
ukończenie 1-szej klasy podstawówki), a moja matka była na tych
koloniach wychowaczynią najstarszej grupy chłopców (czyli 15-
latków). Przez 2 tygodnie nie miałyśmy praktycznie kontaktu, bo
rodzicielka uznała, że muszę się usamodzielnić. Na koloniach zatem
nauczyłam się prać majtki i skarpetki oraz zdobywać jedzenie ze
wspólnego stołu (siedzieliśmy przy jednym wielkim, na którym stały
półmiski z żarłem, o które trwały walki przy każdym posiłku). Z
kolonii po 2 tygodniach zabrała mnie babcia, z którą wyjechałam
potem w Bieszczady na wczasy. Na następne kolonie pojechałam w
drugiej klasie podstawówki (tzn. już jako trzecioklasistka w
zasadzie) i od tego czasu jeździłam na dwa turnusy, aż do ukończenia
18-go roku życia, tyle że w liceum takie wywczasy nazywały się już
obozami. Raz tylko chciałam wracać z kolonii, byłam wtedy najmłodsza
w grupie i inne panny (2-3 lata starsze) znęcały się nade mną przez
cały turnus. Problem był tylko jeden: babcia nie mogła mnie
oficjalnie odebrać, więc wróciła z Łomży z niczym, a rodzice nie
mieli czasu po mnie przyjechać, więc męczyłam się 3 tygodnie z
panienkami, które już spróbowały picia, palenia, a nawet seksu, choć
nie miały nawet 15 lat. Wychowawczyni przywiozła ze sobą
kilkuletniego synka - rozwydrzonego bachora, którym każda z jej
podopiecznych z grupy musiała się zajmować (były wyznaczone dyżury).
A że było nas 22 w grupie (ja mieszkałam w sali szkolnej z 10
koleżankami, wychowaczynią i jej dzieciakiem), to pani "opiekunka"
miała załatwione całe 3 tygodni opieki, rękami kilkunastoletnich
panienek. Wszystko to działo się za komuny, były lata 80-te i na
tego typu imprezach kwitła niczym nie skrępowana prywata kadry. W
Sadownem kierownik kolonii przywiózł ze sobą żonę, córkę, koleżankę
córki i jej chłopaka, w Urlach kadra składała się z mężów i żon oraz
ich dorastających dzieci - studentów, jeszcze gdzie indziej kadrę
stanowili znajomi z jednego osiedla, a nawet bloku. Niezłą szkołą
życia były kolonie w NRD i przemycanie w walizkach kolonistów
różnych fantów zakupionych przez wychowawczynie, ja wiozłam opiekacz
do chleba, koleżanka adidasy; my spędzaliśmy czas na basenie z
jednym opiekunem, a reszta szła handlować na bazar, to były czasy :)

Mamusiu, zabierz mnie z tych kolonii

[Gość: holenderka]

ja niedawno się dowiedziałam, że na swój pierwszy samodzielny wyjazd bez
rodziców, pojechałam w wieku 5 lat. To był 6 tygodniowy obóz dla dzieci w wieku
przedszkolnym, spaliśmy w takiej dużej wieloosobowej sali (to pamiętam),
chodziliśmy na wycieczki po okolicy, były tam jakieś górki.
Opiekunki zajmowały się nami, pomagały umyć, ubrać itp.
Wyjazd był jakoś w okolicach 6.12, bo pamiętam, że dostawaliśmy prezenty od
Mikołaja, ja jako najgrzeczniejsza (a raczej chyba najbardziej nieśmiała)
pierwsza dostałam prezent, lalkę z którą później przez wiele lat się nie
rozstawałam (mam ją zresztą do tej pory)
Mimo że byłam taka mała, a cały obóz trwał tak długo nie wspominam tego jako coś
strasznego, pamiętam jakieś urywki, ale nie pamiętam żebym się bała, czy
strasznie tęskniła za rodzicami, ale to chyba wszystko zasługa rodzicó, którzy
przygotowali mnie na ten wyjazd i opiekunek.

o matko!!!

[Gość: azyt]

co za bzdury
ile jest dzieci, ktore nie dojadaja, chodza w szmatach, ulegaja przemocy w
rodzinie,a tu takie pierdoly

Mamusiu, zabierz mnie z tych kolonii

[poxipol1]

ja tez pamietam swoje 1 kolonie pod koniec lat 80ych, wielkie sale w ktorych
spalo z 10-15 dzieci, kilkanascie grup wiekowych, odwiedzuny rodzicow co
tydzien, zapamietalem tez zbiorowe kapanie dzieci w lazienkach
przypominajacych sale w obozie koncentracyjnym, dzisiaj na pewno zajelaby sie
tym prokuratura, wtedy to uchodzilo, te zaby skaczace miedzy podloga z desek
pod przysznicem itd. generalnie syf

utkwilo mi w pamieci rowniez cos jeszcze
bylem nad morzem i byly to moje juz 3 kolonie nad morzem, poszlismy 1 dnia na
plaze wieczorem na zachod Slonca, koleg z boku patrzy sie w to morze i patrzy,
ja do niego - Co sie tak gapisz? - a on "bo pierwszy raz w zyciu widze morze"

mialem wtedy chyba z 10-11 lat i bylo to dla mnie szokujace ze kots moze nie
wiedziec jak wyglada morze, mysle ze wlasnie kolonie sa po to aby dziei
nauczyly sie zyc wsrod ludzi i rozumiec ze miedzy nimi sa roznice, calej mojej
przygody kolonijenen a wyjezdzalem chyba do 15 roku zycia co roku uzbieralbym
kilka waznych przezyc ktore ksztaltowaly moje podejscie do ludzi i zycia, za
to jestem wdzieczny rodzicom bo nie da sie tego doswiadczyc w zamknietej
grupie zanjomych z podworka

warunki lokalowe i kompetencja nauczycieli wiadomo masakra, ale wtedy bylo
inne podejscie do wychowawcow, tematy typu pedofilia, znecanie sie psychuczne,
molestowanie byly tematami tabu i rodzice nie zdawali sobie sprawy co sie moze
wydarzyc

pozdrawiam wszystkich kolonistow z Wladyslawowa 90-92 i tego kolege tez

Mamusiu, zabierz mnie z tych kolonii

[Gość: Amy]

Na koloniach nigdy nie byłam (mocno nadopiekuńcza mamusia), raz
byłam w sanatorium (z mamuśką w innym sanatorium 5 km dalej). Ale
atrakcji mi i tak wystarczyło : 6 osobowy pokój z farbą odpadającą z
sufitu, rozwalonymi szafkami, i odrapanym łóżkiem, do towarzystwa
miałam narkomankę (chwała Bogu że mi nic nie proponowali!),
anorektyczkę (gdy okazało sie że przytyła kilogram histeryzowała
przez 4 godziny), nastoletnią matka (która uwielbiała nam opowiadać
jak to poszła na plażę i nagle jej wody odeszły...(, panienkę z
poprawczaka (okradanie samochodów, narzeczony w więzieniu za to
samo) i astmatyczkę która paliła paczkę papierosów dziennie (i
dostawała SZAŁU jak jej ginęła paczka!). Plan dnia : wstajemy o 8,
idziemy na zabiegi, idziemy na śniadanie (dość marne), idziemy na
zabiegi...i koniec planu. Róbta co chceta ale nie wychodźcie z
ośrodka :/ Więc laski sie przeważnie kłóciły. Przez 3 tygodnie była
jedna wycieczka ; do Torunia.

Gdyby nie fakt że nadopiekuńcza mamusia była 5km dalej i potem jak
poznała "plan zajęć" u mnie to zaczęła mnie zabierać po obiedzie, to
bym faktycznie uznała to za tragiczne wakacje. Ja chociaż coś
zwiedziłam, one zwiedziły Biedronkę do której chodziły po chipsy :/

Mamusiu, nie zabieraj mnie z tych kolonii

[Gość: Joanna]

Mój pięcio letni syn nie chciał wracać do domu. Tour Club organizuje
świetne kolonie dla dzieciaczków. Niesamowita kadra, którą polecę
każdemu. Dziecko wróciło zadowolone, nabyło nowych umiejętności i co
najważniejsze jest dumny z siebie że wytrzymał sam bez rodziców,
pomagały mu w tym oczywiście Panie wychowawczynie (studentki, które
świetnie rozpoznają potrzeby dziecka, a w dodtaku dogadują się z
nimi lepiej niż emerytowane, zgorzkniałe nauczycielki. Sama pamiętam
kolonie z kadrą w średnim wieku- nie są to miłe wspomnienia), którym
pragnę serdecznie podziękować za opiekę i serce włożone w pracę
każdego dnia.

[Gość: Beata]

Moja corka tez byla z tym biurem. Wrocila czysta i zadbana (to juz
nie te czasy droga kolezanko ze wczesniejszych postow kiedy trzeba
bylo dzieci odwszawac). Wiem, ze byla pod dobra opieka. Nie zgadzam
sie z artykulem i "przedwojennymi" komentarzami o zlych warunkach,
kiepskiej organizacji i innych dziwnych rzeczach. Teraz kolonie sa
realizowane inaczej, lepiej, sprawniej, program jest bogatszy, a i w
dobrych biurach kadra jest rewelacyjnie selekcjonowana.

Mamusiu, zabierz mnie z tych kolonii

[obozymlodziezowe]

Jeśli rodzice zastanawiają się nad etapami rozwoju dziecka, z pewnością są świadomi faktu, że w wieku lat 5 czy 7, dzieci najchętniej uczą się poprzez zabawę. Zmuszanie dziecka do wykonywania czynności, których się boi lub do poznawania nowych mało bezpiecznych aktywności nie jest rozsądne i mija się z celem. Zniechęcony maluch nie będzie dobrze kojarzył swojego pierwszego pobytu kolonijnego. Rodzice, poskromcie swoje ambicje. Dzieci jeszcze nieraz dostarczą Wam powodów do dumy i satysfakcji. Na etapie przedszkolnym i wczesnoszkolnym pozwólcie pozostać im dziećmi. Dziećmi, które w trakcie wakacji rozwiną wrażliwość i wyobraźnię, odkryją pierwsze przyjaźnie i będą szczęśliwie poszukiwać... Polecam ciekawe i sensowne programy kolonii dla najmłodszych: www.travelshop.com.pl//lato,360.html

[kubez_z_kawa]

dziwne, wydawało się że dzieci lubią kolonie...