Naprawdę warto przeczytać.Bardzo mądry tekst!

[bankiet.zebrakow]

www.tokfm.pl:80/Tokfm/1,103085,7766250,Mitologizowanie_tej_tragedii_jest_bardzo_niebezpieczne.html

[Gość: carramba]

Mądrych tekstów raczej nikt tu nie czyta a jesli czyta to już nie
komentuje.Szambko jest najważniejsze!

[jareal]

Tekst jest rzeczywiście mądry. Lecz ja złudzeń nie mam. Skoro 70 procent ludzi nie rozumie tego o czym mówią w Wiadomościach, 80 % nie przeczytało w ciągu roku ani jednej książki a podstawowym źródłem informacji dla społeczeństwa jest Fakt i Super Express to tekstu tego ( założywszy, że ludzie zadadzą sobie trud i sięgną do niego ), nie jest w stanie zrozumieć 90 procent czytających. Liczy się sensacja i kawa podana na ławę, typu Rosjanie na 100 % mataczą.

[iryda-1]

W pełni zgadzam się z treścią twojego postu.

Tez tak uważam

[Gość: mag]

Bardzo mądry...
Ludzie nie rozróżniają wypadków, które od nas zależą od tych, które
wynikają z jakichś nieprzewidzianych spraw, np przykład meteorytu,
który podał autor wywiadu, słynny psycholog i pisarz.
Później mówią, tak musiało być, to było zapisane w gwiazdach.
Wczoraj brałam usdział w wypadku i o mało nie zginęłam. Koleżanka do
której zadzwoniłam: no widzisz opatrzność cię obroniła! Szkoda, że
nie obroniła pasażerów samolotu rządowego, rzekłam.
Jak lekarz wyleczy chorego, to cud, Jak ktoś umrze, to tak musiało
być!
Nie zgadzam się z takim determinizmem i uważam, że należy zrobić
wszystko co się da, aby przeżyć,przewidzieć sytuację
dalekowzrocznie, znać jej przyczynę. Ja swoja znam.
Ta tragedia narodowa też ją ma. Jestem o tym przekonana.
Mam nadzieję, że jej nie zatają.

[Gość: poeta]

Do Jarosława Kaczyńskiego
Jarosław Marek Rymkiewicz 21-04-2010, ostatnia aktualizacja 21-04-2010 00:00

Wiersz przesłany przez autora do redakcji „Rz” w poniedziałek 19 kwietnia




Ojczyzna jest w potrzebie – to znaczy: łajdacy

Znów wzięli się do swojej odwiecznej tu pracy

Polska – mówią – i owszem to nawet rzecz miła

Ale wprzód niech przeprosi tych których skrzywdziła

Polska – mówią – wspaniale lecz trzeba po trochu

Ją ucywilizować – niech klęczy na grochu

Niech zmądrzeje niech zmieni swoje obyczaje

Bo z tymi moherami to się żyć nie daje

I znowu są dwie Polski – są jej dwa oblicza

Jakub Jasiński wstaje z książki Mickiewicza

Polska go nie pytała czy ma chęć umierać

A on wiedział – że tego nie wolno wybierać

Dwie Polski – ta o której wiedzieli prorocy

I ta którą w objęcia bierze car północy

Dwie Polski – jedna chce się podobać na świecie

I ta druga – ta którą wiozą na lawecie

Ta w naszą krew jak w sztandar królewski ubrana

Naszych najświętszych przodków tajemnicza rana

Powiedzą że to patos – tu trzeba patosu

Ja tu mówię o sprawie odwiecznego losu

Co zrobicie? – pytają nas teraz przodkowie

I nikt na to pytanie za nas nie odpowie

To co nas podzieliło – to się już nie sklei

Nie można oddać Polski w ręce jej złodziei

Którzy chcą ją nam ukraść i odsprzedać światu

Jarosławie! Pan jeszcze coś jest winien Bratu!

Dokąd idziecie? Z Polską co się będzie działo?

O to nas teraz pyta to spalone ciało

I jest tak że Pan musi coś zrobić w tej sprawie

Niech się Pan trzyma – Drogi Panie Jarosławie

Milanówek, 19 kwietnia 2010 r.

Autor jest poetą, eseistą, dramaturgiem, tłumaczem i historykiem literatury,
znawcą romantyzmu. Pracował m.in. jako kierownik literacki Teatru Narodowego w
Warszawie, jest profesorem (obecnie emerytowanym) w Instytucie Badań Literackich
Polskiej Akademii Nauk. Publikował na łamach „Arki”, „Dialogu”, „Miesięcznika
Literackiego”, „Poezji”, „Pamiętnika Literackiego”, „Twórczości” i
„Współczesności”. Wydał dziewięć tomików poetyckich, dwie powieści, kilkanaście
książek eseistycznych – jego książki były przekładane m.in. na niemiecki i
francuski. Laureat wielu wyróżnień literackich krajowych i emigracyjnych, m.in.
Nagrody Fundacji im. Kościelskich (1967) i Nagrody im. Stanisława Vincenza
(1984), Nagrody Kulturalnej „Solidarności” (1984), nagrody paryskiej „Kultury”
(1986) oraz Nagrody Fundacji Alfreda Jurzykowskiego (1992) i Nagrody
miesięcznika „Arka” (1993).

W 2003 roku otrzymał nagrodę literacką Nike (której patronuje „Gazeta Wyborcza”)
za tomik wierszy „Zachód słońca w Milanówku”, w 2008 roku wyróżniono go Nagrodą
im. Józefa Mackiewicza za esej historyczny pt. „Wieszanie”. Przed wyborami
parlamentarnymi 2007 roku należał do Komitetu Honorowego Poparcia Prawa i
Sprawiedliwości.

[zjemwaswszystkich]

Jezusicku, jaki pikny wiersyk.

A na poważnie: grafomania, bełkot, patos (tak, wiem, "tu trzeba patosu"), a
mania prześladowcza i teorie spiskowe są główną treścią tego dzieła. Polecam
naukę gramatyki i składni, można też postarać się, aby liczba zgłosek była taka
sama w każdym wersie.

[Gość: dietetyk]

Jak zjesz jeszcze wszyst,ich to dostaniesz chronicznej sraczki.

[Gość: fuy]

Profesora Rymkiewicza chce cymbał poprawiać...

[Gość: myka]

A któż ten Rympkiewicz?

[Gość: ???]

Czytać nie umiesz?

Salonowy autorytet

[Gość: z archiwum]

Za najważniejszy moment swojego życia Wajda uznał nie stworzenie któregokolwiek
z filmów czy spektakli, nie wydarzenie z życia osobistego, najważniejszym aktem
w życiu reżysera okazał się współudział w powołaniu “Gazety Wyborczej”. W ocenie
minionego roku w jego osobistej perspektywie najlepsze było nie stworzenie
“Katynia”, ale upadek rządu PiS.

Czyżby Wajda był więc klasycznym przypadkiem niezaspokojenia, które każe
politykom marzyć o osiągnięciach artystycznych, a artystom – o karierze
politycznej? Ci pierwsi śnią o akcie twórczym, w którym materia jest bez reszty
posłuszna działaniom kreatora; ci drudzy roją o bezpośrednim wpływie na zjadaczy
chleba.

Wajda nie kończy jednak na tym. Okazuje się, że największą grozą napawa go
istnienie Instytutu Pamięci Narodowej. Postawa ta nie dziwiłaby, gdyby Wajda był
futurystą, ale w wypadku artysty, który swoją twórczością udowadniał, jak
głęboko rozumie znaczenie przeszłości dla teraźniejszości narodu… IPN straszy
teczkami – żali się reżyser. Po czym wyznaje, że obejrzał własną i nic
strasznego tam nie znalazł.

Czy reżyser w ten sposób stwierdza, że jego konstrukcja psychiczna pozwoliła mu
przetrwać konfrontację z IPN, która dla zwykłych śmiertelników może okazać się
nie do zniesienia? Czy uznaje, że wiedza o przeszłości dla zwykłych Polaków
winna być dozowana wyłącznie przez “Wyborczą”, chyba że jest się wielkim reżyserem?

Czy może wyjaśnienie kryje się w sformułowaniu: “cały czas w PRL udawałem z
powodzeniem głupiego”. Czy zachowanie takie może pozostać bez konsekwencji? A
Wajda kontynuuje: “19 lat codziennego czytania “Gazety Wyborczej” nie mogło
pozostać bez wpływu na moją biedną głowę”.

Trudno nie zgodzić się z autorytetem. Zwłaszcza gdy jego wypowiedzi stanowią
tego najlepszy dowód.

[Gość: list otwarty]

List otwarty do Andrzeja Wajdy


Szanowny Panie!

Zwracamy się do Pana jako do jednego z współtwórców słynnej polskiej szkoły
filmowej, a zarazem mistrzów tzw. kina moralnego niepokoju, aby rozpatrzył Pan
możliwość ufundowania stypendiów finansowych dla rodzin ofiar katastrofy
lotniczej pod Smoleńskiem, przeznaczając na ten cel tantiemy z licznych emisji
Pańskiego znakomitego filmu pt. „Katyń”, o który zabiegają obecnie
kinematografie i telewizje z całego świata.

Jest rzeczą oczywistą, że Pańskie dzieło już jest i będzie jeszcze wyświetlane w
wielu krajach w związku z tragedią narodową sprzed tygodnia, niosąc milionowej
widowni prawdę o zbrodni katyńskiej.

Pański list otwarty do metropolity krakowskiego, księdza kardynała Stanisława
Dziwisza, w którym protestuje Pan wraz z Małżonką przeciw pochowaniu
prezydenckiej pary Marii i Lecha Kaczyńskich w podziemiach królewskiej katedry
na Wawelu jest dla nas niemiłym zaskoczeniem, ale zarazem dowodem Pańskiego
żywego zainteresowania sprawami publicznymi. Skoro tak bardzo leżą one Panu na
sercu, serdecznie prosimy o kolejny, tym razem konkretny dowód Pańskiego
zaangażowania w postaci pozytywnej reakcji na zgłoszoną powyżej propozycję.

Z wyrazami należnego szacunku
W imieniu Porozumienia Organizacji Kombatanckich
i Niepodległościowych w Krakowie

dr Jerzy Bukowski hm
rzecznik POKiN

[zjemwaswszystkich]

No pewnie, jak profesor splunie, to trzeba mówić, że deszczyk pada... Jerzy
Robert Nowak też ma jakiś tytuł (prof.?) i co, mam wierzyć w każde jego słowo?
Jeszcze był taki jeden, co go tytułowali profesorem, mimo że takiego tytułu nie
miał. I też jego słowa wielu (w tym ja) miało za nic.