borowiczki zapomiane

[Gość: mieszkanka]

chciaam sie podzielic swoimi uwagami nna temat tej dzielnicy Plocka. niby
wszystko ok ale....odkad przestaa funkcjonowac Cukrownia w Borowiczkach, jest
to miejsce tak zaniedbane az wstyd przyznac ze sie tam mieszka. np park, czy
nie ma nikogo kto mógby zrobic w nim porzadek, ilu ludzi "odrabia " kary na
rzecz miasta, czy nie mogliby kilku z nich przydzielic o tego balaganu??druga
sprawa to brak patroli policji i strazy miejskiej, to co dzieje sie na
przystanku przy ulicy borowickiej to po prostu tragedia, panowie popijajcy
tanie wina to codziennosc, strach tam w ogóle stac. jeszce inna
sprawa...chodniki, skoro urzad miasta nie chce udostepnic gminie Slupno
kawalka pobocza na chodniki na Borowiczkach Pienkach to niech przynajmniej
zrobi porzadek z tymi krzakami, w koncu to ich teren, ale co im szkodzio
oddac ten kawalek ziemi pod chodnik to ja naprawde nie wiem, przeciez tam tez
mieszkaja ludzie!!!!! ciekawe kiedy Borowiczki przestan abyc traktowane po
macoszemu...............................

[Gość: iza]

masz racje , z borowiczek robia sie slamsy.....

[Gość: Krzysztof]

www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-3854
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-3852
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-3388
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-3277
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-3238
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-3167
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-3082
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-3081
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-2956
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-2948
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-2931
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-2830
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-2238
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-1773
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-1770
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-1768
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-1003
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-396
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-395
www.plock24.pl/cpg/cpg/displayimage.php?pos=-394
H. Kolombryna na łamach gazety „Mazur” w roku 1909 pisze: „nazwa Borowiaczki
prawdopodobnie musi pochodzić od wielkich i rozległych Borów, które ostra
siekiera wycięła, a spekulacja kupiecka za pruskie talary drzewo wyprowadziła
do Gdańska”, może również kojarzyć się z lasem, w którym rosły duże ilości
borowików nazywanych w niektórych rejonach Polski borowiaczkami.
W tym samym felietonie H. Kolombryna pisze: „ O 6 wiorst od Płocka leży
miejscowość zwana Borowiaczkami. Prawie cała porośnięta olbrzymim lasem,
którego dziś znaku nie ma. Od kilkunastu lat był tu folwark, z ziemią niezbyt
urodzajną, posiadającą tylko liczne pokłady torfu. Wschodnia część folwarku
została rozparcelowana, z czego założono trzy nieduże wioski: Zalesie,
Działkowiec i Poddębie z osadami od 10 do 20 morogowemi, należącej do
Imielnickiej parafji. Zanim tu porosły olbrzymie bory, są ślady, że przed
wiekami były większe zbiorowiska ludzkie, prowadzące życie przemysłowe, które
stawiały opór najeźdźcom, tylko to wszystko ginie w pomrokach naszej
przeszłości. We wschodniej stronie wśród lasów i bagnistych łąk na granicy
pomiędzy Słupem a Borowiaczkami jest wielki okop otoczony wysokim wałem w
czworokąt, rodzaj obronnej fortecy. Głębiej w ziemi znajduje się dużo spalonego
węgla, dartych kamieni, krzemienia i odłamków żelaza. Musiało to pozostać od
czasu wojen lub zaborczych napadów, którym nasi przodkowie stawiali opór, lub
może go usypały przechodzące nieprzyjacielskie wojska dla własnej obrony. –
Miejscowość gdzie się znajduje okop zwie się Brodkami, przechodzi tam mała
rzeczułka Stromna. Widocznie dawniej znajdowały się obszerne wody, które
przechodzono wbród i od tego powstała nazwa. Dziś to wszystko zostało obsuszone
rowami, a ziemie obrócono w uprawne pola i kośne łąki.”

W innym miejscu tego samego numeru gazety „Mazur” „… wśród pięknego lasu
iglastego i liściastego, był obszerny kanał, a przy nim przez długie lata stała
gorzelnia, młyn parowy, młyn wodny i browar, które zaspokajały potrzeby całej
okolicy i dawały pracę sporej liczbie robotnika. Lecz ten ruch przemysłowy
został doprowadzony do upadku za czasów, kiedy Borowiaczki były w posiadaniu
pp. Bontanów”, około 1860 roku. Autorka relacji z Borowiaczek wspomina o
mieszkańcach, którzy opowiadają: „ … w Borowiaczkach w dawnych latach stały
wielkie budynki i fabryki, że na kamionce stało niegdyś miasto, i jeszcze pod
ziemią znajdują się bruki, fundamenta i lochy. W jednym miejscu było piękne
wzgórze porosłe drzewem po części owocowem, klonem i akacjami”. Mieszkańcy
Borowiczek mieli także kościół i to po nim jest cmentarz. „W dawnych czasach tu
słychać było jęki głuche i ukazywały się pokutujące duchy strasząc ludzi.
Kościół stał w miejscu zwanym Kamionką a dziś w tym miejscu stoi pobudowany
pałac dla dyrektora cukrowni. Przy budowie pałacu natrafiono na lichtarze
gliniane i przedmioty, które są podobne do kościelnych. Wydobyto też tony
kamieni, które mogą świadczyć, że było tu miasto”.

Kończąc opisywanie dziejów Borowiczek H Kolombryna pisze” Natura obdarzyła
tutejszych mieszkańców po macoszemu, ubogo, a tu trzeba opłacać raty bankowe.
Podatki i inne ciężary, które składane są na karb gospodarzy, gospodarowanie
nie jest zbyt łatwe, szkoły nie ma, czytelnictwo słabo rozwinięte,. Zdaje się
że do tej wsi i okolicznych wiosek dochodzi tylko jeden numer „Mazura”. I
chociaż wyłącznie są prawie sami katolicy, dotychczas nie postarały się u
siebie wystawić wspólnie krzyża lub figury”.Borowiaczki, w których mieścił się
urząd gminy Bielino z czasem stało się samodzielną jednostką administracyjną
Gminą Borowiczki. „Sąd gminny, Bielino, słynął ze śmieszności wymiaru
sprawiedliwości, krzywdzącej słabszych i biedniejszych jako wymierzali
sędziowie – wójci z ławnikami”.
Na spotkaniu w Gulczewie ustalono, że cukrownia stanie o milę od Płocka w
borowiaczkach, nad samą Wisłą. Właściciel majątku Władysław Frybner odstąpi
część swoich gruntów na jej budowę.

W dniu 14 października 1899 wmurowano i poświęcono kamień węgielny pod nową
fabrykę. Poświęcenia dokonał ksiądz Kazimierz Tański.
Natomiast 14 listopada 1900 r nastąpiło uroczyste otwarcie ukończonej fabryki i
rozpoczęcie pierwszej kampanii cukrowniczej trwającej 45 dni. W styczniu 1901
roku w gazecie ukazał się artykuł, w którym pisze, że „ „cukrownia stała się
dobrym miejscem zatrudnienia dla gospodarzy mających konie-gdyż opłacał się
transport buraków. Ubożsi znajdują w fabryce zajęcie stałe. Nadto cukrownia
wpłynęła dodatnio na żywienie inwentarza, gdyż zastąpiła siano, którego zimą
brak wysłodkami, które po niskich cenach zakład sprzedaje. Wysłodki przydały
się bo są tańsze od siana”

W innym numerze gazety „Echa Płockie i Łomżyńskie” – „ cukrownia oddaje
mieszkańcom duże usługi, zmniejsza znacznie koszt utrzymania inwentarza.
Robotnicy bardzo dobrze zarabiają. Drogę do fabryki wysadzono lipami,
uruchomiono sklep monopolowy, ale zdaniem miejscowych

[Gość: krzysztof]

W innym numerze gazety „Echa Płockie i Łomżyńskie” – „ cukrownia oddaje
mieszkańcom duże usługi, zmniejsza znacznie koszt utrzymania inwentarza.
Robotnicy bardzo dobrze zarabiają. Drogę do fabryki wysadzono lipami,
uruchomiono sklep monopolowy, ale zdaniem miejscowych lepsza byłaby
herbaciarnia ludowa z jakimś instrumentem muzycznym.
W Borowiaczkach zaczyna się tworzyć życie kulturalne. W roku 1902 powstaje
Ochotnicza Fabryczna Straż Ogniowa, w roku 1907 koło śpiewacze i chór fabryczny
złożony z urzędników i robotników oraz biblioteka.
Jak pisze ówczesna prasa płocka z dnia 26.05 1908 roku „ W środę wieczorem
statkiem do Warszawy jechał pan Wacław Wolibner z Gulczewa. Co się z nim stało
nie wiadomo, gdyż do Warszawy nie dojechał, rzeczy zaś pozostawił na statku. W
Wyszogrodzie jeszcze pana Wacława widziano na statku.” 01.09.1908r –„ W
odległości wiorsty od Cukrowni Borowiaczki znaleziono zwłoki Topielca, w którym
rozpoznano śp. Wolibnera. Trupa widziano z dwóch statków osobowych, lecz nikt
się tym nie zainteresował. Denat został pochowany 31 sierpnia na cmentarzu
parafialnym w Imielnicy”.

W „Głosie Płocka” skąd pochodzą wymienione informacje w dniu 04.09. 1908 r
ukazał się nekrolog „ Wszystkim, którzy wzięli udział w oddaniu ostatniej
posługi drogim nam szczątkom Wacława Wolibnera, w szczególności szanownemu
proboszczowi, panom dyrektorowi, urzędnikom i robotnikom
cukrowni „Borowiaczki”, a także zarządzającemu, oficjalistom i robotnikom
majątku Gulczewo oraz okolicznym włościanom składają podziękowanie pogrążeni w
żalu, Żona i dzieci”

W roku 1911 uruchomiono fabrykę która przerabia na nawóz błoto saturacyjne,
zaczęto myśleć o budowie kolejki wąskotorowej. W roku 1913 pracownicy otrzymują
spółdzielczy sklep spożywczy a rok później działa teatr amatorski.
Wspomniana wcześniej H Kolombryna w gazecie „Mazur” napisała w roku 1909: „ Na
polu dawniej pustem, zawalonej kamieniami i porosłym krzewiną w piaskach
powstało ruchliwe życie. Przy fabryce otwarte trzy sklepy spożywcze, jedna
piekarnia, trzy piwiarnie i niepotrzebnie sklep monopolowy, o którego
zamknięcie gospodarze prosili władzę, ale bez żadnego skutku. Otwarta została
restauracja. Prawdą jest że jest możność zarobić, ale jest i możność gdzie
stracić. Pan Waśniowski pobudował nową fabrykę sztucznych nawozów, a jest już
projekt budowy fabryki przetworów owocowych. W roku 1908 został otwarty skład
drzewa, do rżnięcia drzewa tartak parowy”. Dla pracowników cukrowni w roku 1910
zorganizowano kursy cukrownicze i kursy naukowe. Dla potrzeb cukrowni powstał w
Płocku przy ulicy Tumskiej 6 powstał Skład Cukru, który prowadził jak
podaje „Głos Płocki” Władysław Brzozowski.Lata 1914 – 1918 Okres I wojny
światowej to czas regresji gospodarczej i ograniczenia działalności. Mimo to
mieszkańcy Borowiczek rozpoczęli pracę przy budowie kolei żelaznej. A księgach
rachunkowych pojawia się nowa pozycja po stronie wydatków „ Koszty wywołane
wojną” kampania 1914/1915 - 5600 rubli. Od 1 lipca 1915 do 30 czerwca 1916
cukrownia była nieczynna, mimo to zysk wyniósł 70567 rubli

W roku 1921 uruchomiono tartak, rok później kolejkę wąskotorową, w roku 1923
dom ludowy dla robotników. „Dziennik Płocki” informuje, że w domu ludowym jest
sala widowiskowa, czytelnia i biblioteka. Sala zebrań zostaje przekształcona na
jadalnię dla sezonowych pracowników. W roku 1928 dla mieszkańców Borowiczek i
okolicznych wsi oddano do użytku szkołę i przedszkole.
W roku 1933 korespondent „Głosu Mazowieckiego” przedstawia relalacje z
uroczystych obchodów 33-lecia powstania Straży Pożarnej. Z przemówienia
naczelnika Straży p. Jaroszewskiego „Obowiązkiem każdego z nas jest pracować
wedle własnych zdolności i najlepszego swego zrozumienia. Hasłem naszej pracy
niech będzie Dobro Rzeczypospolitej, a drogowskazem Miłość Ojczyzny i jej
Obywateli”.

W 1934 uruchomiono kino fabryczne Do cukrowni przyjeżdżają wycieczki, na
których poznaje się pracę cukrowników oraz technologię produkcji cukru. W roku
1934 wycieczka licząca 23 osoby zorganizowana przez Towarzystwo Turystyczno-
Krajoznawcze została opisana w „Głosie Mazowieckim”- „Borowiaczki leżą w
dolinie Ośnickiej. Krajobraz ładny, wzgórza zamykające dolinę, małe łąki, pola
uprawne, trochę piaszczystych wydm, w stronie Wisły osada z pięknym parkiem i
gmachem dyrekcji na pierwszym planie. Fabryka w pełnym ruchu wyrzuca z siebie
kłęby dymu i pary, tchnie rytmicznie jazgotem”. Dalej opisany jest teren
zakładu. W roku 1936 pojawiły się pogłoski o likwidacji cukrowni, w roku 1938
oddano do użytku mieszkańcom boisko sportowe.
W czasie II wojny światowej cukrownią zarządzają Niemcy obsadzani przez
przybyszów z Rzeszy lub tzw. Volksdeutschami. „Notatki Płockie” w artykule
Podesty Malanowskiej pisze, że dyrektorami cukrowni w latach 1940-1942 był
Linkol, w 1942 Hepke w latach 1942-1945 Kluge.

Dnia 8 października 1939 roku kanclerz Niemiec Adolf Hitler wydał dekret
tworzący z dniem 1 listopada nowy podział administracyjny na zdobytych na
Polsce terenach włączonych do III Rzeszy. Północne Mazowsze znalazło się w
prowincji Prusy Wschodnie, kierowanej od 1933 roku przez nadprezydenta Ericha
Kocha. Powołano tzw. rejencję ciechanowską ze stolicą w Ciechanowie, zwanym
odtąd po niemiecku Zichenau. Wkrótce potem, 26 października, cywilne władze
rejencji z nowo mianowanym na stanowisko prezydentem (odpowiednik wojewody)
przejęły władzę od okupacyjnego wojska. Pierwszym prezydentem (do grudnia
1939r.) był Herman Bothke, drugim - do 1945 r. - Paul Dargel. Erich Koch
zainteresował się jednym z większych i nowocześniejszych majątków na Mazowszu -
dobrami w Krasnem. W oparciu o informacje dawnych pracowników majątku można
przyjąć, że dobra te przejęli Niemcy już w 1939 roku, aczkolwiek prawną
podstawę grabieży przyniosły dopiero rozporządzenia Hermanna Wilhelma Göringa.
Majątek wszedł w skład budowanej przez Ericha Kocha od 1933 roku gigantycznej
fundacji - tzw. Erich Koch - Stiftung, która na terenie rejencji ciechanowskiej
w 1943 roku liczyła m.in. 18.829 ha i 5 cukrowni (Borowiczki, Ciechanów,
Izabelin, Krasiniec i Nowa Wieś).

Mieszkańcy Borowiczek i plantatorzy buraka cukrowego od 1900 roku zawsze
integrowali się z cukrownią a ona odwzajemniała się dając pracę, zarobek i
zabawę oraz rozrywki kulturalne i sportowe. Mieszkańcy zawsze pamiętali o
poległych pracownikach w okresie zawieruchy wojennej. Na łamach „Gazety
Pracowniczej” z roku 1946 podano listę osób zmarłych lub uśmierconych w czasie
wojny. Lista osób obejmuje 17 osób z personelu umysłowego i 34 osoby z
personelu fizycznego. W innym miejscu tegoż artykułu wspomniany jest Ryszard
Zigler, „który z pogardą odrzucił ofertę współpracy z Niemcami i zamiast hańby
wybrał śmierć, co nastąpiło niebawem”. W latach 1939 – 1945 działał tutaj
założony przez J. Lniarskiego, Fr. Smyczyńskiego liczący 60 osób Związek Walki
Zbrojnej. Celem związku była pomoc sierotom i biednym, ale przede wszystkim
walka z okupantem w każdy możliwy sposób. We wrześniu 1943 przeprowadzono
częściowe aresztowania, masowe natomiast miały miejsce w grudniu. Z 67 osób
wywieazionych do Pomiechówka a następnie do Mauthausen, Guseł I i II oraz
innych obozów wrócili nieliczni. Powrócili w 1945: Franciszek Bodal, Zygmunt
Grzelak, Kazimierz Jakubowski, Henryk Janiak, Franciszek Kępczyński, Stefan
Kubera, Kazimierz Lewandowski, Jan łabiński, Adam Nych, Stanisław Raczkowski,
Eugeniusz i Tadeusz Santarkowie, Henryk i Tadeusz Smyczyńscy, Zdzisław
Szatkowski, Ignacy Szubka, Stefan Ugodziński, Lucjan Urbaniak, Benedykt
Wschowski, Józef Wodniak
Tym, oraz innym pracownikom cuk

[Gość: krzysztof]

Mieszkańcy Borowiczek i plantatorzy buraka cukrowego od 1900 roku zawsze
integrowali się z cukrownią a ona odwzajemniała się dając pracę, zarobek i
zabawę oraz rozrywki kulturalne i sportowe. Mieszkańcy zawsze pamiętali o
poległych pracownikach w okresie zawieruchy wojennej. Na łamach „Gazety
Pracowniczej” z roku 1946 podano listę osób zmarłych lub uśmierconych w czasie
wojny. Lista osób obejmuje 17 osób z personelu umysłowego i 34 osoby z
personelu fizycznego. W innym miejscu tegoż artykułu wspomniany jest Ryszard
Zigler, „który z pogardą odrzucił ofertę współpracy z Niemcami i zamiast hańby
wybrał śmierć, co nastąpiło niebawem”. W latach 1939 – 1945 działał tutaj
założony przez J. Lniarskiego, Fr. Smyczyńskiego liczący 60 osób Związek Walki
Zbrojnej. Celem związku była pomoc sierotom i biednym, ale przede wszystkim
walka z okupantem w każdy możliwy sposób. We wrześniu 1943 przeprowadzono
częściowe aresztowania, masowe natomiast miały miejsce w grudniu. Z 67 osób
wywieazionych do Pomiechówka a następnie do Mauthausen, Guseł I i II oraz
innych obozów wrócili nieliczni. Powrócili w 1945: Franciszek Bodal, Zygmunt
Grzelak, Kazimierz Jakubowski, Henryk Janiak, Franciszek Kępczyński, Stefan
Kubera, Kazimierz Lewandowski, Jan łabiński, Adam Nych, Stanisław Raczkowski,
Eugeniusz i Tadeusz Santarkowie, Henryk i Tadeusz Smyczyńscy, Zdzisław
Szatkowski, Ignacy Szubka, Stefan Ugodziński, Lucjan Urbaniak, Benedykt
Wschowski, Józef Wodniak
Tym, oraz innym pracownikom cukrowni którzy zginęli z rak okupanta postawiono
przed wejściem do fabryki tablice pamiątkową na której wyryto w kamieniu
nazwiska pomordowanych. Wśród nich znajduje się wspomniany Ryszard Zigler

Pierwsza próba wysadzenia cukrowni przez Niemców i demontaż maszyn była w
grudniu 1944 a 14 stycznia 1945 Niemcy opuścili fabrykę. Kluge przekazał zakład
inżynierowi Mieczysławowi Głowackiemu. Kolejna próba wysadzenia cukrowni
następnego dnia nie została zrealizowana. Oddziały radzieckie przybyli do
Borowiczek w nocy z 17 na 18 stycznia 1945.. Sytuacja była tak trudna, że
pracownicy otrzymywali zapłatę w produktach żywnościowychW maju 1946 roku
cukrownia ufundowała sztandar dla harcerskiej drużyny z Borowiczek, a w maju
1947 uruchomiła salę kinową na 200 miejsc.

W tymże roku „Jedność Mazowiecka” opublikowała informacje o tym. iż „przed
Sądem Okręgowym w Płocku stanął Hunter Albrecht, oskarżony o to, że w okresie
od 1941 do 1945 pracując na terenie cukrowni Borowiaczki był agentem Gestapo,
został zatrzymany 17 lutego. Akt oskarżenia zarzuca mu bicie kijem, potem
prętem żelaznym lub rewolwerem bez uzasadnionej przyczyny. Brał udział przy
aresztowaniach razem z tajna policją niemiecką M. Rakowskiego, F. Ciszewskiego
i Koźbiała. Dwóch ostatnich zmarło w obozie koncentracyjnym. Sąd skazał go na
15 lat więzienia, przepadek całego mienia, pozbawienie praw publicznych i
obywatelskich praw honorowych na okres 10 lat.

Życie mieszkańców dzisiejszego osiedla płockiego trwało wokół kampanii, kiedy
się zacznie?, Ile dni będzie trwać?, Jaki będzie zysk?. Cukrownia Borowiczki
dawała pracę stałą dla 250 osób a w okresie kampanii dla około 500. W 1997 r.
cuktownia notuje największą w dziejach produkcję cukru: 23 746 ton. W roku 2000
Cukrownia Borowiczki posiadała zdolność przerobową 2200 ton buraków na dobę
oraz możliwość produkcji 350 ton cukru na dobę. W 2001 r. cukrownia obchodzi
setne urodziny.

Zmiany administracyjne miasta Plocka miały wpływ na likwidację gminy Borowiczki
i przeniesienie siedziby gminy do Słupna, co też uczyniono w 1992 roku po
wybudowaniu budynku administracyjnego

Tak kończy się historia wsi Imielnica i Borowiaczki i zaczyna się historia
osiedla w zasobach miasta Płocka.

Co dalej z cukrownią?

Została, lecz nie pracuję. Tylko mury przypominają o niedawnej świetności
małej, ale dochodowej fabryki cukru. Czeka na lepsze czasy. Czeka na swoich
pracowników, czeka na mieszkańców, Ona pamięta turystyczne wycieczki
organizowane przez PTTK i wycieczki szkolne. Pamięta też urodzonego 5 lipca
1915 roku na Polesiu, zamieszkałego w Płocku w roku 1920 ucznia Małachowianki
Sergiusza Przyboro. To On zdołał przekonać dowodzącego oficera niemieckiego,
aby odstąpił od zniszczenia cukrowni.
Trochę żal charakterystycznego zapachu melasy w miejscy gdzie „Wisła płynie ku
Dobrzykowie, Warszawie, Piękna Wisła”
www.plock24.pl

[Gość: zd]

A ja wspominam tory kolejki wąskotorowej od Bielskiej do Borowiczek. Mozna by
puscic kojeke z powrotem dla turystów. Ale niestety wszystko co polskie musi
być w Polsce zniszczone dla potrzeb zachodu . Napisałem z poprawnościa. Ale
przeciez staruje nowy kandydat z tamtych stron... swięci pańscy.

[Gość: ka]

szkoda z e to wszystko to tylko historia, ale tak szcerze mógłby sie ktos tym
zainteresowac.......

[Gość: zd]

Lubię ludzi z Borowiczek. Może powołajcie Towarzystwo Miłośników Borowiczek .

[Gość: Krzysztof]

Pamiętam tą kolejkę wąskotorową - i charakterystyczny zapach wysłodek, Tego
teraz brakuje, Biznes obecnie szkodzi ludziom zamiast pomagać zyć. Kiedyś to
nazywano Zakłady pracy, fabryki, szkoły sklepy itd. Teraz to Biznes.
Prawdziwe serengetti

[Gość: it]

dziekuje Ci Krzysztofie. Piekne zdjecia, i zaduma nad historia i dzisiej tego
osiedla... Cukrownia dala poczatek tej Szkole przy Korczaka -1906 r a potem
przedszkole... Szkoda!

[stuntman]

Cukrownię Borowiczki zabiła niestety polityka, gdyż zakład funkcjonował całkiem
sprawnie i mogło tak być nadal. Stan parku niedaleko cukrowni jest rzeczywiście
straszny, gdyż pamiętam to miejsce sprzed kilkunastu lat, kiedy pływały tam
jeszcze łabędzie, a park miał w sobie wiele z parkowego uroku. Teraz to
niestety tylko dziki gąszcz i miejsce spotkań pijaczków. Szkoda tego miejsca.

[Gość: Boro]

Co na to radni osiedlowi i p.v-ce prezydent Kubera mieszkający na tym osiedlu.

[Gość: jajaja]

móglby sie w koncu wziac za te Borowiczki, niech tak nie strasza.....w koncu to
tez miasto:):)

[Gość: ??????????????????]

Co dalej z Cukrownią Borowiczki?
Za prywatne pieniądze zbudowana, dawała pracę, dziś stoi nieczynna bo tak chce
jakaś tam nieludzka władza. Nie ważny człowiek, nie ważny Polak, Ważne to co
powie Unia . Żenada!!!!!