Druh Wacław Milke nie żyje

Druh Wacław Milke nie żyje

[Gość: Elzbieta]

Ten czlowiek byl jak najkochanszy ojciec , ktory w karzdym dziecku
zobaczyl cos dobrego , 40 lat i jeszcze dobrze pamietam jego dobre
serce....

Druh Wacław Milke nie żyje

[Gość: ELZBIETA]

ZEGNAM CIEBIE KOCHANY NAUCZYCIELU ,,, W IMMIENIU WSZYSTKICH TWOICH
UCZNI POZA GRANICAMI POLSKI..USA. OPOWIADAM O TOBIE I O ZESPOLE
(MILKE) MOIM DZIECIOM...I NAPEWNO ZAPALE SWIECE... NAUCZYLES NAS
NIE TYLKO TANCZYC I SPIEWAC, ALE KOCHAC ZYC,, I TE PIESNI DO TEGO
CZASU NOSZE W SERCU, CHOCIASZ JESTEM DALEKO ,ALE CZESTO SPIEWAM I
JAKOS CZUJE SIE W PLOCKU ...TAK JAK BYM BYLA MALA
DZIEWCZYNKA...Pamietam jeszcze jak twoja zona reperowala nam nasze
suknie, i przyszywala cekiny,,,,ZEGNAJ,,, ZOSTANIESZ W MOJEJ
PAMIECI NA ZAWSZE...

Druh Wacław Milke nie żyje

[Gość: Andrzej]

9 maja odszedł Druh Wacław Milke - wyjątkowy człowiek, który
tworzył historię naszego miasta, który był dowodem na to, że można
przejść przez życie w sposób godny, wiernie trwając przy wyznawanych
przez siebie wartościach – miłości do Ojczyzny, uczciwości, prawdzie
i umiłowaniu tradycji. Druh Wacław Milke to ikona powojennej
historii Płocka, człowiek, który naszemu miastu, a zwłaszcza
kolejnym pokoleniom młodych ludzi, poświęcił bez reszty swoje życie.
Pamiętam Druha jako człowieka niestrudzonego, pełnego energii i
wiary, że warto kształtować młode umysły w duchu patriotyzmu i
poszanowania dla historii. O Jego życiu i pracy można zapewne
napisać niejedną książkę, która będzie świadectwem postawy
człowieka, spalającego się w bezinteresownym czynieniu dobra dla
swojej najbliższej Ojczyzny i jej mieszkańców. Był człowiekiem
wymagającym, ale w pierwszym rzędzie wymagał od siebie. Wiedział,
że młody człowiek potrzebuje czuć się potrzebnym, odpowiedzialnym za
przyszłość swoją i swojego miasta.
Mam świadomość, że również należę do pokolenia, na którego
ukształtowanie wpływ wywarł Druh Wacław Milke. Pierwsze nasze
spotkanie miało miejsce przed blisko dwudziestu laty, gdy w roku
1989 zostałem przewodniczącym Samorządu Szkolnego LO im. Wł.
Jagieły. Wówczas Druh wraz z nami – młodymi ludźmi - realizował ideę
dzwonu Pokoju – dzwonu, pod którym spotykają się maturzyści, by
przed rozpoczęciem nowego etapu w swoim życiu, zatrzymać się w
szczególnym miejscu swojej małej Ojczyzny – na Placu Trzynastu
Straconych i otworzyć swoje serca na głos dzwonu, mówiący o
potrzebie Pokoju, Chleba i Wolności. Od tego czasu kolejne pokolenia
młodych ludzi mają szansę, by w symboliczny sposób pożegnać się ze
swoją przeszłością i wkroczyć w dorosłość z pamięcią o dumnej
historii swoich przodków.
Po raz kolejny nasze ścieżki skrzyżowały się, gdy po studiach
rozpocząłem pracę w swoim Liceum. Wówczas, już jako opiekun
Samorządu Uczniowskiego Jagiellonki, wspierałem kolejne działania
niezłomnego Druha, który jak przez całe życie, pomimo upływu lat,
otoczony młodymi ludźmi, snuł opowieści na temat roli historii w
życiu każdego człowieka i całego narodu. Aktywizował młodzież,
wskazując im wzorce i wartości, którymi trzeba kierować się w swoim
życiu – uczciwość, prawda, honor, uszanowanie tradycji i nade
wszystko patriotyzm. Zapewne nie tylko dla mnie Druh Wacław Milke
pozostanie wzorem wychowawcy i prawego człowieka, który poświęcił
swoje życie najbliższej Ojczyźnie i jej – zwłaszcza młodym –
mieszkańcom.
Dlatego właśnie z radością, wraz ze wszystkimi parlamentarzystami
ziemi płocko-ciechanowskiej, wsparłem inicjatywę Stowarzyszenia
Przyjaciół Harcerskiego Zespołu Pieśni i Tańca „Dzieci Płocka”,
inicjatywę uhonorowania Druha Wacława Milke najwyższym odznaczeniem –
Orderem Orła Białego, przyznawanym za szczególne zasługi dla
Polski.
A w Płocku – w Płocku końca dobiegła pewna epoka – epoka Druha,
który odszedł na Wieczną Wartę…

Andrzej Nowakowski
Poseł na Sejm RP

[Gość: Tomek.]

Pięknie napisane.
Panie Pośle Nowakowski-bardzo prosze,aby choc przyczynil sie Pan,do
tego,aby Amfiteatr plocki nazwano imieniem Duha Wacława Milke.
A na inauguracje jego dzialanosci po przebudowie,niech zaspiewaja
Dzieci Plocka-w holdzie Druhowi.Pozdrawiam

[Gość: płocczanin]

Az samo sie prosi o nazwę im.Milkego. Doskonały pomysł.

[Gość: ELZBIETA]

PRZEPIEKNE,,,, JAK MORZNA WEJSC W ARCHIWUM DRUHA WACLAWA,,, ON
NAPISAL ODWIEDZAJCIE MOJE ARCHIWUM, CHCIALA BYM MIEC WIERSZE I
HARCERSKIE PIOSENKI,,,,

Druh Wacław Milke nie żyje

[Gość: ELA MA PYTANIE]

JAK MOZNA ZDOBYC DRUHA WACLAWA ARCHIWUM chciala bym miec piosenki i
wiersze,,, Ostatnio jak bylam w Polsce , chcialam kupic harcerskie
piosenki i piosenki ,,, wojska polskiego,, (zolnierskie) i nic nie
moglam znalezc,,, prosze o pomoc...

[Gość: losy ludzi lultury]

no i nie znajdziesz, druh za zycia był tępiony i jego zespół też
jeden Prezydent sie znalazł po dziesiątkach lat który siedzibe dał
zespołowi a panu Milkiemu mieszkanie z ciepła wodą, tak traktowano
tego człowieka przez lata komuny i neokomuny,

[roman_j]

Gość portalu: losy ludzi lultury napisał(a):

> jeden Prezydent sie znalazł po dziesiątkach lat który siedzibe dał
> zespołowi

Warto doprecyzować, że nie chodzi bynajmniej o obecnego prezydenta, bo jeszcze
ktoś niesłusznie przypisze mu tę zasługę.

[Gość: Skowron]

Warto doprecyzować ze nie chodzi o zadnego czerwonego ani różowego
Prezydenta, ale nikt by i tak nie wpadł na pomysł przypisywania
akurat im jakichś zasług.

[stuntman]

Dobry tok myślenia. Prezydentów powinno się dzielić na skutecznych i
nieskutecznych, a nie czerwonych czy różowych.

Druh Wacław Milke nie żyje

[Gość: Klara]

Mam pytanie.Z racji swojego wieku (skleroza)prosze napisac jaka nazwe przed
Dzieci Plocka nosil zespol??

Stanisław Milke

[kwisniewski]

22 lipca 1976 r. przestało bić serce szlachetnego człowieka,
wspaniałego organizatora i społecznika oraz wielkiego patrioty
Stanisława Milke. Pochowany został na cmentarzu komunalnym (dawniej
wojskowym na Powązkach) w Warszawie.

Urodzony 29 kwietnia 1905 w Wyszogrodzie, syn Ignacego i Rozalii z
Biernatów. Jego braćmi byli: Józef, którego wojna oszczędziła;
Michał, marynarz na polskich okrętach wojennych, i najmłodszy
Wacław, założyciel zespołu "Dzieci Płocka".

Stanisław ukończył średnią szkołę ogólnokształcącą w Płocku oraz
Szkołę dla Urzędników Administracji przy Towarzystwie Popierania
Pracy Społecznej w Warszawie oraz ekonomię polityczną w systemie
samokształcenia. Był założycielem i prezesem w latach 1921-32
organizacji "W jedności siła". Działalność związku była niezwykle
aktywna: prowadzono bibliotekę, a przy niej zorganizowano oprawę
książek. Stanisław był także inspiratorem przedstawień
przygotowanych przez starszą młodzież.

Przed wojną pracował jako praktykant, następnie kancelista i
sekretarz magistratu (do 1932) w Wyszogrodzie. W latach 1937-1939
był referentem spraw gminnych w wydziale powiatowym w Płocku.
Społecznie pracował w pożarnictwie na stanowisku naczelnika straży
pożarnej ochotniczej, a od 1932 roku na stanowisku naczelnika VI
Rejonu Straży Pożarnej Ochotniczej w powiecie płockim w stopniu
kapitana straży. Czynną służbę wojskową odbywał w okresie od
października 1926 do marca 1928 w 8 PAL w Płocku.

Podczas okupacji, od października 1939 r. do 8 marca 1944 r., był
przymusowo zatrudniony w Płockim Zarządzie Powiatowym w dziale
nadzoru budżetowo-rachunkowego nad gminami. Był działaczem
niepodległościowym i bojownikiem ruchu oporu, prezesem Tajnej
Organizacji Pracowników Samorządu Terytorialnego (TOPS) w powiecie
płockim, która między innymi zajmowała się nielegalnym wydawaniem
dokumentów osobom ściganym przez Niemców. W latach 1940-1945 należał
do Związku Walki Zbrojnej (ZWZ) przekształconego później w Armię
Krajową, pełniąc funkcję zastępcy dowódcy plutonu kompanii
stacjonującej w Płocku. Przysięgę składał w Polskiej Organizacji
Zbrojnej (P. O. Z.) w Płocku 24 grudnia 1940 r., przyjmując
pseudonim "Chwacki".

Aresztowany w nocy z 8 na 9 maja 1944 na skutek zdrady, w grupie 102
członków organizacji zbrojnej i po dwuipółmiesięcznym więzieniu
śledczym w Płocku zostaje zesłany do obozu koncentracyjnego Stutthof
jako więzień polityczny (nr 35175). W niedługim czasie rozwinął
akcję pomocy nowo przybyłym więźniom - starał się jak najszybciej
wyciągnąć ich z przejściowego baraku, w którym panowały warunki nie
do zniesienia, i załatwić im pracę pod dachem. Organizował w miarę
możliwości ciepłą odzież, poza tym dzielił się chlebem z własnych
paczek. Na podziękowania odpowiadał zwykle: "obowiązkiem moim jest
pomagać wam do czasu, gdy pomocy tej potrzebujecie, a gdy nadejdzie
pomoc z domu i dacie już sobie radę, sami bierzcie w opiekę
następnych, a wówczas więcej nas przetrwa". W dniu 10 marca 1945 r.
nocą w czasie marszu ewakuacyjnego zbiegł z kolumny wraz z dwoma
więźniami i przez jedną dobę ukrywał się w Pucku, w piwnicy jednego
z domów, do chwili oswobodzenia przez wojska rosyjskie.

Po zakończeniu działań wojennych powraca do Płocka i podejmuje pracę
zawodową w Powiatowej Radzie Narodowej na stanowisku kierownika
działu rachuby, sekretarza wydziału powiatowego i członka Prezydium
Powiatowej Rady Narodowej do dnia 31 grudnia 1954 roku. 21 kwietnia
1945 r. wstąpił jako jeden z założycieli koła do Stronnictwa
Demokratycznego w Płocku.

W okresie od stycznia 1955 r. do czerwca 1962 r. pracował w
Prezydium Rady Narodowej w Warszawie na różnych kierowniczych
stanowiskach. Od lipca 1962 r. do kwietnia 1968 r. w związku z
reorganizacją statystyki państwowej stał się automatycznie
pracownikiem Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego w Warszawie z
zachowaniem stanowiska kierownika oddziału. Pod koniec pracy
zawodowej do lipca 1970 r. to jest do chwili przejścia na emeryturę,
prowadził wydział organizacji badań w Biurze Spisów Głównego Urzędu
Statystycznego w Warszawie w stopniu starszego radcy. Był
jednocześnie wykładowcą na kursach szkoleniowych organizowanych dla
jednostek terenowych planowana i statystyk. Autor licznych analiz na
tematy statystyczno-ekonomiczne dot. województwa warszawskiego,
głównie z dziedziny przemysłu, rolnictwa i leśnictwa oraz obrotu
towarowego. W latach 1962-1968 współautor i stały członek
kolegium "Rocznika Statystycznego" województwa warszawskiego.

Działalność społeczną po 1945 r. kontynuował w Związku Straży
Pożarnej w Płocku (zastępca naczelnika Ochotniczej Straży Pożarnej w
Płocku). Był także wiceprezesem Koła Płockiego Polskiego Związku
Byłych Więźniów Politycznych Hitlerowskich Więzień i Obozów
Koncentracyjnych. Z ramienia byłych więźniów politycznych piastował
mandat członka Miejskiej Rady Narodowej w Płocku.

Za działalność zawodową i społeczną był wielokrotnie odznaczony,
między innymi w 1971 r. otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia
Polski