Tomasz Różycki

[emm.em]

jestem ciekawa ilu mieszkańców Opola i okolic, wie kto to jest Tomasz
Różycki, nota bene dla mnie ewenement na skalę kraju i powód do wielkiej dumy
dla naszego regionu. Tylko szczerze. Bez google i innych wyszukiwarek.

[Gość: obserwator]

W Stanach nikt go nie zna sorki.

[emm.em]

interesuje mnie raczej opinia mieszkańców Opolszczyzny.

[Gość: yui]

Dwanaście stacji, mocna rzecz Panie Rózycki

[Gość: monika]

Gość portalu: obserwator napisał(a):

> W Stanach nikt go nie zna sorki.

A szkoda, bo to znakomity poeta! Kiedy czytałam jego "Dwanascie stacji" -
trzynastozgłoskowy poemat o małej ojczyźnie (nie Litwie, lecz o Śląsku
Opolskim), pełen humoru, trafnej obserwacji życia codziennego w naszym
wielokulturowym regionie i opisu tego, co w duszy gra jego różnym mieszkańcom -
miejscami płakałam ze śmiechu. Szczególnie mentalność kresowiaków tak
znakomicie scharakteryzowana, że czytajac - stawały mi przed oczami zjazdy
rodzinne i podobne treści rozmów.
Trudno przywołać wszystkie fascynujące fragmenty tego poematu, ale dla mnie
bardzo ujmujący jest portret Babci, która nie zamyka drzwi do mieszkania...
"nastapiło witanie, niezwykle radosne,
sto pytań o podróż, środek lokomocji - zaraz go pytała Babcia,
czy przyjechał tutaj na rowerze, czy piechotą przyszedł nasz miły Bohater
i kazała siadać. Od razu tez biegła do szafek i lodówki, wyciągać jedzenie,
tak jak to było w tutejszym zwyczaju, aby takiego, co wraca z podróży -
choćby to miała być podróż do sklepu - zaraz napoić i dobrze nakarmić
z powodu utraty sił witalnych. Wiec najpierw był kompot, potem jogurt,
zupa, dwa pączki, ziemniaki z parówką, herbata, kanapka z żółtym serem,
kiszony ogórek i ciasto, podane na przemian i wszystko naraz, od czego
wędrowiec oszołomiony prędko stracił mowę. Babcia zaś mu się
tłumaczyła z braków w spiżarni nieprzygotowaniem na jego przyjście.
Juź nie mogła wcale chodzić do sklepu, bolały ją nogi i nie gotowała -
z rzadka ja ktoś odwiedzał, odkąd wnuki rozeszły się po świecie
i gminach sąsiednich. A miała już lat osiemdziesiąt osiem
i sama do nikogo się z wizytą wybrać nie mogła. Nikt też nie zadzwonił do niej
już od dawna, chociaż była i tak dość sprawna w odbieraniu telefonów,
nawet sama potrafiła wybrać jakiś tam numer i spokojnie czekać,
aż ktoś się odezwie - byleby nie była to automatyczna sekretarka,
z którą dogadać się jakoś nie umiała, pomimo szczerych i uczciwych chęci".

Byc może ciąg dalszy nastapi, bo naprawdę warto spopularyzowac poezję
Różyckiego.

[Gość: wielbicielka]

To na spotkanie z nim i z Jackiem Podsiadło waliły takie tłumy podczas Jesieni
Literackiej w Bibliotece na pl.Piłsudskiego!!!Ludzie sobie deptali po nogach,
takie było zapotrzebowanie na poezję.
No, ale cóż--mamy takich poetów, że głośno o nich w kraju i na świecie.Obaj
dostali bodajze Nagrodę Kościelskich.W Opolu , prawie jak w Krakowie-więcej
poetów (sławnych i uznanych) na jeden metr, niż zwykłych obywateli :-)))
Pozdrawiam cieplutko
p.s.Jaki On przystojny w dodatku...

[Gość: foremka]

Musze Cie odrzec ze zludzen. Opole to miasto ludzi pelnych
kompleksow-zawistnych-to forum jest kolejnym dowodem. Tu nigdy nikt nie potrafi
sie pochwalic ludzmi stad robiacymi gdzies kariere. Ba a nawet nie chce sie do
nich przyznawac!Paranoja-nie znam innego tak przesiaknietego kompleksami miasta
i takiej spolecznosci.Opamietajcie sie w koncu!Wielu Opolan robi prawdziwe
kariery i mogloby byc duma tego miasta gdyby nie to, ze przez zawisc Opolan
przestaje sie juz nawet przyznawac skad pochodzi.A moze sie myle???I jestescie
jednak w stanie wymienic i pochwalic kilku Opolan osiagajacych ogolnopolskie lub
nawet swiatowe sukcesy?????

[marmullo]

Foremka jest bez formy, a i tresc dekadencka jakaś...

[Gość: żabcia-mamusi]

Hej, a ja mam nawet autograf p.Tomka! Na tomiku wierszy.Pzdr

[opornik2]

Wiersze behemota są dużo lepsze.Przynajmniej mają jakiś sens i morał.Nie lubię
wierszy pisanych po pijaku.No chyba ,że Broniewskiego.

[Gość: wera]

W opolu to nie tylko Rozycki i Jacek Podsiadlo..... jest jeszcze Sławek Kuźnicki
:) rewelacyjne wiersze,,,,,polecam wszystkim....

[Gość: monika]

Dedykacja dla władz miasta, fragment 12 stacji:

"Był marzec, bardzo ciemny i bardzo szalony, taki, jakie bywają
często w tej części Europy nad Odrą, w przedwcześnie poszarzałym mieście,
które nazywało sie Opole, po niemiecku Oppeln.
To miasto, choroba moja! Prątek czarnej żółci, smutny tumor
rozrastający się w duszy - jakże cię nienawidzę, miasto!
Zostawić cię, wyjechać, opuścić na zawsze! Namolny
koszmarze, potworze bez duszy, bez twarzy zarazku!
Zgiń, przepadnij, zły duchu, smogu marnych życzeń,
porzuconych planów, marzeń, przekleństwo każego ranka,
przepadnij na wieki! Ach, miasto - to miasto,
wszelkich mych uniesień świadek i mych zgryzot!"