Żegnamy Wandę Chrostowską

[Gość: gh]

chwalebna postać w histori Płocka, cześć jej pamieci

Żegnamy Wandę Chrostowską

[Gość: anna]

piękna postać

[Gość: obv]

dlaczego
kiedy odchodzi wybitna płocczanka
skromna była
i pewnie dlatego

[Gość: Empikówka]

Pani Wando byłaś kolorową wizytówką naszego grodu Dobrze, że nie widziałaś tła
tego politycznego panoptikum tej i poprrzedniej fałszerskiej władzy Twojego
miasta

Żegnamy Wandę Chrostowską

[Gość: ZBYSZEK]

SZKODA ŻE TACY LUDZIE ODCHODZĄ.CORAZ MNIEJ MAMY LUDZI TEGO POKROJU.SZKODA.

[Gość: też Wanda]

Żal - odchodzi elita tego miasta i zostaje bagno

[Gość: płocczanin]

Masz rację Chełpiliśmy się zacnymi rodami Chrostowskich, Kowalewskich,
Mazowieckich, Jakubem Chojnackim i co zostało? Za elitę robi teraz
Milewski,Kubera, Kulpa, Opatrzykowa i obszczymurek pod moim śmietnikiem

[Gość: Znajomy.]

Człowiek z klasa , dobrze wychowany, nie pisze w dniu pogrzebu negatywnych
opisów. jest to wytwarzanie ZŁA, które obniża wartośc CZŁOWIEKA, grzebanego w
tym dniu. Umieszczanie nazwiska Zmarłej w liście ww osób, jest nieetyczne.

[Gość: ***]

*** [Dźwignąłem pomnik swój] ***
tłumaczenie Aleksandra Puszkina w przekładzie Juliana Tuwima


Dźwignąłem pomnik swój, nie trudem rąk ciosany,
wydepcą ścieżkę doń miliony ludzkich stóp,
łeb buntowniczy wzniósł i wyżej w chwale stanął,
niż Aleksandra pyszny słup.

Nie wszystek umrę. Nie! Duch w lutnię wklęty, przecie
znikomy przetrwa proch, nie będzie w ziemi gnił,
i w sławę będę rósł, póki w podgwiezdnym świecie
choć jeden pieśniarz będzie żył.

Słuch o mnie pójdzie w dal przez całą Ruś w języki
i nazwie imię me jej każdy lud: i Fin
i dumny Słowian wnuk i Tungusz jeszcze dziki,
i Kałmuk, wolny stepów syn.

I naród w sercu mnie po wieczny czas utwierdzi
za to, żem lutnią w swój nielitościwy wiek
wysławiać wolność śmiał i wzywał miłosierdzia,
i szlachetności uczuć strzegł.

Posłusznie, muzo, czyń, co boży duch rozkaże,
niech cię nie nęci laur, nie straszy obelg chór,
jednaką miarą mierz pochwałę i potwarze,
a z głupcem się nie wdawaj w spór.

Żegnamy Wandę Chrostowską,chylimy nisko czoło

[Gość: adam]

kiedy odchodzi człowiek naprawde wielki odczuwamy żal
ale i dumę że takiego człowieka nie potrzeba sztucznie wielkim czynić
takim człowiekiem była Pani Wanda Chrostowska, patriotka i żarliwa katoliczka
jestem pewien że biskup płocki we właściwych słowach wyrazi szcunek i wymiar
wielkości śp. Wandy Chrostowskiej,

[Gość: i]

kultura i praca

[Gość: zd]

Znałem całą Rodzinę. Jakże wspołcześnie starożytną. Czystą i pełną polskości.
Pani Wanda była jednościa z mężem Tadeuszem. Obie postaci czyste, przyjazne
ludziom. I pełne pokory.
Wiersz niniejszy przeznaczam dla pamieci Pani Wandy Chrostowskiej.




WSPÓŁCZUCIE


Pragnienie bez Wiary
Czy Wiara bez pragnień?
To ciało żywotów pełne,
Ciągle w okruszynach.
Duszy nie daje krzyczeć!
Jestem Wieczne z Tobą
Pragniesz?
Spełnię Twe życzenie.
Twój smutek moim
I moim cierpienie.

[Gość: śl.]

Jak zapamiętali Wandę Chrostowską płocczanie? Jako osobę, która nigdy nie
mówiła źle o ludziach i zachowywała się w dystyngowany sposób. Taki, który
pozwalał sobie wyobrazić, jak wyglądało wychowanie w przedwojennym polskim domu.

:-)

[kawka]

Panią Chrostowską poznałam, kiedy byłam jeszcze licealistką, z Małachowianki do
Empiku było blisko, biegało się się tam na różne spotkania z aktorami i tym
podobne kulturalne atrakcje. Ja miałam lat naście, Pani Chrostowska nie wiem,
ile, ale wydawała mi się bardzo wiekową osobą, nawet trochę śmieszną z tą całą
emfazą, z jaką zwracała się i do gości Empiku, i do widowni. To znaczy - nie
śmiałam się z niej, budziła sympatię.
Kiedyś ciotka zabrała mnie z Towarzystwem (Miłośników Tetru chyba?) do teatru
Kwadrat, to była gratka. W autokarze - tak to widziałam jako młoda dziewczyna -
siedziały paniusie (proszę się nie obrażać ;-) ) i prowadziły takie trochę
cudacznie dystyngowane rozmowy. Pani Wanda dyskretnie, ale stanowczo
przypominała zasady zachowania się w świątyni sztuki. No i w końcu - TEATRUM. O
ile pamiętam, sztuka nosiła tytuł "W klatce", autorstwa bodaj Janczarskiego (?).
Pierwsza scena - dekoracja udanie przenosi nas na klatkę schodową jakiegoś
bloku, jest kilkoro drzwi do mieszkań, przytłumione światło. Nagle jedne drzwi
się uchylają i wydobywa się zza nich w cudownych wygibasach - niczym Szpieg z
Krainy Deszczowców - Jan Kobuszewski. Cała widownia ryczy ze śmiechu, a
Kobuszewski konspiracyjnie podchodzi do drzwi sąsiada (Włodziemierza Pressa
zresztą) i maluje pędzlem białe litery: DZIECIął JEST CH..! Widownia kwiczy ze
szczęścia, a tu nagle jedna z pań z naszej ekskursji powiada tonem tak
zgorszonym, że kapcie spadają: Takie słowa w teatrze?! To ma być sztuka??!!! WSTYD!
Nie znałam Pani Wandy Chrostowskiej osobiście, ale ile razy była o niej mowa,
przypomina mi się tamto śmieszne i w sumie sympatyczne zdarzenie. Myślę, że
ludzie najdłużej pozostają na tym świecie, kiedy żyją w podobnych anegdotach.
Kiedy są osobami, a nie pomnikami, kiedy wspomnienia wywołują sympatyczne myśli.
A może ktoś jeszcze ma jakieś anegdotki? Pani Chrostowska była barwną postacią i
miała poczucie humoru, chyba nie obraziłaby się na takie jej wspominanie :-)

[Gość: wer.]

Cześć Jej Pamięci

[Gość: iwo]

to jest osoba godna
może przemianować ulice jakiegos komucha bandziora których w Płocku pełno

[Gość: janek]

xxx