Gość: Andrzej
IP: *.udn.pl
13.01.05, 15:23
Zarząd Radpecu poradził już sobie z czterema kompletami prezydenckimi:
- K. Wlazło i L. Kłodziński
- R. Fałek i L. Kłodziński
- A. Włodarczyk i J. Nita
- Z. Marcinkowski i J. Nita
Radpec z łatwością konstruuje swoją strategię i realizuje swoje pomysły. Nie
musi uwzględniać rzeczywistych potrzeb miejskiego systemu ciepłowniczego,
praktycznie funkcjonuje bez nadzoru.
Kolejni prezydenci miasta, bez należytego wsparcia merytorycznego,
ograniczają się do obrony interesów spółki miejskiej. Szczodrze sypią gminnym
groszem. Nie potrafią precyzować i egzekwować koniecznych przedsięwzięć. Dla
nich zarząd Radpecu to fachowcy.
Co wykombinowali ci fachowcy?
Urządzili sobie igrzyska. Postanowili zagarnąć jak największą liczbę
odbiorców ciepła, kosztem EC. Rozbudowali kotłownię Południe instalując w
niej kotły nr 5, 6 i 7. Wtedy już wiedzieli, że konkurencja na północy będzie
dysponowała mocą 256 MW.
Szczytem absurdu było wybudowanie w roku 1998 kotła nr 7, przy nadwyżce mocy
zainstalowanej w systemie 89 MW. Miasto sfinansowało budowę czwartego
rezerwowego kotła WR-25.
Na pozór wszystko było w porządku. Prezydent K. Wlazło zorganizował w r.1995
spotkanie w sprawie ciepłownictwa. Rada Miasta powołała specjalną komisję ds.
ciepłownictwa. Powstał Komitet Sterujący ds. ciepłownictwa. Zlecono
opracowanie „Planu rozwoju miejskiego systemu ciepłowniczego w Radomiu”.
Wkrótce okazało się, że powołane zespoły stanowią tylko fasadę,
uwiarygodniają poczynania Radpecu.
Na przykład komisja specjalna w ramach komunalizacji Radpec akceptuje umowę
bezpłatnej dzierżawy miejskich sieci ciepłowniczych na lat 15. Od tego czasu,
Radpec ma nieograniczone pole manewru w odniesieniu do interesów odbiorców i
konkurencji EC. Niekiedy łamiąc zapisy ustawy „Prawo Energetyczne” brnie do
wytyczonego celu.
Przy aprobacie tej komisji zrealizowano kilka kosztownych, szkodliwych dla
systemu inwestycji np: budowę w/w kotła nr 7, sieć Wierzbicka - Zamłynie,
modernizacja przepompowni dla kotłowni Południe.
To przy udziale tej komisji wsparcie finansowe spółki, w postaci aportów,
dokapitalizowań, poręczeń kredytowych, przekraczało rozsądną granicę. Same
kredyty w r. 1997 osiągnęły kwotę 20,7 mln zł. /patrz opracowanie pana
prezydenta J. Nity „Komunalny czyli bezpieczny”/.
Specjaliści zadbali również, o wsparcie merytoryczne.
Od pamiętnego spotkania w MCK i I, w r. 1995, w sprawie ciepłownictwa, na
którym pan prof. S. Mańkowski reprezentował jako ekspert Beture-Thion
wykonawcy „Planu rozwoju miejskiego systemu ciepłowniczego w Radomiu” tzw.
MASTERPLANU, zatrudniono pana profesora w Radzie Nadzorczej Radpecu, a nawet
powierzono mu funkcję przewodniczącego rady. Oznacza to, że pan profesor
swoim autorytetem poręczył: poprawność wykonania MASTERPLANU, oraz przebieg
procesu inwestycyjnego w Radpecu.
Swoje dzieło zwieńczył koreferatem do opracowania pt. „Model Organizacji
Usług ciepłowniczych dla Gminy Radom w latach 2005-2015”.
Tymczasem efekty przekształceń miejskiego systemu ciepłowniczego są fatalne,
a MASTERPLAN to gniot.
Dziwną rolę odegrał również tzw Komitet Sterujący, pod przewodnictwem v-ce
prezydenta L. Kłodzińskiego z A. Kałowskim w składzie. Ten zespół
uwiarygodniał MASTERPLAN, wskazywał wybór scenariusza, oraz odbył szkolenie
na terenie Francji, któremu poświęcony jest zeszyt Nr 6 MASTERPLANU. Wyręczył
Radę Miejską, która nie przyjmowała do realizacji w/w planu.
Dzieło przekształceń kontynuuje v-ce prezydent J. Nita.
W czerwcu 1999 r. miasto otrzymuje „Projekt założeń do planu zaopatrzenia w
ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe miasta Radomia”. Autorzy planu
preferowali wariant zdecentralizowany. Co oznaczało, że sugerują sprzedaż
Radpecu z przyporządkowaną mu siecią. Rozwiązanie to nie uzyskało aprobaty na
otwartej sesji Rady Miejskiej w r.2000. Uczestnicy nie akceptowali sprzedaży
sieci. Potencjalny inwestor wycofał się z zamiaru zakupu.
Upłynęło 5 lat a Radom planu nie ma, chociaż Ustawa „Prawo Energetyczne” w
Art. 19 i Art. 20 precyzuje obowiązki gminy.
Ogólnie znany ciąg dalszy, to pokrótce:
Prezydent J. Nita blokuje syndykowi sprzedaż EC, proponuje budowę nowej
kotłowni w północnej części miasta, zabezpiecza Radpec przed wrogim
przejęciem /może ewentualnie dokapitalizować spółkę miejską siecią cieplną/,
dba o własny podmiot Radpec akceptując drastyczne ograniczenie obciążenia EC
do wartości 105 MW w r.2003. Kocioł WP-140 nie może być wykorzystywany syndyk
grozi, że wstrzyma produkcję ciepła.
Prezydent J. Nita zamawia i otrzymuje „Studium opłacalności zakupu EC Radom”.
Gmina wykupiła EC i przekazała ją Radpecowi na ogólnie znanych warunkach.
Taki był uproszczony ciąg istotnych zdarzeń.
Najnowszy pomysł prezydenta J. Nity, to przekazanie Radpec miejskiej sieci
ciepłowniczej.
Na potwierdzenie słuszności zamiaru dokapitalizowania spółki, pan prezydent
na stronie miasta, opublikował dwa koreferaty i swój artykuł. Brakuje
jedynie „Studium opłacalności zakupu EC Radom”.
Uważny czytelnik, przygotowany merytorycznie bez trudu zauważy, że opinie
koreferentów są różne.
Pan profesor S. Mańkowski bez zastrzeżeń bardzo wysoko ocenia
opracowanie „Model organizacji usług ciepłowniczych dla gminy Radom”.
Pan doktor K. Głowacki stwierdza:
a. cytat: „Przytoczone wnioski są szersze niż wyznaczony na początku cel
pracy i przez to mało przejrzyste”.
b. cytat: „Przyjęcie poprawnego modelu struktury właścicielskiej jest
warunkiem koniecznym, ale niewystarczającym dla stworzenia optymalnych
warunków rozwoju lokalnej energetyki.
Okolicznościami sprzyjającymi utrzymania firm komunalnych w konkurencji do
firm prywatnych są:
- poprawa efektywności zarządzania,
- podnoszenie świadomości społeczności gminy,
- desygnowanie do organów samorządowych działaczy, którzy właściwie
rozumieją interes społeczności której mają służyć,
- prywatyzację firmy komunalnej powinno zawsze poprzedzać referendum, nie
może to być arbitralna decyzja jakiejś frakcji politycznej w radzie
gminy.”
c. W punkcie 3. koreferatu słusznie podważa znaczną część opracowania i
stwierdza:
cytat: „Przedstawione scenariusze zużycia energii i przepływów
finansowych wydają się
być opracowane poprawnie, jednak ich wnikliwa ocena przy opracowaniu
niniejszego koreferatu nie była możliwa z następujących względów:”
Tych względów jest w koreferacie 6, a najistotniejszy jest pierwszy, w
którym autor odnosi się do decyzji wyłączenia kotła WP-140.
d. W konkluzji autor stwierdza:
cytat: „Wskazany kierunek jest poprawny i uwzględnia w pierwszej
kolejności interes społeczności lokalnej. Sukces zależeć będzie w
pierwszej kolejności od profesjonalizmu zarządzania i wnikliwego nadzoru
działalności spółki komunalnej ze strony rady nadzorczej.”
Porównując w/w koreferaty nieskromnie twierdzę, że tylko opracowanie pana
doktora nie ma słabych stron. Mimo bardzo ugrzecznionego, dyplomatycznego
stylu zawiera wszystkie istotne aspekty.
W kontekście w/w treści z koreferatu pana doktora przyjrzyjmy się
rzeczywistości radomskiej:
- Radpec bez wsparcia gminy będzie bankrutem.
Przyczyny tego stanu to między innymi:
- przeinwestowanie w latach 1995 – 1998, związane np.:z niepotrzebną
rozbudową kotłowni Południe, przy znacznej nadwyżce mocy w systemie,
- instalowanie monitoringu węzłów cieplnych,
- nieuzasadniona budowa sieci cieplnych np. Wierzbicka – Zamłynie,
Żeromskiego - Lotnisko
- nie przygotowanie firmy do ustawowych zmian w rozliczeniach z odbiorcami
po 1998 r.
Skończyło się dotowanie za energię pobieraną przez budownictwo
mieszkaniowe, wprowadzono obowiązek rozliczeń przy użyciu liczników