KOSCIÓŁ KATOLICKI Sp z o.o.

Kabaretowe dewoty szukają sceny

[Gość: *]

Siwiec pozwany za obrazę Papieża

Poznański emeryt Jerzy Pietrowicz pozwał posła do europarlamentu Marka Siwca za
obrazę głowy państwa watykańskiego i jego własnych uczuć religijnych.

Sprawa dotyczy wizyty prezydenckiej świty w 1997 roku w Ostrzeszowie. Na
lotnisku, w drzwiach śmigłowca, Siwiec wykonał znak krzyża, następnie ukląkł i
ucałował ziemię. Sędziowie głowią się, co z pozwem począć, bo Siwca chroni
immunitet europarlamentarzysty. Jeśli nie zostanie uchylony, sprawa będzie
umorzona. Poznański emeryt już szykuje wniosek w tej sprawie do
przewodniczącego Parlamentu Europejskiego. Wcześniej zaapelował do Siwca, by
ten sam zrzekł się immunitetu. Europarlamentarzysta odmówił "Gazecie"
komentarza.
(Robert Rewiński)
serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34308,2571583.html

[Gość: marzena]

Nie potępiaj, nie osądzaj, a nie będziesz sądzony

[edico]

Czyżby bezmuślna wiara była rozwiązaniem na indoktrynalny fałsz tego świata
realizowany w sposób bardzo zorganizowany?
Sądzzę, że pare cytatóew z Biblii czy wypowiedzi niewątpliwie świętych po
Watykańsku, stworzyło by płaszczyznę do bardzo ciekawej dyskusji. Proponują
jednak wbrew zamiarowi autora tego watku uszanować wolę właściwych tuzów
poidniesionej problematyki do roli swego rodzaju kalendarium Wartości
Chrześcijańskich preszentowanych przez urzędników Kościoła katolickiego.
Nie uwłacza to nikomu a fakty pozostają faktami. W sprawach szczagólowych
zawsze można skorzystać z podawanych linków i założyć swój własny wątek wcale
nie koniecznie zgodny z sygnalkizowanymi tu codziennymi problemami prawdy i
moralności Kościoła katolickiego.

Obserwuję ten wątek naprawdę od dawna i upraszam o nie przenoszenie własnych
wrażeń czy odczuć ponad zwykłą rzeczywistość.

Pozdrawiam

pakiet promocyjny "Dwa śluby a pogrzeb gratis"

[andrzej105]

kiosk.onet.pl/art.asp?DB=162&ITEM=1217277&KAT=240

Bez hamulców i cenzury

[Gość: Ed]

Brzmi to, jak hasło realizowanej misji... i rzeczywiście chyba coś w tym
jest :))

Pozdrawiam

meskie tańce Rydzyka :))))

[andrzej105]

serwisy.gazeta.pl/wyborcza/1715307,49623.html?skan=2576156

ludzie Rydzyka

[Gość: jan.]

kiosk.onet.pl/art.asp?DB=162&ITEM=1217824&KAT=720

[Gość: Ed]

Dobry gospodarz wie, z jakim sakwojażem podróżować jest najwygodniej ;))

Pozdrawiam

[Gość: Ed]

JAN KOBYLAŃSKI I JEGO PRZESZŁOŚĆ
Mroczne strony milionera

Sponsor Radia Maryja i telewizji Trwam, południowoamerykański milioner Jan
Kobylański, w okupowanej Warszawie wydawał w ręce gestapo ukrywających się Żydów
- wynika z akt śledztwa prowadzonego po wojnie.

W ostatnią niedzielę Jan Kobylański zadzwonił do Radia Maryja podczas audycji na
temat powstającego wokół ojca Tadeusza Rydzyka ugrupowania politycznego. Poparł
inicjatywę. W ubiegłym tygodniu na swojej stronie internetowej Radio Maryja
opublikowało list Kobylańskiego w obronie Radia Maryja. Kobylański napisał, że w
wyniku Okrągłego Stołu z 1989 roku "Polski Naród został niewolnikiem we własnej
Ojczyźnie". Milioner postuluje powołanie narodowego rządu na bazie takich
formacji patriotycznych, jak Liga Polskich Rodzin, Ruch Katolicko-Narodowy,
Samoobrona. Zalicza do nich "wspaniałą organizację medialną, jaką jest
nieocenione Radio Maryja i telewizja Trwam".

Coraz bardziej zacieśniają się kontakty szefa Radia Maryja z
południowoamerykańskim milionerem polskiego pochodzenia. Miesiąc temu Kobylański
gościł ojca Rydzyka w swojej urugwajskiej posiadłości Punta del Este. Podczas
ubiegłorocznego kongresu Polonii z Ameryki Łacińskiej przedstawiciele Radia
Maryja połączyli się ze studiem w Toruniu. Kobylański pozdrowił ojca dyrektora,
w odpowiedzi usłyszał podziękowania "za wszelkie dobro".

Kobylański jest członkiem komitetu honorowego budowy kompleksu Polonia in Tertio
Millennio, gdzie mają się znaleźć szkoła wyższa, kampus, a także siedziba
telewizji Trwam. Wartość inwestycji powstającej w szybkim tempie pod Toruniem
oceniana jest na ponad 40 milionów złotych. Finansuje ją właśnie Kobylański.

Kim jest ten szczodry rodak zza oceanu? Jan Kobylański, zwany Don Juanem,
tajemniczy multimilioner i dobroczyńca z Urugwaju, ukrywa swoją przeszłość. Nie
wiadomo, jak zgromadził olbrzymi majątek, nieznane są też jego wcześniejsze,
wojenne losy.

Oferta dla Żydów

Po wojnie zgłosiła się do prokuratury w Warszawie Leokadia Sarnowska. Zeznała,
że w okresie okupacji dwudziestoletni wówczas Janusz (dziś używa imienia Jan)
Kobylański wymusił od niej kosztowności i pieniądze, grożąc, że wyda ją gestapo.
Groźby były realne, bo Sarnowska pomagała Żydom. W kwietniu 1947 roku
prokuratura Sądu Cywilnego w Warszawie podjęła dochodzenie i ścigała Janusza
Kobylańskiego z paragrafów o kolaborację z Niemcami. Dochodzenie trwało do 1954
roku.

Na podstawie akt i zeznań świadków wyłania się ponura historia, której
negatywnym bohaterem jest dzisiejszy milioner z Ameryki Południowej. Nie ma
wątpliwości, że chodzi o niego. W dokumentach sądowych, które odnalazła
"Rzeczpospolita", i w danych udostępnianych przez Kobylańskiego takie same są:
imię ojca (Stanisław) oraz informacja, że był on adwokatem w Równem na Wołyniu.
Zgadza się także imię matki - Klotylda. Sam Kobylański wymienia jako miejsce
urodzenia Równe, co potwierdzone zostało w dokumentach sądowych.

Sarnowska poznała Janusza Kobylańskiego w 1943 roku. Jego rodzina mieszkała w
Warszawie przy ulicy Wspólnej 24. Tam Stanisław Kobylański prowadził kancelarię
adwokacką. Janusz zajmował się - według zeznań Sarnowskiej złożonych w
prokuraturze - "wyrabianiem papierów legitymacyjnych dla Żydów za zapłatą, gdyż
z ojcem zostali wydaleni z Równego i znajdują się w trudnym położeniu
materialnym". Poprosił ją, aby kierowała do niego ukrywających się Żydów, którym
wyrobi tzw. aryjskie papiery.

Sarnowska mieszkała wówczas w Chełmie Lubelskim i znała ukrywającą się tam
żydowską rodzinę Szenkerów. Udało im się uniknąć osadzenia w getcie. Mieli
wystawione przez urzędników magistratu w Chełmie polskie dowody na nazwisko
Barski. Chcieli jednak zdobyć fałszywe niemieckie dokumenty potwierdzające
aryjską tożsamość.

Depozyt u sędziego

Był 1943 rok i poruszanie się po ulicach miasta wiązało się dla Żydów z ogromnym
niebezpieczeństwem. Szenkerowie, gdy dowiedzieli się od Sarnowskiej o możliwości
zdobycia takich dokumentów, mimo niebezpieczeństw, przyjechali do Warszawy.
Ukryli się w mieszkaniu przy ulicy Boduena. Towarzyszyła im Sarnowska, która
ściągnęła Janusza Kobylańskiego. Ten spisał ich dane, jakie miały się znaleźć na
podrobionych dokumentach. Kobylański informacje od Szenkerów notował na kartce.
Zapowiedział, że dowody osobiste i arbeitskarty wyrobi w ciągu trzech dni.
Szenkerowie obiecali mu zapłatę w złocie.

Aby ograniczyć ryzyko oszustwa, wszyscy pojechali na Żoliborz do przedwojennego
sędziego Sądu Najwyższego Stanisława Juńskiego. Był on znajomym Sarnowskiej i
mógł być gwarantem ryzykownej transakcji. W obecności Kobylańskiego Szenkerowie
przekazali sędziemu monetę dwudziestodolarową w złocie, dwie monety po dziesięć
dolarów w złocie i kilka sztuk złotych pięciorublówek. Kobylański miał otrzymać
pieniądze po dostarczeniu dokumentów. Potem Szenkerowie wrócili do mieszkania na
Boduena, w którym mieli czekać na fałszywe papiery. Sarnowska zaś wyjechała do
Chełma w przekonaniu, że pomogła zagrożonym znajomym.

[Gość: Ed]

Niech pani odda pieniądze

Po dwóch dniach Sarnowska dostała depeszę od Janusza Kobylańskiego. "Proszę o
natychmiastowy przyjazd do Warszawy. Coś się wydarzyło" - alarmował. Sarnowska
koleją dotarła do Warszawy. Kobylański miał dla niej tragiczne wieści: Szenkerów
w mieszkaniu, w którym się ukrywali, aresztowało gestapo. Zostali rozstrzelani.
Jednocześnie zapytał o pieniądze dla niego, bo dokumenty dla Szenkerów miał
gotowe. Sarnowska uznała, że zapłata mu się należy, bo wywiązał się z umowy.
Pojechali razem do sędziego Juńskiego. U sędziego jednak złotego depozytu
Szenkerów już nie było. Juński wyjaśnił, że nazajutrz po uzgodnieniu u niego
warunków zapłaty za fałszywe dokumenty odebrał telefon od Szenkera, który
prosił, aby sędzia wydał kosztowności granatowemu policjantowi, który się do
niego zgłosi. Po kilku godzinach zapukał do mieszkania sędziego granatowy
policjant i wręczył Juńskiemu kartkę z wykazem złotych monet, jakie zdeponowali
Szenkerowie. Sędzia je wydał.

Kobylański zareagował bardzo gwałtownie. "Zażądał ode mnie zwrotu pieniędzy,
grożąc, że jeżeli nie zwrócę, to odda mnie w ręce Niemców" - zeznała w
powojennym śledztwie Sarnowska. Jego groźby uznała za realne.

"Po wielkich targach Kobylański zgodził się przyjąć połowę zapłaty, jaką
obiecali mu Szenkerowie" - powiedziała prokuratorowi. Kobylański miał wtedy
zadzwonić do swego ojca adwokata z pytaniem, czy może na takie warunki przystać.
Dostał zgodę. Sarnowska miała przy sobie część pieniędzy i przekazała je
Kobylańskiemu. Resztę kwoty po sprzedaży futra wysłała z Chełma na warszawski
adres Janusza Kobylańskiego.

Przebieg wypadków potwierdził w powojennych zeznaniach sędzia Juński. Zeznał
także, że w tydzień od wizyty Sarnowskiej i Kobylańskiego w drzwiach swojego
mieszkania zobaczył... Szenkera, który - jak zapewniał Kobylański - miał być
rozstrzelany przez gestapo.

Szenker mieszkał z rodziną w warszawskim getcie. Przedarł się jednak na odległy
Żoliborz do sędziego, by powiedzieć, co się naprawdę wydarzyło. I poprosić, aby
sędzia wezwał z Chełma Sarnowską. Zamierzał jej wszystko wyjaśnić.

Po kilku dniach Sarnowska spotkała się z Szenkerem przy bożnicy na Tłomackiem.
Opowiedział jej, jak gestapowcy, którzy aresztowali go wraz z rodziną w
mieszkaniu na Boduena, pokazali im kartkę, na której Janusz Kobylański zapisywał
dane, jakie miały się znaleźć na podrobionych dokumentach na nazwisko Barscy.

"Gestapowcy byli dla nas względni" - powiedział Sarnowskiej Szenker. Przytoczyła
jego słowa w powojennym śledztwie. Nie rozstrzelali ich, jak innych ukrywających
się Żydów. Przekazali granatowej policji, aby umieściła ich w getcie. Dlaczego
wtedy gestapowcy ich oszczędzili? Szenkerowie mogli uratować życie, dając łapówkę.

Z zeznań Sarnowskiej: "Szenker przeczuwając, że Janusz Kobylański, który ich
wydał gestapo, pobierze od sędziego Juńskiego pieniądze, nie chcąc do tego
dopuścić, darował je policjantowi, który konwojował ich do getta. Przedzwonił do
sędziego i poprosił o przekazanie kosztowności policjantowi, który się zgłosi".
Kobylański pisał do niej później i domagał się całej kwoty, na jaką umówił się z
Szenkerami.

W maju 1948 roku w Jędrzejowie miejscowy prokurator przesłuchał Stanisława
Kobylańskiego, który prowadził tam kancelarię adwokacką. Potwierdził, że Janusz
to jego syn z pierwszego małżeństwa. Podczas okupacji mieszkał u niego w
Warszawie przy ulicy Wspólnej 24. "Janusza Kobylańskiego aresztowało gestapo za
czyny patriotyczne - zeznał. - Uwięziono go na Pawiaku, przebywał w Oświęcimiu i
Gross-Rosen". Wyjaśniał prokuratorowi, że nie wie, czy Janusz żyje, co się z nim
stało po wojnie. Przekonywał, że nie słyszał nic o wyłudzeniu pieniędzy od
Sarnowskiej.

Prokuratura zamknęła sprawę w 1954 roku z powodu nieodnalezienia Janusza
Kobylańskiego. Na aktach znalazła się adnotacja: "Przechowywać 30 lat", czyli do
1984 roku. Przetrwały dłużej.

Nieznane są losy żydowskiej rodziny Szenkerów. W warszawskim Żydowskim
Instytucie Historycznym istnieją księgi ocalonych z Holokaustu. Nie ma w nich
nazwiska Szenkerów-Barskich z Chełma. Zapewne, jak większość mieszkańców
warszawskiego getta, zostali przetransportowani do obozu zagłady w Treblince i
tam ponieśli śmierć.

[Gość: Ed]

Więzień, którego nie było

Kobylański nie chciał rozmawiać z "Rzeczpospolitą" o swojej działalności w
okupowanej Warszawie.

W Muzeum Pawiaka nie ma akt potwierdzających pobyt Janusza Kobylańskiego, co
twierdził jego ojciec i co on sam dziś mówi. Niemcy wprawdzie zniszczyli
dokumentację, a źródłem wiedzy o tym, co działo się na Pawiaku, są wspomnienia
więźniów. Nigdzie jednak nie pojawia się nazwisko Janusza Kobylańskiego. W
wydanej w 1978 roku książce Reginy Domańskiej "Pawiak - więzienie gestapo"
zamieszczono listę uwięzionych. Nie ma na niej jego nazwiska.

Nazwisko to pojawia się dopiero w drugim tomie "Księgi pamięci" o transportach
do Auschwitz wydanej w 2000 roku. Według tej publikacji Janusz Kobylański został
wywieziony z Pawiaka transportem 5 października 1943 roku. Podana jest jego data
urodzenia (23 lipca 1923) i numer obozowy (156 228). Zapis ten jednak powstał na
podstawie dostarczonych w latach dziewięćdziesiątych przez Kobylańskiego dwóch
dokumentów Międzynarodowego Biura Informacyjnego Czerwonego Krzyża w Niemczech.

Franciszek Piper, współautor "Księgi pamięci" i pracownik Muzeum Oświęcimskiego,
twierdzi jednak, że dokumenty się wykluczają. - Z Kobylańskim mamy zamieszanie.
Nadesłane przez niego zaświadczenia o pobycie w Auschwitz nie są zgodne. Jedno
wygląda wręcz na sfałszowane.

Hipotez co do faktycznej roli Janusza Kobylańskiego w obozach koncentracyjnych -
jeżeli tam się znalazł - jest wiele. Bardzo prawdopodobne, że sędzia Juński,
spotykając się w okupowanej Warszawie w 1943 roku z przestępczą działalnością
Janusza Kobylańskiego, która i jemu zagrażała, powiadomił akowskie podziemie.
Ścigało one szmalcowników. Czy Kobylański, wiedząc, że grunt pali mu się pod
nogami, nie wybrał "ucieczki do przodu" i nie dał się wywieźć do obozu
koncentracyjnego? Profesor Władysław Bartoszewski, więzień Auschwitz, wyklucza
taką możliwość. - To za ciężki kacet, by dać się tam dobrowolnie umieścić - mówi
profesor.

Polski emigrant w Ameryce Południowej, oficer Drugiego Korpusu Leopold Białozur,
twierdzi, że Kobylański po wyzwoleniu obozu w Dachau, gdy byli więźniowie
chodzili w pasiakach, miał swój samochód z szoferem ("Podwójne życie don Juana",
Mikołaj Lizut, "Gazeta Wyborcza" z 28 czerwca 2004 r.).

Miliony na znaczkach

W biografii Kobylańskiego jest wiele niejasnych, wręcz tajemniczych momentów.
Jego ojciec zeznał, że syn po aresztowaniu przez gestapo przeszedł przez Pawiak,
Auschwitz i Gross-Rosen. On sam jednak w swojej biografii wymienia inne obozy, a
śladów jego pobytu tam jako więźnia nie ma w żadnej dokumentacji. (Pisała o tym
"Rzeczpospolita" w artykule "Więzień numer 156 228" z 24 kwietnia 2001 roku).

Według wersji Kobylańskiego z obozu mieli go uwolnić Amerykanie. Pewne jest
tylko to, że po wojnie nie wrócił do Polski. Działał na giełdzie metali w
Zurychu i w Austrii. Podobno miał fabrykę szczotek we Włoszech i prowadził tam
inne interesy.

W 1952 roku znalazł się w Paragwaju. Był rządowym konsultantem do spraw
przemysłu. Otrzymał kontrakt na druk paragwajskich znaczków pocztowych i
rozprowadzał je wśród kolekcjonerów całego świata. Utrzymywał przyjacielskie
stosunki z dyktatorem, generałem Alfredo Stroessnerem. W 1965 roku paragwajska
prasa oskarżała go o nielegalne wzbogacenie się. W 1967 roku przeniósł się do
Urugwaju. Dorobił się (nie wiadomo jak) olbrzymiej fortuny, jest multimilionerem.

Odznaczenie dla prezesa

Pod koniec lat osiemdziesiątych Kobylański zajął się działalnością polonijną.
Stworzył Unię Stowarzyszeń i Organizacji Polskich w Ameryce Łacińskiej (USOPAŁ),
której do dziś jest prezesem.

- To organizacja fasadowa - mówi Jarosław Gugała, były ambasador RP w Urugwaju.
- Kilkanaście osób raz do roku przyjeżdża do posiadłości Kobylańskiego nieopodal
Punta del Este. Prezes otrzymuje zwykle dofinansowanie ze Wspólnoty Polskiej lub
Senatu. Najgorsze jest, że na tych zjazdach w obecności parlamentarzystów z
kraju Kobylański wygłasza haniebne uwagi godzące w polską rację stanu. To
tolerują goście z Polski, by nie urazić gospodarza.

W latach dziewięćdziesiątych pierwszy raz od ponad pół wieku Kobylański
odwiedził Polskę. Nawiązał kontakty z krajowymi politykami. Ze szczególnymi
względami podejmował go peeselowski marszałek Senatu Adam Struzik.

W 1995 roku Kobylańskiego odznaczono w Ambasadzie RP w Buenos Aires Krzyżem
Oświęcimskim.

[Gość: Ed]

Zaprzyjaźnić się albo postraszyć

Ryszard Schnepf przyjechał do Urugwaju jako ambasador na jesieni 1991 roku. Po
wręczeniu listów uwierzytelniających zgodnie z tradycją składał kwiaty pod
pomnikiem bohatera narodowego w Montevideo. Nie zjawił się tam nikt z miejscowej
Polonii. Okazało się, iż Kobylański zawiadomił wszystkich, że uroczystość
została odwołana. To była próba sił z nowym ambasadorem. Schnepf zdumiony
dowiedział się, że jego poprzednik otrzymywał od Kobylańskiego gotowe listy osób
do odznaczeń, które wysyłał do centrali w Warszawie. Był uległy wobec prezesa.

W 1991 roku Urugwaj odwiedził szef MSZ Krzysztof Skubiszewski. Kobylański
usłyszał o finansowych kłopotach ministerstwa. Zaproponował Skubiszewskiemu, że
zasili kasę MSZ kilkoma milionami dolarów. Minister odmówił. - Kobylański
zabiegał, aby ponad głowami ambasadorów decydować o polskich interesach w
Ameryce Południowej - uważa Schnepf.

Przez Mieczysława Wachowskiego zwrócił się do odwiedzającego Urugwaj Lecha
Wałęsy, że wesprze 200 tysiącami dolarów jego kampanię wyborczą. W zamian
oczekiwał, że będzie wyznaczał polskich ambasadorów w Ameryce Łacińskiej. Wałęsa
odpowiedział, że jeśli Kobylański tak go ceni, to niech wpłaci pieniądze na jego
kampanię, ale bez warunków. - Rozmawiałem z Lechem Wałęsą i potwierdził, że
Kobylański składał mu taką propozycję - mówi Schnepf.

Ambasador szybko przekonał się, że ma do czynienia z nieobliczalnym człowiekiem.
- Jego żywiołem jest walka, gra polityczna w najgorszym tego słowa znaczeniu.
Watażka, podejrzliwy, manipulujący ludźmi, skłóca każdego z każdym. Bardzo
mściwy - wspomina Schnepf. Gdy dostał nominację na ambasadora Kostaryki,
Kobylański chciał to zablokować. Napisał do kostarykańskich władz donos
odsądzający dyplomatę od czci i wiary. Nic nie wskórał, ale Schnepf odczuł
atmosferę, jaką donos wywołał.

W 1999 roku do Montevideo przyjechał jako ambasador Jarosław Gugała. Przed
wyjazdem dostał polecenie od ówczesnego szefa MSZ Bronisława Geremka, aby
załagodził sprawy z Kobylańskim. Odbył pierwsze spotkanie.

- Na dzień dobry usłyszałem od Kobylańskiego: "Myśmy pana sprawdzili bardzo
dokładnie. Nic na pana nie mamy" - wspomina Gugała. Przez pół roku usiłował
zapanować nad zaognioną sytuacją, ale się nie udało. Kobylański - zdaniem Gugały
- zna tylko dwa poziomy relacji z ambasadorami. Uznaje, że może być silniejszy,
i usiłuje dyplomatą pomiatać albo, doceniając siłę ambasadora, stara się z nim
zaprzyjaźnić. Gdy się to nie uda, zaczyna szkodzić.

- Na moich kolegów ambasadorów w Ameryce Łacińskiej pisał listy pełne kłamstw do
prezydenta RP, do Wspólnoty Polskiej, do Senatu - opowiada Gugała. - Mnie
zarzucał na przykład, że nie znam języka hiszpańskiego i dlatego jestem
niekompetentny. Skończyłem iberystykę. Hiszpański znam prawie jak polski. Lepiej
niż Kobylański. Wszyscy dla niego są Żydami i masonami. Opowiadał bzdury o
swoich kontaktach z Wałęsą, o rzekomych wpływach w kancelarii Kwaśniewskiego.

W 2000 roku Władysław Bartoszewski, wówczas minister spraw zagranicznych, na
wniosek Gugały pozbawił Kobylańskiego funkcji konsula honorowego RP w Urugwaju
za walkę z polskimi dyplomatami w Ameryce Południowej i krytykę polskiego rządu.
Cenna lista

Ostatni, X Kongres USOPAŁ w listopadzie ubiegłego roku odbył się w rezydencji
Kobylańskiego w Punta del Este. Gościła na nim grupa polityków z kraju.

- Kobylańskiego podziwiam za wielką przejrzystość umysłu i ogromną precyzję -
mówi jeden z uczestników, Zdzisław Podkański, obecnie eurodeputowany z PSL. -
Mówił do Polonusów i do nas, osób z Polski, słowa, których nie zapomnę: "Często
ponoszą was emocje, pamiętajcie, że macie jeszcze rozum".

Obecna na zjeździe wicemarszałek Senatu Jolanta Danielak z SLD nie pierwszy raz
spotkała się z Kobylańskim. - W mojej obecności nigdy nie wypowiadał słów, które
naruszałyby polską rację stanu - podkreśla. - Wiem jednak, bo czytam jego
wystąpienia prasowe, że często reprezentuje postawę antysemicką. Mnie przede
wszystkim interesuje jednak finansowe wsparcie, jakie Senat adresuje do Polaków
w Ameryce Południowej, i ocena tych przedsięwzięć. A Kobylański ma sporo
informacji na temat organizacji polonijnych, które wspieramy - mówi marszałek
Danielak.

Na kongresie był także Andrzej Lepper. Przedstawiciel Polonii chilijskiej Jerzy
Achmatowicz spotkał tam przedstawicieli Radia Maryja, Piotra Jakuckiego i Jana
Fijora.

Najgorsza jest niekonsekwencja urzędników państwowych wobec Kobylańskiego -
uważa Jarosław Gugała. I rzeczywiście, jak sprawdziliśmy, pierwsze, co zrobił
nowy ambasador w Urugwaju Lech Kubiak, to zaprosił Kobylańskiego do ambasady na
święto narodowe. Kobylański ku zdumieniu gości przemawiał w polskiej ambasadzie.

Gugała uważa, że Kobylański korumpuje krajowych polityków. - Gdy byłem
ambasadorem w Urugwaju, Kobylański powiedział mi, abym nie podskakiwał, bo ma
pięćdziesięciu kilku parlamentarzystów, którzy coś mu zawdzięczają. Ma listę, co
im dał i kupił. I że oni mnie załatwią.

(JERZY MORAWSKI)
www.rzeczpospolita.pl/dodatki/plus_minus_050319/plus_minus_a_8.html

[Gość: Ed]

Wydarzenia, których negatywnym bohaterem jest - Jan (Janusz) Kobylański, dość
wiernie odpowiadają temu, co można nazwać zapleczem szmalcownictwa. Znane są
liczne wypadki, kiedy szmalcownicy usiłowali poznać prawdziwe personalia
ukrywających się Żydów, obiecując wystawienie aryjskich dokumentów. Najczęściej
chodziło o to, aby przy okazji poznać tożsamość polskich opiekunów ukrywających
się Żydów, zwiększając tym samym krąg potencjalnych ofiar szantażu.
Niejednokrotnie szmalcownicy rzeczywiście dostarczali ofiarom fałszywe
dokumenty, aby przedłużyć okres szantażowania i wymusić dodatkowe pieniądze.
To, że w opisywanym wypadku pośrednikiem transakcji jest sędzia Sądu
Najwyższego, nie jest niczym dziwnym - znalezienie osoby niezależnej i stojącej
ponad podejrzeniem było posunięciem ze wszech miar rozsądnym. Rola granatowego
policjanta, pracującego ręka w rękę z Kobylańskim, również nie odbiega od
schematu działania szajek szmalcowniczych, które miałem okazję badać w archiwach
sądów niemieckich w okupowanej Warszawie. Opisane wydarzenia dość wiernie
pokrywają się z tym, co dziś wiadomo o technice szmalcowniczych działań.

Jan Grabowski, autor książki "Ja tego Żyda znam! Szantażowanie Żydów w Warszawie
1939 - 1943"

[Gość: Ed]

Przez siedem lat - od roku 1947 do 1954 - prokuratura w Warszawie prowadziła
dochodzenie w sprawie Janusza Kobylańskiego i ścigała go z paragrafów o
kolaborację z Niemcami.

Z odnalezionych przez "Rzeczpospolitą" dokumentów sądowych wyłania się historia,
której negatywnym bohaterem jest dzisiejszy milioner z Ameryki Południowej,
sponsor Radia Maryja i Telewizji Trwam. Dwa lata po wojnie do prokuratury
zgłosiła się Leokadia Sarnowska. Zeznała, że w 1943 roku Janusz (dziś używa
imienia Jan) Kobylański obiecał żydowskiej rodzinie Szenkerów wyrobienie - za
sporą sumę w złocie - fałszywych dokumentów. Słowa jednak nie dotrzymał, a w
kryjówce Szenkerów pojawili się gestapowcy, którzy zabrali Żydów do getta.
Według zeznań Sarnowskiej Niemcy mieli kartkę z notatkami, które wcześniej robił
Kobylański. Prokuratura zamknęła sprawę w 1954 roku z powodu nieodnalezienia
Kobylańskiego. Na aktach znalazła się adnotacja: "Przechowywać 30 lat", czyli do
1984 roku. Przetrwały dłużej.

(Jerzy Morawski)
www.rzeczpospolita.pl/dodatki/plus_minus_050319/plus_minus_a_1.html

50% bonifikara na samochody Gocłowskiego

[Gość: Ed]

Majątek kurii - nie wszystko na sprzedaż
01-03-2005, ostatnia aktualizacja 01-03-2005 20:47

Auta metropolity gdańskiego będą do kupienia z 50-procentową bonifikatą. Czy
katolikowi wypada skorzystać z takiej oferty?

W Dzień Kobiet w Gdańsku idą na licytację m.in. dwa auta wożące na co dzień
arcybiskupa Tadeusza Gocłowskiego. Dwuletni citroen C5 będzie do kupienia za
ponad 42 tys. zł, volkswagen passat 1,9 TDi za ok. 27 tys. zł.

Licytacja za pół ceny to ciąg dalszy afery finansowej kurialnego wydawnictwa
Stella Maris, które z powodu nieuczciwego zarządzania pogrążyło gdańską kurię w
długach idących w dziesiątki milionów złotych. Prócz aut arcybiskupa mają
zostać wystawione ruchomości należące do samego wydawnictwa - 30 różnego typu
maszyn o łącznej wartości blisko 3,6 mln zł - oraz samochody - sześcioletnia
kia (11,2 tys. zł) i 13-letnie bmw (5,8 tys.).

Licytacja odbędzie się na wniosek wierzyciela Stelli Maris, warszawskiego
Kredyt Banku. Jeśli maszyny - już opieczętowane przez komornika, ale ciągle
pracujące - zostaną sprzedane, pracę straci duża część spośród 106 pracowników
wydawnictwa.

- Wciąż mamy nadzieję, że nie dojdzie do tej licytacji - mówi Jarosław
Szarmach, dyrektor Stelli Maris. - Prowadzone są rozmowy z wierzycielami, jest
pomysł na restrukturyzację firmy. W moim przekonaniu szanse są realne.

- Rzeczywiście kuria prowadzi z nami rozmowy, ale wciąż nie ma zadowalających
nas konkretów - komentuje pracownik Kredyt Banku SA. - Musimy jak najszybciej
odzyskać nasze pieniądze.

Obecna licytacja czterech kurialnych samochodów jest już drugą. Na początku
miesiąca citroen arcybiskupa miał cenę wywoławczą 63,5 tys. zł, a passat - 40,1
tys. zł. Nie było na nie ani jednego chętnego. Na licytacji pojawił się jedynie
student Politechniki Gdańskiej zainteresowany wysłużonym bmw z ceną wywoławczą
8,7 tys. zł. Ale i on się w końcu rozmyślił na widok tłumu dziennikarzy.

- Myślę, że ludzie mogą czuć jakiś opór przed kupnem majątku służącego
Kościołowi - uważa komornik Artur Zieliński, zajmujący się egzekucją kurialnych
długów.

Czy udział w komorniczej licytacji kościelnego majątku jest grzechem?

Ks. bp Tadeusz Pieronek: Tak na to nie można patrzeć. Nie mieszajmy dwóch
różnych porządków - prawnego i moralnego. Rozumiem jednak, że ktoś, kto czuje
się wiernym dzieckiem Kościoła, może odczuwać pewien dyskomfort, kupując za pół
ceny dobra kurii. I może to dobrze. W Kościele wszyscy przecież jesteśmy
rodziną, jest więc trochę tak, jakby komornik licytował majątek ojca, a syn
kupował i to wiedząc, że ojciec ponosi szkodę. Oczywiście syn ma do tego prawo,
ale czy na pewno jest to w porządku i czy ojciec byłby szczęśliwy?
(Roman Daszczyński)
serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34309,2579748.html

[Gość: Ed]

"...WINIEN JEST NIESTETY EPISKOPAT, KTÓRY PROWADZĄC KUNKTATORSKĄ POLITYKĘ NIE
ODCIĄŁ SIĘ ZDECYDOWANIE OD RYDZYKA. TERAZ PRZYJDZIE ZA TO ZAPŁACIĆ! NIE BĘDZIE
JUŻ JEDNEGO KOŚCIOŁA W POLSCE- TRZEBA BĘDZIE UWAŻAĆ DO KTÓREGO KOŚCIOŁA IDZIE
SIĘ NA MSZĘ : RYDZYKOWEJ SEKTY CZY KATOLICKIEGO. 500 LAT TEMU ZA TAKIE COŚ
RYDZYK SPŁONĄŁBY NA STOSIE."

~katolik (normalny), 2005-03-01 19:54
info.onet.pl/1,15,11,9784961,29274269,1488985,0,forum.html

Jaka jest słuszność wiary importowanych kościołów?

[Gość: Ed]

Czy Konstantyn Wielki był twórcą katolicyzmu?

Już samo ogłoszenie Konstantyna cesarzem było aktem bezprawnym i uzurpacją,
bowiem Konstantyn sfałszował historię swej rodziny, religię ojca i pochodzenie.
Faworyzowanie przez Konstantyna religii chrześcijańskiej zaczęło się w roku
312, kiedy przygotowywał się do bitwy z rywalizującym z nim współcesarzem.
Wkrótce, jako cesarz, zapałał miłością do chrześcijaństwa i zapragnął
przywrócić wyznawanie zakazanej religii na obszarze swego panowania.

Od 313 r. staje się rozjemcą w sprawach zwalczających się wazjemnie biskupstw.
Pod jego wpływem zwołano sobory w Arles w 314 r., którego zasadniczym celem
staje się jakieś uporządkowanie ogólnych zasad wiary chrześcijańskiej
realizowanych w zasadzie "sobiepańsko" przez każdego biskupa według jego
własnych interpretacji będących przyczynami wielu konfliktów religijnych między
samymi strefami wpłwów chrześcijańskich samych biskupstw.

Po 320 roku zaczął energiczniej popierać chrześcijaństwo, dając parafiom
pieniądze ze skarbu państwa na budowę lub odbudowę kościołów i mianując
chrześcijan na stanowiska publiczne. Obdarował gminy chrześcijańskie wolnością
wyznawania.

Za sprawą Konstantyna z religii zakazanej chrześcijaństwo stało się teraz
religią uznaną i urzędowo wspieraną. Na Kościół katolicki zaczęła spływać rzeka
pieniędzy i innych dóbr doczesnych, a także coraz większych przywilejów, aż
wkrótce jego wyższy kler stał się potężny, bogaty, wpływowy. I żył oczywiście w
zgoła niechrześcijańskim zbytku (nie jest to zresztą - jak wiemy - przypadłość
wyłącznie starożytnych...).

Pod wodzą Konstantyna Kościół prześladowanych pacyfistów zmienił się w Kościół
okrutnych prześladowców, głoszących "dobrą, radosną nowinę" ogniem i
mieczem! "We wszystkich wojnach, które podjął i prowadził, odniósł błyskotliwe
zwycięstwa..." - pisał o nim Ojciec Kościoła, św. Augustyn. Tak oto "wiara
miłości" uprawomocniała się dzięki bitewnym rzeziom! Tak oto chrześcijaństwo
rosło w siłę!

Cesarz, który już w 314 r. polecił biskupom odbyć synod w Arles, teraz też nie
uzgadniał z nikim zwołania soboru, lecz sam wystosował do wszystkich biskupów w
cesarstwie zaproszenie na zjazd w Nicei (Bitynia) w maju 325 r. Podróż mogli
odbyć bezpłatnie tzw. pocztą cesarską. Zapewniono im nadto gratisowe utrzymanie.

Na sobór Nicejski biskupi przybyli z wszystkich prowincji cesarstwa, ale w
różnej liczbie, najwięcej z Azji Mniejszej. Uczestników ustalają jedni
historycy na 318, inni tylko na 220, biskup Atanazy, sam uczestnik, podaje, że
było 300.

Czyżby ta cała reszta nie była zainteresowana tak ważnym wydażeniem dla całego
chrześcijaństwa???!!! :))

Zakończenie soboru nastąpilo po miesiącu obrad. Odbyło się bardzo uroczyście w
łączności z obchodami 20-lecia rządów Konstantyna. Sobór wysłał osobne pismo do
większych Kościołów lokalnych o swoich decyzjach, cesarz zaś obszerną relację
do Kościołów (chyba tych, których biskupi nie byli obecni) o przebiegu soboru,
sobie przypisując inicjatywę jego zwołania. W specjalnym piśmie do Kościoła
aleksandryjskiego donosił o potępieniu nauki Ariusza i przywróceniu jedności
wiary, umieszczając tam wymowne stwierdzenie: To, co zadecydowało 300 biskupów,
jest niczym innym jak wyrokiem Boga, bo obecny w tych ludziach Duch Święty
widoczną uczynił, wolę Bożą.

Ja tam twierdzę, że sprawiedliwość musi być po naszej słowiańskiej stronie :))

Pozdrawiam

Jaką wiarę mieli ojcowie nasi?

[Gość: Ed]

brzeg.own.pl/maranatha/wiaraojcow.htm

Dekalog przed sądem

[Gość: Ed]

USA: Spór o 10 Przykazań przed sądem

Sąd Najwyższy USA rozpoczął w środę rozpatrywanie skargi liberalnych
organizacji przeciwko wystawianiu tablic z Dziesięciorgiem Przykazań na terenie
instytucji rządowych, co ich zdaniem narusza zasadę rozdziału Kościoła od
państwa.

Przedmiotem sporu jest obecnie pomnik z tablicami z Dziesięciorgiem Przykazań
stojący od 1961 roku między budynkami Kapitolu a stanowego Sądu Najwyższego w
Teksasie oraz tablice z przykazaniami eksponowane od pięciu lat w gmachu
lokalnego sądu w stanie Kentucky.

Z inicjatywy religijnych konserwatystów tablice wystawiano w budynkach
rządowych także w innych stanach na południu USA, gdzie również były obiektem
sporów sądowych. Pod koniec 2003 roku prezes Sądu Najwyższego w Alabamie
stracił stanowisko, gdy nie chciał usunąć tablic w swoim sądzie.

Pierwsza poprawka do konstytucji USA zabrania Kongresowi uchwalania
praw "odnośnie stanowienia religii", co interpretuje się jako zakaz
ustanawiania religii państwowej - zasadę rozdziału religii od państwa.

Rzecznicy publicznego wystawiania Dziesięciorga Przykazań argumentują jednak,
że ich eksponowanie nie narusza wcale tej zasady i ma w istocie charakter
świecki.

Zwracają oni uwagę, że na pomniku w Teksasie, Mojżesz trzymający tablice z
przykazaniami stoi obok innych słynnych prawodawców w dziejach, jak Hammurabi,
Konfucjusz, cesarz Justynian i Napoleon, a więc nie tylko przywódców
religijnych.

W Kentucky do tablic w sądzie dodano takie świeckie rekwizyty jak odbitka
Deklaracji Niepodległości i tekst amerykańskiego hymnu narodowego.

Skargę na wystawienie tablic złożyła w Sądzie Najwyższym Amerykańska Unia
Swobód Obywatelskich (ACLU), czołowa liberalna organizacja w USA.

Powołani przez nią eksperci prawni dowodzą, że publiczne eksponowanie
Dziesięciorga Przykazań nie służy celom świeckim, lecz jest demonstracją
religijności.

Liberałowie podkreślają, że przykazania reprezentują tradycję
judeochrześcijańską, podczas gdy Stany Zjednoczone są krajem wielokulturowym i
wieloreligijnym i zwiększa się w nim proporcja muzułmanów, hinduistów i
buddystów.

Zwraca się też uwagę, że w Teksasie i Kentucky wystawiono przykazania w wersji
protestanckiej.

Według sondaży, zdecydowana większość Amerykanów nie uważa by należało
zabraniać wystawiania w budynkach rządowych tablic z Dziesięciorgiem Przykazań.

info.onet.pl/1062198,12,item.html

Znowu do kościoła a nie na lekcje

[Gość: *]

Zaczęły się rekolekcje wielkopostne dla uczniów

Wczoraj w szkołach rozpoczęły się rekolekcje wielkopostne. Do kościołów
pomaszerowali uczniowie szkół podstawowych, gimnazjów i liceów. W tym czasie
nie mieli lekcji. A co z tymi dziećmi, które nie chodzą na rekolekcje? - To
mniej niż 10 proc. dzieci, mogą zostać w szkole lub przynieść zwolnienie od
rodziców - tłumaczy Małgorzata Kułaczkowska, p.o. dyrektora w gimnazjum nr 7
przy ul. Podchorążych. Zajęcia opiekuńcze dla dzieci, które nie chodzą na
religię, czynne świetlice to rozwiązania, jakie proponują szkoły. Ledwo
skończyły się ferie, a uczniowie mają znów wolne. Czy to dobry termin na
rekolekcje? - Trudno oceniać. Może to lepiej niż przerwa, jak już na dobre
wejdziemy w tok pracy? - mówi Lidia Składnik, dyrektor gimnazjum dwujęzycznego
nr 25 przy ul. Zwycięzców. Część szkół rekolekcje będzie miała w przyszłym
tygodniu.
serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34309,2581943.html

[Gość: [e-mail]]

Jestem uczniem liceum i nie chodzę do kościoła bo nie wierz w tych wszystkich
pedofilów, geji i złodzieji jeżdzących maybachami za miliony złotych ........
To ma być kościół ?????? Widać jaki nam przykład dają księża .....nic tylko
naśladować (hahahaha) .....

Jedyne w co wierze to w Boga .........bo kościół od zawsze robi przekręty i
robić będzie .... a przykłądem na to są księża .......

[Gość: Ed]

"Mały Słownik Teologiczny" ks. Mariana Kowalewskiego wśród grzechów przeciwko
Duchowi Św. wymienia również taki, jak "sprzeciwianie się uznanej prawdzie
chrześcijańskiej."

Rodzi się tutaj od razu bardzo wiele pytań, m.in.:
- O jaki rodzaj sprzeciwu chodzi?
- Co jest uznaną prawdą chrześcijańską?
-

[Gość: *]

w szerzeniu jedynie słusznej racji

[Gość: *]

mojefinanse.interia.pl/news?inf=665963

ateista .pl

[Gość: jan.]

[Gość: Ed]

alexanderson napisał:

> Przykro mi, że wielu ludzi ma zdanie o ateistach jako o ludziach bez
> moralności i nienawidzących religii. Prawdziwy ateista opiera się na
> kulturowym (a to znaczy też duchowym) dziedzictwie ludzkości i w tym znajduje
> uzasadnienie, dlaczego nie wolno zabijać, kłamać, kraść, zdradzać itd. Trwanie
> przy tych zasadach jest tym mocniejsze, że nie liczy się na nagrodę po
> śmierci, ale nie można też oczekiwać rozgrzeszenia na ziemi - za wszystkie
> swoje uczynki odpowiada się przed samym sobą i dlatego trzeba przeżyć to życie
> (jedyne, w ujęciu ateisty, jakie jest nam dane) najuczciwiej, jak tylko można
> i z miłością i szacunkiem do innych ludzi. Właśnie dlatego, że życie jest
> pasmem radości i udręk, i kończy się śmiercią należy je przeżyć jak najlepiej
> i wcale nie znaczy to "hulaj dusza, Boga nie ma". Jeśli większość ludzi
> oparcie dla zasad etycznych (i sens samego życia) znajduje w religiach, które
> niosą im pocieszenie i nadzieję (choć w ujęciu ateisty są tylko produktem
> kulturowym, jak państwo, filozofia, nauka, sztuka), to prawdziwy ateista
> docenia i szanuje ten wkład religii w budowanie wspólnoty ludzkiej. Każdy kto
> z nienawiścią atakuje Kościoły, wyznania i ludzi wierzących jest po prostu
> chamem bez zasad i kultury, ale nie znaczy to, że tak wygląda ateizm. W imię
> różnych religii i ateizmu popełniano w przeszłości wiele błędów, a nawet
> zbrodni, ale też owe prawdziwe religie i prawdziwy ateizm (świecki humanizm)
> są nośnikami tych samych (!) najwyższych wartości, które jednoczą myślącą
> ludzkość - Dobro, Prawda, Piękno. Jednoczą, bo ciągle mam nadzieję, że przy
> wszystkich różnicach możemy razem współdziałać, pomagać sobie nawzajem i
> przede wszystkim rozmawiać ze sobą, a to znaczy - rozumieć się. Ta wiara w
> ludzkość jest moją religią.
> Jeśli zaś chodzi o chrześcijaństwo, to uważam je za najbardziej wzniosłą i
> najpiękniejszą z religii, i najbardziej ze wszystkich szanuję (i tu jednak
> podziękowania za ukształtowanie mnie w jego duchu). Ale wiem z doświadczenia,
> że wielu Polaków-katolików nie ma elementarnej wiedzy o swojej wierze. I to
> jest przykre. Bo każdy z nich twardo powie - "jestem katolikiem". Nasz Kościół
> zadowala się masowością, ale nie głębokością wiary. Mnie jest obojętne, czy
> Polacy będą katolikami, czy nie, chciałbym tylko, by byli uczciwymi i
> życzliwymi ludźmi. A nie są.
> A wszystko przez to, że: 1) chrzci się dzieci, których nie można spytać o
> zgodę 2) katolicyzm w Polsce jest synonimem moralności i automatycznie robi z
> człowieka kogoś porządnego, tymczasem przyznanie się do np. ateizmu czy nawet
> innej religii budzi podejrzenia, rodzi dystans, niechęć. Zbyt wielką rolę
> nadaje się u nas rytuałom i obrzędom, a za mało rzeczywistym postawom. Mówi
> się "Polska, ostoja chrześcijaństwa w Europie", ale gdzie jest to
> chrześcijaństwo? W pijakach za kierownicą, w łapówkarstwie, w dręczonych
> zwierzętach, w bitych dzieciach, w wykonywanych po kryjomu aborcjach, w
> chamstwie na każdym kroku, w śmieciach na ulicach i w lasach? Religia jest u
> nas kwestią przyzwyczajenia, a nie konsekwentną postawą. Nie jest sprawą
> przekonania na podstawie dokonanego wyboru, ale ukształtowaniem od bezwolnego
> dzieciństwa i kultywowaną bezrefleksyjnie tradycją. Nasze społeczeństwo nie
> jest chrześcijańskie, a właśnie katolickie - liczy się obrzęd, widowisko,
> celebra, uroczystość, swoista "soborowość", mechaniczność. Wszystko jest na
> obraz i podobieństwo. I obowiązuje wszystkich...
> A chciałoby się, żeby ludzie zadali sobie tego trudu i wypracowywali przez
> lata własny światopogląd. Chrześcijański, ateistyczny, inny - ale jakiś. Wiąże
> się to z wysiłkiem, ale tylko wtedy daje zadowolenie z własnej postawy. Nie
> chodzi bowiem o to, by robić to, co wszyscy, ale to, do czego ma się
> przekonanie. I czasem z powodu tych przekonań umie się ponosić konsekwencje.
> Jak pisała Józefa Hennelowa:
> "Światopogląd powinien zawsze trochę człowieka kosztować. Gdy światopogląd się
> opłaca, to przestaje być tym, czym być powinien. Powstają zachowania
> konformistyczne - fałszywe i rozbieżne z tym, do czego Kościół jest powołany".
> Także ateiści niosą przez życie swój krzyż - odpowiedzialność za własne czyny.
> Trzeba tak żyć, by móc codziennie ze spokojem spojrzeć w lustro. Dlatego,
> odpowiadając na temat z innego wątku na tym forum, trzeba powiedzieć - nie
> jest łatwo być ateistą. Ale też w życiu nie chodzi o to, by było łatwo. Z
> ateistycznego punktu widzenia - właśnie dlatego powstały religie (choć także
> jako czynnik integrujący społeczność): żeby dać wytłumaczenie zjawisk
> kosmicznych i biologicznych, i zatrzeć lęki związane ze świadomością końca
> egzystencji. Jeśli ludzie tego potrzebują, to religie spełniają bardzo
> pożyteczną rolę. Ale żeby wiara przekładała się jeszcze na zachowania
> codzienne...
> I żeby osobista wiara nie była automatycznie przenoszona na innych ludzi. Żeby
> nie używać wciąż generalizujących określeń "wszyscy", "my", "Polacy-katolicy"
> itd. Ja ciągle uczę się szanować inne przekonania, odmienności, różnice.
> Żebyśmy tak uczyli się wszyscy, każdego dnia. Od nowa...

forum.gazeta.pl/forum/73,46481,1540823.html?f=29&w=26551430&a=26551430&rep=1

[Gość: Ed]

Skandal narodowy

Odkopane zasypać

Książę Mieszko I przewraca się w grobie. Odsłonięte przez archeologów
pozostałości jego grodu na poznańskim Ostrowie Tumskim trzeba zakopać. Wielkie
odkrycia archeologiczne są dla polskich władz kłopotliwym ciężarem, który
najlepiej ukryć pod ziemią.






Nad ponadpięciometrowej głębokości wykopem tłoczy się gromadka dzieci. – Ponad
tysiąc lat temu w widłach Warty i Cybiny wznosił się potężny gród. Rezydował w
nim pierwszy polski władca książę Mieszko I wraz ze swoją żoną Dąbrówką –
opowiada im przewodnik. Dzieciaki z zachwytem oglądają pozostałości siedziby
władcy. – Ale super! To dużo lepsze niż historia w szkole – mówi Kamil,
jedenastoletni kolonista z Nowego Tomyśla. – Bo książki są nudne i nie zawsze
można im wierzyć. A tu widać, że ta cała heca z Mieszkiem to była prawda –
dodaje jego kolega Patryk.

Gdy chłopcy dowiadują się, że to wszystko znowu pokryje gruba warstwa ziemi,
wprost nie mogą uwierzyć. Podobnie reaguje profesor Marek Kwiatkowski, historyk
architektury i wiceprzewodniczący komisji konserwatorskiej przy wojewodzie
mazowieckim. – Bez przesady można powiedzieć, że tam zaczęła się Polska! –
unosi się uczony. – To sprawa wagi państwowej!

– Nie ulega wątpliwości, że to miejsce jest niezwykle ważne dla kształtowania
świadomości narodowej. Zwiedzanie takiego obiektu byłoby doskonałą lekcją
patriotyzmu i historii – zgadza się z nim profesor Romuald Schild, dyrektor
Instytutu Archeologii Polskiej Akademii Nauk.

Na wagę złota

Dziś w miejscu, gdzie rezydował pierwszy władca Polski, znajduje się gotycka
katedra, XIII-wieczny kościół Najświętszej Marii Panny, kanonie i inne
zabytkowe obiekty kościelne. Archeolodzy „węszą” tam od kilku lat. Przed
kościołem znajdują się trzy wykopy, za murem otaczającym stare kanonie – jest
czwarty. To, co w nich znaleziono przeszło najśmielsze wyobrażenia.

– Do tej pory udało nam się uchwycić ponad połowę zarysu murów rezydencji
Mieszka I. W XIII wieku część książęcej siedziby została rozebrana, a kamienie
posłużyły jako budulec przy wznoszeniu fundamentu kościoła Najświętszej Marii
Panny – wyjaśnia profesor Hanna Kocka-Krenz, archeolog z Uniwersytetu Adama
Mickiewicza w Poznaniu. Pod jej kierunkiem prowadzone są prace wykopaliskowe.

– Tutaj widać doskonale zachowany fragment muru palatium (reprezentacyjnej
budowli mieszkalnej) wysoki na metr – profesor wskazuje na kamienną ścianę.
Obok niej widać pozostałości jakiejś nieznanej gotyckiej budowli. Wierzyć się
nie chce, że to świadkowie narodzin państwa polskiego.

– Palatium miało kształt prostokąta i mogło mieć wysokość dwóch pięter. Krył je
prawdopodobnie spadzisty dach. Była to jedna z pierwszych murowanych budowli w
Polsce. Książę wzniósł ją ze względu na małżeństwo z Dąbrówką – dodaje Olga
Antowska-Gorączniak, doktorantka pracująca przy wykopaliskach. – Zapewne nie
chciał, by mieszkała w jakiejś drewnianej chacie.

– Odkrycie palatium to niewątpliwie jedno z największych znalezisk w historii
polskiej archeologii– uważa profesor Tadeusz Makiewicz, prezes Stowarzyszenia
Naukowego Archeologów Polskich. Teraz archeolodzy chcą szukać ufundowanej przez
Dąbrówkę świątyni, w której potem ochrzczono Bolesława Chrobrego. Chodzi o
przedromańską rotundę pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny opisaną przez
Galla Anonima.

Zgodnie z ówczesną modą świątynie budowano tuż przy siedzibach władców, a nawet
je z nimi łączono. – Była to pierwsza chrześcijańska świątynia na ziemiach
polskich. Kiedy Mieszko I starał się o Dąbrówkę, powiedziano mu: „Dobrze
poganinie, masz naszą księżniczkę, ale musisz zadbać o to, by miała się gdzie
modlić” – opowiada profesor Kocka-Krenz. – Wymóg zapewnienia miejsca kultu był
zapewne ujęty w intercyzie ślubnej.

Świątynia Dąbrówki, jak na owe czasy, była naprawdę wspaniałą budowlą. –
Odnaleźliśmy małe kawałki malowanych tynków. Do wykonania zdobień został użyty
błękit, który wówczas był niezwykle drogim barwnikiem – wyjaśnia Antowska-
Gorączniak. – Pozyskiwano go z lazurytu, który sprowadzano ze złóż w
Afganistanie. Był to surowiec dosłownie na wagę złota.

(JOANNA TOMCZAK 2004-08-24)
kiosk.onet.pl/art.html?DB=162&ITEM=1181995&KAT=241

[Gość: Ed]

Kościołowi w szkodę

Niestety, świątyni nikt prędko nie zobaczy. Ani turyści, ani nawet archeolodzy.
Kuria poznańska, która jest właścicielem terenu, nie wyraziła do tej pory zgody
na kontynuację wykopalisk. – Tak się bowiem niefortunnie złożyło, że część
palatium wchodzi pod budynek kościoła. I pod nim także zapewne trzeba szukać
świątyni Dąbrówki – mówi Kocka-Krenz. Warunkiem rozpoczęcia wykopalisk było
wzmocnienie konstrukcji kościoła NMP, który był w bardzo złym stanie i groził
zawaleniem.

– Miasto wydało na to kilkaset tysięcy złotych – mówi poznański konserwator
zabytków, Maria Strzałko. – Dziś jednak ci sami eksperci z Politechniki
Poznańskiej, którzy twierdzili, że gotyckiej budowli już nic nie zagraża, z
niewiadomych powodów twierdzą coś wręcz odwrotnego. Ksiądz Bogusz Lewandowski,
rzecznik kurii poznańskiej, nie potrafi powiedzieć, co spowodowało zmianę
stanowiska specjalistów.

– Podczas spotkania z arcybiskupem poznańskim Stanisławem Gądeckim stwierdzili,
że nie mogą zagwarantować, jak zachowa się budynek kościoła i czy się nie
zawali – mówi. – Decyzja arcybiskupa mogła być tylko jedna. Nie mogliśmy
ryzykować zniszczenia zabytku, choćby nawet to, co się pod nim znajduje, było
bardzo interesujące. – Kościołowi powinno zależeć na tym choćby ze względów
ambicjonalnych. Była to przecież pierwsza chrześcijańska świątynia na ziemiach
polskich – mówi ze smutkiem profesor Kocka-Krenz.

Odkopane zasypać

Wygląda na to, że nie tylko zostaną wstrzymane dalsze prace, ale nawet to, co
już zostało odkryte, trzeba będzie zakopać! Jeśli się tego nie zrobi,
średniowieczne mury ulegną zniszczeniu. – Nałożymy na nie specjalną tkaninę
techniczną, by później łatwo je było odsłonić – mówi profesor Kocka-Krenz.

Ale to dopiero początek kłopotów poznańskich archeologów. Wkrótce pod ziemią
znikną zapewne także fragmenty drewniano-ziemnych wałów otaczających niegdyś
książęcy gród. Natrafiono na nie trzy lata temu, kiedy kuria zamierzała
zbudować na tym miejscu nową kanonię. Przed rozpoczęciem prac teren został
zbadany przez archeologów. To, co odkryli, spowodowało wstrzymanie inwestycji.
W głębokim wykopie wyraźnie widać tysiącletnie grube drewniane bale i część
wałów ułożonych z kamieni.

– Zbudowano je w latach 80. X wieku, jeszcze za życia Mieszka I – emocjonuje
się profesor Kocˇka-Krenz. – U podstawy miały aż 30 metrów szerokości, a
wysokie były na 10 metrów. Powstały z drewnianych skrzyń, wypełnianych na
przemian warstwami drewna, ziemi i kamieni. Nie ma w naszym kraju drugiego
grodu takich rozmiarów, który byłby tak dobrze zachowany.

Niestety, czas działa na niekorzyść pozostałości obwarowań. Póki leżały pod
ziemią, były bezpieczne, gdyż ziemia konserwuje drewno. Odsłonięte tysiącletnie
bale są od trzech lat wystawione na działanie powietrza. Drewno zaczyna się
rozsychać i w efekcie może się rozpaść. Poza tym zaczynają tam rosnąć krzaki.
Znalezisko wymaga konserwacji. Na miejscu wykopalisk wielokrotnie zjawiali się
przedstawiciele władz miasta.

– Zachwycali się, mówili, że są pod wrażeniem, że warto zachować to dla
przyszłych pokoleń. I co? Na słowach się skończyło – żali się profesor Kocka-
Krenz. – A można byłoby zrobić tu rezerwat archeologiczny, który byłby jeszcze
lepszy od tego w Biskupinie. Tam jest rekonstrukcja, a tu mielibyśmy autentyk.
To byłby doskonały sposób na promocję Poznania.

Profesor przypomina, że w podziemiach niemal każdego rzymskiego kościoła
turyści mogą oglądać relikty wcześniejszych obiektów. – Znaleziska leżą nawet
na głębokości 12 metrów i są doskonale wyeksponowane. Na przykład w kościele
świętego Klemensa zobaczymy pozostałości drogi rzymskiej i pochodzącej z
jeszcze wcześniejszych czasów świątyni Mitry. W Akwizgranie znajdują się
wyeksponowane relikty pałacu i kaplicy Karola Wielkiego – wylicza.

– Robi się to tak, że przykrywa się obiekt plastikowym dachem. Podłogę
zabezpiecza się zaś szkłem lub pleksi – mówi profesor Schild. – W krajach, w
których są zabytki klasyczne, jak na przykład Egipt, państwo przeznacza
naprawdę ogromne sumy na ich ratowanie i na wykopaliska archeologiczne. –
Decyzja, czy cokolwiek należy zrobić z tym obiektem, miasto powinno podjąć
jeszcze w tym roku – mówi archeolog Piotr Wawrzyniak. I dodaje: – Wały pod
ziemią po zasypaniu mogą tkwić najwyżej trzy lata. Potem nie będzie czego
ratować...

Reporterzy Kulis usiłowali dostać się do prezydenta Poznania Ryszarda
Grobelnego. Bez skutku. Także przewodniczący miejskiej komisji kultury Antoni
Szczuciński był dla nas niedostępny.

(JOANNA TOMCZAK)
kiosk.onet.pl/art.html?NA=2&ITEM=1181995&KAT=241

[Gość: Ed]

Kulczyk nie pomoże

– Na to muszą znaleźć się pieniądze i mam nadzieję, że tak się stanie. Dla
miejskich radnych niezależnie od opcji byłoby wręcz niepolitycznie się temu
sprzeciwiać – uważa Andrzej Prinke, konserwator zabytków archeologicznych
Poznania. – Nie wiadomo jednak, czy miasto może inwestować na nie swoim
terenie. Bo to jest przecież własność Kościoła – ma wątpliwości miejski
konserwator zabytków, Maria Strzałko. – Ale poruszę tę sprawę na najbliższym
posiedzeniu komisji kultury.

– Próby zrzucenia na nas odpowiedzialności są nie fair – ripostuje ksiądz
Bogusz Lewandowski. – Gdy chodzi o dobra materialne, czy skarby dziedzictwa
narodowego, to nawet jeśli zostały odnalezione na terenie prywatnym, są
własnością państwa. – To po prostu wielki skandal! – grzmi profesor Marek
Kwiatkowski. – Te obiekty nie są własnością miasta ani dzielnicy, tylko całej
Polski! Niech się przestaną wygłupiać. Poznań jest miastem bogatym, działa w
nim dużo firm. Można pozyskać sponsorów.

To ostatnie może okazać się trudniejsze, niż przypuszcza profesor Kwiatkowski.
Propozycją dofinansowania rezerwatu archeologicznego w Poznaniu nie była
zainteresowana nawet działająca w Poznaniu fundacja jednych z najbogatszych
Polaków – Grażyny i Jana Kulczyków, która stawia sobie za cel wspieranie
kultury polskiej. – Przynajmniej nie w tym półroczu. Sami poszukujemy
sponsorów, którzy wsparliby realizowany przez nas program artystyczny – mówi
prezes fundacji Agnieszka Sumelka. – Przygotowujemy wystawę prezentującą
twórczość młodych poznańskich artystów.

– W tym roku wpłynęły do nas wnioski o dofinansowanie prac związanych z ochroną
zabytków na sumę około 700 milionów złotych. A my mamy do dyspozycji tylko 36
milionów – rozkłada bezradnie ręce wiceminister kultury i jednocześnie
generalny konserwator zabytków Ryszard Mikliński. – W sytuacji, gdy panuje
bieda i bezrobocie, władze odkładają na plan dalszy ochronę zabytków – mówi
Marek Gierlach, dyrektor Ośrodka Ochrony Dziedzictwa Archeologicznego
Ministerstwa Kultury. – Samorządowcy nie chcą sobie zaś zawracać głowy
odkryciami, gdy borykają się z ważniejszymi, ich zdaniem, problemami.

– Tymczasem zachowanie takiego obiektu jak relikty grodu Mieszka I i
przeobrażenie ich w rezerwat archeologiczny z pewnością ściągnęłoby do Poznania
wielu turystów, co byłoby korzystne dla miasta – twierdzi Andrzej Prinke. –
Turystyka jest czwartym przemysłem na świecie – dodaje Wojciech Parysek, prezes
Wielkopolskiej Izby Turystyki. – Gdyby w Poznaniu utworzono rezerwat
archeologiczny, inwestycja mogłaby się zwrócić. Ale władze Poznania zatraciły
się w promowaniu wizerunku miasta jako miejsca targów i rozwoju biznesu. Z
siedzibą i nekropolią pierwszych władców Polski nikomu już się ono dzisiaj nie
kojarzy.

Piotr Wawrzyniak mówi, że już teraz oba stanowiska archeologiczne na Ostrowie
Tumskim są odwiedzane przez tłumy. – Ktokolwiek coś słyszał na temat naszych
wykopalisk, od razu do nas przychodzi. Zachwytom nie ma końca. Nie ma też końca
zdziwienie, gdy zwiedzający słyszą, że wkrótce to wszystko zostanie zasypane. –
Pewnie, najlepiej zakopać. Tak jest dużo taniej – ironizuje profesor
Kwiatkowski. – Tak stało się na przykład z pradawnymi domostwami odkrytymi na
dziedzińcu pałacu w Pułtusku. Zakopano także odsłonięty niedawno w Kałdusie
romański kościół, który dorównywał wielkością poznańskiej katedrze. Wielki
skandal spowodował pomysł władz Krakowa, aby zamurować odkrytą rzeźbę Wita
Stwosza. – Nie można myśleć o przyszłości, jeśli nie umie się zadbać o
przeszłość – komentuje minister

(JOANNA TOMCZAK)
kiosk.onet.pl/art.html?NA=3&ITEM=1181995&KAT=241

"Był aktorem został mimem"

[andrzej105]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=29&w=20555701&a=21120914

Bandytyzm po katolicku.

[Gość: *]

""Głos Pomorza": Proboszcz z Gardny Wielkiej, przed mszą pogrzebową, kazał
wynieść z kościoła trumnę ze zmarłym.

- Nasz bliski został pochowany gorzej od psa, rozpacza rodzina. Ksiądz
tłumaczy, że zmarły nie zasłużył na mszę.

- Jak można było odmówić człowiekowi godnego pochówku, mówi Janina Olszewska z
Gąbina, córka zmarłego. - W kościele nie zdążyliśmy nawet pożegnać ojca.
Trumna z jego ciałem wyniesiona została po pięciu minutach. To był dla nas
szok. Człowiek miał chrzest, bierzmowanie, ślub kościelny. Był katolikiem, a
ksiądz patrzył tylko na to czy chodził do kościoła czy nie.

Bliscy zmarłego twierdzą, że nie mógł on uczestniczyć w mszach ze względu na
poważne problemy zdrowotne. - Mój ojciec miał pierwszą grupę inwalidzką,
chorował ciężko od kilku lat - tłumaczy córka. - Dla księdza to się nie
liczyło. Nie chciał go godnie pochować, twierdząc, że mój ojciec nie
wyspowiadał się przed śmiercią i nie przyjął namaszczenia. Nie mógł go
przyjąć, bo zmarł nagle. Przewrócił się przed domem i już się nie podniósł.
Nie było czasu na spowiedź.

- Każdy ma to na co sobie zasłużył - mówi ksiądz Mieczysław Roduchoński,
proboszcz Gardny Wielkiej. - Ten mężczyzna nie przyjmował żadnych sakramentów.
Jeśli człowiek żyje godnie i ma w sercu Boga ma też szczęśliwą śmierć i zdąży
się wyspowiadać oraz przyjąć namaszczenie. Jeśli odrzucił Boga to ma właśnie
taką śmierć a nie inną. Ksiądz twierdzi nawet, że jego parafianin pochowany
został godnie. - Miał więcej niż sobie na to zasłużył - podkreśla proboszcz.

Mieszkańcy od dwóch lat bezskutecznie starają się o zmianę proboszcza. -
Jeszcze nigdy nie spotkałam takiego księdza, mówi Barbara Eder z Gąbina. -
Pisaliśmy pisma do kurii, do tej pory nie było efektu. Ten ksiądz nie zezwolił
mojemu dziecku na uczestnictwo we mszy, tylko dlatego że jest niepełnosprawne.
Usłyszałam, że moja córka to nie człowiek tylko zwierzę."
info.onet.pl/1064562,11,1,0,120,686,item.html
Kler zapomina o tym, że nie stoi wyżej niż Słowo. Zapomina o tym, co
powiedział Chrystus: "Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie". Wszystkim
dzieciom.

Kler z uporem godnym lepszej sprawy udowadnia, że nie dorósł do propagowania
treści, którym sam zaprzecza.

(warka_strong)
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28&w=21409010

"Ed" !

[Gość: jan.]

Wpadaj na FK . A tymczasem pzdr.

[edico]

pzdr.

Nieznalska ponownie w sadzie 16 III

[Gość: jan.]

serwisy.gazeta.pl/df/1,34467,2585021.html

[Gość: Ed]

Witam Janie!
Doskonały artykuł pokazujący wprost, w jaki sposób giną niepotrzebne już dzieci
rewolucji. Najpierw ugodziło to otoczenia Lecha z Walentynowicz na czele, potem
przyszła m.in. kolej na Huelle, Nieznalską i w końcu dopadło to samego Wałęsę :)

Jeżeli ktoś miałby jakieś wątpliwości, co to są WC, to ma tutaj wręcz szkolny
przykład ich realizacji w praktyce. Grunt to wierni, bierni i nie koniecznie
czasami tzw. muzułmanie (bez ew. obrazy) :))
I nie o ubiór czy wiarę tu chodzi, ale o ludzi tracących w wyniku indoktrynacji
nawet możliwą jeszcze do przyjęcia dolną granicę poczucia przyzwoitości.

Co do poprzedniego postu?
Hmmm. Faktycznie, FK opuściłem z momentem wprowadzenia konieczności logowania.
Nie jest to wprawdzie żaden rozsądny powód i obydwaj na ten temat coś wiemy.
Zresztą z pewnych porad skorzystał kiedyś Kagan przysparzając poprzednikom giwi
nie lada kłopotów. Po prostu już wcześniej zniesmaczyła mnie sama giwi
cenzurując forum bardziej według własnego uznania niż regulaminu. Trudno to
uznać za obiektywne moderowanie forum, gdy się widzi znikające posty czy wątki w
żadnym calu nie naruszające ani regulaminu, ani kultury wypowiedzi. Odniosłem
wrażenie niezaprzeczalnego sprzyjania kształtowaniu pewnych opinii przy
jednoczesnym kasowaniu przeciwstawnych. Nie wiem, na czyją twarz ona pracuje i
co jej się wydaje, ale to już jest jej sprawa i może sobie niekoniecznie tylko
dmuchać pod wiatr dowoli.
Inna sprawa, to mój nick został już zarezerwowany (kilkudziesięciu ed'ów - hi).
Zmieniać nicka jakoś mi się nie chce. Chyba, że temu ed'owi przypiszę jakiś
"numerek" :)).
Pomyślę.

Pozdrawiam

"Moherowe berety" kontra obrońcy wolności słowa..

[Gość: Ed]

Gość: Swiatowid napisał

Zapamietaj sobie, Polsko, dobrze te zdjecia, swiadectwo hanby demokratycznego
panstwa. Oni i ich dzieci jeszcze beda tu budowac piece i jak najbardziej
polskie obozy koncentracyjne.

serwisy.gazeta.pl/fotografie/5,35078,2591219.html

[Gość: Ed]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=29&w=21441493

Nawiedzeni duchem w mediach

[Gość: Ed]

"Wierność Ewangelii, rzetelna wiedza, odpowiedzialność, roztropność i troska o
prawdę - to pięć warunków, które muszą zachować osoby duchowne i zakonne, które
będą występować w mediach. ...".
Czyli innymi słowy Episkopat w sposób zaowulowany przyznał racje tym, którzy już
od dawna krytykowali u afiszujących się duchownych brak tych cech, których nie
powinno brakować u normalnego czlowieka. Coś mi się zdaje, że Episkopat niedługo
będzie cytował słowa Wyszyńskiego i Tischnera na temat wartości uduchowienia
prezentowanego przez polski kler.

"... Nieprzestrzeganie jednego z nich może prowadzić do sankcji - ogłosił w
środę na konferencji prasowej abp Sławoj Leszek Głódź. ...".
A jakie to cechy reprezentuje sam Głódź sprawując kontrowersyjny nadzór nad
jeszcze bardziej kontrowwersyjnym Rydzykiem i jego radyjem? Cago mu w końcu
zabrakło, by powstrzymać postepująca kompromitację i Eiuskopatu, i Watykanu i w
końcu katolicyzmu w wydaniu polskich oszołomów?

"... Wśród sankcji abp Głódź, który pełni funkcję Przewodniczącego Rady
Episkopatu Polski ds. środków społecznego przekazu, wymienił m.in. upomnienie i
konieczność naprawienia szkody. ..."
Ale się wysilili :)).
Ksiądz nie posiadający rzetelnej wiedzy w sprawach, którymi się zajmuje, w
ramach naprawianiua szkody będzie się uczył dalej na tych samych błędach?
Co z Gocłowskim, Zimoniem i innymi piratami kościelnymi jeżdżącymi po "mszalnym"?
To nie są szkody?
Proponuję zatem Episkopatowi poświęcenie jednego posiedzenia na opracowanie
pojęcia szkody w katolickim rozumowaniu ;(

Cały tekst:
Wśród sankcji abp Głódź, który pełni funkcję Przewodniczącego Rady Episkopatu
Polski ds. środków społecznego przekazu, wymienił m.in. upomnienie i konieczność
naprawienia szkody.

Zasady występowania w mediach, dyscyplinujące wszystkich duchownych, były jednym
z tematów obrad 331. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski, który
zakończył się przyjęciem dokumentu regulującego zasady obecności księży w
mediach. Według abpa Głódzia, chodzi o to, aby było wiadomo, czy duchowny
wypowiada się w imieniu własnym czy całego Kościoła.

Liczący 21 punktów dokument głosi też, że media katolickie są głosem Kościoła i
wymagają zgody władz kościelnych na ich założenie. Działalność takich mediów
powinna odbywać się pod nadzorem Konferencji Episkopatu.
wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,2592550.html

Z odsieczą dla Rydzyka

[Gość: *]

Odsiecz Kobylańskiego dla Radia Maryja

• Biskupi nie rozmawiają o Radiu Maryja (09-03-05, 23:00)
• Ojciec Rydzyk prosi o wsparcie (09-03-05, 23:00)

Jacek Hołub, Toruń 10-03-2005, ostatnia aktualizacja 09-03-2005 19:18

Dzięki Bogu, LPR, Samoobrona i Radio Maryja rosną w siłę - pisze Jan
Kobylański, milioner z Urugwaju i sponsor o. Rydzyka.

czytaj dalej »

r e k l a m a




Jego list Radio Maryja opublikowało na swojej stronie internetowej we wtorek.
Trzy tygodnie temu, gdy Lech Wałęsa zarzucił Radiu Maryja sianie nienawiści, o.
Rydzyk był akurat gościem Kobylańskiego w jego posiadłości Punta del Este.
Kobylański jest prezesem Unii Stowarzyszeń i Organizacji Polskich Ameryki
Łacińskiej (USOPAŁ). W 1952 r. wyjechał do Paragwaju, gdzie zbił fortunę,
współpracując z reżimem dyktatora gen. Alfredo Stroessnera. Teraz wspiera o.
Rydzyka. To dzięki jego pieniądzom w Toruniu kosztem 40 mln zł powstaje potężne
centrum Polonia in Tertio Millennio.

Kiedy Radio Maryja znalazło się w ogniu krytyki m.in. za deprecjonowanie
Okrągłego Stołu, Kobylański nie wytrzymał. "Okrągły Stół z roku 1989 był tylko
paktem, w którym po raz kolejny oddano Polskę w arendę" - napisał. Usiedli przy
nim "nie Polacy, lecz obcy Polsce tak narodowo, jak i ideowo przedstawiciele
tej samej formacji politycznej, która w wyniku sowieckiej okupacji zawłaszczyła
nasz Kraj w roku 1945, czyli komuniści z PZPR i tzw. dysydenci wywodzący się z
trockistowskiego KOR-u". Efekt? "Polski Naród został niewolnikiem we własnej
Ojczyźnie"- uważa sponsor o. Rydzyka.

Milioner wzywa do utworzenia narodowego rządu. "Dzięki Bogu, jesteśmy świadkami
rośnięcia w siłę formacji patriotycznych, takich jak: Liga Polskich Rodzin,
Ruch Katolicko-Narodowy, Samoobrona, ONP-PL, Ruch Odbudowy Polski czy wspaniała
organizacja medialna, jaką jest nieocenione Radio Maryja i Telewizja Trwam" -
pisze Kobylański.

Jest przekonany, że szanse na zwycięstwo opcji patriotycznej w wyborach "budzi
strach we wszystkich mafijnych postkomunistycznych strukturach". Stąd biorą
się "oszczercze ataki" na Radio Maryja, prałata Henryka Jankowskiego i USOPAŁ.
serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34308,2593156.html

Pamięć o cudzie - czyli igrzyska są potrzebne

[Gość: Ed]

Pamięć o cudzie

16 lat temu na ul. Poleskiej wykoleił się pociąg przewożący 12 cystern z ciekłym
chlorem. Mimo że istniało niebezpieczeństwo wydostania się chloru na zewnątrz,
co mogło spowodować śmierć nawet kilkudziesięciu tysięcy osób, do tragedii nie
doszło. Wierzący uznali to za cud i jak co roku zgromadzili się wczoraj pod
krzyżem na ul. Poleskiej, upamiętniającym to zdarzenie. Tam przedstawiciele
władz, kombatantów i harcerze złożyli wieńce z biało-czerwonymi wstęgami. Potem
wszyscy przeszli w procesji dziękczynnej do sanktuarium Miłosierdzia Bożego przy
ul. Radzymińskiej, gdzie odprawiona została msza. Prawosławni wierni dziękowali
za ocalenie w cerkwi św. Mikołaja podczas nabożeństwa, które celebrował biskup
Jakub.
(kika)
serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34309,2593368.html
ZOBACZ TAKŻE
• Katastrofa sprzed 16 lat miasta.gazeta.pl/bialystok/1,35235,2593451.html

prawica razem :)

[andrzej105]

Roman , Kaczor i Stronk :)))))))))))

zaczyna sie gadać o teczkach księży

[Gość: jan.]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28&w=21535962

[Gość: Ed]

Czas najwyższy. Niektórym się wydawało, że zawłaszczenie teczek zaciera ślady w
postępowaniu administracyjnym i teraz naiwnie podnoszą głowy :))

Pozdrawiam

KOŚCIELNY RACHUNEK SUMIENIA NADCHODZI

[edico]

andrzej105 napisał:

> polityka.onet.pl/162,1217848,1,0,2493-2005-09,artykul.html
> Widać że wokół sutannowych robi sie gorąco. Bogu tylko dziękować.

Czas na rachunek sumienia

Czy lustracja powinna objąć również duchownych

Czy lustracja powinna objąć również duchownych? Pisze o tym historyk, zastępca
redaktora naczelnego "Gościa Niedzielnego", a jednocześnie członek kolegium
Instytutu Pamięci Narodowej.

Coraz szybciej zbliża się czas, gdy większość dokumentów bezpieki, gromadzonych
w archiwach Instytutu Pamięci Narodowej, zostanie udostępniona badaczom i
szerokiej opinii publicznej. Nie spowoduje to politycznego trzęsienia ziemi,
gdyż wymiana elit, jaka nastąpiła po 1989 r., a także rachityczne, jednak
funkcjonujące, procedury lustracyjne spełniły swą prewencyjną rolę. Uderzy to
jednak w wiele środowisk: literackich, artystycznych, naukowych, dziennikarskich.

Nie można udawać, że problem nie dotyczy także Kościoła katolickiego oraz innych
wspólnot wyznaniowych. Nie tylko dlatego, że wśród blisko 160 tys. pozycji
zamieszczonych na tzw. listach Wildsteina znajdują się nazwiska, które, jak
można sądzić, należą do znanych księży, a nawet biskupów różnych wyznań
chrześcijańskich. Jestem przekonany, że w zdecydowanej większości przypadków
materiały te są tylko świadectwem usiłowań oficerów SB, bezskutecznie
próbujących nakłonić do współpracy różne osoby, a nie dowodem tajnej współpracy
z komunistyczną policją polityczną.

Nie ulega jednak wątpliwości, że pewna grupa duchownych w obrębie Kościoła
katolickiego, szacuję ją na ok. 10 proc., rzeczywiście współpracowała z organami
bezpieczeństwa PRL. Problem jest delikatny, gdyż jednocześnie duchowieństwo
Kościoła katolickiego przez 45 lat było najbardziej prześladowaną wspólnotą w
PRL. W tym okresie przez więzienia przeszło ponad 600 księży, zakonników i
zakonnic, tysiące ludzi świeckich. Wielu z nich oddało życie, a postać ks.
Jerzego Popiełuszki na zawsze pozostanie symbolem niezłomnego kapłana, nie tylko
dla ludzi wierzących.

Obok martyrologii była jednak także kolaboracja, czasami przybierająca postać
świadomej współpracy z bezpieką. Dzieje formacji „księży patriotów” są już
dobrze opisane, podobnie jak losy kapłanów zamieszanych w ten rodzaj politycznej
aktywności. Znacznie mniejsze rozeznanie mamy w przypadku współpracy tajnej,
która była dla Kościoła bardziej niebezpieczna aniżeli występujący jawnie ruch
„księży patriotów”.

Zaplątane życiorysy

Lektura dokumentów pozostałych po IV Departamencie MSW i jego terenowych
odpowiednikach skłaniać musi do smutnej zadumy nad różnorodnością motywów,
jakimi kierowały się osoby podejmujące współpracę. Czasem były to tzw. haki
obyczajowe, skrupulatnie przez lata gromadzone przez oficerów bezpieki, w
odpowiednim momencie użyte do szantażu. Czasem strach, a nierzadko specyficznie
rozumiana troska o dobro Kościoła. Kierujący się takimi pobudkami kapłani
decydowali się na rozmowy z funkcjonariuszami, aby coś załatwić, na przykład
przydział materiałów budowlanych na budowę kościoła. Oczywiście taka postawa
była błędem. SB bezlitośnie wykorzystywała wszystkie kontakty, aby później ludzi
wikłać w sytuacje bez wyjścia.

Wbrew temu, co się sądziło, wiele dokumentów dotyczących agentury w Kościele
ocalało. Teraz są badane przez historyków, a ostatnio również dziennikarzy.
Niektórzy „pokrzywdzeni” już dzisiaj dowiadują się z IPN, że za pseudonimami
operacyjnymi kryją się znane i szanowane postacie duszpasterzy. Niektórzy
zamierzają o tym głośno mówić. Warto więc, uprzedzając skandal, powołać na
szczeblu każdej diecezji specjalny zespół profesjonalnych historyków, który
zbada całą złożoną rzeczywistość funkcjonowania Kościoła w PRL, której ślady
przechowują archiwa IPN. Efektem tej pracy mógłby być raport zaprezentowany
opinii publicznej. Takie rozwiązanie przyjęli biskupi na obszarze b. NRD. Raport
specjalnej komisji ks. Dietera Grande pozwolił oczyścić atmosferę oraz zamknąć
bilans niezwykle trudnego okresu w historii tamtejszego Kościoła. Podobnie
postąpił metropolita lubelski abp. Józef Życiński powołując komisję ds. KUL. W
jej skład wchodzą zarówno pracownicy tej uczelni, jak również naukowcy z innych
środowisk. Końcowy raport ma zostać zaprezentowany społeczności akademickiej.
(ANDRZEJ GRAJEWSKI)
polityka.onet.pl/162,1217848,1,0,2493-2005-09,artykul.html

sutannowi konfidenci

[andrzej105]

Oj chyba sutannowi będą musieli powiedzieć publicznie : "Przepraszamy i
prosimy o wybaczenie".
polityka.onet.pl/artykul.asp?DB=162&ITEM=1217848&MP=1

[edico]

do dnia dzisiejszego nie widzą nic niewłaściwego w obowiązującej jeszcze klątwie
rzuconej na Polskę za zwycięstwo pod Grunwaldem przez papieża Grzegorza XII, a
Ty żądasz od nich jakiegoś rachunku moralności postepowania? :))

POrzekonany jestem, że nadal - zgodnie z tradycją historyczną - będą iść w
zaparte do osiągnięcia granic śmieszności.