chcialabym miec 70 lat

[m.patka]

wlasne, jednopokojowe mieszkanie z akwarium
zadnych kotow lub psow, bo te maja osobowosc i mozna sie do nich przywiazac
rybki wystarcza

emeryture wystarczajaca na jedzenie, oplaty i ewentualne leki na nadcisnienie
i wino

troche kasy odlozonej na wycieczke eutanazyjna do szwajcarii, gdy przyjdzie
taka potrzeba

nauczylabym sie grac w szachy
wiekszosc dnia spedzalabym w parku i gapila sie na chmury i liscie poruszajace
sie na wietrze
dopiero wtedy zaczynaja one byc naprawde piekne, a nie gdy czlowiek ma za duzo
w glowie

i moglabym sie smiac ze wszystkiego co mnie wokol otacza
bez konsekwencji
bez zagrozen

moze po jakims czasie nawet odetchnelabym nawet na tyle, ze i innym moglabym
sie do czegos przydac
a nie tylko sobie





ciezko cos w zyciu zmienic, jesli to sa jedyne marzenia jakie czlowiek ma

[ichnia]

m.patka napisała:
> ciezko cos w zyciu zmienic, jesli to sa jedyne marzenia jakie
czlowiek ma

Jedyne?? Ale SĄ! A co wtedy, gdy się ich nie ma w ogóle??

[ellena_cyganka]

Moja ciocia ma siedemdziesiąt lat i nie wstaje z łóżka, mój
siedemdziesięcioletni wujek umiera na białaczkę, moja
siedemdziesięcioletnia mama łyka garść tabletek i przeżywa moje
problemy rodzinne i trudne życie mojego brata, mój ojciec jak umarł
miał 70 lat. Pan Bóg jak chce kogoś ukarać to spełnia jego życzenia.

[kefirka.de]

>Pan Bóg jak chce kogoś ukarać to spełnia jego życzenia.
Zdecydowanie potwierdzam,że marzenia się spełniają i często paradoksalnie ich
spełnienie bywa źródłem bólu. Co do kary to bym jednak dyskutowała. W myśl
przysłowia "nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło" takie porażki niosły
później w konsekwencji niespodziewane dobro.Wszystko jest relatywne. Idąc dalej
tym tokiem myślenia trudno mi się nie zgodzić, że wszystko dzieje się "po coś" a
Pan Bóg pozwala nam wkładać palec do ognia nie dla kary a dla nauki.
Tylko mało sensownie jest zaczynać naukę po siedemdziesiątce.

[lucyna_n]

> Pan Bóg pozwala nam wkładać palec do ognia nie dla kary a dla nauki.

jakby zwykły ojciec cos takiego zrobił i tak by się tłumaczył że dla nauki a nei
dla kary toby poszedł do więzienia i został uznany za sadystę i Ty sama pierwsza
bylabyś oburzona.

[ichnia]

lucyna_n napisała:
> jakby zwykły ojciec cos takiego zrobił i tak by się tłumaczył że dla nauki a ne
> i
> dla kary toby poszedł do więzienia i został uznany za sadystę i Ty sama pierwsz
> a
> bylabyś oburzona.

Kwestia odbioru. Gdyby rozpatrywać dosłownie znaczenie tego zdania, to owszem. A
nie o to do końca chodzi. W wychowaniu dzieci ważne jest, aby pozwalać im
doświadczać, a nie tylko chronić. Schowanie pod klosz jest niewskazane, a
roztropne dozowanie świata (nawet tych nie najprzyjemniejszych rzeczy) pozwala
lepiej przygotować dziecko do radzenia sobie w nim...

[lucyna_n]

ja tam w to nie wierzę, że bóg sobei zawraca glowę poszczególnymi istnieniami i
kombinuje jakby komu ręce poparzyć w celu nauki.
bo czy roztropnym dozowaniem świata jest np wyslanie dzieci do obozu
koncentracyjnego? to miało wyrobić charakter, sprawić że się rozwiną czy że co?
ewentualnie uczynienie Cię np sparaliżowanym kaleką, to ma na celu co, naukę jak
prawdziwie żyć?
to wszystko co udzie sobie w związku z Bogiem i jego zamiarami wykombinowali to
się po prostu kupy nie trzyma, i wydaje mi s^ę że ma na celu li tylko
znalezienie nieco na siłę jakiegoś uzasadnienia cierpienia , a jaka prawda, tak
na prawdę?

[ichnia]

lucyna_n napisała:
> a jaka prawda, tak
> na prawdę?
>

A to jest WIELKA TAJEMNICA... :)

[dolor]

Fakt, dzieci Hioba umarły żeby doświadczyć Hioba, nie dla własnej nauki. Albo
kary dla któregoś tam pokolenia za grzechy przodków. Wymyślone to po to, żeby
się bronić przed uświadomieniem sobie, że rządzi przypadek.

[ellena_cyganka]

No ale skoro wierzymy, że Bóg jest i robi wszystko co powyżej
napisane to sens jest w tym, że po smierci prosto z obozu i wózka
inwalidzkiego do nieba!

[lucyna_n]

a jak ktoś w obozie wiarę straci to do nieba według księgi nei pójdzie niestety.
I gorzej mu będzie niż temu co nigdy nie uwerzył.

[lucyna_n]

dolor napisał:

> Fakt, dzieci Hioba umarły żeby doświadczyć Hioba, nie dla własnej nauki. Albo
>
no właśnei, nie bardzo podoba mi się ani bycie narzędziem jak te dzieci Hioba,
ani nauczanym. Przecież grzeczna jestem wszystko do tej pory robilam według
nauki, to dlaczego jestem wciąż pouczana? dziecko źle traktowane i ciągle
karcone nie robi się grzeczniejsze tylko zaczyna nienawidzić i w koncu się buntuje.

[dolor]

Jakbym nie był ateistą, też by mi się nie podobało. Ale to wszystko to ponoć
dzieło Lucyfera, od zniesienia niewolnictwa po demokrację, emancypację kobiet i
poszanowanie dla praw dziecka (narodzonego).

[ellena_cyganka]

Podobno piekło jest puste, bo Bóg jest miłosierny, ale cholera wie
czy to lepiej bo jak w tym niebie siedza co poniektórzy to niezłe
piekiełko tam byc musi.

[kefirka.de]

Lucyna napisała:
>ja tam w to nie wierzę, że bóg sobei zawraca glowę poszczególnymi >istnieniami i
>kombinuje jakby komu ręce poparzyć w celu nauki.
>bo czy roztropnym dozowaniem świata jest np wyslanie dzieci do obozu

Myślałam tak samo. Byłam ateistką. Znałam kilkoro fajnych ludzi, którzy
wierzyli. Nie byli z tego powodu ani lepsi ani gorsi od ateistów, ale mieli
więcej pogody ducha, nie przejmowali się za bardzo głupotami, no i obecność na
mszy poprawiała im samopoczucie. Mówiąc szczerze zazdrościłam im trochę takiej
wg.mnie dziecięcej ufności w boski porządek świata. Pewnego dnia okazało się, że
choruję na ciężką chorobę, tak już zaawansowaną,że powinnam szybko szukać
kwatery na cmentarzu. Miałam małe dzieci a one tylko mnie. Miałam wyznaczoną
datę operacji ale rokowania słabe.W takiej chwili można albo przeklinać Boga
albo prosić o pomoc, albo czekać na śmierć. Wybrałam to drugie. I nie jest
ważne,że wyzdrowiałam. Ważne, że w tamtym momencie uwierzyłam, poczułam,
wiedziałam,że On jest. To się zadziało w jednej chwili i trwa do dziś. Podobno
wiara to łaska.Jest mi zdecydowanie lepiej z wiarą niż bez.

[lucyna_n]

jak trwoga to do boga, też to znam, ale pominąwszy sytuacje kryzysowe kiedy
wszystkiego się człowiek czepia rozpaczliwie to ma to wszystko sens czy nie ma?
bOg jest bo wyzdrowialaś? a jakbyś nei wyzdrowiała toby go nei było?

[ichnia]

lucyna_n napisała:
> jak trwoga to do boga, też to znam, ale pominąwszy sytuacje
kryzysowe kiedy
> wszystkiego się człowiek czepia rozpaczliwie to ma to wszystko
sens czy nie ma?
> bOg jest bo wyzdrowialaś? a jakbyś nei wyzdrowiała toby go nei
było?

Jak ja lubię takie, hmm, "wątpliwości"...

[lucyna_n]

a ja nie lubię, od niedawna mnie to dopadło, przedtem byłam ufna jak dziecko,
ale chyba miarka się przebrała,

[ichnia]

To była metafora...

[lucyna_n]

metafora? w sensie że?

[ichnia]

lucyna_n napisała:
> metafora? w sensie że?
że nie lubię

[lucyna_n]

a na czym ta metafora ma niby polegać, nie czaję?

[ichnia]

lucyna_n napisała:
> a na czym ta metafora ma niby polegać, nie czaję?
metafora = przenośnia
napisałam "lubię" w sensie "nie lubię"
chyba to byłoby tak

[ichnia]

Zresztą nie chce mi się myśleć logicznie. Robi się późno a ja muszę
jeszcze coś z truskawek zrobić, bo mi się zepsują...A do tego nie
dopuszczę za chiny ludowe...;)

[lucyna_n]

nigdy humanistką nie byłam ale to mi na metaforę nie wygląda:)

[ichnia]

lucyna_n napisała:
> nigdy humanistką nie byłam ale to mi na metaforę nie wygląda:)
>
No może. Zatem wyjaśniłam inaczej: ;)
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=69731&w=96387100&a=96444284
A truskawki się nie zepsuły i jeszcze coś zdążyłam zrobić, zanim padłam na twarz :)

P.S. Hmm, to jak się nazywa użycie słowa "lubię" w sensie "nie lubię"? Może jest
tu jakiś humanista.

[lucyna_n]

ironia

[ichnia]

lucyna_n napisała:
> ironia

Hmmmm, ironia to wyśmiewanie, drwina. To nie to.

[m.patka]

lucyna_n napisała:

> ironia
humanistka :)

[m.patka]

kefirka.de napisała:

> Pewnego dnia okazało się, ż
> e
> choruję na ciężką chorobę, tak już zaawansowaną,że powinnam szybko szukać
> kwatery na cmentarzu. (...) Ważne, że w tamtym momencie uwierzyłam, poczułam,
> wiedziałam,że On jest. To się zadziało w jednej chwili i trwa do dziś. Podobno
> wiara to łaska.Jest mi zdecydowanie lepiej z wiarą niż bez.

no trudno
podobno nic za darmo sie na tym swiecie nie dostaje

[kefirka.de]

>jak trwoga to do boga, też to znam, ale pominąwszy sytuacje kryzysowe kiedy
>wszystkiego się człowiek czepia rozpaczliwie to ma to wszystko sens >czy nie ma?
>bOg jest bo wyzdrowialaś? a jakbyś nei wyzdrowiała toby go nei było?

Lucyna nie czytasz uważnie. Nie to jest ważne,że bałam się i zwróciłam do Boga.
Tak w sytuacjach kryzysowych robią nawet najbardziej zatwardziali ateiści, to
niemal odruch. Nie zastanawiam się nad moim wyzdrowieniem. Po co? Wyzdrowiałam i
już.
Ważne i o tym pisałam, że zadziało się wtedy coś dla mnie niewytłumaczalnego.
Wcześniej chciałam wierzyć i NIE UMIAŁAM. Wiarę dostałam w prezencie. Mam ją,
mogę porównać jak czułam się nie wierząc i jak czuję się teraz. Nie mam
wątpliwości co jest lepsze.
.

[lucyna_n]

bardzo niewytlumaczalne to było? medyzyna nie dawała Ci żadnej szansy?
pytam bo mnie zaciwkawilo, ale oczywiście nie musisz odpisywać.
bo co innego kiedy nie było żadnej nadziei, a co innego kiedy były niewielkie
sznase ale z logicznego i medycznego punktu widzenia były.
rozumiesz,
ale że masz wiarę to chyab dobrze. zresztą nei wiem, mnie się wydaje że mi ta
wiara to tylko poczucie winy daje.

[kefirka.de]

> bardzo niewytlumaczalne to było? medyzyna nie dawała Ci żadnej szansy?
To nie chodzi o chorobę i wyzdrowienie. To było tylko tło. Niewytłumaczalnym było,że ja osoba niewierząca nagle w jednej chwili uwierzyłam.Trudno to opisać. Rozumiem teraz gdy mówią "wiara jest moją siłą i nadzieją". Dla mnie wiara w uproszczeniu to miłość, poczucie że wszystko ma swój sens i porządek, że dzieje się po coś.Wiary nie da się objąć rozumem,trzeba to poczuć.
>mnie się wydaje że mi ta wiara to tylko poczucie winy daje.
Też tak kiedyś miałam więc wolałam nie wierzyć, wydawało mi się, że tak łatwiej i lepiej i mądrzej.I żeby nie było wątpliwości nie stałam się dewotką. Mam do tej pory kłopoty z chodzeniem do kościoła, ale nie mam z tego powodu poczucia winy. Raczej żałuję,że do tej pory nie umiem tam się odnaleźć, że omija mnie coś dobrego.