Ko.ściół Katolicki Sp z o.o. (cz. 2)

Ksiądz z parafianką oskarżeni w sprawie gwałtu

[edico]

Do 12 lat więzienia grozi księdzu za gwałt na 20-letniej kobiecie. Na ławie
oskarżonych obok swego byłego proboszcza zasiądzie też 30-letnia parafianka - za
nakłanianie ofiary gwałtu do zmiany zeznań. W piątek prokuratura skierowała do
sądu akt oskarżenia.
Na początku września ubiegłego roku na policję zgłosiła się 20-letnia mieszkanka
dzielnicy Północ i opowiedziała o okolicznościach gwałtu, jakiego miał się na
niej dopuścić 43-letni Krzysztof J., proboszcz jej parafii. Do gwałtu miało
dojść na plebanii, gdy kobieta przyszła porozmawiać z księdzem o szczegółach
obozu rekolekcyjnego. Jeszcze tego samego dnia duchowny został zatrzymany.
Księdzu przedstawiono zarzut gwałtu, a sąd zdecydował o tymczasowym aresztowaniu
duchownego. Jednym z dowodów były ślady przemocy na ciele kobiety.

Potem duchownemu areszt zamieniono - po poręczeniu bp. Jan Wątroby - na dozór
policyjny z zakazem opuszczania kraju i zakazem jakichkolwiek kontaktów z
pokrzywdzoną. Ksiądz J. został odesłany przez przełożonych do jednego z
klasztorów poza diecezją częstochowską.

Tymczasem część parafian nie uwierzyła w winę swego proboszcza. Jedna z jego
znajomych dotarła nawet do 20-latki i nakłaniała ją do wycofania oskarżeń. Teraz
30-letniej kobiecie postawiono zarzut nakłaniania do zmiany zeznań, za co grozi
do trzech lat więzienia.

Prokuratura nie zdradza żadnych szczegółów aktu oskarżenia. - Ze względu na
dobro ofiary wystąpiliśmy do sądu o utajnienie aktu oskarżenia i procesu - mówi
Romuald Basiński, rzecznik prokuratury. - Mogę tylko powiedzieć, że
współoskarżona nie jest krewną księdza - dodaje Basiński.

Aresztowanie księdza wykorzystał poszukiwany listem gończym oszust Sławomir
Janas z Bielska-Białej. Dotarł do jego siostry i, powołując się na wpływy w
kurii i wymiarze sprawiedliwości, wyłudził 10 tys. zł za obietnicę zwolnienia
kapłana z aresztu.
wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,3863176.html

Chrzest niemowląt sprzeczny z konstytucją i Biblią

[edico]

Nie przeczę, że tzw. "wartości" mogą być bardzo różnie pojmowane w zależności od
tego, czy ktoś jest polako-katolikiem czy też po prostu Polakiem bez żadnych
ozdobników organizacyjno-przymiotnikowych, dla którego Ojczyzna jest na
pierwszym a nie ostatnim miejscu. Ale przejdźmy do poruszonego tematu.

Prawo konstytucyjne rodziców w tej kwestii stwierdza bardzo wyraźnie:

"Art. 48. 1. Rodzice mają prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi
przekonaniami. Wychowanie to powinno uwzględniać stopień dojrzałości dziecka,
a także wolność jego sumienia i wyznania oraz jego przekonania."
Nie znam żadnego takiego niemowlaka, w stosunku do którego wymogi te mogły by
być zachowane.

Czy zatem rodzice mają prawo narzucać dziecku swoje wyznanie poprzez chrzest?
Przecież to jest niezgodne z konstytucją!!! :))
Zgodnie z obowiązującym prawem rodzice powinni poczekać, aż samo się
zdeklaruje na podstawie tego m.in. jak je wychowywali zgodnie z własnymi
przekonaniami po osiągnięciu pełnoletności.

Czyż widać, że Kościół katolicki w Polsce niewiele sobie robi z konstytucji i
traktuje niemowlęta w zasadzie jako własność ich katolickich rodziców?
Skoro jednak kościół Katolicki uważa, że od chwili poczęcia mamy prawo do
respektowania pełni naszych praw jako ludzie (z czym się całkowicie zgadzam),
to niech szanuje te ustanowione na własne potrzeby prawa sam!
W szczególności chodzi tu o wolność sumienia i wyznania. Wychowanie dziecka
zgodnie z własnymi przekonaniami nie musi oznaczać zabieranie dziecku wolności
wyboru.

Dziecko mogłoby chodzić na katechezę zreformowaną tak, żeby odpowiadała normom
konstytucyjnym i nie robiła dzieciom wody z mózgu, tylko pozwalała im myśleć
samodzielnie i podkreślała znaczenie wiary dla duchowości człowieka. Wtedy
spełniłoby się marzenie "Marzenia" - żadnych fałszywych katolików, wszyscy w
KK z wyboru, przestrzegający najdrobniejszych zakazów i nakazów, zachowujący
się zawsze "po katolicku".


Na podobnym stanowisku stoją zresztą teksty Pisma Świętego,
-----------------------------------------------------------
z których jednoznacznie wynika, że chrzest zawsze musi być poprzedzony
świadomą wiarą, a niemowlę do wiary jest jeszcze niezdolne - chyba że taki
fakt jest mi jeszcze nie znany.

Przecież, jeżeli na początku Kościoła Apostołowie głosili Ewangelię, to jest
czymś chyba oczywistym, że słuchacze musieli najpierw uwierzyć, a dopiero
potem przyjmowali chrzest. Już Tertulian — apologeta chrześcijański z II/III
w. — był przeciwny takim praktykom.

W ewangelii wg św. Marka czytamy bardzo wyraźne stwierdzenie: "Kto uwierzy i
ochrzci się, będzie zbawiony" (Mk 16,16) - a nie na odwrót.
Cóż warte są w tej sytuacji tradycyjne kościelne strachy na lachy o piekle czy
otchłani dla niechrzczonych niemowląt, skoro Syn Człowieczy nie przyszedł
zatracać dusze ludzkie, ale zbawiać (Ewangelia wg Łukasza 9, 56). Nawet
Komisja Teologów uznała, że trzeba to zmienić. Mizmat ten funkocjonował jako
teoria teologiczna - jak zaznaczył sam papież Ratzinger - a nie żadne prawo
boskie czy też kościelne. Ale jakie ma to znaczenie dla praktyki kościelnej?

Dziwne to jest zwłaszcza dla tego, że to chyba ani nie św. Tomasz, ani nie
Ratzinger, ani nie Komisja Teologów ani żaden z innych ludzi nie ma prawa
oceniać, dokąd trafi człowiek trafi po śmierci. Czy nie nadchodzi już może
powoli czas na zakończczenie farsy uzurpowania sobie prawa do decydowania o
czyjejś drodze za życia a tym samym – o zgrozo – po śmierci bez względu na
tego typu tradycje Kościelne?
Wątpię bowiem, czy przy dzisiejszej pragmatyce kościelnej urzędnicy i
funkcjonariusze Kościoła zbliżyli by się do poglądów Jeshua, skoro traktują
Judasza tak, jak traktują.

Człowiek dojrzały, świadomie podejmujący decyzję, będzie musiał najpierw
pokazać kim jest, czy potrafi spełnić warunki wymagane od chrześcijanina:
- "...jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest" (List Pawła do Efezjan 4, 5)
- "...kto pragnie wejść do Królestwa Bożego, musi...narodzić się z wody i
ducha" (Ewangelia wg Jana 3, 5)
- "...uwierzy i ochrzci się będzie zbawiony" (Ewangelia wg Marka 16, 16)

Czy chrzest niemowląt wprowadzony przez synod w Kartaginie w 418 r. nie służył
tylko i wyłącznie automatycznemu przyrostowi szeregów Kościoła?

Po prostu jakiś człowiek się rodzi w katolickiej rodzinie, jest ochrzczony w
nie biblijnym na chrzest czasie, a później już płynie w środowisku, aby się
nie różnić od większości i nie narażać na organizacyjne sankcje otoczenia i
kłopoty.

Czy to wszystko w realizowanych praktykach Krk można nazwać wartościami w
dobrym tego słowa znaczeniu?

[Gość: kazik]

brawo edico.czyli wielbic Stworce nalezy zgodnie z Jego wola,bo to do Niego
nalezy PRAWO,jako Stworcy.Jezus to potwierdzal swa dzialalnoscia i wszystkim
nasladowcom zalecil tez.to co po calym tzw.chrzescijanstwie[nie mylic z
prawdziwym chrystianizmem]sie dzieje,dowodzi tylko,ze daleko sa od prawdziwego
Boga,a i Duch Jego,tez to wszystko oposcil.i tak to juz niestety bedzie,do czasu
zniszczenia Babilonu Wielkiego i Armagedonu.
indywidualnie,mozna tego wszystkiego uniknac i czuje,ze ty wiesz jak.czas
jeszcze jest i to dla kazdego o szczerym sercu czlowieka.
pozdr.

ingres stop i beatyfikacja też stop ?

[Gość: aqq]

"Jeszcze w sierpniu Krzysztof Zając, dyrektor Biura Prawnego IPN, mówił w
Senacie "mogę podać przykład osoby duchownej, której proces beatyfikacyjny się
toczy, co do której jest wpis z konkretną datą, dwukrotny, po kolei, i są
dokumenty w tym samym czasie zbierane na nią, i protokół zniszczenia akt."

brawo!!! , "Rz" pyta : "Na co wydano milony zł?"

[wyksztalciuch55]

Na co wydano miliony złotych?

Poniedziałek, 22 stycznia (06:48)

Gdy w gruzach hali MTK ratownicy szukali ciał, w całym kraju trwała wielka akcja
pomocy dla ofiar i ich rodzin. Pieniądze płynęły szerokim strumieniem. Co się z
nimi stało i w jakiej sytuacji są ci, którzy stracili najbliższych i zdrowie? -
stawia pytanie "Rzeczpospolita".

28 stycznia 2006 r., późne popołudnie. W hali MTK trwa wystawa gołębi. Na gości
i wystawców wali się ważąca setki ton konstrukcja budynku. Ginie 65 osób, 173
zostają ranne.

Niemal natychmiast instytucje państwowe i największe organizacje pozarządowe
deklarują pomoc dla poszkodowanych i rodzin tych, którzy zginęli. Ale to nie
wszystko. Poruszeni tragedią Polacy wysyłają esemesy na specjalne numery. Każdy
to 2,44 zł. Część pieniędzy zabiera fiskus, bo Ministerstwo Finansów nie
zwolniło charytatywnych esemesów z 22-proc. VAT. - W ciągu miesiąca nasi
abonenci wysłali blisko milion esemesów. Całkowity dochód netto, czyli prawie 2
miliony złotych, przekazany został Caritas Polska - mówi Marcin Gruszka z sieci
Orange. Podobne sumy na konto Caritas Polska wpłacili pozostali operatorzy, Plus
i Era.
czytaj dalej


Były też spontaniczne inicjatywy, choćby koncerty solidarności z ofiarami MTK.
Czy pieniądze trafiły do poszkodowanych? Nie wiadomo. - To kwestia uczciwości
organizatorów, my nie mamy żadnych rozliczeń - mówi rzecznik wojewody śląskiego
Marta Malik.

Źródło informacji: INTERIA.PL/PAP
Biuletyn Fakty

Zobacz dzisiejsze wydanie biuletynu Fakty »

* Drukuj stronę
* Wyślij link
* Kanały RSS

Oceń artykuł

* Kiepski
* Poniżej średniej
* Średni
* Powyżej średniej
* Bardzo dobry

kliknij aby ocenić
AKTUALNA OCENA 4.11
Zobacz najwyżej oceniane artykuły »
Wasze komentarze (70)

Dodaj komentarz

*
zamiast ... (2)
( 2007-01-22 10:49)
~KATOLK

...PISAĆ KOMENTARZE PO PROSTU NIE DAWAJCIE NA TĘ
INSTYTUCJĘ ŻADNYCH PIENIĘDZY I JUŻ. A CO DO
ROZL...
o
Re: zamiast ...
( 2007-01-22 18:29)
~veles

I co z tego,że nie dam, jak z moich podatków czy
chcę czy też nie dadzą radni,senatorowie lub
pos...
*
Caritas (3)
( 2007-01-22 16:11)
~Marianna

Ludzie czy wyście oszaleli? Może w waszej diecezji
jest inaczej, ale w gdańskiej tylko Caritas na...
o
Re: Caritas
( 2007-01-22 18:18)
~po

Tak tylko Caritas ; 1.utrzymuje tylko swoje
wytypowane owieczki(za komuny pomoc otrzymywali
wierz...
*
nasze podatki
( 2007-01-22 18:01)
~niu

nasze podatki idą nie tylko na państwo ale na
wiele innych instytucji nie państwowych i nie
muszą...
*
Caritas Polska kubły pomyj (2)
( 2007-01-22 09:23)
~:-((

wylewa za pomocą swych popleczników na akcje
Owsiaka który w necie publikuje rozliczenia swoich
a...
o
Re: Re: Caritas Polska kubły pomyj
( 2007-01-22 16:38)
~:-))

Jak się czuję teraz klakierzy którzy tu na forum
odsądzali Owsiaka od czci i wiary?
*
prawdopodobmnie na stolki dla kolesiow
( 2007-01-22 16:34)
~Jan

prawdopodobmnie na stolki dla kolesiow
*
Nigdy na Caritas!!!
( 2007-01-22 16:31)
~kiha

Oczywiście że nie !lepiej by mi ręka uschła
*
Skandal (2)
( 2007-01-22 13:32)
~oburzona-oszukana

Dlaczego pieniądze przekazywane na pomoc dla
poszkodowanych muszą przechodzić przez łapy
Caritasu...
o
Re: Skandal
( 2007-01-22 16:29)
~katolik

Mam wiele do oddania ,ale nigdy przez
Caritas-zlodzieje
*
Kto rozlicza
( 2007-01-22 16:19)
~Jeszcze polak

PIS rozlicza przeszlosc,a przekrety robi z
terazniejszoscia.
PIS nie panuje nad niczym.Duzo obi...
*
taaaaa...na pewno trafily.........
( 2007-01-22 15:49)
~m

Kolejni zlodzieje, ot co!!!!!!!!!!
*
Przykro to pisać ale znam kilka przykładów na n...
( 2007-01-22 15:29)
~obserwator

To zgroza aby kościelna fundacja tak bezczelnie
okradała ludzi. Nienawidzą Owsiaka za jego
uczciw...
*
To dobrze , ze poruszyliście ten temat.Caritas ... (1)
( 2007-01-22 10:43)
~meg

To dobrze , ze poruszyliście ten temat.Caritas
otrzymal olbrzymie pieniadze dla poszkodowanych i
...
o
Niestety
( 2007-01-22 15:19)
~Maleniak

Niestety tylko Bóg. Są niezależni nawet od
Papieża.
*
Caritas?
( 2007-01-22 14:40)
~kutwa

no to ile fur kler sobie kupił?
*
A złodziejski fiskus to nawet na największej tr...
( 2007-01-22 14:26)
~kura

chce się dorobić. Ale Stokłosie pozwolono oszukac
i zniknąc. To ptwierdza stare przysłowie: ma...
*
Nigdy nie daję na Caritas jak już daję to ludzi...
( 2007-01-22 14:19)
~aga

albo takim fundacjom jak Anny Dymnej czy Ofsiakowi
zawsze się solidnie rozliczają i jeszcze prześ...
*
DARMOZJADY W SUTANNACH !!!!!!!!!!!!!!
( 2007-01-22 13:48)
~J.S.B.Z.K.

Za tymi złodziejami nikt nie trafi,nie wszystkie
sumy
są księgowane.Po za tym część pieniędzy za...
*
Caritas
( 2007-01-22 13:42)
~kuba

Musle ze red.Rzeczpospolitej powinna skontaktowac
sie z rodzinami poszkodowanych,ustalic wysokosc...
*
Nigdy nie dałem i nie dam gdy bedzie maczała p...
( 2007-01-22 13:42)
~Nigdy !

bo oni nigdy ! nie rozliczaja sie na co ile kiedy
, to worek bez dna pieniadze giną tam jak w cza...
*
Widzę kolejnego Maybacha na horyzoncie
( 2007-01-22 13:40)
~paweł

Ciekawe kto nim przyjedzie? Rydzyk już ma
*
EPISKPOAT POLSKI TO INSTYTUCJA ŚWIĘTA DLA PREZY...
( 2007-01-22 13:21)
~FROGMEN

Ja bym zamienił prezydenta na kardynała premiera
na ojca rydzyka a maciarewicza na biskupa
wielgu...
*
Też się skusiłem i wysłałem sms choć nigdy tego...
( 2007-01-22 12:58)
~SMS

nie zrobię i nigdy nie dam nawet złotówki na żadną
akcję charytatywnom kazda fundaja czy akcja to...

Dodaj komentarz

[Gość: e]

fakty.interia.pl/prasa/news/na-co-wydano-miliony-zlotych,860991,16

Piaseczno

[Gość: e]

img299.imageshack.us/img299/7122/piasecznogg2.jpg

[edico]

widać radość, a nie takie smuty i znużenie.

ciekawy wywiad z K.Kutzem na temat KoKa

[wyksztalciuch55]

fakty.interia.pl/kraj/news/kosciol-wchodzi-w-wielki-kryzys,861123,3

[Gość: katolik]

zal czytac, co wielu z Was wypisuje, czy kiedykolwiek zastanowiliście się nad
tym?

[edico]

Gość portalu: katolik napisał(a):

> zal czytac, co wielu z Was wypisuje, czy kiedykolwiek zastanowiliście się nad
> tym?

Czytać i pisać to wcale nie to samo, co wyprawiać. Czy zastanawiałeś się kiedy
kolwiek nad dysproporcją tych pojęć i hipokryzją katolicyzmu?

[Gość: q]

a mowią że naszego nie ma w Davos. przecież jest

www.joemonster.org/i/k/prezydent.jpg

[Gość: :)]

hahahahha

rekolekcje Opus Dei dla posłów z PO

[Gość: z]

"G.W."-22.01.2007r :


"Wyprawą do pustelni św.Brata Alberta w Tatrach zakończyły sie w sobotę
dwudniowe rekolekcje PO , które odprawił ks.Stefan Moszoro-Dąbrowski z Opus Dei.
Do Zakopanego zjechało 80 parlamentarzystów PO m.in. : Jan Rokita , Julia Pitera
,Aleksander Grad ,Ireneusz Raś , Jarosław Wałęsa"

[Gość: nuhy]

o co tyle szumu?????

[Gość: katol]

własnie nie wiem o co tym ludkom chodzi.

o.Bartoś zrzucil habit

[Gość: W]

zrzucają habity jak kiedys partyjniacy legitymacje PZPR :)))

www.rzeczpospolita.pl/gazeta/wydanie_070125/kraj/kraj_a_3.html

5 księży donosilo na Wałęsę

[Gość: 1e3c]

"Wśród 140 tajnych współpracowników służb specjalnych PRL, którzy donosili na
Lecha Wałęsę, znalazło się 5 księży. Znany z szacunku i miłości do Kościoła
Wałęsa odmawia podania ich nazwisk".

[Gość: ja]

a mógłby.

[edico]

Widocznie niezbyt pragnie, by prawda go wyzwoliła :))

list papieski z 2001 r "Sacramentorum Sanctitais T

[Gość: aw]

...Tutea" nakazujący przypadki pedofilii wśród kleru tuszować i trzymać w tzw
"sekrecie papieskim"
www.wprost.pl/ar/?O=64285

Milczenie kardynała Dziwisza

[edico]

Przez kilka miesięcy byliśmy świadkami podejmowanych przez kardynała Stanisława
Dziwisza prób uciszania księdza Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego. Były kapelan
NSZZ „Solidarność" w Nowej Hucie stara się wyjaśnić kwestie współpracy
duchownych ze Służbą Bezpieczeństwa. Był za to karany przez kardynała, który
między innymi zakazał mu kontaktować się z mediami. Chociaż pracę nad książką
poświęconą współpracy kleru z bezpieką ksiądz Zaleski zakończył we wrześniu, do
tej pory nie została ona wydrukowana. Co więcej, krakowski kardynał nie zabrania
swoim podwładnym publicznie dyskredytować kapłana.

Takie postępowanie nie przystaje do wizerunku dobrodusznego „Stasia" – jak zwykł
nazywać swojego sekretarza Jana Paweł II. Z naszych ustaleń wynika, że Stanisław
Dziwisz, jeszcze pracując w Watykanie, miał swój udział w tuszowaniu skandali, w
które byli zamieszani duchowni, w tym sprawy arcybiskupa Juliusza Paetza.

List zlekceważony

[edico]

W 2002 roku „Rzeczpospolita" w artykule „Grzech w pałacu arcybiskupim"
poinformowała, że metropolita poznański abp Paetz molestował kleryków.
Publikacja ta była konsekwencją niechęci władz kościelnych do zajęcia się tym
problemem. Ponad dwa lata lokalne środowisko katolickie próbowało rozwiązać
sprawę homoseksualnych skłonności arcybiskupa bez jej upubliczniania. Na nic się
zdały jednak rozmowy z metropolitą podejmowane przez kilku poznańskich
duchownych. Ponieważ nie było żadnej reakcji z jego strony, w sierpniu 2000 roku
grupa kapłanów i świeckich katolików napisała list do władz kościelnych.
Zawieziono go do Rzymu i wręczono biskupowi Dziwiszowi. Z uwagi na jego bliski
kontakt z Janem Pawłem II liczono na interwencję, zanim dojdzie do medialnego
skandalu.

Osobisty sekretarz papieża otrzymał udokumentowane sygnały o nagannym zachowaniu
ówczesnego poznańskiego metropolity, ale – wszystko na to wskazuje – nie
przekazał ich papieżowi. Jan Paweł II znacznie później dowiedział się o
molestowaniu kleryków przez poznańskiego arcybiskupa.

Dlaczego papieski sekretarz zlekceważył problem? Dlaczego prawdopodobnie nie
poinformował o sprawie Jana Pawła II? Trudno rozstrzygnąć. Nie był to wypadek
odosobniony.

Tragedia bez reakcji

[edico]

Dotarliśmy do wstrząsającego dokumentu, który budzi wątpliwości co do postawy
Dziwisza wobec skandali obyczajowych z udziałem księży. 5 grudnia 2002 roku list
do biskupa Dziwisza wysłał ojciec Antonio Ornelas – meksykański duchowny. Nie
był to zwykły kapłan, lecz doktor praw kościelnych, wieloletni członek trybunału
kościelnego (sądu duchownego) w Meksyku.

Ojciec Antonio zwrócił się do sekretarza papieskiego z prośbąo interwencję w
sprawie ojca Marciala Maciela Degollady, założyciela i przełożonego zgromadzenia
Legio Christi (Legionistów Chrystusa). Miał on się dopuścić „licznych nadużyć
seksualnych" wobec ośmiu nieletnich członków zgromadzenia. Klerycy byli też
„świadkami ciężkich przestępstw przeciwko moralności ludzkiej i religijnej" –
„większość z nich walczy o zachowanie wiary". Jeden z nich miał być wykorzystany
przez o. Marciala 40 razy.

List zawiera także informacje o czynach kryminalnych wobec ofiar molestowania,
którym „o. Marcial i jego przyjaciele grożą śmiercią i agresją fizyczną". Kapłan
wspomniał też o prześladowaniu go z powodu próby postawienia ojca Marciala przed
kościelnym sądem. Napisał, że w „Kurii Rzymskiej kardynałowie jeżdżą samochodami
podarowanymi przez o. Marciala".

Co ciekawe, wstrząsający list napisany został po polsku. Meksykańskiemu
duchownemu zależało, żeby trafił do Dziwisza, który był w Watykanie znany z
tego, że ceni polskie akcenty w zachowaniach wobec niego. Niestety, podobnie jak
w wypadku listu dotyczącego abp. Paetza, interwencja Ornelasa u Stanisława
Dziwisza nic nie pomogła. Kapłan prawdopodobnie nie otrzymał odpowiedzi. Niemal
na pewno Jan Paweł II nie został o sprawie poinformowany, bo zapewne podjąłby
kroki wyjaśniające (tak zrobił natychmiast, gdy dowiedział się o abp. Paetzu).
Przełożony Legionistów Chrystusa, o. Maciel został skłoniony do rezygnacji z
funkcji i ukarany dopiero ponad trzy lata później, w maju ubiegłego roku przez
Benedykta XVI.

Wsparcie dla Paetza

[edico]

Trudno nie zauważyć, że powrót na scenę publiczną emerytowanego w trybie nagłym
poznańskiego arcybiskupa wiąże się z powrotem papieskiego sekretarza do Polski.
Paetz uczestniczył w sierpniu 2005 roku w ingresie arcybiskupim Stanisława
Dziwisza po jego przyjeździe do kraju. W marcu 2006 roku był natomiast gościem
na przyjęciu wydanym na cześć kardynała w Krakowie. Nie bez wiedzy tego
dostojnika kościelnego Paetz uczestniczył także w Krakowie w oficjalnych
spotkaniach z Benedyktem XVI podczas jego wizyty w Polsce.

Dziwisz i Paetz dobrze się znają. Spędzili wiele lat w Watykanie, pełniąc ważne
funkcje w otoczeniu papieskim. Czy znajomość uprawnia jednak grającego teraz
pierwsze skrzypce w polskim Kościele kardynała do legitymizacji bohatera
największego obyczajowego skandalu kościelnego w Polsce?

– Chrystus mówił, że prawda nas wyzwoli, ale niestety, wielu hierarchom brakuje
odwagi, by się zmierzyć z prawdą. Dlatego ukrywa się kłopotliwe sprawy, zamiast
je wyjaśniać – mówi jeden z poznańskich katolików. – A przecież historia
pokazuje, że zamiatanie śmieci pod dywan daje przeciwny skutek do zamierzonego.
Gdyby list przekazany w 2000 roku Dziwiszowi nie został zlekceważony, pewnie w
2002 roku sprawa Paetza nie pojawiłaby się w mediach. Podobnie będzie zapewne ze
sprawą ks. Zaleskiego. Kneblowanie go przez Dziwisza ma opłakane skutki dla
polskiego Kościoła. Przykre jest to, że takie działania wyglądają na popieranie
przez kardynała tych, którzy złamali prawo i obyczaje. •

Kardynał Stanisław Dziwisz utrudnia ujawnianie ciemnych stron życia niektórych
duchownych. Z naszych ustaleń wynika, że robił tak już, gdy był w Watykanie –
między innymi w sprawie arcybiskupa Juliusza Paetza.

Kardynał Dziwisz nie odpowiada

[edico]

Na początku grudnia ubiegłego roku zwróciliśmy się do kardynała Dziwisza za
pośrednictwem jego rzecznika o odpowiedź na następujące pytania:

1. Czy latem 2000 roku otrzymał ksiądz kardynał list od poznańskich duchownych i
katolików świeckich w sprawie abp. Juliusza Paetza w związku z jego
kontrowersyjnymi zachowaniami wobec kleryków? Jeśli tak, to czy interweniował
ksiądz kardynał w tej sprawie u ś.p. Jana Pawła II?

2. Czy po śmierci Papieża, po swoim powrocie do Polski, podejmował ksiądz
kardynał abp. Paetza? Jeśli zaś doszło do takiego spotkania, to czy zabiegał o
nie abp Paetz?

3. Czy w 2002 roku otrzymał ksiądz kardynał od ojca Antonia Ornelasa list w
sprawie ojca Marciala Maciela Degollady, założyciela i przełożonego zgromadzenia
Legio Christi? Jeśli tak, to czy podjął ksiądz kardynał interwencję w tej
sprawie u Jana Pawła II?

15 grudnia rzecznik kardynała ks. Robert Nocek napisał do nas: „Temat ten wymaga
poważnych przemyśleń i przypomnień, gdyż pytania są prowokacyjne i każda
odpowiedź – zarówno pozytywna, jak i negatywna – może być w różnoraki sposób
interpretowana. Niekoniecznie zgodnie z prawdą".

Minęły prawie dwa miesiące, a mimo wielokrotnych przypomnień żadnej odpowiedzi
na nasze pytania nie otrzymaliśmy.

Krzysztof Kaźmierczak
[e-mail]
www.glos.com/index.php?ida=2143

22

[Gość: p]

001. arcybiskup Stanisław Wielgus - TW GREY
002. biskup Mieczysław Cisło - TW RZYMIANIN
003. biskup Jerzy Dąbrowski - TW IGNACY
004. biskup Wiesław Mering - TW LUCJAN
005. biskup Wiktor Skworc - TW DĄBROWSKI
006. prałat Ludwik Grochowina - TW LUDWIK
007. ksiądz profesor Stanisław Kowalczyk - TW WITOLD
008. ksiądz profesor Antoni Misiaszek - TW PROFESOR
009. ksiądz Janusz Bielański - TW WAGA
010. ksiądz Franciszek Cybula - TW FRANKO
011. ksiądz Michał Czajkowski - TW JANKOWSKI
012. ksiądz Mirosław Drozdek - TW EWA
013. ksiądz Józef Gorzelany - TW TURYSTA
014. ksiądz Tadeusz Hebel - TW BRONISŁAW
015. ksiądz Konrad Hejmo - TW HEJNAŁ
016. ksiądz Jerzy Michał Kuehnbaum - TW JULIAN
017. ksiądz Wiesław Lauer - TW SZEJK
018. ksiądz Mieczysław Łukaszczyk - TW TURYSTA
019. ksiądz Mieczysław Maliński - TW DELTA
020. ksiądz Władysław Matys - TW WOJTEK
021. ksiądz Witold Strykowski - TW ŚLĄSKI
022. ojciec Józef Efrem Osiadły - TW SZCZEPAN

12 biskupów

[arent5]

"Ramzes, Profesor, Apollo, Wacław, Pisarz, Franciszek, Stolnik, Bolesław, Bernat,
Pasterz, Władysław oraz Tadeusz - to kryptonimy biskupów, którzy donosili SB.
Bezpieka posługiwała się tymi 12 hierarchami dla rozgrywek personalnych na
szczytach kościelnej władzy" - ujawnia "Dziennik" z 9 I 2007 r.

nowy produkt

[Gość: jankomuzykant]

od jutra w ogólnej sprzedaży / księgarnie i kioski/ wspomnienia służącego,
przepraszam, sekretarza. KK sp. z o.o. wzbogaci się o nowe miliony. Czytelnicy
gremialnie pójdą i kupią, ciekawi tajemnic papieskiej alkowy. Miłej lektury.

[Gość: Ed]

W wyniku przeprowadzonego śledztwa wynika, że Jan Paweł I, biskup Wenecji Albino
Luciano został zabity po trzydziestu trzech dniach pontyfikatu.

Były co najmniej dwie przyczyny morderstwa: modernistyczne przekonania papieża
(między innymi był za regulacją urodzin i stosowaniem środków antykoncepcyjnych)
oraz obawa przed ujawnieniem nadużyć dokonywanych przez hierarchów kościoła do
spółki z mafią, lożą masońską, organizacją faszystowską, które nawzajem się
przenikały.

Wszystkie najważniejsze osoby zamieszane w nadużycia zostały zamordowane lub
ginęły w dziwnych wypadkach z wyjątkiem głównego machera ze strony watykańskiej,
Amerykanina pochodzenia litewskiego, biskupa Marcinkusa.

W Wenecji istniał Banca Cattolica Veneto zwany bankiem księży, bank był dumą
biskupa Lucianiego i całej prowincji weneckiej. Tak było do 1972 r., kiedy bank
nagle przestał udzielać korzystnie oprocentowanych kredytów dla księży. Do tej
pory (od 1946 r.) 51% akcji banku znajdowało się w posiadaniu Instituto per la
Opere di Religione (IOR) zwanym Bankiem Watykańskim. W 1946 r. dyrektor Banku
Watykańskiego Paul Marcinkus sprzedał 37% akcji Banca Cattolica Veneto Roberto
Calviemu, szefowi mediolańskiego Banco Ambrosiano.

W Wenecji zawrzało, Albino Luciano pojechał do Rzymu, aby wysondować, o co
chodzi w tej całej sprawie. Udał się do swojego przyjaciela arcybiskupa
Giovanniego Benellego.

Cała transakcja była rezultatem planu opracowanego wspólnie przez Calviego,
Sindonę i Marcinkusa. Firmę pod nazwą Pacchetti Calvi kupił od Sindony, kiedy
kurs jej akcji sztucznie zaniżono posługując się kryminalnymi metodami.
Marcinkus dopomógł Calviemu w ukryciu tej i innych nielegalnych operacji przed
instancjami nadzorującymi banki włoskie, stawiając mu do dyspozycji instytucję i
nazwę Banku Watykańskiego.

Papież Paweł VI wiedział o tym wszystkim, ale nie uczynił nic, aby ukarać
Marcinkusa.

W 1973 r. w Watykanie pojawili się goście z Ministerstwa Sprawiedliwości USA i
FBI. Poinformowali oni stronę kościelną o wykryciu malwersacji na dużą skalę. W
1971 r. do Rzymu dostarczono pakiet doskonale podrobionych papierów
wartościowych wykonanych przez specjalistów z amerykańskiej mafii. Była to
pierwsza partia o wartości 14,5 mln dolarów. Ogółem zamówienie opiewało na 950
mln dolarów. Papiery zamówił Marcinkus za cenę 475 mln dolarów. Pośredniczyli
Austriak Leopold Ledl oraz Mario Foligni znany jako "hrabia San Francisco".

Marcinkus był przybocznym gorylem papieża i taki pseudonim przylgnął do jego
osoby. Marcinkus zaprzyjaźnił się z Pasquale Macchim, członkiem tak zwanej mafii
mediolańskiej, grupy doradców papieża, przywiezionej przez niego z miasta, z
którego przybył do Rzymu.

Po krachu na giełdzie w Mediolanie, sędziowie, świadkowie i sprawcy oszustw
zaczęli ginąć. 10 lipca 1976 r. zastrzelono Vittorio Occorsio, który prowadził
śledztwo w sprawie związków łączących lożę masońską P2 i ruch neofaszystowski.
Zginęli także: Emilio Alessandrini, sędzia śledczy zajmujący się oszustwami
Banco Ambrosiano, Mino Pecorelli, członek loży P2, który zgodził się na
współpracę z policją, Giorgio Ambrosoli, świadek, który złożył zeznania
obciążające Sindonę, Boris Guliano, szef policji z Palermo, który rozmawiał z
Ambrosolim tuż przed smiercią. Roberto Calvi popełnił "samobójstwo" w 1982 r.
Jego sekretarka też zabiła się skacząc z okna czwartego piętra. Michele Sindona
został skazany w Stanach Zjednoczonych na 25 lat więzienia.

Marcinkus zachował swoje stanowisko "goryla papieża", ale przestał wyjeżdżać z
Watykanu, ponieważ groziło mu aresztowanie przez służby specjalne Stanów
Zjednoczonych.

Na polecenie Jana Pawła II Calvi i Marcinkus organizowali przekazywanie
pieniędzy z diecezji chicagowskiej do Polski. Gdyby to była prawda, to okazałoby
się, że kościół polski i Solidarność korzystali z brudnych pieniędzy.

Calvi często mówił o tych transferach pieniędzy do Polski, kiedy rozmawiał z
przyjaciółmi lub ludźmi zaufanymi. Jednym z tych zaufanych był Carboni, który -
jak przystoi solidnemu członkowi P2 - potajemnie włączał magnetofon:

"Marcinkus musi uważać na Casarolego, który jest przywódcą grupy opozycyjnej.
Gdyby Casaroli spotkał kiedyś w Nowym Jorku jednego z tych finansistów
pracujących dla Marcinkusa, i wysyłających pieniądze dla "Solidarności", wówczas
z Watykanu nie pozostałby kamień na kamieniu. Albo gdyby Casaroli znalazł
chociażby jeden z tych dokumentów, o których ja wiem - wówczas żegnaj
Marcinkusie, żegnaj Wojtyło. Żegnaj "Solidarności". Wystarczyłaby jedynie
ostatnia operacja na sumę 20 mln dolarów. Opowiedziałem o tym także
Andreottiemu, ale nie wiadomo dokładnie po czyjej stronie on stoi. Gdyby sprawy
we Włoszech przybrały niekorzystny obrót, wówczas Watykan musiałby wynająć sobie
budynek w Waszyngtonie, na tyłach Pentagonu. W każdym razie bardzo daleko od
Bazyliki Św. Piotra."

Ogólna suma pieniędzy, która na polecenie Watykanu przemycono potajemnie i
nielegalnie do kas "Solidarności", wynosi ponad 100 mln dolarów.

Cody umarł w 1982 r., Casaroli dostał wysokie stanowisko w Watykanie, Andreotti
został osobistym przyjacielem Jan Pawła II, Reagan i Jan Paweł II osobiście
współpracowali w obaleniu komunizmu w Polsce, wymiar sprawiedliwości Włoch nie
wykrył, kto zorganizował zamach Alego Agcy na papieża, chociaż w śledztwie
przewijało się szereg wątków.

no to gdzie ten Bóg ?

[arent5]

Bóg w mózgu?
Jak traktować fakt, że wiele osób zapewnia, iż prowadzi rozmowy z Bogiem lub
aniołami?
Jak traktować fakt, że wiele osób zapewnia, iż prowadzi rozmowy z Bogiem lub
aniołami? /AFP

Niedziela, 28 stycznia (07:00)

Wiele osób twierdzi, że czasem odczuwa obecność Boga lub aniołów, a nawet, że z
nimi rozmawia. Naukowcy zajęli się sprawą tych mistycznych doznań, a ich
ustalenia są zaskakujące.

Zespół naukowców z uniwersytetu w Montrealu zbadał zależności między procesami
neurologicznymi zachodzącymi podczas mistycznego kontaktu z Bogiem. Eksperci
poprosili grupę sióstr zakonnych o opowiedzenie o swych przeżyciach. Gdy
zakonnice relacjonowały doznania związane z kontaktem z Bogiem, naukowcy badali
aktywność ich mózgów metodą rezonansu magnetycznego. Zarejestrowano wzmożoną
aktywność w co najmniej 12 partiach mózgu, także w tych, które zazwyczaj
odpowiadają za emocje i świadomość.

Wyniki tych badań wskazują, że w ludzkim mózgu nie ma jednego miejsca
odpowiedzialnego za kontaktowanie się z Bogiem. Bram do Boga jest wiele -
orzekli kanadyjscy naukowcy badający
czytaj dalej


fenomen mistycznych przeżyć.

Naukowcy z wielu ośrodków badawczych od dawna toczyli dyskusję na temat tego, w
jaki sposób zachowują się mózgi mistyków. Niektórzy badacze sugerowali, że za
przeżycia tego rodzaju odpowiedzialna jest jakaś konkretna partia mózgu.

Zamiast istnienia jednego miejsca w mózgu, wiążącego się z doświadczeniami
mistycznymi, odkryliśmy, że w ten proces zaangażowanych jest kilka rejonów mózgu
- stwierdził w wypowiedzi dla mediów szef zespołu badawczego, dr Mario Beauregard.

Co badacz, to inne wnioski. W minionych latach badania prof. Michaela Persingera
z Uniwersytetu Laurentiańskiego w Sudbury w Kanadzie wykazały, że doznania
mistyczne można wywołać działając na mózg zmiennym polem magnetycznym. Persinger
przeprowadził eksperymenty dowodząc, że takie doznania można wywołać

w laboratorium.

Z kolei wg dr Petera Bruggera, neurologa ze szpitala uniwersyteckiego w Zurychu,
niezwykłe doznania wynikają z procesów chemicznych zachodzących w mózgu
człowieka. Wyniki badań szwajcarskiego naukowca mówią, że kontakty z Bogiem,
aniołami, duchami, to efekt oddziaływania dopaminy.

Dopamina jest substancją związaną z mózgowym układem nagrody i motywacji. Gdy
poda się ją sceptykom, podnosząc jej naturalny poziom w organizmie, sceptyk
zaczyna miewać doznania mistyczne, widuje anioły i duchy. Co ciekawe, osobom
otwartym na takie zjawiska po podaniu dopaminy poziom mistycyzmu nie zmienia
się. Dlaczego tak się dzieje, tego dr Brugger nie potrafi wyjaśnić. Czyżby
chemia też otwierała drzwi do sfery mistyki?

A może niezwykłe doznania, to tylko

skutek choroby?

Tak twierdzi dr Vilayanur Ramachandran, wykładowca i dyrektor Ośrodka Badań nad
Mózgiem i Świadomością na Uniwersytecie Kalifornijskim. Wg dr Ramachandrana,
wielu pacjentów cierpiących na padaczkę skroniową doznaje bliskości Boga.
Podobnie uważają amerykańscy neurolodzy, dr Jeffrey Saer i dr John Rabin
zapewniając, że na padaczkę chorowało wielu przywódców religijnych i mistyków,
np. św. Paweł, Joanna d`Arc, Ezechiel.

Jak traktować fakt, że wiele osób zapewnia, iż prowadzi rozmowy z Bogiem lub
aniołami? Że słyszy głosy mistycznych istot? Czy to faktycznie tylko przypadki
dla psychiatrów?

Według ustaleń zespołu brytyjskich psychologów z uniwersytetu w Manchesterze, aż
co 25. osoba słyszy głosy. Eksperci z Manchesteru twierdzą jednak, że słyszenie
głosów we własnej głowie okazuje się zupełnie normalnym zjawiskiem. Mało tego,
według brytyjskich psychologów,

tajemnicze głosy

niekoniecznie muszą być symptomem choroby psychicznej, a dla niektórych osób
mają działanie wręcz uspokajające.

- Niektórzy ludzie słyszą głosy w swojej głowie, ale nigdy nie odczuwali z tego
powodu potrzeby korzystania z pomocy medycznej - stwierdza biorąca udział w
badaniach, dr Aylish Campbell. - Liczba osób, które słyszą głosy i nie szukają
pomocy psychiatrycznej, zdecydowanie przewyższa liczbę osób, które z pomocy
medycznej korzystają.

Co właściwie oznaczają te wyniki badań ekspertów różnych specjalności? Czy
naukowcy starają się udowodnić, że mistyczne doznania wielu ludzi, to tylko
chemiczne i elektryczne procesu w mózgu? Że kontakt z Bogiem, aniołami i innymi
przejawami sfery metafizyki, to wyłącznie złudzenie, skutek ciężkiej choroby?

- Wyniki naszych badań nie umniejszają znaczenia ani wartości takich
doświadczeń, jak też nie potwierdzają, ani nie podważają istnienia Boga -
zapewnia dr Mario Beauregard, szef kanadyjskiego zespołu badającego przeżycia
zakonnic.

Tadeusz Oszubski

[Gość: kit]

ciekawe

No to gdzie ten Bóg - czyli katolickie pogaństwo 1

[edico]

Joanna Podgórska "Święta w starych dekoracjach" – "POLITYKA" nr 14 (7 IV 2007).
Lektura ciekawa, dla tego ją przytoczę pozostawiając refleksje i wnioski czytającym.

Dymy kadzideł, procesje, strojne szaty kapłanów, światła na grobach, kult
świętych wizerunków, medaliki traktowane jak talizmany, błagalne i dziękczynne
wota – to relikty prastarych kultów, które wchłonęło chrześcijaństwo. W polskim
katolicyzmie przetrwało ich szczególnie dużo. Stanowią niemal o narodowej
tożsamości. Tworzą barwną tradycję, ale czynią też Polskę czymś w rodzaju
religijnego skansenu, w którym parlamentarzyści modlą się o deszcz albo chcą
intronizować Chrystusa na króla Polski.
Dziedzictwo pogaństwa wciąż jest w Polsce żywe, a nawet się rozwija –
stwierdził prof. Norman Davies (…), wymieniając obok zaduszek i dożynek m.in.
święcenie samochodów. Widziana oczami zewnętrznego obserwatora polska
religijność jawi się jako szczególnie uzależniona od rekwizytów, widzialnych
znaków: popiołu, palemek, różańców, medalików, obrazków. U nas do dziś figury
płaczą krwawymi łzami, a plama na szybie może stać się cudownym wizerunkiem
Matki Boskiej i gromadzić tysiące wiernych. Tak jakby ciągle niezbędna była
Biblia pauperum. Okruchy magicznego szkieletu, na którym wspierała się
przedchrześcijańska wizja świata, utkwiły w nas niezwykle mocno.
Przymiotnik "pogański" ma w języku konotację negatywną, a dług, jaki
chrześcijaństwo zaciągnęło wobec tamtej kultury, bywa zwykle wstydliwie
przemilczany. – Z historycznego punktu widzenia formy kultu są rzeczywiście
takie jak w pogańskich kulturach rolniczych, odwołujących się do sacrum
zaświatów; zostały bezszmerowo włączone w chrześcijański kontekst obrzędowy. Z
punktu widzenia współczesnych relacji człowieka z wszechświatem i innymi ludźmi
sens owych form nie jest już pogański, bo odwołują się one do chrześcijańskiej
hierarchii mitycznej i kościelnej – mówi prof. Anna Zadrożyńska z Instytutu
Etnologii i Antropologii Uniwersytetu Warszawskiego. – Wynika z tego jednak
teza niezgodna z panującym przeświadczeniem: to chrześcijaństwo ukorzeniło się
w kulturze europejskich pogan, a nie Europa zapuściła korzenie w glebie
chrześcijaństwa.

No to gdzie ten Bóg - czyli katolickie pogaństwo 2

[edico]

Z prastarej religii kosmicznej zapożyczono czas świętowania, który od neolitu
wyznaczała wędrówka słońca po niebie. Bogowie zawsze rodzili się w zimowe
przesilenie, umierali i zmartwychwstawali z wiosenną równonocą. Gdy w dawnym
kalendarzu istniał obrzęd związany z kultem słońca, w obrzędowości
chrześcijańskiej pojawia się święto lub dzień świętego patrona. Matki Boskiej
Gromnicznej obchodzone 2 lutego to połowa zimy, gdy zapala się ognie, aby
przyspieszyć powrót jasności. Święto płodności, obchodzone w letnie
przesilenie, zmieniło się w wigilię św. Jana i rytuał Zielonych Świątek.
Kościelna nazwa tych ostatnich to Zesłanie Ducha Świętego, ale ludowa pobożność
wpisała je w rytm przyrody, sięgając do archetypowych praktyk magicznych, które
miały oczyścić ziemię z demonów i zapewnić obfite plony: palono ognie, domy
przyozdabiano zielenią tataraku, procesje z chorągwiami obchodziły zasiane
pola, a bydło okadzano dymem z poświęconych ziół.
Ciekawa jest także historia Bożego Ciała (ludowa nazwa Święta Ciała i Krwi
Pańskiej), ustanowionego przez Kościół w XIV w. po cudzie w Orvieto, gdy hostia
w rękach księdza heretyka zaczęła krwawić. Na pamiątkę tego wydarzenia
uroczysta procesja zatrzymuje się przy czterech ołtarzach, gdzie odczytywane są
fragmenty czterech ewangelii związane z Eucharystią. W obrządku ludowym
ewangelie nie były jedynie nauką, ale świętym przedmiotem materialnym, który w
postaci zakopanych na rogach pól zwitków miał chronić plony od gradobicia. Do
tego doszły poświęcone wianki, które jako talizmany zabierano do domów, by
odstraszały pioruny i choroby.
W świętach, obrzędach i zwyczajach przechowało się mnóstwo elementów dawnych
obrzędów ofiarnych, magii płodności, rytów oczyszczających, magii dobrego
początku, trwających nieustannie pertraktacji z zaświatami. Błagalne krzyże i
kapliczki wznoszone na granicach wsi można postrzegać jako przejaw archaicznego
lęku przed obcym światem, święte znaki, które mają chronić obszar wewnętrzny
przed otaczającym chaosem, demonami i plagami. W chwilach zagrożenia obchodzi
się je w uroczystej procesji, bo są one punktem mediacji z zaświatami,
uprawnionych i otoczonych ochroną kontaktów z nimi. Święcenie nowo wybudowanych
gmachów można postrzegać jako magię dobrego początku. Poświęcone obrazki,
medaliki ze św. Krzysztofem to rodzaj amuletów.
– Myślenie religijne wymaga założenia, że gdy chcemy coś w świecie zmienić,
niezbędna jest Boska interwencja. Podmiotem jest Bóg, człowiek może tylko
prosić. W myśleniu magicznym człowiek swoimi działaniami i praktykami
prowokuje, skłania, zmusza do zmiany zaświatowe moce. Do części magicznej,
pogańskiej, w której zawiera się wiara w sprawczą moc słów, dodano obudowę
chrześcijańską. W obrzędowości te dwa porządki są tak przemieszane, że trudno
je interpretować – twierdzi prof. Piotr Kowalski, etnolog. – Choćby kwestia
wody. Wiadomo, jakie procedury kościelne nadają sakrę wodzie święconej. Ale
czym jest woda z uzdrawiających źródełek? Żywą wodą z bajki? Bez trudu da się
to wytłumaczyć w kategoriach magicznych. (...)

No to gdzie ten Bóg - czyli katolickie pogaństwo 3

[edico]

W przedchrześcijańskim świecie działanie sił magicznych było równie oczywiste
jak działanie sił natury. Próbowano je zaklinać lub przebłagać. Ten stały
dialog z zaświatami był codziennością. Kościół odrzuca magię ze względów
zasadniczych, ale musi się liczyć z jej występowaniem. Zwłaszcza z tymi
przejawami myślenia magicznego, które sytuują się blisko wiary i praktyk
religijnych, jak kult świętych czy kult obrazów – pisze Zdzisław Mach we
wstępie do pracy Dominiki Jaźwieckiej-Bujalskiej "Między magią a religią", w
której bada ona zabobony i przesądy wśród duchowieństwa katolickiego. Choć
ankietowani przez nią księża deklarują niewiarę w przesądy, przyznają, że
zdarza im się tłumaczyć niepowodzenia czarnym kotem, trzynastym, albo przejść
na drugą stronę drogi na widok zakonnicy. Mówiąc o medalikach, w pierwszym
rzędzie przywołują naukę Kościoła, według której są one tylko symbolami
wspomagającymi pamięć o pierwowzorze, ale dalej okazuje się, że to jednak
rodzaj talizmanu. Jak mówi jeden z księży, skoro sprawdziło się, że ten
konkretny medalik przynosi szczęście, to już nie jest magia, ale racjonalne
myślenie. Co więcej, dla niektórych medaliki są sygnałem rozpoznawczym,
pozwalającym rozpoznać swoich, czymś w rodzaju totemu.
Religijność chrześcijańską utworzyły dwa nurty: ten zgodny z oficjalnym
obrządkiem Kościoła i ten wcześniejszy, rodem z ludowej tradycji rolniczej.
Stopiły się, tworząc całość. Skala powodzenia nowej religii zależy od tego, jak
wiele elementów poprzednich kultów potrafi wchłonąć. Tak jest zawsze. Na
fundamentach starych świątyń buduje się nowe, wymienia bogów na ołtarzach. Tak
było też w przypadku chrześcijaństwa. (…) Wszystko, co nie stało w jaskrawej
sprzeczności z nową wiarą, mogło zostać zaadaptowane.
Przez wieki pod wpływem rozwoju nauki i przemian cywilizacyjnych relikty
dawnych kultów zanikały. Resztki magicznej koncepcji rzeczywistości zachowały
się głównie w postaci przesądów, zwyczajów, gestów, które postrzegany jako
irracjonalne, ale które wciąż bezwiednie powtarzamy. (…) Polska religijność
jest nadal nimi przesycona i stanowią coś więcej niż element dekoracyjny.
Dlaczego? Pierwszy trop, jaki się nasuwa, to fakt, że nadal jesteśmy w dużej
mierze społeczeństwem rolniczym, a co za tym idzie, nurtem dominującym jest
katolicyzm ludowy. Jego wnikliwe studium, do którego badacze odwołują się po
dziś dzień, przeprowadził w latach 30. XX w. Stefan Czarnowski, teoretyk
kultury i religioznawca.

No to gdzie ten Bóg - czyli katolickie pogaństwo 4

[edico]

No to gdzie ten Bóg - czyli katolickie pogaństwo

[edico]

Pierwszą z cech religijności ludu polskiego, jaką wymienia, jest nacjonalizm
wyznaniowy. Katolicyzm na wsi był czymś w rodzaju religii plemiennej, przede
wszystkim sprawą życia zbiorowego, a dopiero wtórnie indywidualnego;
najdonioślejszą cechą etniczną. U podstaw tego nacjonalizmu leży lokalność
religii. Żeby nabożeństwo było pełne, musi odbyć się w społeczności
sąsiedzkiej. Mieszkańcy okolicy mają swojego świętego, swój cudowny obraz,
swoją figurę, swoje procesje. Bywa, że lokalne społeczności rywalizują ze sobą,
gdy chodzi o rangę swych świętych obrazów. Ważą skuteczność interwencji,
powołują się na cuda, spierają o nie.
Zespolenie z narodem dokonuje się w zbiorowym uniesieniu podczas pielgrzymki do
Częstochowy. "Włościanin wie, że jego wyznanie jest powszechne, ogólnoludzkie,
bo go tego ksiądz nauczył; ale jako Polak jest on czcicielem szczególnym Matki
Boskiej Częstochowskiej, największej ze wszystkich, najbardziej cudownej,
najpotężniejszej. A że to Matka Boska bliska, interesująca się jego sprawami,
własna – ma się on za lepszego katolika od tych wszystkich innych, którzy do
Boga nie umieją modlić się jak należy, po polsku, i którzy czczą obce Matki
Boskie" – pisał Czarnowski.
Kolejną cechą polskiej religijności ludowej, jaką wymienia, jest właśnie
maryjność. W czasach, gdy pisał swoje studium, także w innych krajach
katolickich Matka Boska bywała najgorliwiej czczoną świętą. Była to jednak
nieco inna Matka Boska. Na południu Europy Maria była następczynią potężnych
pogańskich bogiń matczynych – możną, feudalną panią, władczynią otoczoną
dworem, sprawującą rządy. W Polsce nabrała rysów spełniających polskie
wyobrażenie o opiekunce i orędowniczce. "Jest przede wszystkim piękną i dobrą,
łaskawą panienką, wstawiającą się za swoimi czcicielami u Syna, podobnie jak –
według pragnień chłopa polskiego z okresu pańszczyźnianego – winna się za nim
wstawiać dobra panienka ze dworu".
Podobnie lud postrzegał Jezusa – jako dobrego gospodarza, który chodzi po
ziemi, by osobiście sprawdzić, czy jego poddanym nie dzieje się krzywda i
cudownie interweniując. Jezus i Maria to przede wszystkim rozdawcy łask
ziemskich na miarę wioskowych potrzeb. Religijne ekstazy były rzadkością i
raczej patrzono na nie podejrzliwie. Gdy objawiały się święte postaci, to
niemal cieleśnie, ubrane tak jak na figurze i wydawały praktyczne polecenia:
daj jałmużnę, idź na pielgrzymkę, a do zbiorowości zwracały się głównie w
kwestii wybudowania kościoła w konkretnym miejscu.
Wiąże się z tym kolejna cecha religijności opisana przez Czarnowskiego:
sensualizm i kult obrazów. Wizerunki, którym na polskiej wsi oddawano cześć,
były symbolami jak najbardziej dosłownymi. Postać Matki Boskiej w Polsce tak
bardzo zespala się z jej malowanym wizerunkiem, że normalnym sposobem jej
objawiania się jest objawienie się obrazu. Jego moc udziela się kopiom i
odbitkom, które usamodzielniają się jako przedmioty kultu, żyją własnym życiem:
ozdabiane drogocennymi sukienkami stają się celem pielgrzymek, płaczą krwawymi
łzami, zapowiadając klęski. Podobnie postrzega Czarnowski gorliwość, z jaką lud
pielgrzymuje do kalwarii; aby tajemnica była zrozumiała, musi przybrać postać
zmysłowej, dotykalnej rzeczywistości.
Wreszcie ostatnia cecha to rytualistyczny stosunek do religii. Akty religijne,
obrzędy, gesty, formuły zajmują w niej miejsce najistotniejsze, bo jest to
religijność uboga z doktrynalnego punktu widzenia. Jak opisuje badacz:
włościanin zna parę pieśni kościelnych, czasem czytuje żywoty świętych, ale
Pisma Świętego prawie nigdy, nieznane mu są nie tylko zagadnienia dogmatyczne,
ale nawet proste prawdy wiary. Wyznania rozróżnia wedle cech zewnętrznych.
Kalwin to taki, co je mięso w Wielki Piątek, luter nie zachowuje postów i nie
czci Matki Boskiej, prawosławny to członek wyznania, którego żonaci kapłani
noszą długie włosy, a w świątyniach nie ma organów. Tak głęboko zakorzeniony
rytualizm sprawia, że niechęć i opór wobec najdrobniejszych zmian w praktykach
jest ogromny. "Włościanin przestałby się czuć określonym członkiem określonej
zbiorowości, gdyby nie spełniał skrupulatnie tych czynności religijnych, które
w tejże zbiorowości są tradycyjne" – podsumowuje Czarnowski.

No to gdzie ten Bóg - czyli katolickie pogaństwo 5

[edico]

Jerzy Pilch wspomina, że w czasach jego dzieciństwa, gdy z sąsiedniej
katolickiej wsi wychodziła procesja, jego luterska babka zasłaniała okna, żeby
nie patrzeć na zgorszenie. – Katolicyzm widziany jej oczyma to było pogaństwo w
stanie czystym – opowiada. – Klękanie, medaliki, obrazy, zastępy świętych,
palenie świateł na grobach, wszystko to było dla nas egzotyczne.
Zwłaszcza, gdy chodzi o Zaduszki, różnice między protestantyzmem a katolicyzmem
są szczególnie znaczące. W protestantyzmie los zmarłego rozstrzyga się w chwili
śmierci, będzie rozliczany tylko ze swoich czynów. W katolicyzmie można trochę
pomediować, zamówić mszę za duszę, pomodlić się za zmarłych, ulżyć ich losowi.
– Spod katolickiego obrządku zapalania świateł na grobach, na pamiątkę duszy,
przebija dawny sens – tłumaczy prof. Piotr Kowalski. – W pogańskim świecie
dusza zmarłego bez względu na zasługi trafiała do okropnego miejsca, ciemnego i
zimnego. Trzeba się było o nią troszczyć, zapalić światełko, by mogła przebrnąć
przez mrok i odebrać ofiarę z pożywienia. To z kolei gwarantowało, że zmarli
będą dbać o żywych i nie zwrócą się przeciw nim.
Nikły wpływ reformacji, która oczyściła konfesję ze wszystkiego, czego nie ma w
Piśmie, to kolejny z czynników kształtujących polską religijność. Na to
nałożyła się bardzo silna kontrreformacja, która zwalczała heretycką plagę
poprzez bardzo energiczne wzmacnianie obrzędowości i celebry.
(…) [Zdaniem prof. Anny Zadrożyńskiej] niezwykle istotnym czynnikiem
kształtującym polską religijność była także kultura szlachecka. Zawdzięczamy
jej nie tylko fakt, że polska Matka Boska przypomina Marynię Połaniecką, ale
także bardzo silną, administracyjną funkcję parafii, która stanowiła pas
transmisyjny między dworem a ciemnym, niepiśmiennym pańszczyźnianym chłopem.
– Przy czym polska kultura szlachecka była głęboko aintelektualna, przepojona
ostentacją, teatralizacją, działaniem na pokaz. Kwestię religii traktowała
niezwykle emocjonalnie, przy całkowitym braku refleksji na temat prawd wiary –
dodaje prof. Kowalski.
Także Norman Davies skłonny jest szukać przyczyn kształtu polskiej religijności
w naszej historii, głównie w fakcie, że polski Kościół był przez wieki
Kościołem oblężonym. "Mity o jednolicie katolickim charakterze Polski mogli
uknuć jedynie apologeci Kościoła, którego supremacja była stale zagrożona" –
pisze w "Bożym igrzysku". W Europie Zachodniej do końca średniowiecza Kościół
funkcjonował na prawach monopolu. W Polsce nie. Pogaństwo kwitło jeszcze długo
po chrzcie Polski, a na Litwie do XIV w. było religią państwową. Potem kraj był
otoczony i zagrożony przez sąsiadów innowierców. Kult maryjny był najbardziej
oczywistą formą manifestacji polskości w obliczu wyzwań, jakimi były
protestantyzm czy judaizm. Brak poparcia papiestwa dla polskich powstań wywołał
urazę. "W rezultacie prości ludzie w Polsce z silnym przekonaniem skłaniali się
ku myśli, że Ojciec Święty ich opuścił i wobec tego wierzyli, że praktykowany
przez nich katolicyzm jest bardziej katolicki niż sam papież" – pisze Davies.
Sytuację zmienił oczywiście pontyfikat Jana Pawła II, związał nasz katolicyzm
mocniej z Watykanem, ale też wzmocnił jego polskość i naszość. Żeby utrzymać tę
więź, nawet niemiecki papież musi mówić po polsku, utwierdzając część wiernych
w przekonaniu, że jest to w sferze sacrum język urzędowy.

No to gdzie ten Bóg - czyli katolickie pogaństwo 6

[edico]

Ponad 70 lat temu, gdy Czarnowski pisał swoje studium, katolicyzm ludowy nie
był niczym specyficznie polskim. Jak sam przyznaje, na wsiach francuskich i
bawarskich bez trudu znaleźć by można odpowiedniki święcenia ziół lub procesji
obchodzących pola. Dziś pewnie byłoby to trudniejsze. Pytanie – jak bardzo
zmieniła się religijność polska od tamtych czasów? Ostatnio powstały dwie
prace, które wychodząc od zjawiska objawień i cudów starają się analizować ten
problem: "Na straży prawdziwej wiary" Ariela Zielińskiego i "Cuda, wizjonerzy i
pielgrzymi" Huberta Czachowskiego.
Współcześni badacze odróżniają religię wyboru od religii ludu, przemieszanej z
folklorem i magią. Według Zielińskiego przed 1989 r. o religii czy też kościele
wyboru nie było w Polsce mowy. Wewnątrzkościelny pluralizm istniał, ale był
niewidoczny, bo Kościół rzymskokatolicki w Polsce, jako opozycja, musiał
sprawiać wrażenie monolitu. Pełniąc funkcję integracyjną jako swoista masowa
organizacja narodowa musiał kierować się na przeciętnego Polaka-katolika, a nie
indywidualne potrzeby wiernych. Musiał być ekspansywny w dążeniu do ukazania
swej obecności i pozycji poprzez rozwój masowych rytuałów. W zderzeniu z władzą
miał większe szanse jako instytucja urzędowo-hierarchiczna niż wspólnotowa. Po
1989 r. w atmosferze pluralizmu pojawiły się zjawiska kierujące religijność w
stronę kościoła wyboru, jednak nie stała się ona dominująca. Jak twierdzi
Zieliński, zdecydowana większość społeczeństwa mieści się w nurcie kościoła
ludu, a polski katolicyzm ludowy od czasów Czarnowskiego nie uległ szczególnym
przemianom.
Według prof. Anny Zadrożyńskiej nie bez znaczenia był tu program tradycyjnej
ludowej pobożności realizowany przez kardynała Stefana Wyszyńskiego,
oznaczający zamknięcie drogi mistycznej refleksji, poznawania zasad wiary,
czytania Biblii, który w gruncie rzeczy był programem analfabetyzacji wiary.
Stereotyp Polaka-katolika wydaje się wiecznie żywy. Nacjonalizm może nawet się
pogłębił przez to, że świętych rolniczych zastąpili święci polscy
(beatyfikowani i jeszcze niebeatyfikowani). Faustyna Kowalska, kardynał
Wyszyński, ksiądz Jerzy Popiełuszko, Jan Paweł II stali się ikonami i bywa, że
objawiają się wiernym wspólnie z Matką Boską. (Po odwołanym ingresie abp.
Wielgusa wierni wznosili okrzyki: Nie niszczcie polskiego Kościoła i polskiej
religii).
Maryjność polskiego katolicyzmu nie ulega kwestii. Co do sensualizmu i kultu
obrazów – Czarnowski badał swoich włościan trochę jak owady pod mikroskopem, a
kult obrazów postrzegał jako rodzaj pogańskiego bałwochwalstwa. Współcześni
badacze starają się o nieco więcej empatii i nie są tak kategoryczni,
twierdząc, że można go przypisać zarówno postawie magicznej, jak i religijnej.
Ludwik Stomma w "Antropologii wsi polskiej" przyznaje, że przewaga zmysłów nad
duchem jest u polskiego chłopa tak wielka, iż nie potrafi on wyobrazić sobie
dziejów ewangelicznych na tle pustyni czy gajów oliwnych, ale ten naiwny
sensualizm legł u podstaw specyficznego dla naszych ziem typu niezwykle
głębokiej i autentycznej wrażliwości religijnej.

No to gdzie ten Bóg - czyli katolickie pogaństwo 7

[edico]

Z prowadzonych obecnie badań wynika, że sacrum nadal musi mieć widzialną,
rozpoznawalną formę. Jak pisze Hubert Czachowski, w religijności XIX w.
modlitwa bez obrazu była niewyobrażalna. Dziś niewiele się zmieniło, nie
wystarczy idea, obraz nadal potrzebny jest do oddawania czci. Doszły jeszcze
cudowne fotografie, na których objawia się Matka Boska, papież lub Duch Święty,
najczęściej w postaci białej smugi.
Rytualizm, przywiązanie do obrzędowości i niechęć do najmniejszych zmian
(komunia na rękę, zniesienie postów) nadal wiążą się z nieznajomością Pisma i
doktryny oraz brakiem potrzeby poznawania. Z badań prowadzonych w kolejnych
dziesięcioleciach wyłania się dość dziwaczny obraz Trójcy Świętej, czasem
pozbawionej Boga Ojca, za to nader często obdarzonej Matką Boską. Hubert
Czachowski, który badał ostatnio religijność uczestników tzw. ruchu
mirakularnego (czyli skupionego wokół miejsc cudów i objawień), tak opisuje
świętą hierarchię: Duch Święty jest niemal nieobecny; Bóg Ojciec – nieco
abstrakcyjny i enigmatyczny – przedstawiany jest jako srogi, karzący
grzeszników sędzia; Jezus to postać podająca sposoby ominięcia kary; Matka
Boska otwarcie przeciwstawia się wyrokom Bożym, a błogosławiona Faustyna
Kowalska przekazuje ludziom te sakralne, toczące się w transcendencji spory.
Ruch mirakularny to samo serce ludowego katolicyzmu. Jak pisze Hubert
Czachowski: "w miejscach cudownych krzyżuje się oficjalna teologia, religijność
ludowa, teologia różnych sekt, magia. Ta świadomość religijna przesycona cudem
wykazuje wiele cech typowych dla myślenia magicznego".
Trudno dokładnie oszacować skalę tego zjawiska. Wydaje się, że funkcjonuje ono
na marginesie, media przedstawiają je czasem jako dziwne i ciekawe. Jednak z
prac obu wyżej wspomnianych autorów wynika, że jest to zjawisko masowe. W
okresie powojennym naliczono 50 miejscowości będących areną cudów i objawień
(nie licząc objawień na szybach), a ich częstotliwość nasiliła się w ciągu
ostatnich 20 lat; prawdopodobnie ze względu na łatwiejszy przepływ informacji.
Oławę, miejsce najsłynniejszego objawienia, gdzie Kazimierzowi Domańskiemu
wielokrotnie ukazywała się Matka Boska, w okresie największej świetności (do
śmierci Domańskiego w 2002 r.) odwiedzało do 200 tys. pielgrzymów rocznie; to
skala porównywalna z sanktuarium w Świętej Lipce.
W takich miejscach tysiące wiernych obserwują zjawisko wirującego słońca,
słyszą chóry anielskie, oglądają odciski stóp Matki Boskiej, dochodzi do setek
uzdrowień, uzdrowień święte źródełka są normą. Woda, którą pielgrzymi zabierają
do butelek, jest – jak pisze Czachowski – dosłownym dotknięciem sacrum, z
którym nie może konkurować ani msza, ani modlitwa, ani nawet widok wierzby, na
której ukazała się Matka Boska. Chociaż listki z drzewa i kora też zbierane są
jako talizmany. Wszystkie cechy religijności ludowej, opisane grubo ponad pół
wieku temu przez Czarnowskiego, zastygły tu jak owad w bursztynie. Lokalność:
Matka Boska objawiając się jednemu wizjonerowi potwierdza lub dyskwalifikuje
objawienia innych, wydając negatywne orzeczenia; na przykład: "przekaż, że
Matka Boska w butach nie chodzi, a takie orędzie krąży i są na nim narysowane
buty Matki Boskiej. To jest oszczerstwo". Matka Boska z Chotyńca kwestionuje
opinie oławskiej i na odwrót. Nacjonalizm: Matka Boska nazywana królową świata
i Polski mówi o Polakach jako narodzie wybranym. "Ja Matka Boża kocham naród
polski, wywyższę go spośród innych krajów" – głosi Matka Boska z Oławy,
zapowiadając jednocześnie rewizję granic z Ukrainą. Niechęć do zmian: porządek
liturgiczny jest ustalony raz na zawsze; "Pan Jezus nie pragnie mody z
Zachodu", a kapłanów, którzy jej ulegają, podając komunię stojącym, spotka
kara: "ich dwa palce będą się palić w ogniu".

No to gdzie ten Bóg - czyli katolickie pogaństwo 8

[edico]

Takie objawienia są problemem dla Kościoła. Na niektóre nieformalne sanktuaria
biskupi nałożyli interdykt, zabraniający ich odwiedzania. Tylko że to nikomu w
niczym nie przeszkadza. Jak pisze Zieliński, ci sami pielgrzymi żywo
uczestniczą w oficjalnym nurcie katolicyzmu, odwiedzają parafialny kościół,
chodzą na pielgrzymki do Częstochowy. Organizowane przez księży pielgrzymki
parafialne odwiedzają Oławę po drodze; nie ma jej w programie, ale od początku
jest dla wszystkich jasne, że tu przyjadą. "Ruch pielgrzymkowy skoncentrowany
wokół zjawisk cudownych, nieuznawanych przez Kościół, nie występował dotąd w
Polsce w takim nasileniu, jak ma to miejsce obecnie" – podsumowuje Zieliński.
Zauważa także, że w ten nurt wpisuje się pięciomilionowy ruch skupiony wokół
Radia Maryja. To ta sama mentalność, która pragnie czarno-białej wizji świata,
przekonania o własnym wybraństwie, silnego, plemiennego niemal poczucia
wspólnoty i autorytarnego przywództwa jako odpowiedzi na niejednoznaczności
nowoczesnego świata.
(…) Polska obrzędowość wyrasta z ludowego katolicyzmu. Jemu i pieczołowicie
pielęgnowanej tradycji, która kruszy się dziś pod naporem komercji,
zawdzięczamy wielkanocne święconki i palemki, wigilijne wieczerze szczególnie
nasycone elementami magicznymi, rozświetlone cmentarze w listopadzie, urok
przydrożnych krzyży. Z drugiej strony rodzi on sakrokicz, religijne gadżety i
makatki z papieżem.
Ale ludowy katolicyzm w Polsce nie ogranicza się do sfery estetyki. Jak pisze
Piotr Kowalski w eseju "Potoczna religijność, kicz i sakrobiznes", cechuje go
łatwość łączenia emocjonalnie nacechowanego doświadczenia religijnego,
manifestowania religijnej uczuciowości z równie emocjonalnie nacechowanym
patriotyzmem. Kicz religijny wykazuje zdumiewająco wielką łatwość łączenia się
ze stereotypem prawdziwego Polaka. Agresja miesza się tu z ckliwością,
patriotyzm przepoczwarza w ksenofobię.
Magiczna wizja świata wyrastała z lęku przed światem nieoswojonym, ciemnością,
żywiołami, zaświatowymi mocami. Współczesny nurt ludowego katolicyzmu także
napędza poczucie zagrożenia, bezradności, kompleksów wobec pluralistycznego
świata, którym rządzi informacja i gry wolnego rynku, świata wielości idei,
nurtów, postaw – niepojęte moce, przed którymi trzeba się chronić. Im bardziej
świat otwarty, tym większa potrzeba identyfikacji z tym, co znane, kurczowego
przylgnięcia do prostej wizji rzeczywistości. Przez wieki przydrożne kapliczki
wyznaczały bezpieczną przestrzeń wsi, poza którą było nieznane. Dziś wieszane
we wszystkich możliwych instytucjach krzyże niosą podobny komunikat: to nasz
teren, obcym mocom wstęp wzbroniony.

Starożytni Grecy nie znali pojęcia grzechu, a.....

[edico]

Starożytni Grecy nie znali pojęcia grzechu, a stworzyli wspaniałą kulturę.
Kiedy ta kultura upadła, trzeba było kilkunastu wieków, w tym co najmniej
piętnaście wieków katolicyzmu, żeby się zbliżyć do ich osiągnięć.
~j, 04.05.2007 13:24
Nie znali pojęcia grzechu, ale była różnica między czynami dobrymi i złymi.
Przecież w krainie zmarłych (hades) był Tartar (dla "złych") i Elizjon
(dla "dobrych"). Na długo przed chrześcijaństwem.
~aheloi, 04.05.2007 13:27
Zło i dobro to pojęcia społeczne, znają je wszystkie zwierzęta stadne, choć
nie zawsze się nimi kierują. Bardzo ciekawe są zachowania nietoperzy-wampirów.
~j, 04.05.2007 13:58
Nie ma uniwersalnego dobra ani zła - może być tylko dobro większości lub
mniejszości w danej grupie; jednak dla osobników spoza stada co innego będzie
dobre (np. dla padlinożerców to, że większość tego stada padnie). Oczywiście
oprócz tego może być jeszcze dobro lub zło dla konkretnego osobnika.
Dobre jest to, co daje radość, a złe - to, co radość odbiera.
~aheloi, 04.05.2007 14:27
Właśnie, dlatego pojęcie "wartości chrześcijańskie" jest śmieszne.
~j, 04.05.2007 14:40
czytelnia.onet.pl/1,8,8,30096859,82350454,3738392,0,forum.html
Śmieszne może nie, nieprecyzyjnie. Co to właściwie znaczy? Wartości wspólne dla
wszystkich chrześcijan i obce niechrześcijanom - czyli wiara w Boga, ojca
Jezusa, bo obrządek już nie jest wspólny. Na pewno nie chodzi o miłość
bliźniego, uczciwość, szlachetność bo są to wartości wspólne, ogólnoludzkie,
humanistyczne, tak samo charakterystyczne dla buddystów czy nawet islamistów i
chrześcijaństwo nie może ich zawłaszczyć. O co więc chodzi z tymi wartościami
chrześcijańskimi?
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=21155&w=61836940&a=61841177
"wartosci chrześcijańskie" to termin sam w sobie oznaczający dobro.
Nikt nie potrafi wyjaśnić co może to oznaczać, zresztą nic nie trzeba
wyjaśniać, można tylko ten termin używać. To coś w rodzaju stalinowskiego -
"wróg ludu", nic nie trzeba było podawać więcej, samo w sobie było zrozumiałe
dla wszystkich, nie było przed tym obrony, ani nie podlegało dyskusji.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=21155&w=61836940&a=61848485

Wyszkowski : "Gocłowski oddaj teczki !"

[Gość: W]

Czy gdańska kuria ma materiały SB?


Piotr Piotrowski, Marek Sterlingow 2005-02-01, ostatnia aktualizacja 2005-02-01
21:04

Listy tajnych współpracowników SB wśród księży znajdują się w gdańskiej kurii?
Krzysztof Wyszkowski, działacz gdańskiej opozycji lat 80., uważa, że to fakt i
IPN powinien domagać się zwrotu tej dokumentacji od duchownych

Wyszkowski twierdzi, że kuria posiada materiały dotyczące agentów SB
działających na terenie dwóch diecezji: gdańskiej i chełmińskiej. - Przekazano
je za czasów Okrągłego Stołu i później prezydentury Lecha Wałęsy - mówi
Wyszkowski. - Dość zmowy milczenia w tej sprawie.

Były sekretarz redakcji "Tygodnika Solidarność" złożył wniosek w tej sprawie do
gdańskiego oddziału IPN już w listopadzie ub. r. Teraz skontaktował się z
mediami. - Przez kilka miesięcy próbowałem się spotkać w tej sprawie z abp.
Gocłowskim - mówi. - Kiedy się to nie udało, postanowiłem sprawę upublicznić.
Uważam, że Kościół powinien sam rozpocząć proces autolustracji. Chodzi przede
wszystkim o zdemaskowanie agentury wśród biskupów, a potem duchowieństwa
niższego szczebla.

Według Wyszkowskiego dokumenty powinny znajdować się w siedzibie kurii
metropolitalnej w Gdańsku Oliwie.

Abp Tadeusz Gocłowski nie przypomina sobie, żeby otrzymał takie dokumenty. - Nie
pamiętam. Osobiście jestem przekonany, że to nie nastąpiło. Być może, zostało to
przekazane kurii, czyli wikariuszowi generalnemu, ale też nie sądzę, żeby tak
się stało, to sprawa zbyt poważna, żebym o niej nie wiedział.

Metropolita gdański jest zaskoczony wnioskiem gdańskiego opozycjonisty. - Nie
zamierzam zajmować się tymi problemami, od tego jest IPN - powiedział "Gazecie"
arcybiskup. - Mam jednak wrażenie, że Polska ulega w ostatnich dniach
niezrozumiałej histerii związanej z teczkami bezpieki.

Wniosek Wyszkowskiego do IPN ma związek z innym jego wnioskiem do gdańskiego
oddziału IPN: o wszczęcie śledztwa w sprawie współudziału funkcjonariuszy i
agentów gdańskiej SB w próbie uprowadzenia ks. Jerzego Popiełuszki 13
października 1984 r. oraz jego porwania 19 października 1984 r., zakończonego
zabójstwem. Zdaniem Wyszkowskiego w 1984 r. podczas procesu toruńskiego sprawców
zabójstwa ks. Popiełuszki ujawnione zostały liczne fakty wskazujące na to, że
zbrodnia była prowokacją mającą obciążyć gdańskie podziemie "Solidarności".

Materiały gdański IPN przekazał już do katowickiego oddziału instytutu, który
prowadzi śledztwo w obu sprawach.

pistolet pod sutanną ?

[Gość: rp]

interwencja.interia.pl/news?inf=868546

rowerzysta

[Gość: q]

www.lutownica.pl/usmiech/heyah.jpg

rzymski apartament Paetza

[Gość: rt]

fakty.interia.pl/fakty_dnia/news/antyki-i-perskie-dywany-rzymskie-luksusy-abp-paetza,868335,2943

[edico]

Wszystko bierze na swój rożen :o)

Gość portalu: rt napisał(a):

> fakty.interia.pl/fakty_dnia/news/antyki-i-perskie-dywany-rzymskie-luksusy-abp-paetza,868335,2943

[edico]

"Sprzeciw wobec kary śmierci nie jest odejściem od tradycji katolickiej -
wyjaśnia abp Józef Życiński."

Tym samym polemizuje nie tylko z komentarzami na temat listu papieża Benedykta
XVI, które opublikowała poniedziałkowa "Rzeczpospolita", ale także z tekstami
Pisma Świętego:

"Ale tych nieprzyjaciół moich, którzy nie chcieli, bym ja królował nad nimi,
przyprowadźcie tutaj i zabijcie ich na moich oczach"
(Łuk.19.27).

Do czego i po co służy hierarchom Kościoła katolickiego Biblia?

[Gość: kazik]

sam widzisz,ze Biblia zawsze ma racje,czyli to znaczy,Jej autor Jehowa[Jahwe]
Bog.
tak zwane chrzescijanstwo nie ma nic wspolnego z prawdziwym chrystianizmem.
nie ma posrod nich Ducha Bozego i dlatego takie sa ich owoce.i tak bedzie az do
zniszczenia Babilonu Wielkiego.kochaja sie w sobie i odwrocili relacje
Stworca-stworzenie na stworzenie-Stworca.trzymajmy sie z zdala od nich bo o ich
koncu tez Biblia wyraznie mowi.
ew.Jana 17:3.

[edico]

Widzę Kaziu i boleję nad tym, że ludzie dają się tak otumaniać. Ale skoro aż tak
wielu od myślenia głowa boli, pozostawiają bezmyślnie tę przyrodzoną człowiekowi
właściwość innym z niezbyt ciekawymi skutkami dla samych siebie. Szaweł wiedział
co robi tworząc tę rligię w celach wyzwolenia Israela spod władzy Rzymu. Nie
wiem tylko, czy skutki takie mógł przewidywać.

Pozdrawiam

[Gość: A]

ed ! już i "Poradnik Domowy" zagląda księżom pod sutanne i kołderkę. Pyszne :)
Nic szacunku dla tzw kapłanów :)

-------------------

Czy księża katoliccy powinni mieć możliwość zakładania rodziny?
Agata Domańska
2007-02-08, ostatnia aktualizacja 2007-02-09 12:52
Czy ksiądz, który miałby żonę i dzieci, lepiej rozumiałby wiernych? Czy rozdarty
między kościołem a domem miałby czas czuwać nad swoją owczarnią? A jeśli jego
żona będzie chciała od niego odejść, rozwieść się, jak wpłynie to na autorytet
kapłana? A my - czy jesteśmy w stanie zaakceptować naturalną potrzebę każdego
człowieka, by doświadczać miłości nie tylko boskiej, ale też tej ludzkiej?
Podyskutuj z nami na stronie www.poradnikdomowy.pl
Zobacz powiekszenie
Fot. Adam Kozak / AG
Magdalena Środa, etyk, filozof
Zobacz powiekszenie
Fot. Adam Kozak / AG
Joanna Winiewska-Juraszczyk, etyk, filozof
ZOBACZ TAKŻE

* 60 proc. polskich księży chce mieć pełne rodziny (05-02-07, 00:47)

SONDAŻ
Czy księża katoliccy powinni mieć możliwość zakładania rodziny?

65%
tak (212)

35%
nie (112)

Liczba oddanych głosów: 324
Forum: zobacz, co o zakładaniu rodzin przez księży myślą internauci >>

Tak. Tylko wtedy mogą naprawdę zrozumieć potrzeby wiernych.

Magdalena Środa, etyk, filozof.

Ksiądz, który mógłby założyć rodzinę, byłby bardziej wiarygodny jako autorytet w
sprawach rodzinnych. Zawsze mnie dziwi, jak księża mogą się wypowiadać w
sprawach np. wierności małżeńskiej i wychowania dzieci, nie będąc praktycznie
obeznani z problemami, jakie niesie życie rodzinne. Dziwi mnie też, jak Watykan,
państwo o zerowym przyroście naturalnym, może wydawać autorytatywne opinie o
etyce seksualnej, życiu rodzinnym i kwestiach wychowawczych. Co prawda
drogowskazy nie muszą chodzić po drogach, które wskazują, ale ludzie, którzy
jednak tak robią, stają się bardziej wiarygodni. Rozmawiałam kiedyś z pewnym
pastorem, chodziło o wybranie fragmentów Biblii, które miały być czytane podczas
mszy żałobnej za bliską mi osobę. Naszą teologiczną debatę przerywały dzieci i
żona pastora, która martwiła się o najmłodszego syna. Był poważnie przeziębiony,
podobnie jak moja córka. Rozmowa o psalmach przeplatana troską o zdrowie naszych
dzieci była ciepła i autentyczna. Współodczuwanie pomaga zrozumieć innych i
pomóc im. By być empatycznym, trzeba czegoś więcej niż tylko wiary i zimnej
wiedzy. Księża katoliccy mogą udawać, że wczuwają się w troski matek i ojców,
ale nie przeżywając ich bezpośrednio, naprawdę niewiele o nich wiedzą.

Z drugiej strony zawód księdza nie stawia zbyt wielkich wymagań jego adeptom.
Ogrom powołań w Polsce związany jest nie tyle z łaską, która spłynęła na
mężczyzn w naszym kraju, ile z łatwym chlebem, jaki gwarantuje. Kościół jest
bogatą instytucją i swoim pracownikom zapewnia względny dobrobyt, bez
specjalnych trosk. Wymaga jedynie posłuszeństwa. Księża nie muszą hamować swych
potrzeb konsumpcyjnych, jeżdżą samochodami, posiadają różnorodne dobra, mogą się
kształcić, a ich umiejętności duszpasterskie nie podlegają kontroli. Do tego,
niezależnie od cech i zasług osobistych, posiadają prestiż i szacunek
przynależny roli pełnionej w społeczności przez księdza. Celibat jest wymogiem
trudnym do zaakceptowania dla wielu, ale jednak stanowi pewien warunek,
ustanawia poprzeczkę. Coś za coś. Jeśli usuniemy ten wymóg, to posada księdza
stanie się jedną z najbardziej atrakcyjnych. A wtedy jakość wykonywanej posługi
duchowej może znacznie się obniżyć, bo księża nie będą zajmowali się wiernymi
tylko własną rodziną. Z tego względu może celibat warto zachować?

Nie. Trudno byłoby pogodzić obowiązki księdza i głowy rodziny.

Joanna Winiewska-Juraszczyk, etyk, filozof.

Choć celibat nie ma swego źródła w Piśmie Świętym, ma bardzo długą tradycję:
został wprowadzony w XII w. przez Sobór Watykański na Lateranie. Już święty
Paweł powiedział, że niektórzy ludzie są urodzeni do małżeństwa, inni do
kapłaństwa. I jeśli traktujemy kapłaństwo nie jako uprawianą profesję, tak, jak
to widzą laicy, ale jako powołanie, uważam, że księża nie powinni zakładać
rodzin. Jest mnóstwo osób świeckich, które ślubują zachowanie czystości:
konsekrowane dziewice, rezygnujące z seksu dla wiary, niesakramentalne
małżeństwa, żyjące bez seksu, ale za to w zgodzie z sumieniem i dekalogiem. Jest
nie do pomyślenia, by jako pasterz tego stada wiernych występował kapłan mający
rodzinę i życie erotyczne - podczas gdy właśnie ci wierni poświęcili je dla
wiary Przecież ksiądz powinien być autorytetem i to przede wszystkim autorytetem
moralnym - to jego główna funkcja. Powinien mieć siłę woli, zdolność do
poświęcenia i nieposzlakowaną moralność. Żaden kapłan nie jest zaskakiwany
celibatem. To świadoma decyzja. Zanim zostanie wyświęcony, jest pytany, czy się
na to zgadza. Podyktowane jest to też względami praktycznymi: ksiądz jako mąż i
ojciec miałby mniej czasu i dla wiernych, i dla rodziny. Przez cały tydzień jest
zajęty nauczaniem (większość księży pracuje w szkołach), odwiedzaniem wiernych,
namaszczeniami, spowiedziami itp., a w niedziele i święta jest potrzebny w
kościele - i to przez większość dnia. Miałby więc jeszcze mniej czasu dla
rodziny niż typowy, goniący za pieniądzem ojciec, który ma przynajmniej wolne
weekendy. W dodatku osoba duchowna musi znaleźć codziennie czas na modlitwę,
kontemplację. Być może podążanie za obowiązkami i powołaniem dałoby się pogodzić
z posiadaniem rodziny, ale jakim kosztem? Ponadto trudno byłoby zorganizować
zakwaterowanie i rozwiązać kwestię utrzymania księżych rodzin. Na wielu
plebaniach mieszka po kilku księży - na ich rodziny nie ma miejsca. Rodziny
byłyby też obciążeniem finansowym dla parafii - dodatkowe lekcje czy studia
dzieci to spore wydatki. Wiele problemu przysporzyłaby także kwestia
dziedziczenia majątku po zmarłych księżach przez ich żony i dzieci.

ŹRÓDŁO:
"Poradnik Domowy"

ks.Machulski

[Gość: A]

www.youtube.com/watch?v=_fU9P8e-uk8
:)

8334

[Gość: zet]

"8334 księży zakonników ,zakonnic i aktywistów kościelnych - tyle liczyła
agentura antykościelnego pionu SB w szczytowym pod tym względem roku 1984.
Oznaczałoby to ,że po stanie wojennym prawie co trzecia osoba duchowna w tej lub
innej formie współpracowała z SB" - IPN "Metody pracy operacyjnej aparatu
bezpieczeństwa wobec kościołów i związków wyznaniowych 1945-1989" ,Warszawa 2004.

abp Michalik ps."Zefir" ?

[Gość: Andrzej]

fakty.interia.pl/fakty_dnia/news/abp-michalik-zefir-w-aktach-sb,871837,2943