dlaczego modlitwa jest nieskuteczna?

[roma5432]

dlaczego modlitwa do Boga zwyklego czlowieka jest kompletnie
nieskuteczna a w kosciele cuda zdarzaja sie tylko w obecnosci
Chraryzmatykow lub egzrorcystow?cos tu jest nie tak?a potem ksiadz
wmawia czlowiekowi ze to jego wina ze modly nie zostaja wysluchane
itp, to jakies bzdury nam wciskaja,czy charyzmatycy rzeczywiscei sa
reka Boga czy to zwykli Bioterapeuci ?

[pele999]

Zachęcam do przeczytania tego fragmentu :

O modlitwie

Przedstawiamy kolejny fragment zapisków Cataliny Rivas, współcześnie żyjącej
mistyczki z Boliwii. Tym razem są to słowa Pana Jezusa, zachęcające nas do
wytrwałej, ufnej modlitwy zanoszonej z pokorą. Pragniemy przypomnieć, że władze
kościelne w Cochabamba, z arcybiskupem Renę Fernandezem Apaza, uznały
doświadczenia mistyczne Cataliny oraz jej pisma za prawdziwe znaki Boże, dlatego
zezwoliły na ich publikację.
Powiedziałem: Proście, a otrzymacie. Nie zapominajcie jednak, że, abyście
zostali wysłuchani, musicie w odpowiedni sposób prosić. Wielu prosi, ale nie
każdy otrzymuje, ponieważ nie prosi tak, jak powinien to czynić, czyli: z
pokorą, z wiarą i z wytrwałością.

Nie toleruję pychy. Wiedzcie, że nie będą wysłuchane modlitwy tych, którzy ufaj
ą tylko swojej sile i wierzą, że są lepsi od innych. Nie jestem natomiast głuchy
na wołania ludzi pokornych. Modlitwy skruszonych wznoszą się do nieba i nie
wracają, dopóki nie zostaną wysłuchane przeze Mnie. Wiedzcie, że kiedy uniżacie
się, bezzwłocznie zmierzam do was, by was objąć. Ale jeśli stajecie się
zarozumiali i dumni z powodu waszej mądrości i czynów, oddalam się od was i
pozostawiam was samych sobie. Nie gardzę nawet największymi grzesznikami, gdy
prawdziwie żałują za grzechy i uniżają się w Mojej obecności, wyznając, że są
niegodni Moich łask. Nikt, kto wierzy we Mnie, nie zostanie zlekceważony. Niech
wiedzą o tym wszyscy grzesznicy. Nigdy nie zdarzyło się, żeby ktoś Mi zawierzył
i został opuszczony, i to bez względu na to, jak wiele grzechów popełnił. Kto
zwraca się do Mnie z wiarą prosząc o łaski, które są natury duchowej i są
pożyteczne dla jego duszy, może być pewien, że je otrzyma. Ja nie czynię jak
ludzie, którzy obiecują, a potem nie dotrzymują słowa. Oni tak robią, ponieważ
bądź kłamali przy składaniu obietnicy, bądź z upływem czasu zmienili zdanie. Ja
jednak nie mogę kłamać, ponieważ jestem prawdą; nie mogę zmienić zdania,
ponieważ jestem sprawiedliwością i prawością i znam konsekwencje własnych
czynów. Jak więc mógłbym nie dotrzymać danych wam obietnic?

Zachęcam was, byście prosili mnie o potrzebne łaski. To dlatego powiedziałem:
Proście, a otrzymacie; szukajcie a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Jak
mógłbym nawoływać was, byście prosili mnie o łaski, jeśli Moją wolą nie byłoby
udzielanie ich? Jeśli będziecie prosić Mnie o rzeczy, które są pożyteczne dla
waszego zbawienia i będziecie modlić się z wiarą, wysłucham was. Nie mogę
spełnić natomiast próśb, które dotyczą rzeczy szkodliwych dla waszych dusz. Dla
przykładu: jeśli ktoś myśli o tym, aby się zemścić za jakieś zranienie albo
dokonać jakiejś obrazy i modli się o Moje wsparcie, nie zostanie wysłuchany.
Prosząc bowiem o coś złego lub niesprawiedliwego, grzeszy się przeciwko Mnie.

Podobnie, jeśli przywołujecie Bożą pomoc, bo chcecie, abym was wspierał, nie
możecie stawiać jakiejkolwiek przeszkody w waszej modlitwie. Na przykład, jeśli
prosicie o siły do pokonania pokus, a jednocześnie nie chcecie rezygnować z
okazji do popełnienia grzechu, nie liczcie na to, że spełnię waszą prośbę. Gdy
więc pomimo modlitwy zgrzeszycie, nie możecie winić za to Mnie, mówiąc:
Pro-siłam(em) Boga, aby dał mi siły do pokonania grzechu, ale mnie nie
wysłuchał. To wy sami, stawiając przeszkody, sprawiacie, że wasza modlitwa jest
bezużyteczna i że nie mogę spełnić waszej prośby.

Doczesne łaski (np. zwycięstwo w sporze, dobre żniwa, wolność od chorób czy
prześladowań) będą udzielone jedynie wtedy, jeśli będzie to pożyteczne dla
waszego zdrowia duchowego. W przeciwnym wypadku, odrzucę takie prośby, ponieważ
kocham was, a wiem, że takie łaski mogłyby spowodować szkody w waszych duszach.
Nie daję pewnych łask kierowany Moim miłosierdzia, a inne udzielam dla kary.
Jeśli zatem nie otrzymujecie łask, o które prosicie, cieszcie się, ponieważ
lepiej jest dla was, że takie laski nie zostały wam udzielone... Wielokrotnie
prosicie o truciznę, która by was zabiła. To dlatego musicie pozwolić, aby to
Moja Wola spełniała wasze prośby, bo ona wie, czy dotyczą one czegoś, czego
naprawdę potrzebujecie.

O duchowe łaski, takie jak: przebaczenie grzechów, wytrwałość w cnocie czy
miłość do Mnie, trzeba prosić w sposób pewny i bezwarunkowy, z głęboką nadzieją,
że się je otrzyma. Grzesznicy! Jeśli nie zasługujecie, aby otrzymać łaski,
proście w Moje Imię, ja mam bowiem wielkie zasługi przed Moim Ojcem. Ze względu
na nie otrzymacie wszystko, o co poprosicie.

Proście wytrwale, przede wszystkim nie ulegajcie znużeniu z powodu ciągłego
ponawiania próśb. Właśnie dlatego powiedziałem: Nie ustawajcie w modlitwie,
uczyńcie całe wasze życie modlitwą. Nie pozwólcie, aby cokolwiek powstrzymało
was od modlitwy, ponieważ zaprzestając zwracania się do Mnie, sami pozbawiacie
się Boskiego wsparcia i wystawiacie się na pokusy.

Wytrwałość w łasce jest darem całkowicie darmo danym, który otrzymujecie nie ze
względu na wasze zasługi, ale dzięki waszym modlitwom. Łańcuchowi Boskiego
wspomożenia musi odpowiadać łańcuch modlitw, bez którego rzadko udzielam łask.
Jeśli przerwiecie modlitwy i przestaniecie prosić, ja również wstrzymam łańcuch
mojego wstawiennictwa i w ten sposób utracicie wytrwałość. Przeczytajcie: Dalej
mówił do nich: Ktoś z was, mając przyjaciela, pójdzie do niego o północy i powie
mu: Przyjacielu, użycz mi trzy chleby, bo mój przyjaciel przyszedł do mnie z
drogi, a nie mam, co mu podać. Lecz tamten odpowie z wewnątrz: Nie naprzykrzaj
mi się! Drzwi są już zamknięte i moje dzieci leżą ze mną w łóżku. Nie mogę wstać
i dać tobie. Mówię wam: Chociażby nie wstał i nie dał z tego powodu, że jest
jego przyjacielem, to z powodu natręctwa wstanie i da mu, ile potrzebuje (Łk
11,5-8).

Ludzie denerwują się, kiedy ktoś im się naprzykrza i prosi o coś. Mnie nie
drażni wasze natręctwo w modlitwie, wręcz przeciwnie, cieszę się z waszej
wytrwałości i zachęcam was, abyście przedstawiali mi swoje prośby wielokrotnie.
Mówiąc: szukajcie, kołaczcie, chciałem, abyście zrozumieli, że musicie być jak
biedni żebracy, którzy proszą o jałmużnę i którzy nawet wtedy, gdy ludzie ich
odprawiają z niczym, nie przestają prosić i domagać się, aż nie zostanie im
cokolwiek podarowane.

Proście o wytrwałość w każdym momencie: kiedy się budzicie, modlicie,
uczestniczycie we Mszy św., adoracji Najświętszego Sakramentu, kładziecie się
spać... a zwłaszcza wtedy, gdy zły namawia was do popełnienia grzechu. Zawsze
módlcie się słowami: Pomóż mi, wspieraj mnie, oświeć mnie, daj mi siłę, nie
opuszczaj mnie. Proście mnie o łaski za pośrednictwem Mojej Matki, ponieważ Jej
niczego nie odmawiam. Ona jest osłodą dla grzeszników, ratunkiem dla cierpiących
i źródłem wszelkiej łaski.

Skuteczna modlitwa jest według metody Huny

[mirek-73]

Skuteczna metoda modlitwy jest według metody Huny lub Evelin Monaham.pisze o
nich na stronach internetowych.

pele999 napisał:

"Proście o wytrwałość w każdym momencie: kiedy się budzicie, modlicie,
> uczestniczycie we Mszy św., adoracji Najświętszego Sakramentu,...."

Jak ten niby Jezus może wiedzieć coś o prawdziwej modlitwie,jak on nie wie
podstawowego faktu,że prawdziwy i żywy Chrystus jest obecny przez Ducha
Świętego w sercu każdego człowieka.Eucharystyczny Jezus,którego się czci i
adoruje w Najświętszym Sakramencie jest sztucznym wytworem Kościoła Katolickiego
i nie ma nic wspólnego z prawdziwym Chrystusem.

[pele999]

mirek-73 napisał:

> Jak ten niby Jezus może wiedzieć coś o prawdziwej modlitwie,jak on nie wie
> podstawowego faktu,że [b]prawdziwy i żywy Chrystus jest obecny przez Ducha
> Świętego w sercu każdego człowieka
.Eucharystyczny Jezus,którego się czci i
> adoruje w Najświętszym Sakramencie jest sztucznym wytworem Kościoła Katolickieg
> o
> i nie ma nic wspólnego z prawdziwym Chrystusem.


Skoro Twoim zdaniem Jezus nie wie nic o modlitwie , to ciekaw jestem kto w takim
razie wie o niej wiecej i dlaczego .
Kiedy piszesz , ze Jezus nie wie o Chrystusie to przyznaje ,ze kompletnie nie
mam pojecia o co chodzi .Sam o Sobie nie wie ?
Co do obecnosci Boga w duszy nie jest tak do konca jak piszesz , mianowicie - ze
zacytuje św Jana od Krzyża - "Bóg w potrójny sposób może przebywać w duszach.

Pierwsza obecność jest przez Jego istotę, przez którą przebywa On we wszystkich
duszach nie tylko dobrych i świętych, lecz również w złych i grzesznych,
podobnie jak jest we wszystkich stworzeniach. Przez tę obecność daje im życie i
byt, gdyby zaś ją usunął, wszystkie stworzenia obróciłyby się w nicość i
przestałyby istnieć. Tej obecności nie brak nigdy w duszy.

Drugim rodzajem obecności jest obecność przez łaskę, przez którą Bóg mieszka w
duszy, podobając sobie w niej i będąc z niej zadowolony. Przez tę obecność nie
wszyscy posiadają Boga, gdyż ci, co popadli w grzech śmiertelny, utracili Go i
dusza nie może wiedzieć w sposób naturalny, czy go posiada.

Trzecia obecność, to obecność przez odczucie duchowe. Wiele bowiem dusz
pobożnych nawiedza On swą szczególną obecnością, w różnych przeżyciach
duchowych, przez które je orzeźwia, napełnia rozkoszą i uwesela.

Lecz te duchowe obecności, podobnie jak i tamte, są przysłonięte, gdyż z powodu
trwania życia doczesnego Bóg nie ukazuje się takim, jakim jest w swej istocie"

To w zaden sposob nie neguje Eucharystii , ani tez nie ogranicza Jezusa , gdyz
to On sam ustanawiajac Ja dal nam Siebie jako pokarm zycia wiecznego .Przez
Eucharystię Bóg jest obecny wśród nas w najwyższym stopniu, zważywszy, że w tym
Sakramencie Chrystus jest we własnej Osobie, w sposób prawdziwy, realny i
istotowy. Obecność tę - naucza Paweł VI -„nazywa się rzeczywistą nie w sensie
wyłączności, jakby inne nie były «rzeczywiste», ale przez szczególną
doskonałość, bo jest substancjalna. Przez nią mianowicie obecny staje się
Chrystus cały, Bóg i człowiek”
W nastepnych postach przytocze dwa fragmenty , ktore beda mowily wlasnie o
poruszonej kwestii .

Ostatnia Wieczerza…

[pele999]

Są to kolejne fragmenty spisane przez Catalinę Rivas .

Ostatnia Wieczerza…


… Noc przedtem, nim zostałem zdradzony, była nocą pełną radości Wieczerzy
Paschalnej – inauguracji Mszy świętej.
… Są dusze, które przyjmują Komunię św. nie dla radości, jakiej same
doświadczają, ale dla radości, którą czuję Ja. Jest ich niewiele, ponieważ
pozostałe dusze przychodzą do Mnie tylko po to, aby wypraszać dary i łaski.
Obejmuję wszystkie dusze, które do Mnie przychodzą, ponieważ po to
przybyłem na ziemię, aby moja miłość, w której objęcia je przygarniam, była
jeszcze większa. A ponieważ miłość nie wzrasta bez cierpienia, stopniowo
odbieram duszom słodycz, aby zostawić je w oschłości. Czynię tak, aby mogły
zrozumieć, że powinny się koncentrować nie na swoich, lecz moich pragnieniach!
Dlaczego mówicie, że gdy doświadczacie stanu oschłości, to jest znakiem, że
moja miłość słabnie? Czy zapomnieliście, że jeżeli nie daję szczęścia, znaczy
to, że musicie poznać smak oschłości i innych cierpień? (…)
… Miłość wzrasta w miarę, jak postępuje wyrzeczenie się samego siebie.
Jest wielu księży, którzy są nimi dlatego, że Ja ich wybrałem na swoich
kapłanów, a nie dlatego, że naprawdę za Mną podążają. Módlcie się za nich!
Powinni oni ofiarować Memu Ojcu cierpienie, jakie doświadczyłem, kiedy
przewracałem w świątyni stoły sprzedawców i pouczyłem ówczesnych kapłanów,
zarzucając im, że zrobili z Domu Bożego zbiorowisko handlarzy.
Kiedy spytali Mnie, kto dał Mi prawo, aby tak robić, poczułem jeszcze
większe cierpienie, ponieważ moi kapłani okazali się tymi, którzy najbardziej
sprzeciwili się mojej misji.
Dlatego módlcie się za księży, którzy sprawując Eucharystię traktują z
rutyną moje Ciało, a przez to z bardzo niewielką miłością.

Nikt tak naprawdę nie wierzy w to, że tamtej nocy w Getsemani pociłem się
krwią, a tylko niewielu, że w tamtych godzinach cierpiałem dużo więcej niż
podczas ukrzyżowania. Było to tym bardziej bolesne, że zostało mi wtedy jasno
objawione, iż grzechy wszystkich ludzi stały się moimi i że powinienem
odpowiedzieć za każdy z nich. I tak Ja, będąc bezgrzesznym i czystym,
odpowiadałem przed Ojcem tak, jakbym naprawdę zawinił wszystkimi grzechami
nieczystości i nieuczciwości, popełnionymi przez was, moi bracia. Znieważacie
Boga, który was stworzył po to, abyście byli narzędziami wielkości Stworzenia, a
nie odwracali się od darowanej wam natury. Ona stopniowo miała was prowadzić do
poznania Mego prawdziwego oblicza, oblicza waszego Stworzyciela.
Dlatego zrobiono ze Mnie złodzieja, mordercę, cudzołożnika, kłamcę,
świętokradcę, bluźniercę, oszczercę i buntownika przed Ojcem, którego zawsze
kochałem.
Byłem Mu posłuszny do końca i z miłości do wszystkich dusz wziąłem na
siebie całą winę, aby wypełnić wolę mojego Ojca i ocalić was od wiecznego
potępienia. (…)
Umyłem nogi swoim apostołom, ponieważ pragnąłem, aby dusze, które przyjmują
Mnie w sakramencie miłości, były w tym momencie czyste. Zrobiłem to również po
to, aby pokazać, czym jest sakrament pojednania. W nim to mogą umyć się i
odzyskać utracona czystość dusze, które miały nieszczęście popaść w grzech. (…)
W tamtej chwili czułem do ludzi nieskończoną miłość i nie chciałem
zostawiać ich sierotami… Aby żyć z wami aż do końca czasu i pokazać wam moja
miłość, chciałem być waszym oddechem, waszym życiem, waszą podpora, waszym
wszystkim! Zobaczyłem wówczas wszystkie dusze, które będą w przyszłości spożywać
moje Ciało i Krew, zobaczyłem też boskie skutki, jakie ten pokarm przyniesie
wielu duszom…
Wiedziałem, że ta niepokalana Krew w wielu duszach zrodzi czystość i
dziewictwo, a w innych rozpali ogień miłości i zapału. W tej godzinie przed
moimi oczami i w moim Sercu ukazało się wielu męczenników miłości! Wiele innych
dusz, które popełniły liczne grzechy i zostały osłabione przez moc własnych
namiętności, przyjdzie do Mnie, aby odzyskać siły dzięki Chlebowi silnych dusz. (…)
Z miłości do dusz pozostaje więźniem Najświętszej Eucharystii, abyście w
chwilach cierpienia i smutku mogli pocieszyć się przy najczulszym z Serc,
najlepszym z Ojców, najlojalniejszym z przyjaciół. Jednak ta miłość, którą
ofiaruję dla dobra ludzkości, nie zostaje odwzajemniona.
Żyję między grzesznikami, aby być ich zbawieniem i życiem, lekarzem i
lekarstwem, a oni w zamian, mimo swej chorej natury, oddalają się ode Mnie,
obrażają Mnie i gardzą Mną.
Moje dzieci, biedni grzesznicy! Nie oddalajcie się ode Mnie. W dzień i w
nocy czekam na was w tabernakulum. Nie będę wymawiał wam przestępstw, jakie
popełniliście, nie będę wam wyrzucał waszych grzechów. Będę za to obmywał was
Krwią ze swoich ran. Nie bójcie się, przyjdźcie do Mnie. Nie wiecie, jak bardzo
was kocham.
A wy, drogie dusze, dlaczego jesteście chłodne i obojętne na Moją miłość?
Wiem, że musicie dbać o potrzeby waszych rodzin, domów i świata, który was
nieustannie wzywa.
Czy nie macie jednak nawet chwili, aby przyjść i dać Mi dowód swej miłości
i wdzięczności? Nie pozwólcie, aby tak wiele niepotrzebnych zmartwień odciągało
was ode Mnie, zarezerwujcie sobie chwile na odwiedziny Więźnia Miłości. Kiedy
wasze ciało jest chore, czy wtedy nie macie kilku minut, aby poszukać lekarza,
który by was uleczył? Przyjdźcie do Tego, który może ofiarować siły i zdrowie
waszym duszom. Dajcie jałmużnę miłości temu Boskiemu Żebrakowi, który was woła,
pragnie i czeka na was. (…)
Dla niektórych moje Ciało będzie lekarstwem na ich słabości, dla innych
będzie ogniem, który pochłonie ich zmartwienia, rozpalając w nich żar miłości.
Och!... Dusze te, zgromadzone przede Mną, będą ogromnym ogrodem, w którym z
każdej rośliny wyrasta inny kwiat, a jednak wszystkie urzekają Mnie swym
zapachem. Moje Ciało będzie słońcem, które przywraca je do zycia. Do jednych
będę przychodził po pocieszenie, do innych po schronienie, a u innych odpocznę.
Gdybyście tylko wiedzieli, jak łatwo jest pocieszyć Boga, dać Mu schronienie i
pozwolić Mu u siebie odpocząć. (…)
Córeczko! Dlaczego tak wiele dusz, po tym jak ofiarowałem im tyle
błogosławieństw i tyle czułości, musi być przyczyną tak wielkiego smutku w moim
Sercu? Czy Ja nie jestem zawsze taki sam? Czy się zmieniłem?... Nie, nigdy się
nie zmienię i do końca będę was kochał i darzył upodobaniem oraz czułością.
Chciałbym, abyście, rozmyślając o mojej męce, rozważali przede wszystkim
gorycz, jaką wzbudziła we Mnie świadomość grzechów, które sprowadzają ciemność
na duszę ludzką i wywołują w niej bezwład. W większości przypadków grzechy te
akceptuje się jako owoce naturalnych skłonności, którym, jak to się mówi, nie
można się oprzeć siłą swojej woli. W dzisiejszych czasach, wiele osób żyje w
grzechu ciężkim i wini za to innych lub los, wyrzekając się możliwości
odrzucenia tych grzechów. Widziałem to wszystko w Getsemani i poznałem ogrom
zła, jakie miała na siebie przyjąć moja dusza. (…)
Drogie dusze, uczcie się od waszego Wzoru, nawet gdy wasza natura się
buntuje; jedynym, czego wam potrzeba, jest pokorne podporządkowanie się Bogu i
oddanie Jego woli.
Chciałem nauczyć dusze również tego, że wszystkie ważne dzieła muszą być
przygotowane i ożywione poprzez modlitwę. W modlitwie dusza jest umacniana do
spraw najtrudniejszych a Bóg porozumiewa się z nią wtedy, daje radę i inspiruje,
nawet gdy [dusza] nie zdaje sobie z tego sprawy. (…)

[pele999]

Pozwólcie, aby przez modlitwę w ustronnym miejscu i w ciszy, wasza wola
została poruszona do intensywnego i najlepszego działania dla Boga; pozwólcie,
aby wasza wola została poświęcona dla zbawienia dusz, czy to poprzez pracę
apostolską, czy życie w ukryciu.
Padnijcie pokornie na kolana, jako stworzenia w obecności swego Stwórcy i
adorujcie Jego zamysł względem was, jakikolwiek by on nie był, powierzając swoją
wolę woli Bożej.
W ten sposób ofiarowałem siebie, aby wykonać dzieło odkupienia świata. Och,
cóż to była za chwila, kiedy poczułem, jak nachodzą mnie wszystkie udręki, które
miałem cierpieć podczas mojej męki: oszczerstwo, obelgi, biczowanie, kopnięcia,
korona cierniowa, pragnienie, krzyż…
Ujrzałem to wszystko w tym samym momencie, w którym ogromny ból przeszył
moje Serce.
Ogarnął Mnie wielki smutek, ponieważ widziałem wszędzie wielkie nagromadzenie
popełnionych grzechów. A jeżeli z powodu jednego grzechu doświadczyłem śmierci,
której nie da się porównać z niczym, to czego mogłem doświadczyć z powodu ich
wszystkich razem? Smutna jest dusza moja aż do śmierci… Smutkiem, który
spowodował, że opuściły Mnie wszystkie siły; smutkiem, który skoncentrował się w
mojej Boskości. W niej skupiła się fala grzechu i smrodu dusz wyniszczonych
przez różne słabości. Dlatego byłem jednocześnie tarczą i strzałą: jako Bóg –
tarczą, jako człowiek – strzałą. Kiedy tylko wziąłem na siebie wszystkie
grzechy, stanąłem przez Ojcem, jako jedyny winowajca. Nie ma większego smutku,
niż ten, jaki wtedy czułem, a jednak chciałem przyjąć go w całości, z miłości do
Ojca i z miłosierdzia dla was wszystkich.
Jeżeli człowiek nie skupi na tym swojej uwagi, rozmyśla na próżno nad
znaczeniem tych słów, w których zawiera się cała Moja istota – jako Boga i
człowieka. Czy nie zasługuję na miłość, skoro tak wiele przeszedłem i wycierpiałem?
(…) Pijcie z moich niewyczerpanych źródeł. Pijcie! Ofiaruję wam swój smutek w
ogrodzie, oddajcie Mi wasz smutek, cały wasz smutek. Chcę stworzyć z niego
bukiet fiołków, których wonny zapach nieustannie towarzyszy mojej Boskości.
Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich! Wszakże nie jak
Ja chcę, ale jak Ty- powiedziałem to, przepełniony ogromną goryczą, kiedy
brzemię, które nade Mną ciążyło, stało się tak krwawe, że moja dusza znalazła
się w niewiarygodnej ciemności. Powiedziałem to do Ojca, ponieważ po przyjęciu
na siebie wszystkich win, jawiłem się przed Nim jako jedyny grzesznik, w którego
wymierzona jest cała Jego Boska Sprawiedliwość. I czując się pozbawiony
Boskości, byłem w swoich oczach jedynie człowiekiem.
Zabierz ode Mnie, mój Ojcze, ten niezwykle gorzki kielich, który przede Mną
stawiasz, a który Ja zaakceptowałem z miłości do Ciebie, kiedy przyszedłem na
ten świat. Doszedłem do punktu, w którym nie rozpoznaję samego siebie. Ty mój
kochający Ojciec, sprawiłeś, że grzech stał się moim dziedzictwem, a moja
obecność przed Tobą – nie do zniesienia. Niewdzięczność ludzka nie jest mi
tajemnicą, jednak jak zniosę to, że zostanę sam? Mój Boże, miej litość nad
ogromną samotnością, której doświadczam. Dlaczego nawet Ty chcesz Mnie opuścić?
Jaką pomoc znajdę wówczas w tak wielkim osamotnieniu? Dlaczego i Ty wymierzasz
Mi te ciosy? Tak, pozbawiasz Mnie siebie. Czuję, jak zapadam się w przepaść tak
głęboką, że w tej tragicznej sytuacji nie widzę nawet Twojej ręki…
Powiedziawszy to, zapłakałem, upadłem. Ale potem mówiłem dalej: to
sprawiedliwe, Ojcze Święty, że robisz ze Mną to, co chcesz. Moje życie nie jest
moje, należy całkowicie do Ciebie. Nie chcę, żeby spełniła się Moja wola, tylko
Twoja. Zaakceptowałem śmierć na krzyżu, akceptuję również pozorną śmierć Mojej
Boskości.
To jest sprawiedliwe. Wszystko to powinienem oddać Tobie i złożyć Ci
przedtem ofiarę ze swojej Boskości, która Mnie z Tobą jednoczy. Tak, Ojcze,
Krwią którą widzisz, potwierdzam swoją ofiarę i zgodę na nią: niech stanie się
Twoja wola, nie Moja…

Eucharystia na nowo odkryta

[pele999]

Eucharystia na nowo odkryta


Gdy Kościół sprawuje Eucharystię, pamiątkę śmierci i zmartwychwstania swojego
Pana, to centralne wydarzenie zbawienia staje się rzeczywiście obecne i
"dokonuje się dzieło naszego Odkupienia". Ofiara ta ma do tego stopnia
decydujące znaczenie dla zbawienia rodzaju ludzkiego, że Jezus złożył ją i
wrócił do Ojca, dopiero wtedy, gdy zostawił nam środek umożliwiający
uczestnictwo w niej, tak jakbyśmy byli w niej obecni. W ten sposób każdy wierny
może w niej uczestniczyć i korzystać z jej niewyczerpanych owoców (Jan Paweł II,
Encyklika o Eucharystii, 11)



Poprzez mistyczne doświadczenia spisane przez Catalinę Rivas, boliwijską
stygmatyczkę, Pan Jezus i Matka Boża pragną nauczyć nas owocnie uczestniczyć w
tym największym wydarzeniu naszego zbawienia, które uobecnia się w czasie każdej
Mszy św. Oto fragmenty zapisków Cataliny:

W święto Zwiastowania, kiedy weszłam do kościoła na Mszę św., arcybiskup i
księża wychodzili już z zakrystii. Matka Boża powiedziała do mnie swoim
delikatnym, słodkim, kobiecym głosem: Dzisiaj jest dzień nauki dla ciebie.
Pragnę, abyś się mocno skupiła na tym, czego doświadczysz, ponieważ będziesz
dzielić się tym z całą ludzkością.

Pierwszą rzeczą, na którą zwróciłam uwagę był chór pięknych głosów, śpiewający z
oddali. Chwilami muzyka zbliżała się, a potem oddalała, tak jak szmer wiatru.
Arcybiskup rozpoczął Mszę św. i kiedy doszedł do aktu pokuty, Maryja
powiedziała: Z głębi serca proś Pana, aby przebaczył ci grzechy, którymi Go
obraziłaś. W ten sposób będziesz mogła godnie uczestniczyć w tym przywileju,
jakim jest Msza św. Pomyślałam: Jestem przecież w stanie łaski uświęcającej, nie
dalej jak wczoraj wyspowiadałam się. Matka Boża odpowiedziała: Myślisz, że od
wczoraj nie obraziłaś Pana? Pozwól, że przypomnę ci parę wydarzeń. (...) A ty
mówisz, że nie zraniłaś Boga? Przyszłaś na ostatnią chwilę, kiedy celebransi
wychodzili w procesji odprawiać Mszę... i zamierzasz uczestniczyć w Niej bez
wcześniejszego przygotowania... Dlaczego wy wszyscy przychodzicie na ostatnią
chwilę? Powinniście przychodzić wcześniej, aby pomodlić się i poprosić Pana, aby
zesłał Swojego Ducha Świętego, by Ten mógł obdarzyć was pokojem i oczyścić od
ducha tego świata, od waszych niepokojów, problemów i rozproszenia. On czyni was
zdolnymi przeżyć ten tak święty moment. Przecież to jest największy z cudów.
Przyszliście przeżywać moment, kiedy Najwyższy Bóg daje swój największy dar, a
nie umiecie tego docenić.
Ponieważ był to dzień świąteczny, w kościele rozbrzmiała Chwała na wysokości.
Matka Boża powiedziała: Uwielbiaj i błogosław z całej swojej miłości Świętą
Trójcę, uznając, że jesteś jednym z Jej stworzeń.

Nastąpił moment Liturgii Słowa i Maryja kazała mi powtórzyć: Panie, dzisiaj chcę
słuchać Twojego Słowa i przynieść obfity owoc. Proszę, aby Twój Duch Święty
oczyścił wnętrze mojego serca, aby Twoje Słowo wzrastało i rozwijało się w nim.
Potem Najświętsza Panna powiedziała: Chcę, abyś uważała na czytaniach i na całej
homilii. Pamiętaj, o tym, co mówi Biblia, że Słowo Boże nie wraca dopóki nie
wyda plonu. Jeśli będziesz pilnie słuchać, część z tego, co usłyszysz pozostanie
w tobie. Powinnaś spróbować przywoływać przez cały dzień te słowa, które zrobiły
na tobie wrażenie. Czasem, to mogą być dwa wersy, innym razem lektura całej
Ewangelii, a czasem tylko jedno słowo. Smakuj je przez resztę dnia, a stanie się
ono częścią ciebie. Życie zmienia się, jeśli pozwoli się, aby Słowo Boże
przemieniało osobę.

Chwilę później, nastąpiło ofiarowanie i Matka Boża powiedziała: Módl się w ten
sposób: „Panie, ofiarowuję Ci się cała, taka, jaką jestem, wszystko, co mam i co
mogę. Wszystko wkładam w Twoje ręce. Boże Wszechmogący, przez zasługi Twojego
Syna, przemień mnie. Proszę Cię, za moją rodzinę, dobrodziejów, za wszystkich
ludzi, którzy walczą przeciw nam, za tych, którzy polecali się moim modlitwom”.
Nagle z ławek zaczęły się podnosić jakieś postacie, których wcześniej nie
widziałam. Wyglądało to tak, jakby ze strony każdej osoby obecnej w katedrze,
wstała inna osoba. Wkrótce nawa główna zapełniła się młodymi, pięknymi ludźmi.
Byli ubrani w lśniąco białe szaty.
Matka Boża powiedziała: Patrz. To są Aniołowie Stróże każdej z osób, która
znajduje się w kościele. To właśnie w tym momencie twój Anioł Stróż zanosi twoje
dary i prośby przed ołtarz Pana. Ich rysy twarzy były bardzo piękne, niemal
kobiece, zaś wzrost, budowa ciała oraz ręce – męskie. Nagie stopy nie dotykały
ziemi. Część z nich niosła jakby złotą misę z czymś, co promieniowało czystym,
złotym światłem. Najświętsza Panna powiedziała: To są Aniołowie Stróże tych
ludzi, którzy ofiarują Msze św. w wielu intencjach, i którzy są świadomi tego,
co znaczy ta celebracja. Oni mają coś do ofiarowania Panu.
Ofiaruj siebie w tym momencie... podaruj swoje żale, bóle, nadzieje, smutki,
radości, prośby. Pamiętaj, że Msza św. ma nieskończoną wartość. Z tego względu,
bądź hojna w ofiarowywaniu i w prośbach. Za pierwszymi Aniołami, postępowali
następni, którzy mieli puste ręce. Matka Boża powiedziała: To są Aniołowie
Stróże ludzi, którzy są tutaj, ale nigdy nic nie ofiarują. Nie są zainteresowani
przeżywaniem każdego momentu Mszy św. i nie mają daru do zaniesienia przed
ołtarz Pana. Na końcu procesji szli Aniołowie, którzy byli dosyć smutni, z
rękami splecionymi do modlitwy, ale ze spuszczonym wzrokiem. To są Aniołowie
Stróże ludzi, którzy są tutaj, ale którzy przyszli z obowiązku, bez pragnienia
uczestniczenia we Mszy św. Aniołowie idą dalej smutni, ponieważ nie mają nic do
złożenia na ołtarzu, poza własnymi modlitwami.
(...) Nie zasmucaj swojego Anioła Stróża. Proś o wiele, nie tylko dla siebie,
ale dla wszystkich. Pamiętaj, że ofiara, która najbardziej podoba się Panu, to
ta, gdy samą siebie ofiarujesz jako ofiarę całopalną, tak, aby Jezus mógł
przemienić ciebie przez Swoje zasługi. Co możesz ofiarować Ojcu sama z siebie?
Nicość i grzech. Ojcu podobają się ofiary połączone z zasługami Jezusa.

Nastąpił końcowy moment prefacji i kiedy wierni odmawiali: „Święty, Święty,
Święty”, nagle wszystko, co znajdowało się z tyłu celebransów, zniknęło. Po
lewej stronie, za arcybiskupem pojawiły się tysiące Aniołów. Ubrani byli w
tuniki podobne do białych szat kapłanów czy ministrantów. Wszyscy oni uklękli z
rękoma złożonymi do modlitwy i skłaniali głowy, oddając Bogu cześć. Słychać było
piękną muzykę, tak jakby liczne chóry różnymi głosami śpiewały unisono razem z
ludźmi: „Święty, Święty, Święty”.

Nastąpił moment Konsekracji, cudu nad cudami. Za arcybiskupem pojawił się tłum
ludzi. Wszyscy mieli na sobie tuniki w kolorach pastelowych. Ich twarze były
promienne, pełne radości. Mogłoby się komuś wydawać (nie umiem powiedzieć
dlaczego), że byli ludźmi w różnym wieku, ale ich twarze miały szczęśliwy wyraz
i były bez zmarszczek. Klęknęli, podobnie jak przy śpiewie „Święty, Święty,
Święty”. Matka Boża powiedziała: To są wszyscy święci i błogosławieni. Pomiędzy
nimi są dusze twoich krewnych, którzy już cieszą się oglądaniem Boga. Potem
zobaczyłam Matkę Bożą, dokładnie po prawej stronie arcybiskupa, krok za
celebransem. Była zawieszona lekko nad podłogą, klęczała ubrana w jasną,
przeźroczystą, ale jednocześnie świetlaną niczym woda krystaliczną tkaninę.
Najświętsza Panna, ze złożonymi rękoma, spoglądała uważnie i z szacunkiem na
celebransa. Mówiła do mnie stamtąd, ale cicho, prosto do serca, nie patrząc na
moją twarz: Dziwi cię, że widzisz mnie stojącą za arcybiskupem, nieprawdaż? Tak
właśnie powinno być... Z całą miłością, jaką mój Syn mi daje, nigdy nie dał mi
godności, jaką obdarzył kapłanów – daru kapłaństwa do uobecniania codziennego
Cudu Eucharystii. Z tego powodu, czuję głęboki szacunek dla księży i dla cudu,
jaki Bóg czyni przez ich posługę. To właśnie zmusza mnie do klęknięcia tutaj, za
nimi.

[pele999]

Przed ołtarzem pojawiły się cienie ludzi w szarych kolorach ze wzniesionymi
rękoma. Maryja powiedziała: To są błogosławione dusze czyśćcowe, które czekają
na wasze modlitwy, aby dokonało się ich oczyszczenie. Nie przestawajcie wstawiać
się za nimi. Oni modlą się za was, ale nie mogą modlić się za siebie. To wy
macie się za nich modlić, aby pomóc im wydostać się z czyśćca, aby mogli być z
Bogiem i cieszyć się wiecznie Jego obecnością. Maryja dodała: Teraz widzisz, że
jestem tutaj cały czas. Ludzie udają się na pielgrzymki, szukając miejsc, gdzie
się objawiłam. To dobrze, ze względu na łaski, które tam otrzymają. Ale podczas
żadnego z objawień, w żadnym innym miejscu, nie jestem bardziej obecna, niż w
czasie Mszy św. Zawsze mnie znajdziesz u stóp ołtarza, gdzie odprawia się
Eucharystię. U stóp tabernakulum trwam z Aniołami, ponieważ jestem zawsze z
Jezusem.
Widząc to piękne oblicze Matki oraz wszystkich innych z promieniującymi
twarzami, złączonymi rękoma, czekających na cud, który powtarza się nieustannie,
czułam się jakbym była w samym niebie.

I pomyśl, że są ludzie, którzy w tym momencie są rozproszeni na rozmowie.
Przykro mi to mówić, ale wiele osób stoi z założonymi rękoma, tak jakby składali
hołd Panu, jak równy równemu sobie. Powiedz wszystkim ludziom, że człowiek nigdy
nie jest bardziej człowiekiem, niż kiedy upada na kolana przed Bogiem.

Celebrans wypowiedział słowa Konsekracji. Choć był człowiekiem normalnego
wzrostu, nagle zaczął rosnąć i wypełniać się nadnaturalnym światłem, które
otoczyło go i przybrało na sile wokół twarzy. Z tego powodu nie mogłam dostrzec
jego rysów. Kiedy podniósł Hostię, zobaczyłam jego ręce. Na ich wierzchniej
stronie miał jakieś znaki, które emanowały światłem. To był Jezus! W tym
momencie Hostia zaczęła rosnąć i stała się wielka. Na Niej ukazała się cudowna
twarz Jezusa spoglądającego na swój lud. Instynktownie chciałam skłonić głowę,
ale Matka Boża powiedziała: Nie patrz na dół. Podnieść swój wzrok i kontempluj
Go. Wpatruj się w Niego i powtarzaj modlitwę z Fatimy: „Panie, wierzę, adoruję,
ufam i kocham Ciebie. Proszę o przebaczenie dla tych, którzy nie wierzą, nie
adorują, nie ufają i nie kochają Ciebie” (...) Teraz powiedz Mu, jak bardzo Go
kochasz i składaj hołd Królowi królów. Wydawało mi się, że byłam jedyną osobą,
na którą patrzył z ogromnej Hostii, ale zrozumiałam, że On w ten sposób, tj. z
bezgraniczną miłością, patrzy na każdą osobę. Celebrans położył na ołtarzu
Hostię i natychmiast wrócił do normalnych rozmiarów. Kiedy wypowiedział słowa
konsekracji wina, pojawiła się światłość, ściany i sufit kościoła zniknęły.
Wtedy zobaczyłam zawieszonego w powietrzu Jezusa ukrzyżowanego. Byłam w stanie
kontemplować Jego twarz, pobite ramiona i pokaleczone ciało. Z prawej strony
piersi miał ranę, z której wytryskiwała krew w lewym kierunku, oraz coś, co
przypominało wodę, ale było bardzo błyszczące, w prawym kierunku. Wyglądało to
jak strumienie światła spływające na wiernych. W tym momencie Matka Boża
powiedziała: To jest cud nad cudami. Pan nie jest skrępowany ani czasem ani
miejscem. W momencie Konsekracji całe zgromadzenie jest zabierane do stóp
Kalwarii w chwili ukrzyżowania Jezusa.

Kiedy mieliśmy odmawiać Ojcze nasz, Jezus, po raz pierwszy podczas celebracji,
odezwał się do mnie: Poczekaj, chcę, abyś modliła się z najgłębszego wnętrza, z
jakiego tylko możesz wołać. Przypomnij sobie osobę czy osoby, które najbardziej
cię w życiu zraniły i wyrządziły ci krzywdę, tak abyś mogła objąć je swoim
sercem i powiedzieć im: „W imię Jezusa Chrystusa przebaczam wam i życzę pokoju.
W imię Jezusa, proszę, abyście mi przebaczyli i życzyli pokoju”. Jeśli osoba
zasłużyła na ten pokój, otrzyma go i poczuje się lepiej. Jeśli nie jest w stanie
otworzyć się na niego, to powróci on do twojego serca. Ale nie chcę, abyś
otrzymywała czy ofiarowała pokój, kiedy nie jesteś w stanie przebaczyć i
doświadczyć go najpierw w swoim sercu. Uważaj, co czynisz – mówił Pan Jezus –
powtarzasz w Ojcze nasz: „odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym
winowajcom”. Jeśli możesz przebaczyć, ale nie możesz zapomnieć, jak mówi wiele
osób, stawiasz warunki Bożemu przebaczeniu. Mówisz: „Przebacz mi tylko tak, jak
ja jestem w stanie przebaczyć, ale nie więcej”.

Arcybiskup powiedział: ...„obdarz nas pokojem i jednością”, a potem „pokój
Pański niech zawsze będzie z wami”. Nagle zobaczyłam, że pomiędzy niektórymi
ludźmi, którzy przekazywali sobie znak pokoju, znajdowało się bardzo intensywne
światło. Prawdziwie odczułam uścisk Jezusa w tym świetle. To On uścisnął mnie
dając mi Swój pokój, ponieważ w tym momencie byłam w stanie przebaczyć i
wyrzucić z mojego serca wszystkie żale wobec innych ludzi. Jezus pragnie dzielić
ten moment radości, objąć nas i życzyć Swojego pokoju.

Nastąpił moment Komunii św. celebransów. Kiedy arcybiskup przyjął Komunię św.,
Matka Boża powiedziała: Powtarzaj ze mną: „Panie, błogosław kapłanom, pomóż im,
oczyść ich, kochaj ich, opiekuj się nimi i wspieraj ich Swoją Miłością”. Ludzie
zaczęli opuszczać ławki, aby przystąpić do Komunii św. Nastąpił wielki moment
spotkania. Pan powiedział do mnie: Poczekaj chwilę, chcę, abyś coś zobaczyła.
Wewnętrzny impuls kazał mi skierować wzrok na pewną osobę, która wyspowiadała
się przed Mszą św. Kiedy ksiądz umieścił Świętą Hostię na jej języku, blask
światła, podobnego do czystego złota, przeszedł przez tę osobę, najpierw przez
jej plecy, potem otoczył ją z tyłu, następnie dookoła jej ramion, a na końcu
dookoła głowy. Pan powiedział: Oto jak raduję się obejmując duszę, która
przychodzi z czystym sercem, aby Mnie przyjąć. Głos Jezusa był głosem
szczęśliwej osoby.


Kiedy poszłam przyjąć Komunię św., Jezus powiedział do mnie: Ostatnia Wieczerza
była momentem największej bliskości ze Mną. W tej godzinie miłości, ustanowiłem
coś, co mogło być pojęte, jako największy akt obłędu w oczach człowieka –
uczyniłem Siebie więźniem Miłości, ustanowiłem Eucharystię. Chciałem pozostać z
wami do końca świata, ponieważ Moja Miłość nie mogła znieść, że zostalibyście
sierotami, wy, których kocham bardziej niż własne życie.

Wróciłam na swoje miejsce i uklęknęłam. Pan powiedział: Słuchaj. Chwilę później
usłyszałam modlitwę siedzącej przede mną kobiety, która właśnie przyjęła Komunię
św. Jezus powiedział smutnym głosem: Słyszałaś jej modlitwę? Ani razu nie
powiedziała, że Mnie kocha. Ani razu nie podziękowała Mi za dar, jaki jej dałem,
zniżając Swoją Boskość do jej biednego człowieczeństwa po to, by przyciągnąć ją
do Siebie. Ani razu nie powiedziała: „dziękuję Ci, Panie”. To była litania
próśb. I tak robią prawie wszyscy, którzy przychodzą Mnie przyjąć. Umarłem z
miłości i zmartwychwstałem. Z miłości czekam na każdego z was i z miłości
zostaję z wami.... Ale wy nie zdajecie sobie sprawy, że potrzebuję waszej
miłości. Pamiętajcie, że jestem Żebrakiem Miłości w tej wzniosłej dla duszy
godzinie.

Kiedy celebrans miał udzielać błogosławieństwa, Matka Boża powiedziała: Bądź
uważna... Robisz jakiś stary znak, zamiast Znaku Krzyża. Pamiętaj, że to
błogosławieństwo może być ostatnie, jakie otrzymujesz z rąk kapłana. Kiedy
wychodzisz z kościoła, nie wiesz, czy umrzesz, czy nie. Nie wiesz, czy będziesz
miała okazję otrzymać błogosławieństwo od innego kapłana. Te konsekrowane ręce
dają tobie błogosławieństwo w Imię Świętej Trójcy. Dlatego zrób Znak Krzyża z
szacunkiem, tak jakby to miał być ostatni w twoim życiu.
Jezus poprosił mnie, abym została z nim kilka minut po zakończeniu Mszy św.
Powiedział: Nie wychodź w pośpiechu, kiedy Msza jest skończona. Zostań na moment
w Moim towarzystwie, ciesz się nim i pozwól Mi cieszyć się twoim. Zapytałam Go:
Panie, jak długo zostajesz z nami po Komunii? Odpowiedział: Przez cały czas,
póki ty chcesz zostać ze Mną. Jeśli będziesz mówić do Mnie

[mirek-73]

pele999

Eucharystia jest pogańskim obyczajem wzorowanym na Misteriach Mitry i Ozyrysa.W
ST było zapowiedziane Nowe Przymierze w Duchu,a nie we krwi tak jak to zmienił
KK.Chrystus je wypełnił.Jako Chrystus Syn Boży wcielił się w Jezusa jako
fizyczne ciało,po śmierci którego wszyscy otrzymaliśmy obiecanego Ducha Świętego
Chrystusowego.On jest Światłością żywota wiecznego,która oświeca każdego
człowieka(Jan.1,9).KK nie uznaje tego faktu i wprowadził dla swoich wiernych
Eucharystycznego Jezusa,aby mieć nad nimi władzę.

Ten temat jest z działu:Religia

[pele999]

No tak , Ostatnia Wieczerze spozywal mitra z ozyrysem , stad w Kociele celebruje
sie Eucharystie ustanowiona przez Chrystusa , bardzo interesujace :)

[0lla]

Nie wierze, ze slowa w drugim poscie mogl wypowiedziec pokorny Chrystus. Dla
mnie te slowa az kipia od pychy.

[pele999]

Nie ma obowiazku wierzyc w objawienia prywatne .
Jednak ciekaw jestem , ktore z przytoczonych zdan okreslasz przejawem pychy ?

[mirek-73]

pele 999

Chrystus nie ustanowił żadnej Eucharystii.Wypełnił Nowe Przymierze w Duchu
obiecane przez Boga w ST.Dzięki niemu wszyscy otrzymaliśmy Jego Ducha Świętego
do naszych serc.Dlatego jest On jedynym Panem,Pasterzem i Zbawicielem każdego
człowieka.Jezus Eucharystyczny jest wymysłem Kościoła
Katolickiego.Ciekawe,dlaczego KK nie celebruje i nie czci obecnego w nas
wszystkich żywego Chrystusa,tylko wymyślonego przez siebie Eucharystycznego
Jezusa,rzekomo ukrytego w Przenajświętszym Sakramencie.Wyjaśnienie,że
Chrystusowi chodziło o Ducha Świętego jako Bożą energię,która wszystko
ożywia,a nie o spożywanie Jego ciała i krwi jest w:

Jan.6,63.Duch ożywia.Ciało i krew nic nie pomaga...

Jakoś w tym prywatnym objawieniu nic nie pisze o obecnym w nas Chrystusie i jego
roli jako "jedynego Pasterza i Zbawiciela dusz naszych"(1 Piotra
2,25)Apostołowie nie sprawowali Eucharystii,nie głosili Eucharystycznego
Jezusa,ale Chrystusa obecnego w nas(Kol.1,24-28.Nie wiadomo dlaczego
Eucharystyczny Jezus ma zastępować obecnego w nas Chrystusa,"który sam
wszystko we wszystkich wypełnia"(Efez.1,23)i do tej roli nie są potrzebni
żadni inni pośrednicy.

[pele999]

mirek-73 napisał:

> Chrystus nie ustanowił żadnej Eucharystii...

Ustanowił


>Apostołowie nie sprawowali Eucharystii ...

Sprawowali.Zarowno oni jak i ich nastepcy .Swiadczy o tym samo Pismo Św. jak i
inne swiadectwa historyczne .

Mozemy nie zgadzac sie w wielu kwestiach , mozemy roznorako rozumiec te lub inne
zagadnienia , ale nie mozemy rozmijac sie z faktami ."Zbawiciel nasz podczas
Ostatniej Wieczerzy, tej nocy, kiedy został wydany, ustanowił eucharystyczną
Ofiarę Ciała i Krwi swojej, aby w niej na całe wieki, aż do swego przyjścia,
utrwalić Ofiarę Krzyża i tak umiłowanej Oblubienicy - Kościołowi powierzyć
pamiątkę swej Męki i Zmartwychwstania: sakrament miłosierdzia, znak jedności,
węzeł miłości, ucztę paschalną, w której pożywamy Chrystusa, w której dusza
napełnia się łaską i otrzymuje zadatek przyszłej chwały" 129 .

Sobór Watykański II, konst. Sacrosanctum Concilium, 47.


Od początku Kościół był wierny poleceniu Pana. O Kościele jerozolimskim
powiedziano :

"Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w
modlitwach... Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po
domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca (Dz 2, 42. 46)."

http://www.katechizm.opoka.org.pl/rkkkII-2-1.htm

Obecność Chrystusa mocą Jego słowa i Ducha Świętego

1373 "Chrystus Jezus, który poniósł za nas śmierć, co więcej - zmartwychwstał,
siedzi po prawicy Boga i przyczynia się za nami" (Rz 8, 34), jest obecny na
wiele sposobów w swoim Kościele 182 : w swoim słowie, w modlitwie Kościoła, tam
"gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje" (Mt 18, 20), w ubogich, chorych,
więźniach 183 , w sakramentach, których jest sprawcą, w ofierze Mszy świętej i w
osobie szafarza, ale "zwłaszcza (jest obecny) pod postaciami eucharystycznymi" 184 .

1374 Sposób obecności Chrystusa pod postaciami eucharystycznymi jest wyjątkowy.
Stawia to Eucharystię ponad wszystkimi sakramentami i czyni z niej "jakby
doskonałość życia duchowego i cel, do którego zmierzają wszystkie sakramenty"
185 . W Najświętszym Sakramencie Eucharystii "są zawarte prawdziwie,
rzeczywiście i substancjalnie Ciało i Krew wraz z duszą i Bóstwem Pana naszego
Jezusa Chrystusa, a więc cały Chrystus" 186 . "Ta obecność nazywa się
<<rzeczywistą>> nie z racji wyłączności, jakby inne nie były <<rzeczywiste>>,
ale przede wszystkim dlatego, że jest substancjalna i przez nią uobecnia się
cały Chrystus, Bóg i człowiek" 187 .

1375 Przez przemianę chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa staje się On obecny
w tym sakramencie. Ojcowie Kościoła zdecydowanie potwierdzali wiarę Kościoła w
skuteczność słowa Chrystusa i działania Ducha Świętego dla dokonania tej
przemiany. Św. Jan Chryzostom wyjaśnia:

To nie człowiek sprawia, że dary stają się Ciałem i Krwią Chrystusa, ale sam
Chrystus, który został za nas ukrzyżowany. Kapłan reprezentujący Chrystusa
wypowiada te słowa, ale ich skuteczność i łaska pochodzą od Boga. To jest Ciało
moje, mówi kapłan. Słowa przemieniają dary złożone w ofierze 188 .

Święty Ambroży mówi o tej przemianie:

Nie ma tu tego, co ukształtowała natura, lecz co uświęciło błogosławieństwo, a
błogosławieństwo to większą posiada moc aniżeli natura, ponieważ zmienia samą
nawet naturę. Czyż więc słowa Chrystusa, który mógł z niczego stworzyć coś, co
nie istniało, nie są w stanie zmienić istniejących rzeczy na to, czym uprzednio
one nie były? Nie jest bowiem czymś mniejszym stwarzać naturę rzeczy, aniżeli ją
zmieniać 189 .

1376 Sobór Trydencki streszcza wiarę katolicką, nauczając: "Ponieważ Chrystus,
nasz Odkupiciel, powiedział, że to; co podawał pod postacią chleba, jest
prawdziwie Jego ciałem, przeto zawsze było w Kościele Bożym to przekonanie,
które święty Sobór wyraża dzisiaj na nowo, że przez konsekrację chleba i wina
dokonuje się przemiana całej substancji chleba w substancję Ciała Chrystusa,
Pana naszego, i całej substancji wina w substancję Jego Krwi. Święty Kościół
katolicki słusznie i właściwie nazwał tę przemianę przeistoczeniem" 190 .

1377 Eucharystyczna obecność Chrystusa zaczyna się w chwili konsekracji i trwa,
dopóki trwają postacie eucharystyczne. Cały Chrystus jest obecny w każdej z tych
postaci i cały w każdej ich cząstce, a więc łamanie chleba nie dzieli Chrystusa
191 .


1381 "Obecność prawdziwego Ciała Chrystusowego i prawdziwej Krwi w tym
sakramencie - jak mówi św. Tomasz - <<można pojąć nie zmysłami, lecz jedynie
przez wiarę, która opiera się na autorytecie Bożym>>. Stąd odnośnie do słów św.
Łukasza (22, 19): <<To jest Ciało moje, które za was będzie wydane>>, św. Cyryl
mówi: <<Nie powątpiewaj, czy to prawda, lecz raczej przyjmij z wiarą slowa
Zbawiciela, ponieważ On, który jest Prawdą nie kłamie>>" 195 :

[pele999]

SOBÓR TRYDENCKI
Sesja XXII (1562)
Nauka o Najświętszej Ofierze Mszy Św.

Rozdział I. [Ustanowienie najświętszej ofiary Mszy]. Ponieważ w pierwszym
Testamencie [oświadcza Apostoł Paweł] z powodu niemocy kapłaństwa lewickiego nie
było pełnej doskonałości, dlatego [zrządzeniem Boga, Ojca miłosierdzia] musiał
powstać nowy kapłan "na wzór Melchizedecha" [Rdz 14, 18; Ps 109, 4; Hbr 7, 11],
Pan nasz Jezus Chrystus, który by mógł dopełnić [Hbr 10,14] i udoskonalić
wszystkich potrzebujących uświęcenia. Ten przeto Bóg i Pan nasz - mimo że dla
dokonania ich wiekuistego odkupienia miał się tylko raz złożyć w ofierze Bogu
Ojcu przez śmierć na ołtarzu krzyża, jednak ze śmiercią nie miało ustać Jego
kapłaństwo [Hbr 7, 24-27] - dlatego podczas Ostatniej Wieczerzy, "tej nocy,
której został wydany" [1 Kor 11, 23], pragnął pozostawić Kościołowi, swej
umiłowanej Oblubienicy, ofiarę widzialną [zgodnie z wymaganiami ludzkiej
natury], ażeby uobecniała krwawą ofiarę mającą się raz dokonać na krzyżu, aż do
końca świata była jej trwałą pamiątką i przydzielała nam jej zbawczą moc
odpuszczania grzechów codziennie przez nas popełnianych. Ogłaszając się zatem
ustanowionym "kapłanem na wieki na wzór Melchizedecha" [Ps 109, 4], ofiarował
Bogu Ojcu ciało i krew swoją pod postaciami chleba i wina i pod symbolami tych
rzeczy Apostołom - których wtedy ustanowił kapłanami Nowego Przymierza - dał je
do spożycia oraz im i ich następcom w kapłaństwie polecił składać ofiarą
słowami: "To czyńcie na moją pamiątkę" [Łk 22, 19; 1 Kor 11, 24], jak to Kościół
zawsze rozumiał i nauczał [kan. 2].

Albowiem po odprawieniu Starej Paschy, którą rzesza synów Izraela ofiarowywała
na pamiątkę wyjścia z Egiptu [Wj 12, 21 nn], ustanowił Nową Paschę, by Go
Kościół poprzez posługę kapłanów pod widzialnymi znakami składał w ofierze na
pamiątkę mającego nastąpić przejścia z tego świata do Ojca, kiedy to odkupił nas
przelaniem swej krwi, "uwolnił nas spod panowania ciemności i przeniósł do
królestwa swego" (Kol 1, 13).

I ta jest zaiste ową czystą ofiarą, której nie może splamić żadna niegodność i
nieprawość ofiarujących, a którą Pan zapowiedział przez Malachiasza, że Jego
imieniu, które będzie wielkie wśród narodów, "na każdym miejscu będzie składana
ofiara czysta" (Mal l, 11). I na tę ofiarę wskazuje dość jasno Apostoł Paweł,
kiedy pisząc do Koryntian mówi, że ci, którzy splamili się "uczestniczeniem w
stole szatanów, nie mogą uczestniczyć w stole Pańskim" (1 Kor 10, 21), w obu
wypadkach przez stół rozumiejąc ołtarz. To jest w końcu owa ofiara, którą za
czasów prawa natury i Prawa starotestamentowego [Rdz 4, 4; 8, 20 ; 12, 8; 22; Wj
passim] wyobrażały podobieństwa ofiar, ponieważ obejmuje ona wszystkie oznaczane
przez nie dobra jako ich dopełnienie i udoskonalenie.

Dekret o Najświętszym Sakramencie

[pele999]

SOBÓR TRYDENCKI
Sesja XIII (1551)
Dekret o Najświętszym Sakramencie


Rozdział I. Rzeczywista obecność Pana naszego Jezusa Chrystusa w Najśw.
Sakramencie Eucharystii. - Najpierw święty Sobór naucza oraz otwarcie i jasno
wyznaje, że w Boskim Sakramencie św. Eucharystii po konsekracji chleba i wina
Pan nasz Jezus Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, znajduje się
prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie [kan. 1] pod postaciami owych
widzialnych rzeczy. Albowiem nie jest to sprzeczne, aby Zbawiciel nasz zasiadał
zawsze w niebiosach po prawicy Ojca naturalnym sposobem obecności, a mimo to był
obecny w swojej substancji na wielu innych miejscach sposobem istnienia
wprawdzie ledwo słowami wyrażalnym, który jednak jako dla Boga możliwy możemy
pomyśleć i mocno mamy wierzyć.

Tak bowiem jasno wyznawali wszyscy nasi Ojcowie, jacy tylko należeli do
prawdziwego Kościoła Chrystusowego, którzy o tym Najświętszym Sakramencie
nauczali: Podczas Ostatniej Wieczerzy Zbawiciel nasz ustanowił ten przedziwny
sakrament, gdy pobłogosławiwszy chleb i wino, wyraźnymi i jasnymi słowami
oświadczył, że daje im [Apostołom] swoje własne ciało i swoją krew. Słowa te,
upamiętnione. przez Ewangelistów [Mt 26, 26 nn; Mk 14, 22 nn; Łk 22, 19 nn] i
powtórzone później przez św. Pawła [1 Kor 11, 23 nn], ponieważ w, myśl Ojców
mają takie właściwe i wyraźne znaczenie, [dlatego] jest niesłychanie wielkim
występkiem, kiedy niektórzy uparci i przewrotni ludzie czynią z nich fałszywe i
zmyślone metafory, przeczące prawdzie ciała i krwi Chrystusa; czynią to wbrew
powszechnemu przekonaniu Kościoła, który, będąc "kolumną i podporą prawdy" [1 Tm
3, 15], odrzucił z obrzydzeniem wymysły bezbożnych ludzi jako szatańskie.
Przyjmując z wdzięczną pamięcią ten. najwznioślejszy i najwspanialszy dar Chrystusa.

Rozdział II. Okoliczności ustanowienia Najświętszego Sakramentu. - Tak więc
Zbawiciel nasz, mając odejść z tego świata do Ojca, ustanowił Sakrament, w
którym niejako wylał skarby swojej Boskiej miłości ku ludziom "czyniąc pamiątkę
cudów swoich" [Ps 110, 4]; nakazał nam przez jego spożywanie czcić "Jego pamięć"
[1 Kor 11, 24] i "opowiadać Jego śmierć, póki nic przyjdzie sądzić świat" [ib.
26]. Chciał zaś, by ten Sakrament był przyjmowany, jako duchowy pokarm dusz [Mt
26, 26], które by się nim karmiły i umacniały, żyjąc życiem Tego, który
powiedział: "Kto mnie pożywa, żyć będzie dla mnie" [J 6, 58] i jako środek
zaradczy uwalniający nas od powszednich grzechów i chroniący przed ciężkimi.
Chciał nadto, żeby ten sakrament był zadatkiem naszej przyszłej chwały i
wiecznej szczęśliwości, a więc i symbolem tego jednego ciała. którego On sam
jest Głową [1 Kor 11, 3; Ef 5, 23] i z którym chciał nas złączyć tak ścisłą
więzią wiary, nadziei i miłości, żebyśmy "wszyscy byli jednomyślni i nie było
wśród nas rozłamów" [1 Kor 1, 10].

Rozdział III. Wyższość Najśw. Sakramentu nad innymi sakramentami. - Wprawdzie
Najśw. Eucharystia ma to wspólne z innymi sakramentami, że "jest znakiem rzeczy
świętej i widzialnym wyrazem niewidzialnej łaski" (Decr. Grat, Deconsecr. c.
Sacrificium 32], to jednak jest w niej wzniosłe i osobliwe, że inne sakramenty
dopiero wtedy wykazują moc uświęcającą, kiedy ktoś z nich korzysta; tymczasem w
Eucharystii przed jej przyjęciem jest obecny sam Sprawca uświęcenia [kan. 4].
Jeszcze bowiem Apostołowie nie otrzymali Eucharystii z ręki Pana [Mt 26, 26; Mk
14, 22], gdy im prawdziwie sam oznajmił, że ciałem Jego jest to, co im dawał...
W Kościele Bożym stale wierzono, że zaraz po konsekracji przebywa prawdziwe
ciało Pana naszego i prawdziwa Jego krew pod postaciami chleba i wina, razem z
Jego duszą i Bóstwem. Ciało jest pod postacią chleba i krew pod postacią wina,
mocą stów, ale ciało jest też pod postacią wina, a krew pod postacią chleba oraz
dusza pod obiema postaciami na skutek tego naturalnego złączenia i
współistnienia, jakie mają względem siebie [wszystkie] części. Chrystusa Pana,
który "powstawszy z martwych, więcej już nie umiera" [Rz 6, 9]. Bóstwo zaś jest
z powodu przedziwnego hipostatycznego Jego zjednoczenia z ciałem i duszą [kan. 1
i 3]. Jest to więc zupełną prawdą, że tak jedna jak druga postać zawiera tyle
samo, co obie postacie razem. Cały bowiem i całkowity Chrystus jest pod postacią
chleba i pod każdą cząstką tej postaci, i cały pod postacią wina i pod jej
cząstkami [kan. 3].

Rozdział IV. Transsubstancjacja . Ponieważ zaś Chrystus, nasz Odkupiciel,
powiedział, że to, co podawał pod postacią chleba, jest prawdziwie Jego ciałem,
[przeto] zawsze było w Kościele Bożym to przekonanie, które dziś na nowo ten
święty Sobór wyraża, że przez konsekrację chleba i wina dokonywa się przemiana
całej substancji chleba w substancję ciała Chrystusa, Pana naszego, i całej
substancji wina w substancję Jego krwi. Tę przemianę trafnie i właściwie nazwał
święty katolicki Kościół przeistoczeniem [kan. 2].

[mirek-73]

Wszystkich obowiązuje zakaz spożywania krwi.Bóg jest przeciwny kanibalizmowi i
spożywaniu krwi.Dlaczego KK wprowadził krwawą Eucharystię wzorowaną na
Misteriach Mitry i Ozyrysa i każe czcić Eucharystycznego Jezusa,zamiast obecnego
w nas Chrystusa,nie da się racjonalnie wytłumaczyć.Dlatego jest to wielka
tajemnica niewiary.

[pele999]

Mowa eucharystyczna

22 Nazajutrz lud, stojąc po drugiej stronie jeziora, spostrzegł, że poza
jedną łodzią nie było tam żadnej innej oraz że Jezus nie wsiadł do łodzi razem
ze swymi uczniami, lecz że Jego uczniowie odpłynęli sami. 23 Tymczasem w pobliże
tego miejsca, gdzie spożyto chleb po modlitwie dziękczynnej Pana, przypłynęły do
Tyberiady inne łodzie. 24 A kiedy ludzie z tłumu zauważyli, że nie ma tam
Jezusa, a także Jego uczniów, wsiedli do łodzi, przybyli do Kafarnaum i tam
szukali Jezusa. 25 Gdy zaś odnaleźli Go na przeciwległym brzegu, rzekli do
Niego: «Rabbi, kiedy tu przybyłeś?»
26 W odpowiedzi rzekł im Jezus:
«Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Szukacie Mnie nie dlatego, żeście widzieli
znaki, ale dlatego, żeście jedli chleb do sytości. 27 Troszczcie się nie o ten
pokarm, który ginie, ale o ten, który trwa na wieki, a który da wam Syn
Człowieczy; Jego to bowiem pieczęcią swą naznaczył Bóg Ojciec». 28 Oni zaś
rzekli do Niego: «Cóż mamy czynić, abyśmy wykonywali dzieła Boże?» 29 Jezus
odpowiadając rzekł do nich: «Na tym polega dzieło [zamierzone przez] Boga,
abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał». 30 Rzekli do Niego: «Jakiego więc
dokonasz znaku, abyśmy go widzieli i Tobie uwierzyli? Cóż zdziałasz? 31 Ojcowie
nasi jedli mannę na pustyni, jak napisano: Dał im do jedzenia chleb z nieba»*.
32 Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Nie Mojżesz dał wam
chleb z nieba, ale dopiero Ojciec mój da wam prawdziwy chleb z nieba*. 33
Albowiem chlebem Bożym jest Ten, który z nieba zstępuje i życie daje światu». 34
Rzekli więc do Niego: «Panie, dawaj nam zawsze tego chleba!» 35 Odpowiedział im
Jezus: «Jam jest chleb życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto
we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie*. 36 Powiedziałem wam jednak:
Widzieliście Mnie, a przecież nie wierzycie. 37 Wszystko, co Mi daje Ojciec, do
Mnie przyjdzie, a tego, który do Mnie przychodzi, precz nie odrzucę, 38 ponieważ
z nieba zstąpiłem nie po to, aby pełnić swoją wolę, ale wolę Tego, który Mnie
posłał. 39 Jest wolą Tego, który Mię posłał, abym ze wszystkiego, co Mi dał,
niczego nie stracił, ale żebym to wskrzesił w dniu ostatecznym. 40 To bowiem
jest wolą Ojca mego, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w Niego, miał życie
wieczne. A ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym».
41 Ale Żydzi szemrali przeciwko Niemu, dlatego że powiedział: «Jam jest
chleb, który z nieba zstąpił». 42 I mówili: «Czyż to nie jest Jezus, syn Józefa,
którego ojca i matkę my znamy? Jakżeż może On teraz mówić: "Z nieba zstąpiłem"».
43 Jezus rzekł im w odpowiedzi: «Nie szemrajcie między sobą! 44 Nikt nie może
przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który Mnie posłał; Ja zaś
wskrzeszę go w dniu ostatecznym. 45 Napisane jest u Proroków: Oni wszyscy będą
uczniami Boga*. Każdy, kto od Ojca usłyszał i nauczył się, przyjdzie do Mnie. 46
Nie znaczy to, aby ktokolwiek widział Ojca; jedynie Ten, który jest od Boga,
widział Ojca*. 47 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto <we Mnie> wierzy, ma
życie wieczne.
48 Jam jest chleb życia. 49 * Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i pomarli.
50 To jest chleb, który z nieba zstępuje: kto go spożywa, nie umrze. 51 Ja
jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie
żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata». 52
Sprzeczali się więc między sobą Żydzi mówiąc: «Jak On może nam dać [swoje] ciało
do spożycia?»
53 Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie
będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie
będziecie mieli życia w sobie. 54 Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma
życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. 55 Ciało moje jest
prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. 56 Kto spożywa moje
Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. 57 Jak Mnie posłał żyjący
Ojciec, a Ja żyję przez* Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze
Mnie. 58 To jest chleb, który z nieba zstąpił - nie jest on taki jak ten, który
jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na
wieki». 59 To powiedział ucząc w synagodze w Kafarnaum.
60 A spośród Jego uczniów, którzy to usłyszeli, wielu mówiło: «Trudna jest
ta mowa. Któż jej może słuchać?» 61 Jezus jednak świadom tego, że uczniowie Jego
na to szemrali, rzekł do nich: «To was gorszy? 62 A gdy ujrzycie Syna
Człowieczego, jak będzie wstępował tam, gdzie był przedtem? 63 Duch daje życie;
ciało na nic się nie przyda*. Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są
życiem. 64 Lecz pośród was są tacy, którzy nie wierzą». Jezus bowiem na początku
wiedział, którzy to są , co nie wierzą, i kto miał Go wydać. 65 Rzekł więc: «Oto
dlaczego wam powiedziałem: Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli mu to nie
zostało dane przez Ojca». 66 Odtąd wielu uczniów Jego się wycofało i już z Nim
nie chodziło. 67 Rzekł więc Jezus do Dwunastu: «Czyż i wy chcecie odejść?» 68
Odpowiedział Mu Szymon Piotr: «Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia
wiecznego. 69 A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś Świętym Boga*». 70 Na to
rzekł do nich Jezus: «Czyż nie wybrałem was dwunastu? A jeden z was jest
diabłem». 71 Mówił zaś o Judaszu, synu Szymona Iskarioty. Ten bowiem - jeden z
Dwunastu - miał Go wydać.


J 6 , 22-71

[mirek-73]

pele999 napisał:

Jan 6,53.Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie
będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego,

nie będziecie mieli życia w sobie.

Jan 6,63.Duch daje życie;ciało(i krew) na nic się nie przyda*.
2 Kor.3,17.A Pan jest Duchem...

[pele999]

W Eucharystii Jezus jest prawdziwie obecny ze Swoim Ciałem, Krwią, Duszą i Bóstwem.
W Biblii ciało zwykle oznacza całą istotę ludzką.Krew w tekstach biblijnych
Starego Testamentu oznacza nie tylko element konieczny do życia, ale też
siedzibę sił życiowych (duszę). Czasami używa się tego słowa na oznaczenie
śmiertelnego życia człowieka (zwykle ze słowem ciało).

[pele999]

Spożywać Ciało i Krew Chrystusa oznacza jednoczenie się z Nim w sposób jak
najściślejszy przez Ducha, który ożywia.

[pele999]

Bardziej czytelne byłoby przytoczenie fragmentu w troche szerszym kontekscie :



"Jeżeli nie
będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie
będziecie mieli życia w sobie. 54 Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma
życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. 55 Ciało moje jest
prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. 56 Kto spożywa moje
Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. 57 Jak Mnie posłał żyjący
Ojciec, a Ja żyję przez* Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze
Mnie. 58 To jest chleb, który z nieba zstąpił - nie jest on taki jak ten, który
jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na
wieki».

[karbat]

texty o kanibalach i kanibalizmie - na watek ; obyczaje dzikich

[euzebiabio]

ostatnio korzystalam z wróżki sary i jestem zadowolona,wróżby się w większości sprawdziły, zajmuje się także rytuałami. zostawiam wam kontakt do niej [e-mail]