Śmierć kosi

[leszczynski4]

Dziś zmarli:
Ks prałat Stanisław Makarewicz proboszcz kościoła św. Stefana na Idalinie
Paweł Biernacki - artysta plastyk twórca wnętrz radomskich lokali min.
Czekolady, Teatralnej i wielu innych

[skm7]

o rany... zmarł Paweł Biernacki??? czy ktoś wie coś więcej?

[Gość: kolega]

Tak to są wiadomości potwierdzone, dziwne,że gazety o tym nie wiedzą.

[Gość: 111]

Nie ma na to rady, kiedyś przychodzi koniec :(

[skm7]

wyrazy współczucia dla bliskich Pawła Biernackiego...

[Gość: z radia Plus]

Zmarł ks. Stanisław Makarewicz


W wieku 69 lat zmarł ks. prałat dr Stanisław Makarewicz. Historyk sztuki,
pierwszy dyrektor diecezjalnej Caritas, kawaler Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego
w Jerozolimie i autor wielu publikacji naukowych, w tym autor jedynego
opracowania naukowego nt. podominikańskiego kościoła św. Jakuba w Sandomierzu.
Był także postulatorem procesu beatyfikacyjnego Sługi Bożego biskupa Piotra
Gołębiowskiego na szczeblu diecezjalnym. Niósł posługę duszpasterską w czasie
najdłuższego strajku akademickiego w dziejach PRL, który trwał 49 dni w Wyższej
Szkole Inżynierskiej, dzisiaj Politechnice Radomskiej. Ks. dr Stanisław
Makarewicz był historykiem sztuki, który obronił doktorat ze studiów nad
polichromią bizantyjską w Sandomierzu, był badaczem epoki Jagiellonów w Polsce,
prowadził badania genealogiczne znakomitych rodów polskich, królewskich i
książęcych, w tym rodu Deskurów i bohatera polskiego i amerykańskiego Kazimierza
Pułaskiego. W maju 1981 roku ks. Stanisław Makarewicz został dyrektorem oddziału
diecezjalnego Komisji Charytatywnej Konferencji Episkopatu Polski w Radomiu i
pełnił tę funkcję razem z ks. infułatem Ignacym Ziembickim z Sandomierza,
natomiast 7 kwietnia 1992 r. został powołany na pierwszego dyrektora Caritas
Diecezji Radomskiej, by funkcję tę pełnić do 1998 roku. Dzięki zaangażowaniu ks.
Makarewicza powstały w Radomiu i Starachowicach pierwsze kuchnie dla ubogich
oraz zorganizowany program pomocy dla strajkujących pracowników i studentów
Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Radomiu. W jednym z ostatnich wywiadów na antenie
Radia Plus Radom wspominał, że były to trudne czasy, szczególnie w okresie stanu
wojennego. - Naszą pomoc kierowaliśmy do internowanych, zawoziliśmy im żywność.
Pomagali wszyscy: przedsiębiorstwa, stowarzyszenia, prywatne osoby nawet w
czasie swoich urlopów - wspominał ks. Makarewicz. Ks. Makarewicz był proboszczem
i twórcą parafii św. Stefana na radomskim Idalinie. Świątynię zbudowano jako
wotum wdzięczności Prymasowi Tysiąclecia. Cześć kardynałowi Wyszyńskiemu oddano
przez fakt uformowania bryły świątyni na wzór rzymskiej bazyliki Najświętszej
Maryi Panny na Zatybrzu, która była tytularnym kościołem kardynalskim Prymasa
Polski. Ks. prałat Stanisław Makarewicz był wykładowcą historii sztuki w
radomskim Wyższym Seminarium Duchownym, przewodniczącym Diecezjalnej Rady ds.
Konserwacji Zabytków, członkiem Diecezjalnej Komisji ds. Liturgii i
Duszpasterstwa Liturgicznego i przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego
Uroczystości Jubileuszowych 400-lecia kanonizacji św. Kazimierza, które odbyły
się w Radomiu.

[Gość: z Jego strony]

Paweł Biernacki urodzony radomianin (21 maja 1956) malarz samouk, upowszechniacz
kultury z "niepoprawną" pasją, niedouczony pedagog historyk, ojciec pięciorga
dziatek...
Autor o sobie: malarstwo, rysunek oraz inne formy plastyczne uprawiam od 1976
roku z rosnącym zaangażowaniem, poszerzaniem wolności twórczej opartej na
zdobywanych doświadczeniach samouka.
W 1995 roku zostałem przyjęty do Związku Polskich Artystów Plastyków w Warszawie
rekomendowany przez Andrzeja Bieńkowskiego. Od lat, kiedy zajmowałem się
upowszechnianiem kultury (Radom-Klub Mewa, Wojewódzki Dom Kultury, Wyśmierzyce -
Dom Kultury, Pionki - Kasyno - Ośrodek Upowszechniania Kultury, Pierrot Galeria
- Gąsawy Rządowe i Szydłowiec) zawarłem wiele znajomości i zażyłości ze światem
muzycznym. Wernisażom moich prac towarzyszą koncerty takich muzyków jak:
Bieleński Jacek, Duży Bronek, Gembalski Henryk, Gralak Ziut, Greger Przemek,
Kiniorski Włodzimierz, Matysek Mario, Nowak Rafał, Nowakowski Radek, Rajski
Andrzej, Skolias Jorgos, Sojka Stanisław, Stańko Tomasz, Wolski Piotr, Zduniak
Michał... Slajdy z moich prac w formie dynamicznej projekcji stanowią tło i
ilustracje koncertów muzycznych.
Od 1994 roku we wsi Gąsawy Rządowe prowadzę swoją Galerię Autorską Pierrot -
email: [e-mail] Swój świat malarski przenoszę ostatnio w
przestrzeń lokali w Radomiu (Restauracja Teatralna, Cafe Marcus, Bohema Jazz
Club), mieszkań, stylizuję meble i stare przedmioty. Wierzę w dobrą energię
ukrytą pod warstwami moich malowanych dni. Kocham przyrodę, muzykę. Każde
ciekawe spotkanie z teraz. W prawach przyrody dostrzegam postęp. Boleję nad rolą
człowieka w tym postępie, w malarstwie szukam nastroju, światła i przestrzeni
dla siebie i innych. Cenię charakter każdej postępowej jednostki. Każdy fałsz
boli jak najstraszniejszy kac duszy. Myślę, że w świecie wygra mądrość i dobro.
Choć w zasięgu oka tak go niewiele. Natchnienie zbieram z tego, co przeżywam
intensywnie. Duszę moją koi ognisko domowe.

Słowo Ludu 19 05 2006

[Gość: O Pawle]

Artysta szczęśliwy

Jest malarzem, rzeźbiarzem, dekoruje wnętrza, robi witraże, grywał w zespołach,
prowadził kina, pracował w domach kultury... Jego wernisaże są świętem sztuki, a
obrazy - zabawą w formy, kolory i przestrzenie. Paweł Biernacki, radomski
artysta - plastyk obchodzi w niedzielę pięćdziesiąte urodziny.

Kiedy patrzy się na prace Biernackiego, trudno się nie zamyślić. Są przesycone
kolorem, coś się dzieje w ich głębi, płaszczyzny przenikają się. Widz staje
przed dziełem i nie zastanawia się standardowo: co artysta miał na myśli? On
wchodzi w przestrzeń obrazu, bo Biernacki malując ukazuje swoją duszę.

Jak doszedł do tego, że ludzie wręcz wsłuchują się w jego twórczość, a cząstka
każdego dzieła zostaje w nich? Kilka dekad temu młody chłopak z Radomia zaczął
studiować historię na kieleckiej WSP, i choć historykiem ostatecznie nie został,
to spotkał ludzi, którzy z gierkowskiej rzeczywistości potrafili wycisnąć radość
życia, zarazić innych pasją tworzenia.

- Założyliśmy kielecki Klub Jazzowy i wiedziałem, że będę częścią tej bohemy, że
dzieje się cos ważnego w moim życiu. Poznałem przyjaciół, Włodków Pawlika i
Kiniorskiego. Zacząłem malować - opowiada o czasach studenckich. - Choć nie
miałem wiele do powiedzenia, to potrafiłem słuchać, więc chłonąłem ich zapał i
tworzyłem swoje rzeczy.

Kiedy wrócił do Radomia, cztery lata pracował jako kinooperator w "Helu", gdzie
poczuł, że ma duszę kinomana. - Poznałem masę świetnych filmów, wygłaszałem
prelekcje, a kiedy leciało coś nudnego, po prostu malowałem w kabinie, ucząc się
sam - mówi Paweł Biernacki. Ale odwiedzał też pracownie innych artystów. -
Zetknięcie ze Zdzisławem Beksińskim, moim pierwszym mistrzem pozwoliło mi
uświadomić sobie, że moja natura jest w gruncie rzeczy pogodna, zmysłowa i
witalna. Choć część odbiorców twierdzi, że rzeczywistość moich obrazów jest
smutna i intrygująca, to tak nie jest. Wiele osób patrzy w obrazy jak w lustra,
w których odbija się ich natura, a we mnie nie ma krzty horroru. Chcę złapać
moment i na jego podstawie stworzyć coś, co zmusi do refleksji - podkreśla.

W klubie Mewa przy ZPT dalej rozwijał swoje zamiłowanie do muzyki. - Zaszczepił
mi je ojciec, który grał na różnych instrumentach i sam je konstruował. Gdybym
nie był plastykiem, pewnie zająłbym się muzyką - mówi Biernacki i opowiada, jak
z przyjaciółmi organizowali Mewa Rock, promowali ciekawe zespoły. Potem był WDK
i Hyde Park, Międzynarodowe Zaduszki Jazzowe... - Urodziłem się w świetnych
czasach, dzięki temu wszedłem w świat ludzi myślących o istocie sprawy, a nie
bzdurach. To pozwala zachować piękny dystans do wszechrzeczy - mówi Biernacki.

Właśnie w Mewie miał pierwszą wystawę "Życia kwiaty", ale najmilej wspomina
wernisaż w "Łaźni" w swoje trzydzieste drugie urodziny. - Był piękny maj,
pachniało bzem i jaśminem, a ja miałem pierwszą poważną wystawę w rodzinnym
mieście. Jak zawsze na wernisażach, nie mogło zabraknąć muzyki. Zadbali o nią
Włodek "Kinior" i Tadeusz Sudnik. Kiedy szedłem na salę, żeby zapalić świece,
ludzie zamilkli, a potem do końca pokazu slajdów - zdjęć z mieszkania i obrazów,
trwali w ciszy, patrzyli i słuchali muzyki. To nie było święto sztuki, a wręcz
misterium. Eteryczna atmosfera i wrażenie, jakie zostało w ludziach, będę
pamiętał zawsze - wspomina artysta.

Twórczość Biernackiego to także rzeźba, witraże i wystrój wnętrz. Mówi, że
dekorował miejskie kawiarnie, które lubią radomianie, a każda jest
niepowtarzalna. Do tego klatki schodowe, freski, przedszkole... Czy to nie za
wiele, jak na jednego człowieka?

- Monumentalne działania wyzwalają niesamowite pokłady energii, a na szczęście
składa się także praca, która jest prawdziwą przyjemnością. Człowiek szczęśliwy
może zmieniać dyscypliny działalności, bo do tego wiedzie go głęboka ciekawość
świata i ludzi. Miałem szczęście spotkać osobowości, których obecność zmuszała
mnie do ciągłego wysiłku w samodoskonaleniu się - mówi jubilat. Jest szczęśliwy.

Izabela Gajewska

[Gość: xx]

www.slowo.com.pl/radom/?dod=11&id=6619

[Gość: przyjaciel]

Po co to powtarzasz? I tak w to nie uwierzę.

[Gość: kminek]

Wielka strata dla tego jakże już szarego i monotonnego miasta. Coraz
mniej takich ludzi. Miasto upada.

[Gość: ffffb]

W Echu napisali iśmierci Pawła, więc chyba jednak prawda...

[skm7]

Paweł zmarł wczoraj :-(
Pogrzeb będzie w Radomiu we wtorek 24.11 o 12.

[Gość: mani]

Z żalem żegnam Cię Pawełku,należałeś do szlachetnego klucza lokalnych Malowanych Ptaków.Szkoda,że odszedłeś,a dopiero co odprowadziliśmy i pożegnaliśmy Jerzyka...

[axel-1033]

>>> składam głębokie współczucia dla rodziny i Jego parafian

[Gość: PKO]

Za Jerzykiem i Pawłem odfrunął kolejny malowany ptak,ze smutkiem przyjąłem wiadomość o śmierci Mirka Kołsuta,Pan Bóg zbiera na święta piękną ekipę...

[Gość: ***]

Odszedł Mirek - nie mogę się z tym pogodzić... Spokój jego duszy. Pogrzeb będzie
w sobotę. Msza zaczyna się o 13.30 w kościele na Firleju.

[Gość: kolega]

Jak to Mirek odszedł? Jeszcze we wtorek z nim rozmawiałem, czuł się dobrze. To
jest prawda prawdziwa?

[Gość: Ilona]

Niestety tak...

[Gość: ja]

Właśnie wróciłam z pogrzebu Mirka, JEST MI TAK STRASZNIE SMUTNO!!!!

[Gość: karmakoma]

Mirek odwaliłeś dla Muzeum wielki kawał roboty.Twoje pomysły,oddanie i ciężka
praca, spychająca na drugi plan życie prywatne, warunkowały wiele sukcesów tej
instytucji.Bezinteresowność,poświęcenie,wrażliwość i ciągłe poszukiwanie
prawdziwej przyjażni,to najważniejsze cechy Twojego charakteru,które
zapamiętałem.Jesteś już wolny od tego całego otaczającego brudu,którego
akceptować ani nie chciałeś ani nie umiałeś.Mam nadzieję,że wpadniesz w marcu do
Muzeum na swoją wystawę...Dozobaczenia,pozdrów Pawkę i Jerzyka.

[Gość: znajoma]

Ostatnio strasznie się żalił na stosunki w pracy, podobno został zesłany na
drugą stronę do Mietka...

[Gość: x]

Nie przesadzaj, to była nagroda a nie kara.

[Gość: Pień]

Chyba tak, bo u Mietka nikt nie by Go nie poniżał. Ci, którzy gnębili powinni
mieć wyrzuty sumienia proporcjonalne do krzywdy jaką Mu zrobili.

[Gość: koneser sztuki]

Wróciłem niedawno z otwarcia wystawy ZPAP. Żenujący spektakl w
wykonaniu pani prezes, która nawet czyjeś śmierci potrafi do autokreacji i
autopromocji wykorzystać. To dość obrzydliwe!. A sama wystawa doroczna egzystuje
głównie dzięki ludziom spoza związku. Gdyby nie Ci zaproszeni dawno by padła.I
jeszcze pytanie: Co zrobił związek dla swoich członków w potrzebie:
Jerzyka,Pawki a przede wszystkim Mirka, który ostatnio panicznie szukał
pomocy... Po co
ten związek?

[Gość: ****]

Jerzy,Paweł i Mirek zmarli przedwcześnie. Ci co ich znali wiedzą co
łączy ich odejscia.Zamślmy sie nad ich śmiercią ,a nie zbijajmy na
tym małych nikczemnych interesów.****

[Gość: mars]

Toś bracie ruszył teraz ładną kupę,tylko patrzeć jak ją rozgrzebią.Jeżeli zamiast pięknie chłopaków wspominać macie tu wyciągać brudy,kopać się po dupach,rozgrzebywać strupy i budować spiskowe teorie,to lepiej zamknijmy ten wątek.Chłopaki,cześć waszej pamięci!!!DOZOBACZENIA W NIEBIE.